VI SA/Wa 1862/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 2 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący S. S., pismem z 28 maja 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję tego organu z [...] marca 2013 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia wymaganej opłaty elektronicznej. W skardze skarżący zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W wykonaniu zarządzenia z 24 lipca 2013 r. – pismem z 30 lipca 2013 r. – wezwano skarżącego do wykazania w terminie 7 dni okoliczności, w tym przesłanie dokumentów uzasadniających zastosowanie w sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Pismem z 6 lipca 2013 r. skarżący wskazał, iż brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje, to że zostanie wystawiony tytuł wykonawczy i przeprowadzone postępowanie egzekucyjne. Egzekucja z konta wstrzyma środki zgromadzone na koncie skarżącego, potrzebne do życia dla niego i rodziny. Skarżący nie chce ponosić dodatkowych kosztów za nieuzasadnioną, jego zdaniem, decyzję o nałożeniu kary. Jak podkreślił, nie stać go na przeprowadzenie postępowania sądowego w celu zwrotu niezasadnie wyegzekwowanego mandatu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (vide: NSA /w:/ postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II GZ 455/12). Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. To na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (vide: NSA /w:/ postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672, postanowienie NSA z 12 lipca 2013 r. sygn. akt II OZ 605/13). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżący pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wykazał zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, o wykonaniu obowiązku nie świadczy oświadczenie skarżącego: "iż egzekucja z konta wstrzyma środki zgromadzone na moim koncie, które są potrzebne do życia dla mnie i mojej rodziny", czy też to, że: "Nie stać mnie na przeprowadzenie postępowania sądowego w celu zwrotu niezasadnie wyegzekwowanego mandatu". Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi - nie bada legalności zaskarżonego aktu. Kieruje się jedynie przesłankami z art. 61 § 3 p.p.s.a. w kontekście podniesionej przez skarżącego argumentacji i okoliczności sprawy. Z tych też powodów brak jest podstaw do przyjęcia, że w sprawie uprawdopodobnione zostały okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania objętej wnioskiem decyzji na podstawie art. 61 § 3 powoływanej ustawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.