II GSK 579/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat - Rembelska Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych 1. Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji; 2. Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 14 listopada 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 1945/13 w sprawie ze skargi Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego postanawia: oddalić skargi kasacyjne Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1945/13, odrzucił skargę Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego. I Z uzasadnienia postanowienia wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (UKE) zawiadomił Krajową Izbę Gospodarczą Elektroniki i Telekomunikacji (KIGEiT) oraz Polską Izbę Informatyki i Telekomunikacji (PIIT) o toczącym się postępowaniu w przedmiocie uzgodnienia i zatwierdzenia instrukcji z prowadzonej rachunkowości regulacyjnej za rok 2012 i opisów kalkulacji kosztów T. S.A. na rok 2014 r. Oba podmioty wniosły o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, a Prezes UKE postanowieniami z dnia [...] czerwca 2012 r. i [...] czerwca 2012 r. dopuścił je do udziału w postępowaniu. Postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. Prezes UKE, działając na podstawie art. 207 ust. 1 w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.; powoływanej dalej jako: P.t.) ograniczył KIGEiT oraz PIIT prawo wglądu do materiału dowodowego w prowadzonym postępowaniu w zakresie informacji, które T. oznaczyła jako informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa. W uzasadnieniu orzeczenia organ wyjaśnił, że na podstawie art. 207 ust. 1 P.t., który daje kompetencje organowi do ograniczenia zasady jawności postępowania, może w drodze postanowienia ograniczyć pozostałym stronom prawo wglądu do materiału dowodowego, jeżeli udostępnienie tego materiału grozi ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa, lub innych tajemnic prawnie chronionych. Informacje zawarte w wersjach dokumentów T. przekazanych Prezesowi UKE, oznaczone jako posiadające tajemnicę przedsiębiorstwa T., spełniają wszystkie przesłanki niezbędne do uznania ich za tajemnice przedsiębiorstwa, a ich udostępnienie pozostałym podmiotom biorącym udział w postępowaniu administracyjnym groziłoby ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa T. Postanowienie z dnia [...] maja 2013 r. opatrzone zostało pouczeniem, w myśl którego zgodnie z art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; powoływanej dalej jako: k.p.a.) w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a. – nie przysługuje od niego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wniosła na powyższe postanowienie KIGEiT. Zarzuciła naruszenie art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. oraz art. 124 § 2 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia okoliczności uzasadniających ograniczenia wglądu do akt, a nadto niewyjaśnienie motywów rozstrzygnięcia w treści zaskarżonego postanowienia. Skarżąca zarzuciła również mające wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa materialnego tj. art. 207 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego przez niezasadne ograniczenie wglądu do materiału dowodowego w postaci dokumentów zastrzeżonych przez T. jako "tajemnica przedsiębiorstwa T." podczas, gdy dokumenty zastrzeżone nie zawierały tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. nr 153, poz. 1503), co pozbawiło skarżącą udziału w przedmiotowym postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o jej odrzucenie ze względu na przedwczesność i wskazał, że KIGEiT nie wezwała organu na piśmie do usunięcia naruszeń prawa tylko złożyła od razu skargę do WSA domagając się uchylenia postanowienia. Z ostrożności procesowej, w sytuacji, gdyby Sąd nie podzielił stanowiska organu co do niedopuszczalności skargi, Prezes UKE wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 14 listopada 2013 r. Wojewódzki Sad Administracyjny skargę odrzucił. Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżone postanowienie, ograniczające pozostałym stronom prawo wglądu do materiału dowodowego, zostało wydane na podstawie art. 207 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, który nie przyznaje stronie prawa do wniesienia zażalenia. Z kolei stosownie do dyspozycji art. 206 ust. 1 P.t., postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego ze zmianami wynikającymi z Prawa telekomunikacyjnego. Sąd I instancji podkreślił, że zaskarżone postanowienie dotyczy wyłącznie kwestii ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych tajemnic prawnie chronionych. Nie można uznać, aby jego przedmiotem była kwestia incydentalna w postępowaniu w przedmiocie uzgodnienia i zatwierdzenia prowadzonej przez T. instrukcji rachunkowości regulacyjnej za rok 2012 i opisu kalkulacji kosztów na rok 2014. Przeciwnie – dotyczy ono samoistnego problemu prawnego, jakim jest rozstrzygnięcie, czy udostępnienie materiału grozi ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych tajemnic prawnie chronionych. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, WSA uznał, że zaskarżone postanowienie kończy postępowanie w sprawie samoistnej, tj. ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych tajemnic prawnie chronionych, a zatem jest zaskarżalne. Zdaniem Sądu I instancji, od rozstrzygnięcia Prezesa UKE wydanego w postępowaniu administracyjnym na podstawie art. 207 P.t., wobec stosowania przepisów k.p.a., przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaś po ponownym wydaniu postanowienia - skarga do WSA. Sąd I instancji podkreślił ponadto, że błędne pouczenie przez organ o właściwym trybie zaskarżenia, zamieszczone w końcowej części postanowienia, nie może szkodzić stronie, która się do niego zastosowała. Okoliczność ta daje zatem podstawę do domagania się przez stronę przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na zasadach określonych w art. 58 i 59 k.p.a. Reasumując WSA stwierdził, że skoro w rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła skargę do sądu bez wyczerpania toku instancji, skarga ta, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu. II Od powyższego postanowienia zostały wniesione dwie skargi kasacyjne. Skargę kasacyjną złożył Prezes UKE. Postanowienie zaskarżył w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Postanowieniu zarzucił naruszenie: I. przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 207 ust. 1 w zw. z art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w zw. z art. 141 § 1, art. 144 oraz 127 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, iż na postanowienie Prezesa UKE przysługiwał środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w sytuacji, gdy żaden z przepisów prawa nie przewidywał takiego środka zaskarżenia względem postanowienia wydanego na podstawie art. 207 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego. II. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi wobec uznania, iż przed wniesieniem skargi do WSA koniecznym było uprzednie zaskarżenie postanowienia Prezesa UKE, w drodze złożonego organowi wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej organ podniósł, że żaden przepis prawa nie przewiduje, iż od postanowienia wydanego na podstawie art. 207 ust. 1 P.t. przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z przepisów k.p.a. oraz Prawa telekomunikacyjnego nie wynika bowiem, aby na tego rodzaju postanowienie przysługiwało zażalenie. Skargę kasacyjną złożyła także Krajowa Izba Gospodarcza Elektroniki i Telekomunikacji, zaskarżając postanowienie w całości i wnosząc o jego uchylenie. Postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 207 ust. 1 P.t. w zw. z art. 206 ust. 1 P.t. w zw. z art. 141 § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez odrzucenie skargi Izby w związku z uznaniem, iż nie został wyczerpany administracyjny tryb instancyjny, podczas gdy żaden przepis nie przyznaje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wydane na podstawie art. 207 ust. 1 P.t., a zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przysługuje wtedy, gdy k.p.a. tak stanowi (a zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. postanowienie to jest oczywiście zaskarżalne); 2. art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 207 ust. 1 P.t. w zw. z art. 206 ust. 1 P.t., poprzez nieuwzględnienie możliwości wniesienia skargi administracyjnej na postanowienie rozstrzygające co do istoty, jakim jest postanowienie o ograniczeniu wglądu do materiału dowodowego; 3. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia, które nie odpowiada wymogom wskazanym w tym przepisie, w szczególności poprzez brak wskazania podstawy prawnej twierdzenia, iż od postanowienia wydanego na podstawie art. 207 ust. 1 P.t. stronie przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie służy wyłącznie na postanowienia wskazane w kodeksie i tylko wtedy, gdy kodeks tak stanowi. Powyższą regułę można rozciągnąć na wszystkie postanowienia, których podstawą wydania są inne ustawy. W przypadku postanowienia wydanego na podstawie art. 207 ust. 1 P.t., ustawa nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie wskazał ani podstawy prawnej, ani przekonujących argumentów, które miałyby potwierdzać możliwość wniesienia od tego rodzaju postanowienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. T. S.A. – obecnie O. P. S.A. w piśmie procesowym z dnia [...] marca 2014 r. wniosła o oddalenie obu skarg kasacyjnych. Zaprezentowała pogląd, że od postanowienia wydanego w trybie art. 207 ust.1 P.t. służy wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, tak jak to uznał Sąd I instancji. Złożyła wniosek o ewentualne wystąpienie przez Naczelny Sąd Administracyjny do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym: "Czy art. 207 P.t. w związku z art. 206 ust. 1 P.t. w zakresie w jakim nie przewiduje środka zaskarżenia od postanowienia wydanego w trybie art. 207 ust. 1 P.t. w administracyjnym toku instancji jest zgodny z art. 78 Konstytucji RP w związku z art. 31 ust. 2 Konstytucji przez to, że w sposób nieproporcjonalny ogranicza zasadę dwuinstancyjności". III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Obie skargi kasacyjne są nieuzasadnione, choć każda z innych powodów, bowiem orzeczenie o odrzuceniu skargi jest trafne, jednakże z innych względów niż wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Przed rozpoznaniem skarg kasacyjnych Naczelny Sąd Administracyjny rozważył wniosek O. P. S.A. o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego przedstawionego wyżej pytania prawnego sformułowanego przez spółkę. Naczelny Sąd Administracyjny wniosku tego nie uwzględnił. Zgodnie z art. 3 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) oraz art. 193 Konstytucji RP "każdy sąd może przedstawić Trybunałowi pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem". Z samego brzmienia tego przepisu jasno wynika, że nie obliguje on sądu, a jedynie umożliwia mu przedstawienie Trybunałowi pytania prawnego w sytuacji, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie powziął wątpliwości, czy okoliczność, że art. 207 ust. 1 P.t. nie przewiduje zaskarżalności postanowienia ograniczającego dostęp do akt ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi nieproporcjonalne ograniczenie zasady dwuinstancyjności. Zgodnie z art. 78 Konstytucji RP wyjątki od zasady dwuinstancyjności oraz tryb zaskarżenia określa ustawa. Zasadą przyjętą w k.p.a. jest, że od postanowienia służy środek zaskarżenia, gdy kodeks tak stanowi. Zatem nie wszystkie postanowienia wydane w toku postępowania są zaskarżalne. Z k.p.a. wynika wszak ustawowe ograniczenie zasady dwuinstancyjności, co do postanowień. Naczelny Sąd Administracyjny, wskazuje, że nie ma wątpliwości, iż zakres zaskarżalności postanowień określony w przepisach k.p.a. nie stanowi nieproporcjonalnego ograniczenia zasady dwuinstancyjności. W szczególności, co do postanowień wydanych w trybie art. 207 P.t., prawa stron w sposób wystarczający zabezpiecza ich sądowa kontrola dopuszczalna po wykorzystaniu procedur przewidzianych przepisami p.p.s.a. W tym stanie rzeczy zadanie Trybunałowi Konstytucyjnemu wskazanego pytania prawnego Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieuzasadnione. 1.Skarga kasacyjna KIGEiT nie ma usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu z przyczyn następujących. Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny przypomina, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wyrażany był pogląd, iż od postanowienia Prezesa UKE wydanego w trybie art. 207 ust. 1 P.t. służy skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 14 września 2010 r. II GSK 700/09, postanowienie z dnia 28 marca 2012 r. II GSK 443/12, z dnia 28 listopada 2012 r. II GSK 1792/11, z dnia 19 lutego 2014 r. II GSK 291/14 i II GSK 292/14, wszystkie publikowane na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w sprawie niniejszej pogląd ten podziela i zgadza się z argumentacją, iż postanowienie o ograniczeniu pozostałym stronom postępowania prawa wglądu do materiału dowodowego z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa ma charakter postanowienia rozstrzygającego sprawę, co do istoty. Trafne wywody zawarte w cytowanym wyżej postanowieniu o sygn. akt II GSK 700/09 uzupełnić można w ten sposób, że istota sprawy rozstrzygniętej w drodze omawianego postanowienia nie jest tożsama z istotą sprawy administracyjnej, przy której rozpoznawaniu wyniknął problem dostępu podmiotów uczestniczących w postępowaniu do dokumentów zawierających tajemnicę przedsiębiorstwa innego uczestnika postępowania. Zagadnienie ograniczenia dostępu do dokumentacji jest kwestią odrębną w stosunku do postępowania głównego, a jej istotą jest wyłącznie dostęp do akt i jego zakres. Aby rozstrzygnięcie o ograniczeniu dostępu do akt miało rzeczywiste znaczenie, musi być rozpoznane wtedy, gdy problem powstanie i niezależnie od "sprawy głównej". Problem ten jest odrębny w stosunku do sprawy głównej, ale powstaje wyłącznie w jej toku. Prawdopodobnie dlatego ustawodawca wybrał dla jego rozwiązania rozstrzygnięcie w formie postanowienia, które to rozstrzygnięcie z zasady dotyczy kwestii wynikających w toku postępowania, wtórnych w stosunku do sprawy głównej. Odmienna jest sytuacja, która powstaje na gruncie art. 9 ust. 1 i 2 P.t., który to przepis pozwala przedsiębiorcy zastrzec, że informacje dostarczane przez niego Prezesowi UKE stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Zastrzeżenie to nie jest składane w związku z prowadzeniem sprawy administracyjnej przed Prezesem UKE, zatem nie ma innej "sprawy głównej". Samo zastrzeżenie ograniczające dostęp do informacji wynikających z przedłożonej organowi dokumentacji powoduje ograniczenie tego dostępu podmiotom niebędącym uczestnikami postępowania, chyba, że Prezes UKE w drodze decyzji uchyli zastrzeżenie. W opisanej sytuacji uchylenie zastrzeżenia dostępu do informacji i dokumentacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa jest sprawą główną, zatem organ rozstrzyga ją decyzją. Zgodnie z art. 206 § 1 P.t. postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie przepisów k.p.a., ze zmianami wynikającymi z P.t. Zatem, uregulowania procesowe zawarte w P.t., jako przepisy szczególne mają pierwszeństwo przed uregulowaniami zawartymi w k.p.a. Takim uregulowaniem szczególnym jest art. 207 ust. 1 P.t. przewidujący możliwość ograniczenia pozostałym stronom prawa wglądu do akt. Zasadą wynikającą z art. 73 § 1 k.p.a. jest prawo strony do wglądu w akta sprawy. Art. 207 ust. 1 P.t. ustanawia wyjątek od tej zasady. Określone są warunki i forma, w jakiej ustala się ograniczenie wglądu do materiałów sprawy. Kwestie, które nie są uregulowane należy rozstrzygać na podstawie k.p.a. Taką kwestią jest możliwość zaskarżenia w trybie administracyjnym postanowienia wydanego na podstawie art. 207 ust. 1 P.t., bowiem P.t. zagadnienia tego nie reguluje w sposób szczególny. Należy zatem sięgnąć do k.p.a., z którego art. 141 § 1 wynika, że zażalenie na postanowienie służy, gdy kodeks tak stanowi. Nie ulega wątpliwości, że w kwestii zaskarżalności postanowienia z art. 207 ust. 1 P.t., k.p.a. nic nie stanowi, bowiem postanowienie to wydawane jest na podstawie P.t. i nie jest regulowane przepisami k.p.a., zatem zażalenie na omawiane postanowienie nie służy. Ustawa Prawo telekomunikacyjne również nie przewiduje żadnego środka zaskarżenia od postanowienia wydanego w trybie art. 207 ust. 1 P.t. W tej sytuacji jedyny trafny wniosek jest taki, że od postanowienia wydanego na podstawie art. 207 ust. 