VI SA/Wa 2033/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) Sędzia WSA Tomasz Sałek Protokolant st. spec. Patrycja Kumicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej ("UP RP", "organ") z dnia [...] lipca 2018 roku o umorzeniu postępowania wszczętego z wniosku [...] Polska sp. z o.o. (obecnie [...] Polska sp. z o.o.) z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca") o unieważnienie patentu na wynalazek "Podkład absorpcyjny, odpowiedni do pakowania żywności i sposób wytwarzania podkładu absorpcyjnego odpowiedniego do pakowania żywności" o numerze [...], udzielonego na rzecz [...] Ltd. sp. z o.o. z siedzibą w [...] ("[...]"). Skarżona decyzja została wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 776, dalej "P.w.p."). Skarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach sprawy: W dniu 21 lutego 2018 r. do UP RP wpłynął wniosek skarżącej o unieważnienie patentu na wynalazek pt. "Podkład absorpcyjny, odpowiedni do pakowania żywności i sposób wytwarzania podkładu absorpcyjnego odpowiedniego do pakowania żywności" o numerze [...]. Patent ten został udzielony na rzecz [...]. Jako podstawę prawną swojego żądania wnioskodawca wskazał art. 89 ust. 1 w związku z art 315 ust. 3 P.w.p. Uprawniony z patentu nie przedstawił swojego stanowiska w przedmiocie wniosku. Organ decyzją z dnia [...] maja 2018 r. w sprawie z wniosku [...]GmbH z siedzibą w [...], Niemcy (nr [...]) unieważnił przedmiotowy patent pt. "Podkład absorpcyjny, odpowiedni do pakowania żywności i sposób wytwarzania podkładu absorpcyjnego odpowiedniego do pakowania żywności" o numerze [...]. Powyższa decyzja została wydana na podstawie art. 25 i art. 26 w związku z art. 24 i art. 89 ust. 1 P.w.p. W związku z powyższym organ umorzył postępowanie z wniosku skarżącej. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podnosił, że zgodnie z art. 256 ust 1 P.w.p. do postępowania spornego przed UP RP w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. Art 105 § 1 k.p.a. stanowi, że jeżeli postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Przyjmuje się, że postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, gdy w jego toku wystąpi brak jednego z podstawowych elementów stosunku administracyjnoprawnego (podmiotu, przedmiotu, podstawy prawnej] będącego przedmiotem postępowania. W takim wypadku organ ma obowiązek umorzenia postępowania. Organ ponadto stwierdził, że patent, który jest przedmiotem niniejszego postępowania, został już uprzednio unieważniony decyzją UP RP z dnia [...] maja 2018 r., wydaną w innym postępowaniu w trybie spornym, wszczętym wnioskiem [...] GmbH z siedzibą w [...], Niemcy. Powyższa okoliczność oznacza, że przestał istnieć przedmiot postępowania w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe, organ stwierdził, że wobec uprzedniego unieważnienia przez Urząd Patentowy spornego patentu pt. "Podkład absorpcyjny, odpowiedni do pakowania żywności i sposób wytwarzania podkładu absorpcyjnego odpowiedniego do pakowania żywności" o numerze [...], zaistniały przesłanki do umorzenia przedmiotowego postępowania. Na skutek unieważnienia tego patentu w innym postępowaniu przestał bowiem istnieć przedmiot sporu w niniejszej sprawie. W związku z tym należało umorzyć niniejsze postępowanie na podstawie art. 105 §1 k.p.a. wobec tego, że stało się ono bezprzedmiotowe. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła skarżąca, zarzucając jej naruszenie: - art. 105 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i umorzenie postępowania, pomimo braku zaistnienia przesłanki bezprzedmiotowości postępowania; - oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak zawieszenie postępowania, pomimo iż rozstrzygnięcie sprawy zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd administracyjny. Skarżąca wniosła m.in. o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca wskazywała, że z analizy bazy UP RP (znajdującej się na stronie internetowej Urzędu) wynika, iż przedmiotowy patent o numerze [...] pozostaje w mocy. Również analiza treści Wiadomości Urzędu Patentowego (za okres od maja do sierpnia 2018 roku) nie potwierdziła, aby we wzmiankowanych wydaniach pojawiła się informacja o wydaniu decyzji o unieważnieniu patentu [...]