VI SA/Wa 2006/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Protokolant ref. staż. Anna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2015 r. sprawy ze skargi [...] w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego oddala skargę w całości Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (w skrócie: "Prezes UKE") postanowieniem z [...] lutego 2014 r., znak: [...], na podstawie art. 207 ust. 1 w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm.), dalej: "p.t.", oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", ograniczył K. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca"), P. z siedzibą w W. [...] oraz P. z siedzibą w Warszawie (dalej: "E") - podmiotom na prawach strony w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie ustalenia prawidłowej wysokości opłat za usługi wchodzące w zakres rynku zakańczania połączeń w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej O. S.A. z siedzibą w W. [...] prawo wglądu do materiału dowodowego w zakresie informacji przekazanych przez O. w piśmie z [...] stycznia 2014 r., nr [...], które O. objęła klauzulą tajemnicy przedsiębiorstwa w części, w której informacje te nie zostały ujawnione w piśmie O. z [...] stycznia 2014 r., nr [...]. Do wydania powyższego postanowienia doszło na podstawie następujących ustaleń. Pismem z [...] kwietnia 2012 r. Prezes UKE zawiadomił O., skarżącą, P. oraz E. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia prawidłowej wysokości opłat za usługi zakańczania połączeń w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej ustalonych w oparciu o koszty ponoszone O. (dalej: "Rynek 3"). W toku postępowania Prezes UKE postanowieniami z [...] maja 2012 r., [...] maja 2012 r. oraz [...] czerwca 2012 r. dopuścił odpowiednio skarżącą, P. oraz E. do udziału w postępowaniu na prawach strony. Pismem z [...] stycznia 2014 r. Prezes UKE wezwał O. do przedstawienia wyjaśnień w zakresie wykazania: 1) w jaki sposób został ustalony jednostkowy koszt modelowego elementu sieci "Porty 2 Mbit/s" alokowany do miesięcznego, jednostkowego kosztu całkowitego usługi "Kanał 2 Mbit/s doprowadzony do centrali telefonicznej"; 2) kalkulacji współczynników, które posłużyły do ustalenia kosztu elementu sieci "Powierzchnia" w podziale na lokalizacje: Warszawa, miasta powyżej 300 tys. oraz miasta poniżej 300 tys. mieszkańców; 3) wartości poszczególnych kategorii kosztowych składających się na koszt całkowity stanowiący podstawę ustalenia kosztu jednostkowego modelowego elementu sieci "Obsługa zleceń", "Obsługa zleceń PSS", "Eksploatacja i Utrzymanie Punktu Styku". Pismem z [...] stycznia 2014 r., nr [...], O. przedstawiła stosowne wyjaśnienia i na podstawie art. 207 p.t. wniosła o potraktowanie niektórych informacji zawartych w wyżej wymienionych dokumentach jako tajemnicy przedsiębiorstwa. Równolegle pismem z [...] stycznia 2014 r., nr [...], O. przedstawiła wyjaśnienia w wersji jawnej. Przywołanym na wstępie postanowieniem z [...] lutego 2014 r. Prezes UKE ograniczył podmiotom na prawach strony występującym w przedmiotowym postępowaniu prawo wglądu do materiału dowodowego w zakresie informacji przekazanych przez O. w piśmie z [...] stycznia 2014 r., nr [...], które O. objęła klauzulą tajemnicy przedsiębiorstwa w części, w której informacje te nie zostały ujawnione w piśmie O. z [...] stycznia 2014 r., nr [...]. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił zasady prowadzenia postępowania przez Prezesa UKE oraz dostępu do akt sprawy. Jednocześnie organ wskazał, że na podstawie art. 207 p.t. Prezes UKE może w drodze postanowienia ograniczyć pozostałym stronom prawo wglądu do materiału dowodowego, jeżeli udostępnienie tego materiału grozi ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych tajemnic prawnie chronionych. Prezes UKE wyjaśnił przy tym, że pojęciu "tajemnica przedsiębiorstwa" należy przypisywać znaczenie zdefiniowane w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503, z późn. zm.), dalej: "z.n.k.". Organ uzasadniając wydane postanowienie, zaznaczył, że O. przekazując wyjaśnienia, o które została wezwana pismem z [...] stycznia 2014 r., oznaczyła przekazany dokument jako zawierający tajemnice przedsiębiorstwa i opatrzyła go odpowiednią klauzulą. W wyniku analizy informacji zwartych w przekazanych wyjaśnieniach Prezes UKE stwierdził wyczerpanie wszystkich przesłanek wskazanych w art. 11 ust. 4 z.n.k. Organ wyjaśnił przy tym, że pismo O. z [...] stycznia 2014 r. [...] dotyczy informacji finansowych z zakresu kalkulacji kosztów usług realizowanych przez O. na Rynku 3 mających strategiczne znaczenie dla prowadzenia działalności przez tego