VI SA/Wa 1991/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 marca 2020 r. sprawy ze skargi M. N. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z [...] lipca 2019 r. nr [...] Minister Sprawiedliwości, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 oraz art. 150 § 2, art. 149 § 3 i art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.; dalej: k.p.a.), po rozpoznaniu wniosku M. N.(dalej: wnioskodawczyni, skarżąca) o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] maja 2019 r., nr [...], którym odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym postanowieniem Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] marca 2019 r. nr [...]. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Postanowieniem z [...] marca 2019 r., Prezes Sądu Apelacyjnego w [...] utrzymał w mocy postanowienie Prezesa Sądu Okręgowego w [...] z [...] stycznia 2019 r. nr [...], którym odmówiono wszczęcia postępowania w przedmiocie zwolnienia M. T. z funkcji biegłego sądowego. Pismem z [...] marca 2019 r. skierowanym do Prezesa Sądu Okręgowego w [...] skarżąca wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ww. postanowieniem z [...] marca 2019 r. Wniosek został przekazany, zgodnie z właściwością, do rozpoznania Ministrowi Sprawiedliwości (dalej również: Minister, organ). Postanowieniem z [...] maja 2019 r. Minister Sprawiedliwości na podstawie art. art. 150 § 2 oraz art. 149 § 3 w zw. z art. 28 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania, wskazując jako przyczynę odmowy brak zaistnienia przesłanek podmiotowych po stronie wnioskodawczyni oraz stwierdził również brak przesłanek przedmiotowych do zainicjowania postępowania. Wyjaśnił, że skarżącej nie można przypisać przymiotu strony ani w postępowaniu w przedmiocie zwolnienia M. T. z funkcji biegłego sądowego, ani też w sprawie dotyczącej wznowienia tego postępowania. Skutki zapadłych w tych sprawach rozstrzygnięć bowiem nie mają wpływu na sytuację prawną wnioskodawczyni - nie powodują powstania po jej stronie żadnych praw czy obowiązków, co zdaniem organu wynika nie tylko z treści art. 28 k.p.a., ale również z przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych (Dz. U. Nr 15, poz. 133), określającego przesłanki i tryb ustanowienia biegłym sądowym oraz zwolnienia z tej funkcji. Nadto, jako przesłankę przedmiotową uniemożliwiającą zainicjowanie postępowania, wskazano na fakt wniesienia przez wnioskodawczynię na wspomniane ostateczne postanowienie z [...] marca 2019 r. skargi do sądu administracyjnego, który tym samym zobligowany został do oceny jego prawidłowości, co wykluczyło możliwość wszczęcia przez Ministra Sprawiedliwości postępowania w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności lub wznowienia postępowania. Rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesiony przez skarżącą, organ nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Odnosząc się do zarzutu, jakby nie był właściwym w sprawie, wyjaśnił, że do rozpatrywania środków odwoławczych od decyzji administracyjnych wydawanych w drugiej instancji przez prezesa sądu apelacyjnego w przedmiocie zwolnienia z funkcji biegłego sądowego powołany jest Minister Sprawiedliwości, który jako minister właściwy w rozumieniu art. 17 pkt 3 k.p.a., sprawuje zewnętrzny nadzór nad działalnością sądów powszechnych, polegający na zapewnieniu właściwego toku wewnętrznego urzędowania sądu, bezpośrednio związanego z wykonywaniem przez sąd zadań z zakresu wymiaru sprawiedliwości i ochrony prawnej (art. 9a § 2 k.p.a., choć powinno być u.s.p.; przypisek WSA). Jednocześnie, jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji, o wznowieniu postępowania rozstrzyga organ wyższego stopnia (art. 150 § 2 k.p.a.). Skoro skarżąca, występując z żądaniem wznowienia postępowania podniosła zarzuty w stosunku do Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] (odnośnie braku bezstronności, obiektywizmu, świadomie nieprawidłowo sformułowanego uzasadnienia kwestionowanego postanowienia), to właściwy do rozpoznania tego wniosku jest Minister Sprawiedliwości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnioskodawczyni zarzuciła nieważność wydanego postanowienia na podstawie przesłanek określonych w art. 156 k.p.a., z wyjątkiem pkt 3. Wskazała, że wszystkie pisma kierowane do Ministerstwa Sprawiedliwości Wydziału Skarg i Wniosków były skargami na działania i czynności Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] marca 2019 r. w trybie skargowym określonym w dziale VIII k.p.a., które dotyczyły naruszenia praworządności, interesów skarżącej, a w szczególności zaniedbywania oraz nienależytego wykonania zadań przez właściwe organy. Zdaniem skarżącej, w tym trybie pismo nie zostało rozpatrzone mimo upływu pięciu miesięcy, choć na podstawie art. 233 k.p.a. powinno powodować wszczęcie postępowania. Skarżąca podkreśliła, że nie złożyła skargi na postanowienie Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] marca 2019. w sprawie o sygn. [...], bowiem w trybie ustawowym postanowienie to zostało zaskarżone w Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zdaniem skarżącej, wydanie zaskarżonego postanowienia jest bezprzedmiotowe oraz nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 19 k.p.a. W ocenie skarżącej, powyższe okoliczności świadczą o rażącym naruszeniu norma prawa na podstawie art. 235 k.p.a w zw. z art. 16 k.p.a. