VI SA/Wa 2003/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu zakładu pracy chronionej oddala skargę "K. Sp z o.o. z siedzibą w Z. (dalej nazywana również jako "skarżąca") wniosła do tutejszego Sądu skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2011 r. znak: [...] stwierdzającą utratę z dniem 1 lutego 2011 r. statusu zakładu pracy chronionej przez pracodawcę prowadzącego K. Sp z o.o ul. [...],[...] Z. przyznanego decyzją Wojewody [...] Nr [...] z [...] maja 2005 r. zmienioną decyzją Nr [...] z [...] października 2006 r. oraz Nr [...] z [...] lutego 2010 r. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] lutego 2011 r. działając na podstawie art. 30 ust. 3 pkt 3b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej (...) (Dz. U. z 2010 r. Nr 214, poz. 1407 ze zm.) przeprowadzono u skarżącej kontrolę, której celem było m.in. sprawdzenie prawidłowości realizacji zadań i obowiązków wnikających z art. 28 ust. 1-3 i art. 33 ust. 1 i 3 pkt 1 i 2 ww. ustawy. W toku postępowania kontrolnego ustalono, iż pracodawca prowadzi działalność gospodarczą w Z. przy ul. [...] gdzie były zatrudnione 23 osoby w tym 22 niepełnosprawne. Spośród zatrudnionych pracowników 16 osób świadczyło pracę na podstawie umów zawartych z firmą P. sp. z.o.o. o świadczenie usług. Natomiast 7 - osób pracownicy administracyjni byli zatrudnieni i wykonywali pracę na rzecz skarżącej spółki. Ponadto ustalono, że skarżąca spółka prowadzi działalność gospodarczą przy ul. [...] w Z., gdzie użytkuje pomieszczenia biurowe w których nie są zatrudnione osoby niepełnosprawne, a także wynajmuje część budynku przy ul. [...] od firmy A. Sp z o.o. o pow. 300 m2 w której zatrudnionych było 20 osób (w tym 17 niepełnosprawnych). Skarżąca przedłożyła kontrolującemu organowi w dniu 5 sierpnia 2011 r. decyzję Państwowej Inspekcji Pracy wydaną na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy o rehabilitacji po rozpoznaniu wniosku spółki z dnia 30 czerwca 2011 r.(wpływ do organu 5 lipca 2011 r.) stwierdzającą, że obiekty i pomieszczenia użytkowane pod adresem Z. ul. [...] oraz Z. ul. [...] spełniają wymogi określone w art. 28 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o rehabilitacji. W uzasadnieniu tejże decyzji stwierdzono, że organ przeprowadził kontrolę w ww. obiektach w dniach [...],[...] lipca 2011 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. stwierdził utratę z dniem 1 lutego 2011 r. statusu zakładu pracy chronionej przez pracodawcę (skarżącą spółkę). Zdaniem organu, od dnia 1 lutego 2011 r. pracodawca nie spełniał warunku przystosowania użytkowanych pomieszczeń przy ul. [...] oraz przy ul. [...] w Z. do przepisów i zasad bezpieczeństwa wynikających z przepisów ustawy o rehabilitacji, gdyż nie przedłożył dokumentów potwierdzających dostarczenie użytkowanych obiektów i pomieszczeń do warunków określonych w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca spółka zarzuciła, że nie można stosować automatyzmu przeprowadzając ocenę stwierdzonych naruszeń przepisów ustawy o rehabilitacji. Skarżąca powołała się m.in. na protokoły kontroli przeprowadzonej w firmie P. (k.205) a także zarzuciła, organowi pominięcie oświadczeń przedstawicieli spółek P. i A. w przedmiocie spełniania wymogów niezbędnych dla potrzeb osób niepełnosprawnych przez pomieszczenie zlokalizowane przy ul. [...] oraz [...], przed wydaniem przez PIP decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej po rozpatrzeniu ww. odwołania nie znajdując podstaw do uwzględniania zarzutów w nim podniesionych opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 30 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r., Nr 127, poz. 721 ze zm.), utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji, po przedstawieniu stanu prawnego sprawy wskazał, że Wojewoda [...] zasadnie przyjął dzień 1 lutego 2011 r. jako datę, od której należało uchylić stronie status zakładu pracy chronionej. Zdaniem organu odwoławczego z tą właśnie datą należy wiązać naruszenie przepisu art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych poprzez zatrudnianie pracowników w obiektach zlokalizowanych w Z. na ulicy [...] oraz [...], które nie posiadały pozytywnej decyzji Państwowej Inspekcji Pracy. Minister Pracy i Polityki Społecznej podkreślił, że nie było negowane przez skarżącą poczynione przez organ ustalenie, iż w obiektach użytkowanych przez K. Sp z o.o. przy ul. [...] oraz [...] pracownicy zostali przeniesieni na okres od 1 