VI SA/Wa 1873/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 22 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Izby Notarialnej w [...] o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Sprawiedliwości z [...] maja 2015 r. nr [...] w sprawie ze skargi Izby Notarialnej w [...] na decyzję Ministra Sprawiedliwości z [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie powołania na stanowisko notariusza i wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca - Izba Notarialna w [...], z zachowaniem terminu oraz trybu złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości, którą powołano osobę na stanowisko notariusza i wyznaczono siedzibę kancelarii notarialnej. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem przepisów prawa, co w ocenie skarżącej rodzi wysokie prawdopodobieństwo wyeliminowania tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Nadto za wstrzymaniem wykonania ww. decyzji przemawia zdaniem skarżącej to, że efekt jaki ona wywoła winien nastąpić dopiero po jej uprawomocnieniu. W ocenie skarżącej sądowa kontrola bez wstrzymania wykonania przedmiotu tej kontroli stanie się bezprzedmiotowa, a ochrona prawa skarżącej iluzoryczna. Uznała, że nie powinna zachodzić sytuacja, w której zawód notariusza wykonuje osoba niespełniająca wszystkich przesłanek warunkujących nabycie uprawnień do jego wykonywania, bo w konsekwencji może godzić to w bezpieczeństwo obrotu prawnego i prawidłowość przeprowadzania czynności notarialnych. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania zatem postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę o to wnioskującą okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 766/08, z 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12 oraz z 12 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 93/13). Następnym warunkiem zastosowania w sprawie ochrony tymczasowej w formie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest to, aby ów akt lub czynność nadawały się do wykonania i wymagały wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących: ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Reasumując Sąd stwierdza, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji obowiązany jest zbadać trzy kwestie: po pierwsze czy przedmiot wniosku – decyzja, jest aktem podlegającym wykonaniu – czy nadaje się do wykonania. Po drugie, jeżeli decyzja nadaje się do wykonania, Sąd musi ocenić czy skarżący w sposób przekonywujący i pełny wykazał przesłanki – okoliczności, przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania ww. decyzji. Po trzecie czy ww. przesłanki istnieją i czy dają one podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżąca żąda wstrzymania wykonania decyzji, którą powołano osobę na stanowisko notariusza i wyznaczono siedzibę kancelarii notarialnej. W ocenie Sądu akt ten nadaje się do wykonania i jako taki mógł stać się przedmiotem rozpoznawanego wniosku. Odnośnie przesłanek warunkujących zastosowanie w tej sprawie ochrony tymczasowej Sąd stwierdza, że skarżąca upatruje je w wadliwości prawnej samej decyzji oraz w tym, że wykonanie decyzji jeszcze przed jej uprawomocnieniem się spowoduje iluzoryczność ochrony jej praw i pozbawi Sąd przedmiotu kontroli. Nadto zdaniem skarżącej za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia również to, że zawód notariusza wykonywać może jedynie osoba spełniająca wszystkie przesłanki warunkujące nabycie uprawnień do jego wykonywania, w przeciwnym wypadku może dojść do godzenia w bezpieczeństwo obrotu prawnego i prawidłowość przeprowadzania czynności notarialnych. Odnośnie pierwszej okoliczności Sąd stwierdza, że kwestia wadliwości, bądź też stwierdzenia, że decyzja odpowiada prawu nie jest przedmiotem rozważań na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Zgodnie bowiem z procedurą przewidzianą przez ustawę o postępowaniu przed sądami administracyjnymi co do zasady ocena zaskarżonego aktu następuje na posiedzeniu jawnym w składzie trzech sędziów, a wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności rozpoznawany jest w składzie jednoosobowym, na posiedzeniu niejawnym. Sytuacja, w której już na tym etapie postępowania Sąd oceniałby decyzję przez pryzmat jej zgodności z prawem stanowiłaby tzw. przedsąd. W kwestii pozostałych okoliczności stwierdzić należy, że nie pozwalają one na zbadanie przez Sąd zaistnienia którejkolwiek z przesłanek, enumeratywnie określonych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., albowiem w żaden sposób nie odnoszą się do nich. Niezrozumiałym dla Sądu przy tym jest stwierdzenie skarżącej, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje pozbawienie go przedmiotu kontroli. Nie mniej Sąd wyjaśnia, że wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie ma żadnego wpływu na jej byt prawny. W tym stanie rzeczy – skoro skarżąca, nie podała żadnych okoliczności, które wskazywałyby na obawę, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd - na zasadzie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.