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła również naruszenie: 1. art. 41b i art. 89 stanowiących o obowiązku zachowania drogi służbowej, wynikającej z Prawa o ustroju sądów powszechnych; 2. art, 1, art. 2, art. 15, od art. 6 do art. 16, art. 19, art. 20, art. 21, art. 22, art. 28, art. 151, art. 150, art. 149, art. 152, art. 148, art. 145, art. 145b, art. 156, art. 157, art. 158, art. 159, art. 162 k.p.a., działu VIII k.p.a., od art. 221 do art. 259, ze szczególnym uwzględnieniem art. 257, art. 255, art. 238, art. 237, art. 234, art. 231, art. 227, art. 225. art, 222, art. 221, art. 241, art. 235, art. 257 k.p.a. oraz rażące naruszenie wszystkich norm z tego działu k.p.a.; 3. art. 61, art. 61a, art. 122a i b, art. 35, art. 36, art. 21 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz naruszenie § 6 i § 12 ust. 1 pkt 3 i pkt 4 rozporządzenia w sprawie biegłych sądowych, jeżeli zostanie stwierdzone, że w chwili ustanowienia biegły warunkom tym nie odpowiadał i nadal im nie odpowiada; 4. wyjątkowo rażące naruszenie art. 138 k.p.a. w zw. z art. 127, art. 150, art. 149 oraz art. 27 k.p.a. 5. art. 127 § 3 k.p.a. oraz 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia przez organ niemający uprawnień, 6. art. 105, art. 65, art. 66 k.p.a i nierzetelne rozstrzygnięcie sprawy, nieprawdziwie i na podstawie złej woli przyjęcie, że skarżąca wniosła o wznowienie postępowania na postanowienie Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] marca 2019 r., Skarżąca zarzuciła również naruszenie norm prawa materialnego: 1. ustawy prawo budowlane, 2. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 11 września 2014 r. w sprawie funkcji technicznych w budownictwie, 3. ustawy z 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, 4. implementowanego porządku prawnego i dyrektyw Unii Europejskiej w zakresie ww. przepisów w porządku krajowym, 5. ustawy z 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, 6. rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 27 lutego 2017 r. w sprawie wykazu zawodów regulowanych i działalności regulowanej, W uzupełnieniu skargi z 23 sierpnia 2019 r., skarżąca rozszerzyła zarzuty o naruszenia licznych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i je uzasadniła. W oparciu o tak postawione zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia alternatywnie o jego uchylenie bądź zmianę. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W ramach swej kognicji sąd administracyjny bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treścią art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: p.p.s.a.). Orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa i zastosowaniem przewidzianych ustawą środków, zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia Ministra Sprawiedliwości, odmawiającego na podstawie art. 28 k.p.a. wznowienia postępowania, Sąd stwierdził, że odpowiada ono przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do wyeliminowania go z obrotu prawnego. Wobec podniesienia najdalej idącego zarzutu skargi, że do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym postanowieniem Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] marca 2019 r., nie był uprawniony Minister Sprawiedliwości, lecz Prezes tego Sądu, skład orzekający w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności odniesie się do tego zarzutu. Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 52 z późn. zm., dalej: u.s.p.) prezes sądu okręgowego ustanawia biegłych sądowych i prowadzi ich listę. W myśl § 6 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie biegłych sądowych (wydanego na podstawie art. 157 § 1 u.s.p.), prezes sądu okręgowego zwalnia z funkcji biegłego, jeżeli biegły utracił warunki do pełnienia tej funkcji albo gdy zostanie stwierdzone, że w chwili ustanowienia warunkom tym nie odpowiadał i nadal im nie odpowiada. W przepisach Prawa o ustroju sądów powszechnych oraz rozporządzenia w sprawie biegłych sądowych przyjęto zatem, że organem właściwym w sprawach dotyczących ustanowienia biegłego oraz zwolnienia go z funkcji jest prezes sądu okręgowego, działający w charakterze organu administracji publicznej, nie wykonujący w tym zakresie zadań mieszczących się w pojęciu sprawowania wymiaru sprawiedliwości i innej ochrony prawnej, a zatem zadań, o których mowa w art. 1 § 2 i 3 u.s.p. Należy bowiem podkreślić, że prezes sądu okręgowego jest nie tylko organem sądu (art. 21 pkt 2 u.s.p.), ale jest również organem administracji państwowej (art. 22 § 1 pkt 3 u.s.p.), jeżeli przepisy prawa przyznają mu kompetencje do załatwiania spraw indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych (vide: uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 29 kwietnia 1992 r. sygn. III AZP 3/92, OSNCP 1992, nr 10, poz. 172, s. 15). Skoro sprawy związane z ustanowieniem i zwolnieniem z funkcji biegłego zostały powierzone prezesowi sądu okręgowego i są to sprawy załatwiane w drodze decyzji administracyjnej, to należy przyjąć, że są to sprawy z zakresu administracji publicznej. Regulacje dotyczące administracji sądowej, zawarte w przepisach Prawa o ustroju sądów powszechnych, dotyczące właściwości organów i ich hierarchii, nie znajdą zastosowania w sprawach, w których prezes sądu okręgowego działa jako organ administracji publicznej, w trybach regulowanych przepisami prawa administracyjnego. Zgodnie z art. 17 pkt 3 k.p.a. organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są w stosunku do organów administracji publicznej innych niż określone w pkt 1 i 2 – odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku – organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością. W konsekwencji zatem należy przyjąć, że w sytuacji, gdy prezes sądu apelacyjnego jest organem nadrzędnym w stosunku do prezesa sądu okręgowego w sprawach z zakresu administracji sądowej, a nie administracji publicznej, to w myśl art. 17 pkt 3 k.p.a., organem wyższego stopnia w tych ostatnich, właściwym do rozpatrywania środków odwoławczych od rozstrzygnięć wydanych przez prezesa sądu okręgowego działającego w charakterze organu administracji publicznej w sprawach dotyczących biegłych sądowych jest Minister Sprawiedliwości. Tym samym, pismo wnioskodawczyni z [...] marca 2019 r., w którym domagała się wznowienia postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] marca 2019 r., prawidłowo zostało przekazane przez Prezesa Sądu Okręgowego do rozpoznania Ministrowi Sprawiedliwości, jako organowi właściwemu w sprawie, bowiem kwestionowana była działalność Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] (art. 150 § 2 k.p.a.). Prawidłowość takiego stanowiska potwierdza również znany Sądowi z urzędu wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) we Wrocławiu z 7 listopada 2019 r. sygn. akt III SA/Wr 159/19, którym po rozpoznaniu skargi M. N. na postanowienie Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] marca 2019 r., WSA na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. stwierdził jego nieważność, jako wydanego z naruszeniem przepisów o właściwości. Jako właściwy organ został wskazany Minister Sprawiedliwości do rozpoznawania środków odwoławczych rozstrzygnięć prezesa sądu okręgowego w sprawie ustanowienia/zwolnienia z funkcji biegłego sądowego. Właśnie z uwagi, że Prezes Sądu Apelacyjnego nie był organem właściwym do rozpoznania zażalenia od postanowienia Prezesa Sądu Okręgowego w sprawie dotyczącej zwolnienia z funkcji biegłego sądowego, WSA we Wrocławiu stwierdził nieważność postanowienia Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] marca 2019 r. nr [...]. Omawiany wyrok jest prawomocny. Przechodząc do oceny prawidłowości zastosowania i wykładni przepisów prawa w kontrolowanym postanowieniu, Sąd uznał je za prawidłowe. Na wstępie należy wyjaśnić, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową, stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną ale wyłącznie w wypadku, jeżeli wznawiane postępowanie było dotknięte kwalifikowaną wadą procesową, wymienioną wyczerpująco w art. 145 § 1 pkt 1 - 8 k.p.a. Strona, żądając wznowienia postępowania, powinna wskazać jego przyczynę, uzasadniając to na tyle precyzyjnie, aby organ miał możliwość podjęcia postanowienia na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2). Oznacza to, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na ustawowych przesłankach wznowienia oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów wymienionych w art. 148 k.p.a. Natomiast, jeśli przekroczono termin do jego złożenia lub wniosek nie wskazuje przesłanek do wznowienia postępowania, organ administracji wyda na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Wydanie postanowienia w tym trybie jest możliwe zarówno z przyczyn