1 P.t. nie służy środek zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Odrębną jest natomiast kwestia dopuszczalności kontroli sądowej omawianego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny podziela poglądy wyrażone w cytowanych wyżej orzeczeniach NSA, zaaprobowane także przez Sąd I instancji, że na postanowienie wydane w trybie art. 207 ust. 1 P.t. służy skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., jako na postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty. Pozostaje do rozważenia kwestia ostatnia, ale decydująca dla oceny kontrolowanego rozstrzygnięcia, czy możliwe i dopuszczalne jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego bez żadnych dodatkowych kroków ze strony skarżącego. Art. 52 p.p.s.a. ustanawia zasadę, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu. Jak wykazano wyżej na postanowienia wydane w trybie art. 207 ust. 1 P.t. nie służy środek zaskarżenia. Zatem, stronie nie można postawić zarzutu niewyczerpania trybu zaskarżenia, gdyż trybu takiego ustawa nie przewiduje. Jednak wobec treści art. 52 § 4 p.p.s.a., przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego strona powinna wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W powołanym przepisie chodzi o niezaskarżalne w trybie administracyjnym akty administracyjne inne niż objęte art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., co do których ustawa nie zwalnia z obowiązku wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Takim aktem jest postanowienie wydane w trybie art. 207 ust. 1 P.t., które jest niezaskarżalne, jest aktem innym niż objęte art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. i jednocześnie żaden przepis nie zwalnia z kierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Zatem obowiązek ten istnieje, zaś przed jego wypełnieniem skarga do sądu jest przedwczesna i niedopuszczalna. Mając na uwadze powyższe, uznać należy, że postanowienie Sądu I instancji o odrzuceniu skargi KIGEiT na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jest trafne, choć motywy tego rozstrzygnięcia są częściowo wadliwe. Przyczyną odrzucenia skargi powinno być niedokonanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, nie zaś niewyczerpanie trybu zaskarżenia, bowiem ustawa trybu takiego nie przewiduje. Ponieważ, zgodnie z art. 184 p.p.s.a. skarga kasacyjna podlega oddaleniu, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną KIGEiT, zaś częściowo wadliwe uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu I instancji zastąpił wywodami powyższymi. 2. Skarga kasacyjna Prezesa UKE Prezes UKE w swojej skardze kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuty kasacyjne stawiane zaskarżonemu postanowieniu sprowadzają się w istocie do zakwestionowania zaskarżalności w trybie administracyjnym postanowienia wydanego na podstawie art. 207 ust. 1 P.t. i odrzucenie skargi z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia. Stanowisko kasatora jest trafne. Jednak, jak wywiedziono wyżej, choć stronie nie służył środek zaskarżenia i nie można było postawić jej zarzutu jego niewyczerpania, to jednak wniesienie skargi do sądu było przedwczesne w świetle treści art. 52 § 4 p.p.s.a. z uwagi na brak wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Zatem, skarga była niedopuszczalna i jako taka, na podstawie 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu. Ponieważ Sąd I instancji skargę odrzucił, to jego rozstrzygnięcie nie naruszało prawa, a wniosek kasacyjny o uchylenie tego prawidłowego rozstrzygnięcia był nieuzasadniony. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną Prezesa UKE uznając, że orzeczenie Sądu I instancji było zgodne z prawem, ale wadliwie uzasadnione. Dokonana wyżej korekta motywów rozstrzygnięcia, co do przyczyn odrzucenia skargi zastępuje wadliwe uzasadnienie Sądu I instancji w tej kwestii. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca także uwagę, że pełne pouczenie pod postanowieniem wydanym na podstawie art. 207 ust. 1 P.t. powinno zawierać informację o prawie zaskarżenia go do sądu administracyjnego po pisemnym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.