lutego do 21 marca 2011 r. a spółka nie legitymowała się decyzją PIP w odniesieniu do tych obiektów. Zdaniem organu odwoławczego, nie ma znaczenia dla niniejszego rozstrzygnięcia argument strony, iż stan zastany przez pracowników Okręgowego Inspektoratu Pracy podczas kontroli w lipcu 2011 r. jest stanem, jaki miał miejsce od początku ich używania przez pracodawcę. Skarżąca jako profesjonalista, prowadzący K. była świadoma zarówno swoich praw jak i obowiązków nałożonych nań przez ustawę o rehabilitacji (...). Jednym z nich był obowiązek legitymowania się decyzją PIP stwierdzająca okoliczności, o których mowa w przepisie art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji (...). Organ zaakcentował, że pomimo przeprowadzenia w dniach [...] lutego 2011 r. kontroli w Zakładach, skarżąca dopiero w piśmie z 30 czerwca 2011 r. zwróciła się do PIP z wnioskiem o stwierdzenie, że obiekty i pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy spełniają wymogi określone w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji (...). Powyższe budzi wątpliwości, czy użytkowane przy ul. [...] oraz [...] obiekty spełniały w/w warunki, gdyż jak inaczej (jeśli nie brakiem gotowości) wyjaśnić fakt zwlekania przez stronę z wnioskiem do PIP. Zdaniem organu, decyzja PIP z [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] stwierdzająca, iż obiekty użytkowane przy ul. [...] oraz [...] odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy oraz uwzględniają potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy i pomieszczeń higieniczno - sanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełniają wymagania dostępności do nich - nie ma wpływu na rozstrzygnięcie dotyczące wcześniejszego okresu. Powyższe oznacza, iż w chwili rozpoczęcia działalności w ww. obiektach nie posiadała decyzji PIP stwierdzającej spełnienie wymogu z przepisu art. 28 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o rehabilitacji (...), co uzasadniało wydanie decyzji o utracie statusu zakładu pracy chronionej. Minister uznał za bezpodstawne twierdzenia skarżącej dotyczące nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego. Organ I instancji przeprowadził szczegółowe postępowanie mające na celu ustalenie, czy wystąpiły okoliczności skutkujące uchyleniem statusu zpch, co potwierdza zarówno wymiana korespondencji ze stroną oraz zgromadzona dokumentacja, które w sposób wystarczający pozwalają na wydanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Odpowiadając na zawarty w piśmie z 25 maja 2012 r. wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków na okoliczność spełniania przez budynki zlokalizowane przy ul. [...] oraz [...] wymagań bezpieczeństwa i higieny pracy uwzględniające potrzeby osób niepełnosprawnych zauważył, iż okoliczności stwierdza Państwowa Inspekcja Pracy, która jest jedynym właściwym organem w tej sprawie zgodnie z dyspozycją przepisu art. 28 ust. 3 ustawy o rehabilitacji (...). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję skarżąca ponowiła zarzuty postawione w toku postępowania administracyjnego. Powtórnie zarzuciła naruszenie: - art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 66 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych co miało zasadniczy wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności czy obiekty/ pomieszczenia zlokalizowane w Z. przy ul. [...] oraz przy ul. [...] w okresie przed dniem wydania decyzji Państwowej Inspekcji Pracy, tj. przed dniem [...] sierpnia 2011 r. spełniały warunki bezpieczeństwa i higieny pracy uwzględniające potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higieniczno-sanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz dostępności do nich. - art. 77, art. 78 w związku z art. 10 k.p.a., a także z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez odmowę przeprowadzenia dowodów na okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy, - naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 28 w tym ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o rehabilitacji. W uzasadnieniu skargi wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji rozwinęła argumentację dotyczącą poszczególnych zarzutów. Powołała się również na wyroki Sądów administracyjnych wydawanych w sprawach tożsamych przedmiotowo m.in. na wyrok sygn. akt VI SA/Wa 2090/2005 z dnia 20 marca 2006 r. zaakceptowany przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jeszcze raz podkreśliła wyniki kontroli