. Ponadto skarżąca uważa, że niezależnie od powyższego należy uznać, że nawet gdyby przedmiotowy patent został unieważniony, to z uwagi na nieprawomocność takiej decyzji i możliwość jej zaskarżenia do WSA, jest to w ocenie skarżącej jedynie podstawa dla zawieszenia postępowania w oparciu o przepis art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a., albowiem wydanie decyzji w niniejszej sprawie uzależnione jest od rozstrzygnięcia przez Sąd administracyjny ewentualnej skargi na decyzję wydaną w sprawie [...]. W ocenie skarżącej dopiero ewentualny upływ terminu dla wniesienia skargi do WSA lub oddalenie przez Sąd administracyjny skargi w sprawie [...] powoduje w realiach niniejszej sprawy to, że bezprzedmiotowe byłoby orzekanie o unieważnieniu przedmiotowego patentu. Wtedy też dopiero powstałby stan, w którym nie jest możliwe merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, jako bezzasadnej i podtrzymał wcześniej prezentowa argumentację. Początkowo organ odniósł się do zarzutów skarżącego na temat bezpodstawności umorzenia niniejszego postępowania. Zdaniem organu powyższe zarzuty są nieuzasadnione, ponieważ w zaskarżonej decyzji słusznie stwierdzono, iż wobec uprzedniego unieważnienia spornego patentu zaistniały przesłanki do umorzenia przedmiotowego postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Na skutek unieważnienia powyższego patentu w postępowaniu wszczętym wnioskiem [...] GmbH z siedzibą w [...], Niemcy, przestał bowiem istnieć przedmiot sporu w niniejszej sprawie. Tym samym sporny patent nie funkcjonuje już w obrocie prawnym, a w takiej sytuacji dalsze prowadzenie postępowania oraz merytoryczne orzekanie w przedmiocie nieistniejącego patentu jest niedopuszczalne. W związku z powyższym należy stwierdzić, że organ prawidłowo umorzył niniejsze postępowanie wobec tego, że stało się ono bezprzedmiotowe. Organ następnie odniósł się do zarzutu skarżącego, że decyzja umarzająca niniejsze postępowanie była przedwczesna, ponieważ w dacie jej wydania decyzja o unieważnieniu patentu na wynalazek o numerze [...] była nieprawomocna. Organ twierdzi, że powyższy zarzut jest nieuzasadniony, bowiem w dniu wydania decyzji o umorzeniu niniejszego postępowania decyzja o unieważnieniu spornego patentu była, co prawda nieprawomocna, ale ostateczna. Powyższa decyzja, jako ostateczna korzystała z domniemania prawidłowości, legalności i mocy obowiązującej oraz podlegała wykonaniu. Zatem wobec tego, że decyzja o unieważnieniu spornego patentu istniała w obrocie prawnym i podlegała wykonaniu, organ twierdzi, że należy uznać za nieuzasadniony zarzut, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało umorzone przedwcześnie. Organ ponadto zawraca uwagę, że od decyzji unieważniającej patent na wynalazek, wydanej przez organ w postępowaniu spornym, przysługuje bezpośrednio skarga do sądu administracyjnego (art. 257 P.w.p.), a więc bez uprzedniego wyczerpania trybu ponownego rozpatrzenia sprawy, jak to przewidują ogólne przepisy postępowania administracyjnego (por. art 256 ust. 3 P.w.p.). Decyzja unieważniająca patent ma więc walor decyzji ostatecznej w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a. Jako decyzja ostateczna korzysta ona z domniemania mocy obowiązującej. Z tych względów skutek unieważniający patent na wynalazek następuje w dacie wydania wspomnianej decyzji. Na taki właśnie skutek wskazuje przepis art. 61 § 1 P.p.s.a., w świetle którego wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, zaś przepisy art. 61 § 2 P.p.s.a. uprawniają zarówno organ administracji publicznej, jak i sąd administracyjny do fakultatywnego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego organ uznał, że zarzuty sformułowane w niniejszej skardze są nieuzasadnione. Pismem z dnia 22 maja 2019 r. UP RP wskazał, iż w związku z upływem nieprzywracalnego terminu do wniesienia skargi decyzja z dnia [...] maja 2018 r. unieważniająca patent stała się prawomocna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, działając w granicach sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018, poz. 1302), zwaną dalej: "P.p.s.a."), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że w działaniu organu nie dopatrzył się nieprawidłowości zarówno w ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak w procesie subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja UP RP w przedmiocie umorzenia postępowania wszczętego z wniosku skarżącej o unieważnienie patentu na wynalazek "Podkład absorpcyjny, odpowiedni do pakowania żywności i sposób wytwarzania podkładu absorpcyjnego odpowiedniego do pakowania żywności" o numerze [...], udzielonego na rzecz [...]