operatora. Prezes UKE zauważył, że dane kosztowe stanowią punkt wyjścia do kalkulacji cen za świadczone produkty i usługi z uwzględnieniem planowanej do zrealizowania marży z tytułu oferowania danych produktów lub usług. Zdaniem organu przyjęty poziom kosztów prowadzonej działalności wpływa na poziom wielu mierników ekonomicznych efektywności działalności przedsiębiorstwa. Prezes UKE uznał, że zdobycie przez konkurentów wiedzy na temat poszczególnych składników kalkulacji kosztów spowodowałoby zdobycie znacznej i nieuzasadnionej przewagi konkurencyjnej mogącej trwale naruszyć stabilność prowadzenia działalności gospodarczej przez O. W ocenie organu ujawnienie informacji zawartych w piśmie O. z [...] stycznia 2014 r. nr [...] umożliwiłoby innym operatorom wykonanie dokładnej i bezpłatnej analizy własnej działalności wskazującej na elementy, w których O. w sposób bardziej efektywny wykonuje działalność biznesową. Ponadto Prezes UKE skazał, że informacje wskazane przez O. jako tajemnica przedsiębiorstwa nie zostały ujawnione do publicznej wiadomości i podjęto w stosunku do nich niezbędne działania w celu zachowania ich w poufności przez stworzenia sytuacji, w której chronione informacje nie mogą dotrzeć do wiadomości osób trzecich w normalnym toku zdarzeń, bez żadnych specjalnych starań z ich strony. Na wskazane powyżej orzeczenie pismem z [...] marca 2014 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła skarżąca, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. Skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: 1) art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. oraz art. 124 § 2 k.p.a. przez brak wszechstronnego rozważenia okoliczności uzasadniających ograniczenie wglądu do akt, a nadto niewyjaśnienie motywów rozstrzygnięcia w treści zaskarżonego postanowienia; 2) art. 31 § 3 k.p.a. w związku z art. 206 p.t. oraz art. 10 k.p.a. przez faktyczne uniemożliwienie skarżącej udziału w postępowaniu na prawach strony; 3) art. 207 ust. 1 p.t. przez niezasadne ograniczenie wglądu do materiału dowodowego w postaci dokumentów zastrzeżonych przez O. jako tajemnica przedsiębiorstwa, podczas gdy dokumenty zastrzeżone nie zawierały tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 z.n.k. W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o jej oddalenie z uwagi na niezasadność. Postanowieniem z 15 października 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1411/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Sąd I instancji wyjaśnił, że stosownie do art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Sąd wyjaśnił, że zaskarżone postanowienie, wydane zostało w trybie art. 207 ust. 1 p.t. i ograniczyło stronom postępowania prawo wglądu do materiału dowodowego w zakresie informacji objętych klauzulą tajemnicy przedsiębiorstwa. Dotyczy ono zatem zdaniem Sądu samoistnego problemu prawnego, jakim jest rozstrzygnięcie, czy udostępnienie materiału grozi ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych tajemnic prawnie chronionych. Sąd podkreślił, że przepis art. 207 ust. 1 p.t. ustanawia wyjątek od zasady udostępniania akta sprawy na podstawie art. 73 k.p.a., przy czym uregulowanie to jest całościowe i wskazuje warunki i formę, w jakiej ustala się ograniczenie wglądu do materiałów sprawy. Kwestie, które nie są uregulowane, w tym możliwość zaskarżenia postanowienia wydanego na podstawie art. 207 ust. 1 p.t., zdaniem Sądu należy rozstrzygać na podstawie k.p.a. Sąd I instancji wyjaśnił, że z art. 141 § 1 k.p.a. wynika, iż zażalenie na postanowienie służy, gdy kodeks tak stanowi oraz zauważył, że w kwestii zaskarżalności postanowienia z art. 207 ust. 1 p.t., Kodeks postępowania administracyjnego nic nie stanowi, gdyż postanowienie to wydawane jest na podstawie Prawa telekomunikacyjnego i nie jest regulowane przepisami k.p.a., zatem zażalenie na omawiane postanowienie nie służy. Prawo telekomunikacyjne również nie przewiduje żadnego środka zaskarżenia od postanowienia wydanego w trybie art. 207 ust. 1, zatem od postanowienia wydanego na podstawie art. 207 ust. 1 p.t. nie służy środek zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Powołując się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 579/14, Sąd I instancji uznał, że postanowienie wydane w trybie art. 207 p.t. jest zaskarżalne do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., jako na postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty. Dalej wywiódł, że stronie nie można postawić zarzutu niewyczerpania trybu zaskarżenia przed wniesieniem skargi do sądu, gdyż trybu takiego ustawa nie przewiduje. Jednak wobec treści art. 52 § 4 