przeprowadzonej w firmie P. w styczniu 2010 r. podczas której nie stwierdzono uchybień a także wskazała, iż przepisy ustawy o rehabilitacji nie przewidują obowiązku uzyskania stosownej decyzji PIP o miejscach pracy osób niepełnosprawnych delegowanych do innych zakładów pracy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r., Nr 127, poz. 721 ze zm.), pracodawca prowadzący działalność gospodarczą przez okres co najmniej 12 miesięcy, zatrudniający nie mniej niż 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy i osiągający wskaźniki zatrudnienia osób niepełnosprawnych, o których mowa w pkt 1, przez okres co najmniej 6 miesięcy, uzyskuje status pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej, jeżeli: 1) wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych wynosi: a) co najmniej 40%, a w tym co najmniej 10% ogółu zatrudnionych stanowią osoby zaliczone do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, albo b) co najmniej 30% niewidomych lub psychicznie chorych, albo upośledzonych umysłowo zaliczonych do znacznego albo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, 2) obiekty i pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy: a) odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy, b) uwzględniają potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higieniczno-sanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełniają wymagania dostępności do nich, a także 3) jest zapewniona doraźna i specjalistyczna opieka medyczna, poradnictwo i usługi rehabilitacyjne, 4) wystąpi z wnioskiem o przyznanie statusu pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej. Stosownie zaś do treści art. 30 ust. 3 ww. ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych Wojewoda, w przypadku niespełniania warunków lub obowiązków, o których mowa w art. 28 ust. 1-3 i art. 33 ust. 1 lub 3 pkt 1 i 2 lub art. 28 ust. 1 pkt 1- 3, art. 29 lub 30 ust. 2b ww. ustawy podejmuje decyzję stwierdzającą utratę przyznanego statusu zakładu pracy chronionej z dniem zaprzestania spełniania jakiegokolwiek z tych warunków lub obowiązków. Decyzja Wojewody w tym przedmiocie jest obligatoryjna. Powyższe oznacza, że ustalony w trakcie postępowania administracyjnego przez Wojewodę stan faktyczny, potwierdzający niespełnienie którejkolwiek z ustawowych przesłanek cofnięcia statusu zakładu pracy chronionej, nie pozwala na dokonywanie ocen w zakresie wagi niedochowanych warunków (v. wyrok NSA z dnia 12 października 2006 r. sygn. akt II GSK 164/06). Nie oznacza to oczywiście, iż organ prowadzący postępowanie w sprawie o cofnięcie statusu zakładu pracy chronionej nie jest zobowiązany do rzetelnego, wyczerpującego i obiektywnego zbadania sprawy, w tym zebrania dowodów i ich wszechstronnej oceny, mając na uwadze drastyczne skutki jakie dla pracodawcy powoduje ewentualna decyzja cofająca status. W przedmiotowej sprawie Wojewoda stwierdził utratę przez skarżącą Spółkę z dniem 1 lutego 2011 r. statusu zakładu pracy chronionej wobec niespełniania warunku określonego w art. 28 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ww. ustawy, a stanowisko to utrzymał w mocy Minister Pracy i Polityki Społecznej. W myśl art. 28 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy obiekty i pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy chronionej muszą: odpowiadać przepisom i zasadom bhp i muszą uwzględniać potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higieniczno-sanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz wymagania dostępności do nich. Zgodnie z ust. 2 powołanego artykułu powyższe okoliczności stwierdza na wniosek pracodawcy Państwowa Inspekcja Pracy (PIP). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2010 r. wydanym w sprawie sygn. akt II GSK 891/09 stwierdził m.in. W świetle treści cytowanych przepisów, a w szczególności brzmienia art. 28 ust. 2 ustawy, iż Państwowa Inspekcja Pracy (PIP) "stwierdza" przystosowanie stanowisk pracy, pomieszczeń higieniczno sanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełnienie dostępności do nich (art. 28 ust. 1 pkt 2), przesłanka ta oznacza, że ustawowy wymóg dochowania określonym wyżej warunkom następuje poprzez władcze działanie prawne organu administracji i skierowane na wywołanie konkretnych, indywidualnie oznaczonych skutków prawnych, wymaga szczególnej formy aktu zewnętrznego, tj. decyzji administracyjnej. W tej mierze rozważań Naczelny Sąd Administracyjny odwołuje się do stanowiska doktryny wyrażonego w literaturze przedmiotu (B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego, Komentarz, W-wa 2009, s. 3 79-384), także motywów uzasadnienia uchwały Izby Cywilnej i Administracyjnej SN z 5.2. 