. Skarżona decyzja została wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 P.w.p. Sąd uznał za prawidłowy stan faktyczny ustalony w toku postępowania przez UP RP, organ działający w granicach prawa i na jego podstawie. Sąd uznał także za właściwe przepisy prawa zastosowane przez organ, który dokonał należytej subsumpcji tychże przepisów do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Sąd wskazuje, iż zgodnie z art. 256 ust 1 P.w.p. do postępowania spornego przed UP RP w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. Art 105 § 1 k.p.a. stanowi natomiast, że jeżeli postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Przyjmuje się, że postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, gdy w jego toku wystąpi brak jednego z podstawowych elementów stosunku administracyjnoprawnego (podmiotu, przedmiotu, podstawy prawnej) będącego przedmiotem postępowania. W takim wypadku organ ma obowiązek umorzenia postępowania. Sąd podnosi, że patent, o którego unieważnienie wnosiła skarżąca i który jest przedmiotem niniejszego postępowania, został już uprzednio unieważniony decyzją UP RP z dnia [...] maja 2018 r., wydaną w innym postępowaniu w trybie spornym, wszczętym wnioskiem [...] GmbH z siedzibą w [...], Niemcy. Decyzja ta jest obecnie prawomocna, co wynika z pisma organu z dnia 22 maja 2019 r. Powyższa okoliczność oznacza, że przestał istnieć przedmiot postępowania w niniejszej sprawie. A zatem wobec uprzedniego unieważnienia przez UP RP spornego patentu o numerze [...] zaistniały przesłanki do umorzenia przedmiotowego postępowania. Na skutek unieważnienia tego patentu w innym postępowaniu przestał bowiem istnieć przedmiot sporu w niniejszej sprawie. Uprzednio unieważnionego patentu nie można bowiem ponownie unieważnić. W związku z tym Sąd podziela pogląd organu, iż należało umorzyć niniejsze postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. wobec tego, że stało się ono bezprzedmiotowe. Sąd pragnie wskazać, iż z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego mamy bowiem do czynienia, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub organ administracji stwierdził oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (yide: wyroki NSA z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2104/10 oraz z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 1458/10; podobnie: WSA we Wrocławiu /w:/ wyrok z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 639/11; por. również: m.in. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2009, s. 391). Podnieść też należy ponadto, że użycie przez ustawodawcę w art. 105 § 1 k.p.a. terminu "wydaje" oznacza, że wydanie decyzji o umorzeniu postępowania jest - także w przypadku bezprzedmiotowości postępowania z powodu zaistnienia powagi rzeczy osądzonej - obligatoryjne (vide: wyrok NSA z dnia 20 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 640/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec uprzedniego unieważnienia spornego patentu, merytoryczne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy było zbędne, a zatem słusznie organ umorzył postępowanie administracyjne. A zatem zarzut naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. uznać należy za bezzasadny. Z kolei odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a., Sąd wskazuje, co następuje. Skarżąca uważa, że decyzja umarzająca niniejsze postępowanie była przedwczesna, ponieważ w dacie jej wydania decyzja o unieważnieniu patentu na wynalazek o numerze [...] z dnia [...] maja 2018 r. była nieprawomocna. Sąd uznaje ten zarzut za bezzasadny. Sąd podziela w tym zakresie twierdzenia organu, że w dniu wydania skarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji o umorzeniu niniejszego postępowania decyzja z dnia [...] maja 2018 r. o unieważnieniu spornego patentu była, co prawda nieprawomocna, ale ostateczna. Od decyzji unieważniającej patent na wynalazek, wydanej przez organ w postępowaniu spornym, przysługuje bowiem bezpośrednio skarga do sądu administracyjnego (art. 257 P.w.p.), a więc bez uprzedniego wyczerpania trybu ponownego rozpatrzenia sprawy, jak to przewidują ogólne przepisy postępowania administracyjnego (por. art 256 ust. 3 P.w.p.). Decyzja unieważniająca patent ma