p.p.s.a., przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego strona powinna wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Sąd wskazał, że w powołanym przepisie chodzi o niezaskarżalne w trybie administracyjnym akty administracyjne inne niż objęte art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., co do których ustawa nie zwalnia z obowiązku wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Takim aktem jest postanowienie wydane w trybie art. 207 ust. 1 p.t., które jest niezaskarżalne, i które jest aktem innym niż objęte art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., a jednocześnie żaden przepis nie zwalnia z kierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Zatem obowiązek ten istnieje, zaś przed jego wypełnieniem skarga do sądu jest przedwczesna i niedopuszczalna i jako taka, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlega odrzuceniu. Od powyższego postanowienia zostały wniesione dwie skargi kasacyjne. W swojej skardze Prezes UKE zaskarżył postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Postanowieniu zarzucił naruszenie: 1) przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1, 2 i 4 p.p.s.a. przez odrzucenie skargi; 2) prawa materialnego, tj. art. 207 ust. 1 w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. oraz w związku z art. 124 § 1 k.p.a. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że pouczenie postanowienia o ograniczeniu prawa wglądu do materiału dowodowego wydawanego przez Prezesa UKE w oparciu o przepis art. 207 ust. 1 p.t. powinno zawierać informację o prawie zaskarżenia go do sądu administracyjnego po pisemnym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej organ podniósł, że skarga na postanowienie wydane w trybie art. 207 ust. 1 p.t. nie musi być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, zatem pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu nie powinno zawierać informacji o konieczności wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżyła również w całości skarżąca i wniosła o jego uchylenie. Postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 207 ust. 1 p.t przez odrzucenie skargi z uwagi na brak uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, podczas gdy art. 52 § 4 p.p.s.a. nie znajduje zastosowania do postanowień w przedmiocie ograniczania prawa wglądu do materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wskazała, że postanowienie wydane w trybie art. 207 p.t. mieści się w zakresie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. i nie znajduje do niego zastosowania art. 52 § 4 p.p.s.a. przewidujący konieczność wystosowania wezwania do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi kasacyjnej. Postanowieniem z 20 maja 2015 r., sygn. akt II GSK 594/15, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd kasacyjny wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z 29 września 1997 r. o sygn. akt FPS 7/97 wyjaśnił, że wniesienie skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienie organu odwoławczego o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie jest uzależnione od wcześniejszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Zdaniem Sądu uchwała ta, mimo że została wydana na gruncie art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368, z późn. zm.) zachowała aktualność, gdyż dotyczy występującego także na gruncie p.p.s.a. problemu konieczności poprzedzenia skargi sądowej wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w sytuacji, kiedy żaden środek odwoławczy stronie nie służy. W uzasadnieniu powołanej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że zasadą jest załatwienie sprawy administracyjnej przez organ administracji, a zatem warunkiem wniesienia skargi do sądu jest wyczerpanie toku instancji. Jeżeli jednak w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu jurysdykcyjnym prowadzonym wg k.p.a. żaden środek zaskarżenia nie służy, to strona nie ma obowiązku poprzedzenia skargi do sądu wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Jak wskazał w uzasadnieniu Sąd kasacyjny, zastosowanie powyższej uchwały do stanów prawnych występujących na gruncie art. 3 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 52 p.p.s.a. jest aprobowane w doktrynie. Sąd zauważył, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach dotyczących trybu zaskarżania do sądu postanowień Prezesa UKE wydanych na podstawie art. 207 ust. 1 p.t. ugruntował się pogląd oparty na powyższej uchwale, iż zaskarżanie postanowień wydanych w postępowaniach prowadzonych na podstawie k.p.a. nie jest poprzedzane wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie, o którym mowa w art. 52 § 