1988 r. IIIAZP 1/88 (OSPiKA 1989, Nr 3, poz. 59), które podziela. Przyjmując powyższy pogląd za własny należy stwierdzić, że z powołanych przepisów wynika, iż o tym czy pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy odpowiadają warunkom w nich określonym, decyduje PIP, a jedynym dowodem na tę okoliczność jest wydana przez ten organ decyzja. Z przepisu art. 28 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ww. ustawy wynika również, że prowadzący zakład pracy chronionej, chcąc uruchomić kolejny zakład pracy, musi uzyskać pozytywną opinię PIP, co do spełniania warunków bhp oraz dotyczących stanowisk pracy i ciągów komunikacyjnych najpóźniej na dzień rozpoczęcia użytkowania nowych pomieszczeń (v. sformułowanie ww. przepisu użytkowane pomieszczenia muszą spełniać warunki...). Takie rozumienie powyższego przepisu zostało zaaprobowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w przytoczonym wyroku z dnia 13 października 2010 r., w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził m.in. Zważywszy na cel, jakiemu ma służyć w tej formie przedmiotowa ocena PIP, stanowisko Sądu, iż co do warunków pozytywna decyzja tego organu winna być wydana najpóźniej w dacie uruchomienia zakładu pracy przez podjęcie w nim pracy przez zatrudnionych pracowników - osób niepełnosprawnych, zasługuje na pełną aprobatę... W zakwestionowanej w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzji Minister Pracy i Polityki Społecznej wskazał, iż skarżąca Spółka nie posiadając niezbędnej decyzji PIP w odniesieniu do obiektów w użytkowanych przez spółkę przy ul. [...] oraz ul. [...] w Z. prowadziła w tych obiektach działalność gospodarczą. Pracowały w tych obiektach na jej rzecz osoby niepełnosprawne zatrudnione przez skarżącą. Odnosząc się do argumentu spółki, że przepisy ustawy o rehabilitacji nie przewidują obowiązku uzyskania stosownej decyzji PIP np. o miejscach pracy osób niepełnosprawnych delegowanych do innych zakładów. Wskazuje się również, że miejsc świadczenia usług w pomieszczeniach i obiektach nie będących pomieszczeniami i obiektami zakładu (np. pomieszczenia innych firm, do których zostali oddelegowani pracownicy zakładu pracy chronionej), o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie dotyczą warunki, o których mowa w tym przepisie należy wskazać, że strona pomija, iż w rozpatrywanej sprawie ustalono inny stan faktyczny. Mianowicie w wymienionych obiektach przy ul. [...] oraz ul. [...] w Z. skarżąca użytkuje wynajęte pomieszczenia na potrzeby prowadzonej w nich własnej działalności gospodarczej, zatrudniając przy jej wykonywaniu osoby niepełnosprawne. W wyjaśnieniach skarżącej z dnia 3 listopada 2011 r. strona wskazuje, że w okresie od 1 lutego 2011 r. do 21 marca 2011 r. pracownicy zatrudnieni w siedzibie firmy zostali tymczasowo przeniesieni do obiektów przy ul. [...], ul. [...] z uwagi na panującą surową zimę a pomieszczenia nie były ogrzane ze względu na bardzo wysokie koszty ogrzewania (v. k. 180 akt adm.). Z kolei z umowy najmu zawartej w dniu 25 maja 2009 r. z firmą A. wynika, że skarżąca wynajęła część budynku przy ul. [...] za zapłatą stosownego czynszu (k.45 akt adm.). Umowa z tą firmą datowana na 3 września 2009 r. nie zmienia faktu, że skarżąca wykonywała w wynajętych pomieszczeniach własną działalność gospodarczą tj. świadczenie usług na rzecz A., co wynika z treści tej umowy (v. k. 11-13 akt sądowych, k. 191 akt adm.). Słusznie więc organ ustalił, że skarżąca użytkowała obiekt i pomieszczenia przy ul. [...] dla prowadzenia własnej działalności gospodarczej przez co pomieszczenia te winny posiadać stosowne decyzje PIP. Z kolei umowa zawarta przez skarżącą ze spółką P. (dotyczy nieruchomości przy ul. [...]) dotyczy również wynajęcia skarżącej pomieszczeń (biurowych i socjalnych) za umówionym w tej umowie czynszem. Niezależnie od powyższego zdaniem Sądu, nie ma przesądzającego znaczenia kwestia obciążenia czy też nieobciążenia skarżącej czynszami najmu ww. pomieszczeń. Istotne jest natomiast czy w tych pomieszczeniach skarżąca prowadziła własną działalność gospodarczą, a to zostało przez organ wykazane. Zdaniem Sądu, organ ma rację odmawiając waloru dowodowego ewentualnym zeznaniom świadków wskazywanych przez skarżącą, którzy mieliby