podmiotowych (oczywisty brak przymiotu strony osoby wnoszącej żądanie), jak i przedmiotowych. W kontrolowanej sprawie zaistniały oba wymienione rodzaje niedopuszczalności wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zasadnicze znaczenie dla ustalenia, czy konkretny podmiot jest stroną postępowania administracyjnego ma określenie, czy podmiot ten legitymuje się w tym postępowaniu interesem prawnym lub obowiązkiem. Pojęcie interesu prawnego nie różni się od pojęcia prawnie chronionego interesu. Cechami tego interesu będzie to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego (vide: wyrok NSA z dnia 23 marca 1999 r., sygn. akt I SA 1189/98, Lex nr 47969). Interes prawny musi być oparty na normie prawnej należącej do prawa materialnego. W sytuacji gdy podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., w konsekwencji czego nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania. Oznacza to, że organ administracji zobowiązany jest zbadać treść żądania podmiotu wnoszącego podanie. W sytuacji gdy wskazane przez wnioskodawcę elementy określające jego legitymację do złożenia wniosku w sposób oczywisty przeczą tezie o istnieniu interesu prawnego, organ administracji uprawniony jest do odmowy wszczęcia danego postępowania (por. wyroki NSA z 8 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 1082/09; z 21 października 2010 r., sygn. akt I OSK 31/10 z 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 347/11, opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Materialnoprawną podstawą ustanowienia bądź zwolnienia z funkcji biegłego jest wskazane powyżej rozporządzenie w sprawie biegłych sądowych, W myśl tego rozporządzenia, prezes sądu okręgowego ustanawia (§ 1 ust. 1) bądź zwalnia z funkcji biegłego, jeżeli biegły utracił warunki do pełnienia tej funkcji albo gdy zostanie stwierdzone, że w chwili ustanowienia warunkom tym nie odpowiadał i nadal im nie odpowiada (§ 6 ust. 1 pkt 2). Tym samym uznać należy, że stronami postępowania są kandydat na biegłego/biegły (w przypadku zwolnienia) oraz właściwy prezes sądu okręgowego. Wobec powyższego, nie można uznać, aby skarżąca posiadała przymiot strony w postępowaniu w sprawie zwolnienia M. T. z pełnienia funkcji biegłego sądowego, a w konsekwencji nie przysługuje je prawo podmiotowe do zainicjowania postępowania w trybie nadzwyczajnym wzruszenia tej decyzji - wznowienia postępowania. Zapadłe bowiem w wymienionej sprawie rozstrzygnięcie nie kreuje po jej stronie żadnych praw, ani nie rodzi obowiązków wynikających z rozporządzenia w sprawie biegłych sądowych. Kontrolując natomiast zaskarżone postanowienie z punktu widzenia braku zaistnienia przesłanki przedmiotowej, to mając na względzie całokształt zgromadzonego materiału dowodowego oraz stanowisko samej skarżącej, za prawidłową uznać należało ocenę tej przesłanki przez Ministra Sprawiedliwości. Sama skarżąca zarówno na etapie postępowania odwoławczego, jak również w pismach procesowych kierowanych do sądu przyznała, że zaskarżyła do WSA we Wrocławiu postanowienie z 20 marca 2019 r., które zostało wyeliminowane z obrotu prawnego wyrokiem tego sądu z 7 listopada 2019 r., sygn. akt III SA/Wr 159/19. Organ w uzasadnieniu zaskarżonego do WSA w Warszawie postanowienia z 17 lipca 2019 r. (a więc przed rozpoznaniem skargi wniesionej do WSA we Wrocławiu) wyjaśnił, że wobec zaskarżenia postanowienia Prezesa Sądu Apelacyjnego do sądu administracyjnego, została wykluczona możliwość wszczęcia przez organ administracji publicznej postępowania w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności lub wznowienia postępowania. Sąd w niniejszej sprawie uwzględnił stan istniejący w chwili wydania orzeczenia, tj. że stwierdzono nieważność postanowienia Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] marca 2019 r. i wyrok WSA III SA/Wr 159/19 w tej sprawie stał się prawomocny od dnia 3 stycznia 2020r. Oznaczało to, że postanowienie Prezesa Sądu Okręgowego w [...] z [...] stycznia 2019 r. pozostaje nieostateczne. Natomiast w myśl art. 145 § 1 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. postępowanie można wznowić w sprawie zakończonej ostatecznym postanowieniem. Tym samym zarzuty skargi Sąd ocenił jako nietrafne i bezzasadne. W kontrolowanej sprawie nie doszło do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ odmowa wznowienia postępowania nastąpiła na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., a więc z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. Tym samym szereg zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego z różnych dziedzin nie znajduje uzasadnienia i akceptacji Sądu. Wobec niestwierdzenia zasadności skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.