4 p.p.s.a. dotyczy postanowień wydanych w postępowaniach prowadzonych na podstawie innych ustaw nieprzewidujących w ogóle środków odwoławczych. Sąd kasacyjny podzielając powyższy pogląd, uznał za usprawiedliwione zarzuty obu skarg kasacyjnych dotyczące odrzucenia skargi z uwagi na błędne ustalenie niewyczerpania trybu poprzedzającego jej wniesienie. Za trafny uznał także zarzut dotyczący bezzasadnego uznania konieczności pouczenia strony o poprzedzeniu skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Z uwagi na powyższe Sąd kasacyjny działając na podstawie art. 185 p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie i skierował skargę do merytorycznego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie Sąd wskazuje, że uznał, że skarga w niniejszej sprawie jest dopuszczalna. Na zasadzie art. 190 zd. pierwsze p.p.s.a. uwzględnił bowiem pogląd zaaprobowany w wiążącym w sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, o tym że zaskarżanie postanowień wydanych w postępowaniach prowadzonych na podstawie k.p.a. (a do takich należy omawiane postanowienie o ograniczeniu stronie dostępu do materiału dowodowego ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa) nie jest poprzedzane wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Przechodząc zaś do merytorycznej oceny zaskarżonego postanowienia Sąd wskazuje, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Prezesa UKE nie narusza zarówno norm prawa materialnego wyrażonych w przepisach p.t., w tym w szczególności jej art. 207 ust. 1, jak również nie uchybia przepisom postępowania administracyjnego, w tym art. 73 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. a także art. 7, 77 § 1 i 107 § 1 k.p.a. w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się do tego, czy Prezes UKE zasadnie i zgodnie z przepisami obowiązującego prawa uznał, że dane zawarte w piśmie spółki O. S.A. z dnia [...] stycznia 2014 r., a dotyczące jej dotyczy informacji finansowych z zakresu kalkulacji kosztów usług realizowanych przez O. na Rynku 3 są informacjami stanowiącymi tajemnicę przedsiębiorstwa, a tym samym czy informacje te mogły podlegać zastrzeżeniu przez O., a w konsekwencji, czy Prezes UKE mógł ograniczyć pozostałym stronom postępowania prawo wglądu do materiału dowodowego w tej części. W tym miejscu Sąd zauważa, że w świetle przepisu art. 206 ust. 1 p.t. postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie przepisów k.p.a. ze zmianami wynikającymi z ww. ustawy oraz ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. Nr 106, poz. 675 z późn. zm.). Co do zasady - przepisy k.p.a zapewniają stronie postępowania czynny udział w każdym stadium postępowania (art. 10 k.p.a.), co oznacza m.in. możliwość przeglądania akt sprawy oraz umożliwienia sporządzania z nich notatek (art. 73 § 1 k.p.a.). Stosownie zaś do art. 207 ust. 1 p.t., Prezes UKE w postępowaniach prowadzonych na podstawie tej ustawy, w drodze postanowienia, może ograniczyć pozostałym stronom prawo wglądu do materiału dowodowego, jeżeli udostępnienie tego materiału grozi ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa, lub innych tajemnic prawnie chronionych. Prezes UKE prawidłowo uznał, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa, o której mowa w powyższym przepisie, należy rozumieć tajemnicę zdefiniowaną w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Zgodnie z przepisem art. 11 ust. 4 tej ustawy, tajemnicą przedsiębiorstwa są nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, iż "aby dana informacja podlegała ochronie na podstawie przepisu art. 11 ust. 4 z.n.k., musi zostać spełniona zarówno przesłanka formalna, jak też materialna. Przesłanka formalna jest spełniona wówczas, gdy zostanie wykazane, iż przedsiębiorca podjął działania w celu zachowania poufności tych informacji. Nie wystarczy samo przekonanie podmiotu dysponującego informacją o działalności przedsiębiorcy, że posiadane przez niego dane mają charakter poufny. Poufność danych musi być wyraźnie lub w sposób dorozumiany zamanifestowana przez samego przedsiębiorcę. To na nim spoczywa bowiem, w razie sporu, ciężar wykazania, że określone dane stanowiły tajemnicę przedsiębiorcy. Ponadto jak wspomniano wyżej musi zostać spełniona przesłanka materialna tzn. aby określone informacje mogły zostać objęte tajemnicą przedsiębiorcy muszą ze swojej istoty dotyczyć kwestii, których ujawnianie obiektywnie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy (informacje takie muszą mieć choćby minimalną wartość) z wyłączeniem informacji, których upublicznienie wynika np. z przepisów prawa". Jako przykłady informacji, które mogą stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa, w literaturze wymienia się m.in.: informacje dotyczące preferencji poszczególnych klientów, strukturę kosztów działalności, korespondencję handlową, metody kontroli jakości usług i produktów, techniki marketingowe, listy klientów (por. np. Szczepański Damian, Tajemnica przedsiębiorstwa, Zamówienia Publiczne Doradca 2006/8/8-9). Tajemnica przedsiębiorstwa, jak każda ustawowo chroniona tajemnica, ma charakter obiektywny, wobec tego nie można istnienia takiej tajemnicy subiektywizować w oparciu jedynie o oświadczenia osób reprezentujących przedsiębiorcę, które to osoby - z istoty rzeczy - nie będą zainteresowane ujawnianiem jakichkolwiek faktów ze sfery prowadzonej działalności gospodarczej podmiotu. Organ ma więc za zadanie ocenić argumentację strony podniesioną w ww. zakresie i taką ocenę - zdaniem Sądu - w niniejszej sprawie przeprowadził. W tym kontekście sprawy organ prawidłowo uznał, że informacje, o których zastrzeżenie wniosła spółka O. (tj. informacje finansowe z zakresu kalkulacji kosztów usług realizowanych przez O. na Rynku 3) są informacjami, które mieszczą się w zakresie przedmiotowym informacji mogących stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa, gdyż mają strategiczne znaczenie dla prowadzenia działalności przez tego operatora i w związku tym stanowią dla niego wartość gospodarczą oraz podjęto w stosunku do nich niezbędne działania w celu dochowania ich poufności. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazano, że informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawia wolę zachowania jej, jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakter przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Pozostanie określonych informacji tajemnicą przedsiębiorstwa wymaga, aby przedsiębiorca podjął działania zmierzające do wyeliminowania możliwości ich dotarcia do osób trzecich w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań, (np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 2003 r. IV CKN 211/2001; z dnia 3 października 2000 r. I CKN 304/2000 oraz z dnia 5 września 2001 r. CKN 1159/2000). W okolicznościach faktycznych sprawy zastrzeżone przez spółkę informacje nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej, są one bowiem nieznane ogółowi oraz nie można się o nich dowiedzieć drogą "zwykłą i dozwoloną", w szczególności przeglądając dostępne dokumenty w Krajowym Rejestrze Sądowym, stronę internetową spółki, czy też z innych źródeł.  Zrealizował się więc w sprawie ów aspekt materialny oraz formalny (wola utajnienia danych informacji) z art. 11 ust. 4 z.n.k. W związku z tym - zdaniem Sądu - przepisy art. 207 ust. 1 p.t. w zw. z art. 11 ust. 4 z.n.k., zostały właściwie zastosowane przez organ w rozpoznawanej sprawie. Należy przy tym wskazać, że art. 207 ust. 1 p.t. stanowi przeniesienie do ustawodawstwa krajowego postanowień dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (opubl. Dz.Urz.UE.L z 2002r., poz.108 s. 33 z późn. zm.), stanowiącej m.in.- co ważne w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy - że informacje zgromadzone przez krajowe organy regulacyjne winny być publicznie dostępne, chyba, że są one poufne na mocy przepisów prawa krajowego o publicznym dostępie do informacji lub są objęte tajemnicą przedsiębiorcy zgodnie z przepisami prawa wspólnotowego i krajowego (motyw 14 Preambuły dyrektywy). Zdaniem Sądu nie doszło też w sprawie do naruszenia przez organ art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 1 k.p.a. Prezes UKE wszechstronnie zebrał i ocenił cały materiał zgromadzony w sprawie, zaś w treści spornego postanowienia prawidłowo przywołał niezbędne dla uzasadnienia prawnego przepisy, wyjaśniając dokładnie ich znaczenie i skutki prawne dla strony skarżącej. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia odpowiada wiec warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślić przy tym należy, że nie można mylić dostateczności uzasadnienia z siłą jego przekonywania. Celem uzasadnienia jest wprawdzie przekonanie stron postępowania o trafności rozstrzygnięcia, lecz prezentowanie przez stronę innego poglądu niż podany w uzasadnieniu, nie stanowi o naruszeniu przez organ ww. przepisu, gdy na podstawie uzasadnienia można odtworzyć motywy, którymi kierował się organ orzekający wydając niekorzystne dla skarżącego rozstrzygnięcia. Wobec zaś przesądzenia zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nie może być mowy o naruszeniu w sprawie uprawnień skarżącej wynikających z art. 31 § 3 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlega oddaleniu na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a.