VI SA/Wa 1867/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Policji na rzecz W. L. kwotę 2800 (dwa tysiące osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją Komendanta Policji [...] z dnia [...] października 2007 r., wydaną na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088), dalej cyt. jako ustawa o transporcie drogowym oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] nałożono na skarżącego – p. W. L. karę pieniężną w kwocie 15.000 zł. Powyższą karę nałożono za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek (8.000 zł), a także wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: - umieszczanie na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy (5.000 zł), - umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych (5.000 zł). Karę nałożono w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] sierpnia 2007 r. o godz. [...] w W., na ul. C., skontrolowano samochód m-ki [...] o nr rej. [...] należący do skarżącego, kierowany przez właściciela pojazdu. Pojazd posiadał umieszczony na boku samochodu napis ([...] i nr telefonu [...]), ponadto pojazd wyposażony był w urządzenie techniczne w postaci podświetlonego transparentu (lampy) zainstalowanego na dachu pojazdu, z numerem telefonu i napisem ([...]i nr telefonu [...]). Kierujący (skarżący) przedstawił wypis nr [...] z licencji nr [...]wystawiony na firmę M. Sp. z o.o., z siedzibą w W., na wykonywanie transportu drogowego osób, ważną do dnia [...] czerwca 2057 r., zaświadczenie o wpisie skarżącego do ewidencji działalności gospodarczej, zaświadczenie o spełnieniu wszystkich wymagań, a także paragon niefiskalny z dnia kontroli wystawiony na firmę: "W. L., [...]". Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną oznakowań pojazdu oraz kserokopie okazanych przez kierowcę dokumentów. Protokół z kontroli został podpisany przez kierującego pojazdem bez zastrzeżeń. Skarżący został powiadomiony o wszczęciu postępowania oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W oparciu o powyższe ustalenia uzupełnione o wyjaśnienia skarżącego, który oświadczył, iż prowadzi własną działalność gospodarczą polegającą na przewozie osób, sam rozlicza się z urzędem skarbowym i sam odprowadza podatek, oraz o dokumenty związane z prowadzoną przezeń działalnością gospodarczą (Umowa o współpracy na przewóz osób, zawarta pomiędzy M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. a skarżącym), które zostały złożone w toku postępowania, Komendant Policji [...] uznał, że naruszony zastał przepis art. 5 ust. 3 pkt. 4 oraz art. 18 ust. 5 lit. a,b,c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. W związku z powyższym na podstawie art. 92 ust. 1, 92 ust. 4 oraz na lp.1.1 oraz lp. 2.9 załącznika do ustawy o transporcie drogowym nałożono karę pieniężną w wysokości 15.000 zł, po ograniczeniu jej wysokości z kwoty 18.000,00 zł na podstawie art. 92 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy. Odwołanie od powyższej decyzji złożył skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez cofnięcie rygoru natychmiastowej wykonalności. W skardze zarzucono organowi naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 77 k.p.a. oraz wydanie decyzji w oparciu o przepisy, wobec których istnieje uzasadniona obawa, iż są niekonstytucyjne. Uzasadniając naruszenie przepisu art. 77 k.p.a. skarżący wskazał, iż organ nie zebrał i należycie nie rozpatrzył materiału dowodowego. Z przedstawionych dokumentów wynikał fakt współpracy skarżącego z innym podmiotem, ale organ nie ustosunkował się do tych okoliczności, mimo że stanowiły one dowód, iż skarżący jest osobą uprawnioną do korzystania z wypisu z licencji. Podniósł, iż w sprawie zgodności z Konstytucją przepisów ustawy o transporcie drogowym, które zdaniem organu mogły być naruszone przez skarżącego (chodzi o art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym) została złożona skarga konstytucyjna do Trybunału Konstytucyjnego. Ewentualne stwierdzenie niezgodności tych przepisów z Konstytucją mogłoby być podstawą do wznowienia postępowania w sprawie i odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną stronie postępowania działaniem organu administracyjnego. Zdaniem skarżącego przepis art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym oznacza, iż przedsiębiorca posiadający licencję na krajowy przewóz osób może powierzyć wykonywanie przewozu osobom trzecim wykonującym przewozy we własnym imieniu, ale na rzecz licencjonobiorcy. W tej sprawie ww. spółka M. Sp. z o.o. z siedzibą w zawarła stosowną umowę cywilnoprawną (umowę o współpracy), na mocy której kierujący pojazdem wykonywał przewozy we własnym