więc walor decyzji ostatecznej w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a. Jako decyzja ostateczna korzysta ona z domniemania mocy obowiązującej, ponadto jest wykonalna. Z tych względów skutek unieważniający patent na wynalazek następuje w dacie wydania wspomnianej decyzji. Na taki właśnie skutek wskazuje przepis art. 61 § 1 P.p.s.a., w świetle, którego wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, zaś przepisy art. 61 § 2 P.p.s.a. uprawniają zarówno organ administracji publicznej, jak i sąd administracyjny do fakultatywnego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd pragnie w tym miejscu powołać stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który w wyroku z dnia 15 października 2009 r. (sygn. akt II SA/Wr 365/09) stwierdził, że "wskazać w tym miejscu należy, że art. 16 k.p.a. ustanawia zasadę ogólną trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej. Zasada ta - jak podnosi się w licznych orzeczeniach i komentarzach - ma podstawowe znacznie dla stabilizacji opartych na decyzji stosunków prawnych. Formalna strona tej zasady wyraża się w tym, że decyzja ostateczna korzysta z domniemania swojej mocy obowiązującej; obowiązuje ona tak długo, dopóki nie zostanie uchylona przez nową decyzję opartą na odpowiednim przepisie prawnym [por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. CH. Beck 2006, s. 101]. A więc tylko wydanie nowej decyzji, to jedyny skutecznie prawny sposób pozbawienia decyzji ostatecznej jej mocy obowiązującej. W orzecznictwie i doktrynie wskazuje się również, że każda decyzja ostateczna korzysta z domniemania jej prawidłowości. Organ, który w sobie znanych okolicznościach decyzję wydał (nawet wadliwą) jest nią związany do czasu jej w sposób prawem przewidziany (ibidem; wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r., SA 1478/8, ONSA 1981, Nr 2, poz. 72]. Ostateczna decyzja administracyjna orzekająca o uprawnieniu lub obowiązku strony, tworzy jej nową sytuację w sferze prawa procesowego i materialnego. Podważenie trwałości decyzji ostatecznej może nastąpić tylko w trybie określonym przepisami k.p.a. lub ustaw szczególnych. Ponadto zgodnie z art. 16 § 2 k.p.a. decyzje ostateczne mogą być również zaskarżone do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem na zasadach i w przypadkach określonych w u.p.p.s.a". A zatem decyzja z dnia [...] maja 2018 r. jako ostateczna korzystała z domniemania prawidłowości, legalności i mocy obowiązującej oraz podlegała wykonaniu. Zatem wobec tego, że decyzja o unieważnieniu spornego patentu na dzień wydania skarżonej decyzji istniała w obrocie prawnym i podlegała wykonaniu, należy uznać za nieuzasadniony zarzut, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało umorzone przedwcześnie. Sąd dodatkowo wskazuje, iż zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. "Organ administracji publicznej zawiesza postępowanie: (...) gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd (...)". Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego pod pojęciem zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., należy rozumieć sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego. Innymi słowy, przez zagadnienie wstępne rozumie się zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania w sprawie administracyjnej i do którego rozstrzygnięcia nie jest właściwy organ prowadzący postępowanie, ale inny organ lub sąd i rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ administracji. Treść rozstrzygnięcia innego organu lub sądu, do którego kompetencji należy wydanie takiego rozstrzygnięcia, jest koniecznym elementem podstawy rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji przez organ administracji. W doktrynie przyjmuje się, że "zagadnienie wstępne" obejmuje wyłącznie zagadnienia prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Zawieszenie postępowania na tej podstawie uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek: postępowanie administracyjne jest w toku, zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte oraz rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd (tak: NSA w orzeczeniach: z dnia 19 maja 1998 r., sygn. akt I SA 1874/97; z dnia 30 sierpnia 2001 r., sygn. akt II SA 1982/00; z dnia 21 września 2001 r., sygn. akt I SA 2314/00; z dnia 17 lipca 2003 r., sygn. akt I SA 427/02). W doktrynie prawniczej podnoszone