potwierdzić, że jeszcze przed kontrolą PIP tj. przed lipcem 2011 r. przedmiotowe obiekty spełniały stosowne wymagania wynikające z ustawy o rehabilitacji. Należy bowiem zauważyć, że w sprawie oceny przystosowania obiektu i pomieszczeń pracy pod kątem spełnienia wymagań zawartych w przepisach i zasadach bezpieczeństwa i higieny pracy nie ma miejsca na uznanie administracyjne albowiem przepisy i zasady bezpieczeństwa i higieny pracy mają charakter przepisów związanych. Ustalenie przez właściwy organ Państwowej Inspekcji Pracy, czy dany obiekt spełnia czy też nie spełnia stosowne wymagania polega na porównaniu zastanego (przez kontrolujących pracowników inspekcji pracy) stanu faktycznego z odpowiednimi regulacjami prawnymi. Innymi słowy w decyzji tej organ kontroli stwierdza stan faktyczny ujawniony na dzień przeprowadzonej kontroli obiektów i pomieszczeń, co w niniejszej sprawie nastąpiło w dniach [...],[...] lipca 2011 r. Zdaniem Sądu, ani Wojewoda ani organ II instancji nie są właściwi do potwierdzenia okoliczności wskazanych w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy, które to okoliczności może ustalić jedynie Państwowa Inspekcja Pracy. W rozpatrywanej sprawie rozstrzygnięcie zawarte w decyzji PIP z dnia [...] sierpnia 2011 r. potwierdzało, że obiekty i pomieszczenia pracy wskazane przez stronę we wniosku z dnia 30 czerwca 2011 r. tj. obiekty przy ul. [...] oraz ul. [...] w Z. spełniają warunki określone w ustawie o rehabilitacji. Przy czym w uzasadnieniu tejże decyzji wskazano jedynie, iż powyższy wniosek został wyprowadzony na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej w dniach [...],[...] lipca 2011 r. Nie ma w tej decyzji mowy o tym, że ww. obiekty spełniają stosowne warunki od 1 lutego 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 lutego 2010 r. wydanym w sprawie sygn. akt II GSK 389/09 (wskazując między innymi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 lutego 2006 r. w sprawie P 25/06), stwierdził, że z treści art. 30 ust. 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej wynika wprost, iż niespełnienie warunków określonych w art. 28 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy obliguje Wojewodę do podjęcia decyzji stwierdzającej utratę statusu zakładu pracy chronionej z dniem zaprzestania spełniania jakiegokolwiek z tych warunków. Nie mają przy tym znaczenia prawnego przyczyny niespełnienia tych warunków przez pracodawcę jak i skutki faktyczne wiążące się z utratą statusu zakładu pracy chronionej. Z kolei, gdy chodzi o wyrok WSA w Warszawie w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 2090/05 na który powołano się w skardze podkreślenia wymaga, że w tamtej sprawie podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji (stwierdzającej utratę statusu zakładu pracy chronionej) było poczynienie przez organ ustaleń stanu faktycznego sprawy przez osoby, które po kolejnym dniu kontroli nie dysponowały ważnymi upoważnieniami do jej przeprowadzenia. Ponieważ protokół kontroli w tamtej sprawie nie zawierał wyszczególnienia, jakie dowody zebrano w każdym dniu kontroli nie było możliwości przeprowadzenia przez Sąd weryfikacji, kiedy zostały dokonane ustalenia, które posłużyły za podstawę do wydania decyzji stwierdzającej utratę statusu zakładu pracy chronionej. Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną organu od powyższego wyroku stwierdził Słusznie Sąd I instancji uznał kontrolowane decyzje za wadliwe, skoro zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisów rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 12 marca 2004 r. w sprawie trybu kontroli prowadzonej przez organy upoważnione do kontroli na podstawie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Czynności podjęte przez kontrolujących - po dniu 30 września 2004 r., kiedy to upływał termin ważności upoważnień do jej przeprowadzenia - były wykonywane bez upoważnienia, a więc nie mogły stanowić legalnej podstawy do stwierdzenia stanu faktycznego. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia na gruncie niniejszej sprawy. Znajdujące się w aktach upoważnienia do kontroli oraz zakres prowadzonego postępowania nie są sporne i mogły służyć poczynieniu ustaleń faktycznych dokonanych przez organ. Uznając, że zaskarżona decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej oraz utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] są zgodne z prawem skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.