imieniu, ale na rzecz tej spółki. Zatem w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów ustawowych. Przepisy art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym nie powinny być odnoszone do przedsiębiorcy, który profesjonalnie na podstawie licencji prowadzi działalność gospodarczą w zakresie przewozu drogowego osób. Zakazy z art. 18 ust. 5 mogą natomiast dotyczyć tych przedsiębiorców, którzy wykonują przewozy okazjonalne zarobkowe jako działalność "uboczną" w stosunku do swojej podstawowej działalności. Nadto zakazanie przedsiębiorcy, posiadającemu licencję (lub zezwolenie) na wykonywanie transportu drogowego, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy stanowiłoby naruszenie fundamentalnych dla działalności gospodarczej zasad wolności (swobody) jej prowadzenia oraz równości konkurencji. Skarżący podniósł również, że przepis art. 18 ust. 5 ww. ustawy koliduje z przyjętymi w prawie Unii Europejskiej zakazami podejmowania działań ograniczających podaż usług transportowych oraz różnicowania warunków działania przewoźników świadczących usługi równoważne. W odwołaniu zarzucono, iż oznaczenia na pojeździe nie naruszały zakazu określonego w art. 18 ust. 5 ustawy bowiem nie zawierały oznaczenia przedsiębiorcy. Nazwa przedsiębiorcy jest inna, również wskazany numer nie jest numerem telefonu przedsiębiorcy. Komendant Policji, po rozpatrzeniu ww. odwołania, decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), dalej utd, oraz l.p. 1.1, 2.9.2, 2.9.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy i w tym zakresie umorzył postępowanie; w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Według KP w aktach sprawy znajdują się wystarczające dowody potwierdzające, kto winien być stroną niniejszego postępowania. Bez znaczenia jest fakt, iż w chwili kontroli kierowca (skarżący) okazał wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, należący do przedsiębiorcy "M. Sp. z o.o.". Skarżący wykonywał transport drogowy osób "będąc samoistnym przedsiębiorcą", związanym tylko umową o współpracy ze spółką M.. W sytuacji, gdy przedsiębiorca zamierza wykonywać okazjonalny transport osób musi posiadać licencję przewozową. Skarżący był przewoźnikiem, który wykonywał przewóz osób i ewidencjonował przychody osiągnięte z tego tytułu przy pomocy kasy fiskalnej, zamontowanej w pojeździe. Dowodem wskazującym na skarżącego, jako podmiot wykonujący transport osób we własnym imieniu, jest wydruk z kasy rejestrującej - paragon niefiskalny z dnia kontroli, tj. [...] sierpnia 2007 r., na którym widnieją jego dane, jak również złożone w toku sprawy zeznanie. Ze sporządzonej dokumentacji fotograficznej jednoznacznie wynika, że na dachu pojazdu zostały umieszczone lampy, co pozostaje w sprzeczności z art. 18 ust. 5 lit. c) utd. Według zeznań skarżącego lampa jest reklamą firmy, z którą ma podpisaną umowę o współpracy. W konkluzji KP uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala stwierdzić, iż skarżący wykonywał krajowy transport drogowy osób z naruszeniem przepisów art. 5 ust. 1 oraz art. 18 ust. 5 lit. c) utd. Konsekwencją powyższych naruszeń tych przepisów jest kara pieniężna w wysokości 13.000 zł (zgodnie z lp. 1.1 i 2.9. 3 załącznika do utd). Odnosząc się do zarzutu niezgodności obowiązujących przepisów prawa z Konstytucją, KP podkreślił, że organ administracji dokonuje w toku postępowania administracyjnego stwierdzenia faktów i jeżeli ustali naruszenie prawa ma obowiązek zastosować ściśle określone sankcje. Nie jest natomiast "właściwy w zakresie oceny zgodności obowiązujących aktów prawnych z Konstytucją". Umarzając postępowanie w zakresie naruszenia zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy KP stwierdził, iż w sprawie brak jest dowodów potwierdzających powyższe naruszenie. Oznaczenia umieszczone na pojeździe nie są oznaczeniami przedsiębiorcy, którym jest W. L., [...]. Skarżący zaskarżył ww. decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Policji [...] z dnia [...] października 2007 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 13.000 zł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie: - prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 5 ust. 1 oraz art. 18 ust. 5 utd, - przepisów postępowania, tj. art. 7, 10, 77 k.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak zapewnienia czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, - art. 101 kpa poprzez niewydawanie postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania. Wniósł: - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), (dalej p.p.s.a.) o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Policji z uwagi na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, - na podstawie art. 61 p.p.s.a. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości poprzez wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, Jednocześnie skarżący z ostrożności wniósł o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny wniosku Gminy L. z dnia [...] lutego 2008 r. o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją przepisów ustawy o transporcie drogowym. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko prezentowane w toku postępowania administracyjnego. Rozszerzył je o dodanie argumentacji teoretyczno-prawnej, dotyczącej m.in. rozumienia zasady trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.) oraz argumentacji dotyczącej konstrukcji swobody umów na gruncie prawa cywilnego, pojęcia praworządności (materialnej i formalnej), relacji interesu publicznego i indywidualnego, zasad przeprowadzania postępowania dowodowego oraz interpretacji przepisów stosownie do zasady sumum iustium lex iniuria, różnic postępowania dowodowego w postępowaniu cywilnym i administracyjnym, a także obowiązków organu administracji wynikających z art. 10 kpa. Przywołując treść art. 5 ust. 3 pkt 4 utd skarżący stwierdził, iż ustawodawca dopuścił możliwość wykonywania przewozów na rzecz przedsiębiorcy na podstawie umowy cywilnoprawnej. Prowadzenie przez kierowcę współpracującego z firmą "M." własnej działalności gospodarczej nie oznacza, iż dokonuje on przewozy na swoją rzecz. Zdaniem skarżącego wykładnia systemowa, jak również wykładnia celowościowa (tj. biorąca pod uwagę zamierzone przez ustawodawcę prawdopodobne cele wprowadzenia zakazów z art. 18 ust. 5 utd) pozwala na sformułowanie wniosku, że przepis art. 18 ust. 5 utd nie powinien być odnoszony do przedsiębiorcy, który profesjonalnie na podstawie licencji prowadzi działalność gospodarczą w zakresie przewozu drogowego osób. Skarżący powtórzył za odwołaniem, że zakazy z art. 18 ust. 5 utd mogą natomiast dotyczyć tych przedsiębiorców, którzy wykonują przewozy okazjonalne zarobkowe jako działalność "uboczną" w stosunku do swojej podstawowej działalności. Zakaz "umieszczania na dachu lamp lub innych urządzeń technicznych" narusza zasadę dostatecznej określoności zakazów (czynów zakazanych), gdyż posłużono się tu niedookreślonym zwrotem "urządzenie techniczne". Uzasadniając naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. skarżący stwierdził m.in. iż organy Policji nie dochowały wymogów działania na podstawie przepisów prawa, tzn. ich działania nie miały wystarczającej podstawy prawnej. Zdaniem skarżącego w przedmiotowej sprawie zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy nie bacząc na obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, oparł się wyłącznie na protokole kontroli, a całkowicie pominął wyjaśnienia złożone przez skarżącego w toku postępowania. Wskazując na naruszenie art. 10 k.p.a., skarżący podniósł, iż organ nie wezwał go do złożenia wyjaśnień i nie zapewnił możliwości swobodnego wzięcia udziału w toczącym się postępowaniu. Natomiast zawiadomienie o wszczęciu postępowania nie może być jednocześnie wezwaniem do złożenia wyjaśnień w sprawie. Odnośnie zawieszenia postępowania skarżący stwierdził, iż w sprawie doszło do naruszenia przepisu art. 101 k.p.a. Na jego podstawie organ "zobligowany jest" do wydania stosownego postanowienia w tym zakresie. Jego niewydanie oznacza brak możliwości ewentualnego zaskarżenia tej czynności organu. Tymczasem wniosek skierowany do Trybunału Konstytucyjnego dotyczy przepisów będących materialnoprawną podstawą wydanych w niniejszej sprawie decyzji. W odpowiedzi na skargę Komendant Policji wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko. W piśmie procesowym z dnia 8 grudnia 2008 r., przedłożonym Sądowi przed terminem rozprawy, pełnomocnik skarżącego zawiadomił, iż w dacie 1 grudnia 2008 r. wypowiedział pełnomocnictwo skarżącemu, który do dnia 8 grudnia 2008 r. nie stawił się w kancelarii i nie powiadomił o ustanowieniu nowego pełnomocnika. Załączył obszerne pismo procesowe z tej samej daty w którym wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, jako wydanych bez podstawy prawnej, rażąco naruszających prawo, a nadto nakładających karę pieniężną nieznaną ustawie. W uzasadnieniu pisma podniósł w szczególności, iż organ wydał decyzje na podstawie protokołu sporządzonego z naruszeniem art. 68 § 1 k.p.a. Z treści protokołu nie wynika, aby urządzenie na dachu było urządzeniem technicznym czy też lampą w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym. Powtórzył, iż skarżący wykonywał transport drogowy osobiście i na rzecz firmy M. Sp. z o.o. na podstawie umowy o współpracy. Zarzucił, iż organ nie określił precyzyjnie w petitum decyzji naruszeń przepisów ustawy oraz nałożonej za owe naruszenia kary pieniężnej, zaś ustawa nie tworzy możliwości nałożenia kary łącznej za kilka naruszeń. Jednocześnie wskazał, iż jak wynika z brzmienia art. 92 ust. 2 utd karę pieniężną można nałożyć jedynie podczas kontroli drogowej, a nie na jej skutek, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Nadto zgodnie z uzasadnieniem decyzji organu I instancji został ukarany na podstawie wzajemnie wykluczających się przepisów. Uznanie, że przedsiębiorca wykonuje transport bez licencji konsumuje bowiem wszystkie inne naruszenia i skutkuje niemożliwością ukarania z tytułu naruszenia art. 18 ust. 5 utd, gdyż przepis ten ma zastosowanie tylko do podmiotów dysponujących licencją. Zarzucono również, iż w decyzji nie wskazano precyzyjnie naruszenia oraz odpowiadającej mu karze pieniężnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 p.p.s.a. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Wskazać należy, iż rozstrzyganie w granicach danej sprawy oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej, niż ta, w której wniesiono skargę. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza natomiast, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Granice zaskarżenia nie zawsze pokrywają się z granicami rozpoznania sprawy przez sąd, bowiem te ostatnie są często szersze od zakresu zaskarżenia. Dzięki przepisowi art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd I instancji jest zatem nie tylko uprawniony do wykroczenia poza granice zaskarżenia, lecz ma taki obowiązek. Uchybienie temu obowiązkowi stanowi natomiast naruszenie przytoczonego przepisu (vide: wyrok NSA z 11 kwietnia 2007 r. II OSK 610/06 , LEX nr 337811). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga na decyzję zasługuje na uwzględnienie bowiem została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd objął kontrolą decyzję wydaną w sprawie, której przedmiotem było stwierdzenie - podczas kontroli drogowej - naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym i nałożenie kary za stwierdzone naruszenia. Zaskarżona decyzja została wydana po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, który zaskarżył w całości decyzję organu I instancji. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 kwietnia 2008 r. (sygn. akt II GSK 29/08, niepublik.), niezależnie od stwierdzonej liczby naruszonych przepisów ustawy o transporcie drogowym będzie to jedna sprawa administracyjna załatwiana jedną decyzją administracyjną określającą karę pieniężną, na którą będą składać się kary za poszczególne naruszenia. Decyzja wydana przez organ odwoławczy winna spełniać wymogi określone w art. 107 § 1 k.p.a. Jednym ze składników decyzji jest jej rozstrzygnięcie. Przy czym rozstrzygnięcie zawarte w sentencji decyzji jest jednym z najistotniejszych elementów każdej decyzji administracyjnej. Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji administracyjnej musi być bowiem sformułowane w sposób umożliwiający następnie wykonanie decyzji dobrowolne lub przy zastosowaniu środków egzekucyjnych. Sentencja decyzji musi być sformułowana w sposób jasny i precyzyjny, a nie pośrednio wynikać z uzasadnienia decyzji. Rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji nie spełnia wyżej wskazanych wymogów. Organ nie wskazał w precyzyjny sposób swojego rozstrzygnięcia zarówno odnośnie utrzymanej w mocy części decyzji organu I instancji jak i w części uchylonej i umorzonej. W rezultacie z decyzji nie wynika, jaka kara pieniężna (w jakiej wysokości) i za jakie naruszenia została nałożona na stronę postępowania. Jednocześnie Sąd podzielił ocenę organu co do braku podstawy faktycznej do stwierdzenia, iż doszło do naruszenia zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy. Stwierdzone uchybienia uzasadniają postawienie organowi zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego (art. 107 § 1 k.p.a.) w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji Sąd nie badał dalszych zarzutów podnoszonych w skardze, organ ponownie rozpatrzy sprawę uwzględniając ocenę prawną i wskazania zawarte w niniejszym wyroku, mając również na uwadze zakaz reformationis in peius, wynikający z art. 139 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji. O wstrzymaniu wykonania uchylonej decyzji, do czasu uprawomocnienia wyroku, Sąd orzekł na zasadzie art. 152 a zwrocie kosztów postępowania na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 6 pkt 5) 1 i § 14 ust. 2 pkt 1) lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. Nr 163, poz.1349 ze zm.).