jest, iż "(...) sama możliwość wyeliminowania decyzji z obrotu w trybie nadzwyczajnym nie stanowi przesłanki zawieszenia postępowania, niezależnie od tego, na jakim etapie znajduje się to postępowanie i jakie mogłyby być przewidywania co do rezultatu tego postępowania (zob. wyrok NSA z 12.05.2009 r., I OSK 441/09, LEX nr 546567)" (J. Wegner w: Chróścielewski Wojciech (red.), Kmieciak Zbigniew (red.), "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", opublikowano: WK 2019). W orzeczeniu z dnia 17 lipca 2003 r. (sygn. akt II SA 427/02) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż prejudycjalność zachodzi tylko wtedy, gdy rozstrzygnięcie co do pewnej kwestii prawnej stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt II GSK 11/06). W wyroku z dnia 14 marca 2018 r., sygn. II OSK 1268/16, LEX nr 2475981 NSA wskazał, iż "Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle - brak rozstrzygnięcia określonego zagadnienia musi uniemożliwiać zakończenie sprawy administracyjnej co do istoty, nie zaś jedynie determinować kierunek wydawanej przez organ administracji publicznej decyzji". Natomiast w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z sytuacją, gdy brak prawomocności decyzji uniemożliwiał zakończenie sprawy. W sprawie było możliwe wydanie decyzji przez UP RP, a zatem organ słusznie uczynił, nie zawieszając postępowania w sprawie. To, że rozstrzygnięcie zawarte w skarżonej decyzji (tj. umorzenie postępowania) może nie odpowiadać skarżącej, jest innego rodzaju argumentem. Sąd podziela przy tym pogląd zaprezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2000 r. sygn. akt IV SA 1670/98, który stwierdził, że: "Samo wszczęcie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, mającego na celu ocenę zgodności z prawem decyzji ostatecznej, która rozstrzygnęła zagadnienie wstępne ważne w innym postępowaniu administracyjnym, nie może być podstawą do zastosowania w tym postępowaniu administracyjnym art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.". Analogicznie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 27 marca 2018 r., LEX nr 2485982, iż: "Samo wszczęcie postępowania przed sądem administracyjnym, mającego na celu ocenę zgodności z prawem decyzji ostatecznej, która rozstrzygnęła zagadnienie wstępne ważne w innym postępowaniu administracyjnym, nie może być podstawą do zastosowania w tym postępowaniu administracyjnym art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.". Powyższe poglądy Sąd w całości popiera i przyjmuje za własne. Wobec powyższego Sąd uznaje, że zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. jest niezasadny. Sąd nie uwzględnił wniosków skarżącej o przeprowadzenie dowodów z wydruku z bazy UP RP, a także z Widomości UP zapisanych na płycie CD. W myśl art. 106 § 3 P.p.s.a. "Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie". Jak wskazuje doktryna prawnicza: "W orzecznictwie sądowym zwrot normatywny "niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości" jest różnie rozumiany. Przykładowo, w wyroku NSA z 4.11.2005 r., I FSK 239/05, LEX nr 1101171, powyższe określenie sąd odniósł do istotnych wątpliwości związanych z oceną, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem, nie zaś do istotnych wątpliwości związanych z uzasadnieniem stanu faktycznego. W innym orzeczeniu sąd stwierdził, że o istotnych wątpliwościach można mówić tylko wówczas, gdy istotne dla sprawy elementy stanu faktycznego pozostają niewyjaśnione, są sporne (wyrok NSA z 21.07.2006 r., I OSK 9/06, LEX nr 266437). Nie ulega wątpliwości, że zakres kognicji sądu administracyjnego, ograniczony do kontroli legalności zaskarżonego aktu, wyłącza możliwość czynienia przez ten sąd ustaleń faktycznych, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy" (B. Dauter w: Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VII, Opublikowano: WKP 2018). W ocenie Sądu przedstawione przez UP RP: kopia decyzji z dnia [...] maja 2018 r. oraz informacja z dnia 22 maja 2019 r., iż powyższa decyzja jest prawomocna, powodowały, iż zbędne stało się przeprowadzanie dodatkowych dowodów, wnioskowanych przez skarżącą. Sąd nie miał istotnych wątpliwości w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, dlatego też nie uwzględnił złożonych wniosków dowodowych. W związku z powyższym, skargę należało na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalić.