VI SA/Wa 1810/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Rady Izby Notarialnej w [...] o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Sprawiedliwości z [...] maja 2015 r. nr [...] w sprawie ze skargi Rady Izby Notarialnej w K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zmiany siedziby kancelarii notarialnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca - Rada Izby Notarialnej w K., z zachowaniem terminu oraz trybu złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości, którą zmieniono siedzibę kancelarii notarialnej. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem przepisów prawa, co w ocenie skarżącej rodzi wysokie prawdopodobieństwo wyeliminowania tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Nadto za wstrzymaniem wykonania ww. decyzji przemawia zdaniem skarżącej to, że efekt jaki ona wywoła winien nastąpić dopiero po jej uprawomocnieniu. W ocenie skarżącej sądowa kontrola zmiany siedziby kancelarii, bez wstrzymania jej wykonania stanie się bezprzedmiotowa, a ochrona prawa skarżącej iluzoryczna. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania zatem postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę o to wnioskującą okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 766/08, z 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12 oraz z 12 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 93/13). Następnym warunkiem zastosowania w sprawie ochrony tymczasowej w formie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest to, aby ów akt lub czynność nadawały się do wykonania i wymagały wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących: ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Reasumując Sąd stwierdza, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji obowiązany jest zbadać trzy kwestie: po pierwsze czy przedmiot wniosku – decyzja, jest aktem podlegającym wykonaniu – czy nadaje się do wykonania. Po drugie, jeżeli decyzja nadaje się do wykonania, Sąd musi ocenić czy skarżący w sposób przekonywujący i pełny wykazał przesłanki – okoliczności, przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania ww. decyzji. Po trzecie czy ww. przesłanki istnieją i czy dają one podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżąca żąda wstrzymania wykonania decyzji zmieniającej siedzibę kancelarii notarialnej. W ocenie Sądu akt ten nadaje się do wykonania i jako mógł stać się przedmiotem rozpoznawanego wniosku. Odnośnie przesłanek warunkujących zastosowanie w tej sprawie ochrony tymczasowej Sąd stwierdza, że skarżąca upatruje dwie. Jedna to wadliwość prawna samej decyzji. Druga zaś to to, że decyzja zostanie wykonana jeszcze przed jej uprawomocnieniem się, a to w ocenie skarżącej spowoduje iluzoryczność ochrony jej praw i pozbawi Sąd przedmiotu kontroli. Odnośnie pierwszej okoliczności Sąd stwierdza, że kwestia wadliwości, bądź też stwierdzenia, że decyzja odpowiada prawu nie jest przedmiotem rozważań na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Zgodnie bowiem z procedurą przewidzianą przez ustawę o postępowaniu przed sądami administracyjnymi co do zasady ocena zaskarżonego aktu następuje na posiedzeniu jawnym w składzie trzech sędziów, a wniosek przewidziany w art. 61 § 3 p.p.s.a. rozpoznawany jest w składzie jednoosobowym, na posiedzeniu niejawnym. Sytuacja, w której już na tym etapie postępowania Sąd oceniałby decyzję przez pryzmat jej zgodności z prawem stanowiłaby tzw. przedsąd. W kwestii efektu jaki wywoła zaskarżona decyzja, czyli przeniesienie siedziby kancelarii notarialnej, Sąd stwierdza, że ze swej istoty przeniesienie nie stanowi skutku nieodwracalnego. Wobec tego w sprawie nie ziściła się okoliczność spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na żadne inne skutki skarżąca nie powołała się. Jeżeli zaś chodzi o niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody to skarżąca nie wskazała takowej. Dodatkowo warto podmieść, że Sąd nie ma obowiązku z urzędu poszukiwać czy strona wnioskująca o wstrzymanie wykonania skarżonego aktu może podnieść jakąś szkodę, czy nie, tym bardziej, jeżeli jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Niezrozumiałym dla Sądu jest natomiast stwierdzenie skarżącej, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje pozbawienie go przedmiotu kontroli. Nie mniej Sąd wyjaśnia, że kwestia wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie ma żadnego wpływu na jej byt prawny. W tym stanie rzeczy – skoro skarżąca, nie podała żadnych okoliczności, które wskazywałyby na obawę, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd - na zasadzie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.