VI SA/Wa 2021/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 29 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego postanowił: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z 17 czerwca 2013 r. skarżąca, M. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z [...] maja 2013 r. nr [...] o powołaniu T. L. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w S. po odwołanym komorniku J. B. oraz odmowie powołania na ww. stanowisko M. C. i B. P. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż w jej ocenie, wprowadzenie na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w S., nowej osoby, podczas gdy istnieje prawdopodobieństwo uchylenia przez Sąd decyzji o powołaniu T. L. i odmowie powołania skarżącej, jest niecelowe i narusza interes społeczny. Zdaniem skarżącej, nowo powołany komornik sądowy, mając świadomość, iż istnieje duże prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, może nie zaangażować się w należyte prowadzenie spraw, czego konsekwencje są trudne do przewidzenia, szczególnie że dotyczą nie tyko skarżącej, ale także dłużników i wierzycieli. Wykonanie decyzji i wprowadzenie nowo powołanej osoby na stanowisko komornika, podczas gdy dotychczasowy zastępca wykonuje czynności i nic nie stoi na przeszkodzie, aby czynił to znając specyfikę prowadzonych spraw, stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej jako p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, a która jest wynikiem wykonania kwestionowanej decyzji administracyjnej. Szkoda występuje wówczas, gdy nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (NSA [w:] postanowienie NSA z 21 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1830/12). Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (NSA [w:] postanowienie NSA z 31 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 465/12). Nieodwracalny skutek z kolei to takie następstwo, konsekwencja, efekt, rezultat jakichś działań, których nie będzie można cofnąć lub których nie da się usunąć (vide: Popularny słownik języka polskiego pod red. B. Dunaja, Warszawa 2000, s. 365 i 644). Omawiana instytucja ma natomiast na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione (NSA [w:] postanowienie NSA z 8 maja 2013 r., sygn. akt I GZ 145/13). Uzasadnienie wniosku poza przytoczeniem treści art. 61 § 3 p.p.s.a. powinno wskazywać na konkretne zdarzenia świadczące o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (NSA [w:] postanowienie NSA z 27 lipca 2011 r., sygn. akt II GZ 294/11). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie podniosła żadnej argumentacji przemawiającej za tym, iż powołanie na stanowisko komornika innego kandydata niż skarżącej spowodowałoby dla niej zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków, w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie zasługuje przy tym na uwzględnienie zaakcentowana przez skarżącą kwestia potencjalnego naruszenia interesu społecznego, bowiem jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 27 listopada 2008 r. sygn. akt II FZ 529/08, interes społeczny nie stanowi przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Podobnie przekonanie skarżącej o istnieniu prawdopodobieństwa uchylenia zaskarżonej decyzji pozostaje bez wpływu na dokonywaną przez Sąd ocenę zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, stanowisko skarżącej, że istnieje duże prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej aktu na podstawie art. 61 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.