VI SA/Wa 2055/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant st. ref. Lili Zawadzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2020 r. sprawy ze skargi W. S.A. z siedzibą w Z. na decyzję Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez "(...)" S.A z siedzibą w "(...)" (poprzednio: "(...)" S.A. z siedzibą w "(...)", dalej: "Strona", "Spółka" "Skarżący") jest decyzja Ministra Przedsiębiorczości i Technologii (dalej: "organ", "Minister", "MPiT"), wydana na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i § 2, art. 158 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, z późn. zm., dalej: "K.p.a."), odmawiająca stwierdzenia nieważności zezwolenia nr "(...)" z "(...)" września 1998 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie "(...)" Specjalnej Strefy Ekonomicznej przez Spółkę, w części dotyczącej terminu obowiązywania określonego w pkt I zezwolenia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister wyjaśnił, że Spółka uzyskała "(...)"września 1998 r. zezwolenie nr "(...)" na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie "(...)"Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Zezwolenie to udzielone zostało do 28 maja 2017 r. Pismem z 13 czerwca 2017 r., Strona zwróciła się na podstawie art. 156 § 1 K.p.a. w związku z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 482, ze zm., dalej: "u.s.s.e."), z wnioskiem o stwierdzenie nieważności zezwolenia nr "(...)" z "(...)" września 1998 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie "(...)"Specjalnej Strefy Ekonomicznej w części dotyczącej terminu jego obowiązywania. Pismem z 4 czerwca 2017 r., Strona złożyła ponaglenie. Zawiadomieniem z 12 czerwca 2019 r., organ wszczął z urzędu, na podstawie art. 61 § 1 i 4 w zw. z art. 10 § 1 i art. 73 § 1 K.p.a., postępowanie administracyjne w sprawie odtworzenia w całości akt postępowania o sygn. akt "(...)"w przedmiocie stwierdzenia nieważności ww. zezwolenia w części dotyczącej terminu jego obowiązywania. W piśmie z 28 czerwca 2019 r., organ poinformował Stronę o jego prawach do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie z ww. wniosku oraz do pisemnego wypowiedzenia się przed wydaniem przez Ministra decyzji rozstrzygającej wniosek. Strona nie skorzystała z ww. praw. Organ rozpatrując wniosek wskazał, że decyzja wydawana na podstawie art. 156 § 1 K.p.a., stwierdza w sposób kwalifikowany nieważność wadliwego aktu z dniem jego wydania (ex tunc). Jest to decyzja deklaratoryjna, a zatem jej wydanie powoduje zniesienie skutków prawnych wadliwej decyzji powstałych w czasie, gdy była ona aktem ważnym. Decyzja, która utraciła ważność po upływie czasu w niej oznaczonego, funkcjonuje w obrocie prawnym. Utrata ważności decyzji oznacza tylko tyle, że po oznaczonej w niej dacie nie wywołuje ona skutków przewidzianych przez prawo. Innymi słowy, taki akt nie może być powoływany za podstawę nawiązywania stosunków prawnych, co jest konsekwencją upływu z góry ustalonego okresu czasu. W związku z tym specyfika postępowania uregulowanego w art. 156 do 159 K.p.a., nie pozwala uznać za bezprzedmiotowe postępowania prowadzonego przeciw decyzji, która wygasła w wyniku upływu czasu. Utrata ważności nie powoduje bowiem zniesienia skutków prawnych zaistniałych w czasie obowiązywania decyzji, zaś decyzja funkcjonuje w obrocie prawnym. Można się na nią powoływać, choćby dla uniknięcia odpowiedzialności prawnej przewidzianej w przepisach za jej nieposiadanie (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 567/11). Organ wskazał następnie, że w niniejszym postępowaniu rozpoznawał prawidłowość wydania przedmiotowego zezwolenia pod kątem zaistnienia przesłanki braku podstawy prawnej w pkt I tego zezwolenia, tj. ustalał, czy termin jego obowiązywania został określony na podstawie przepisów rangi ustawowej, obowiązujących na dzień wydania decyzji, czy też bez podstawy prawnej. Tym samym uzasadnienie Strony w zakresie niewykorzystania w pełni przez przedsiębiorcę przysługującego mu zwolnienia podatkowego z uwagi na obiektywne czynniki rynkowe nie podlega uwzględnieniu i ma irrelewantny charakter względem istoty postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Minister wskazał, że na istnienie i skuteczność stosunków administracyjnych powstałych przed wejściem w życie nowych przepisów odmiennie regulujących daną materię, nowe unormowania mają wpływ tylko wtedy, gdy obowiązują z datą wsteczną. Zatem jeżeli nowa regulacja nie zawiera odmiennych postanowień co do losu decyzji wydanych przed jej wejściem w życie, decyzje te będą wiązać nadal, mimo że przestała istnieć lub zmieniła się podstawa prawna, która uzasadniała ich wydanie (por. Tadeusz Woś, Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji jako bezprzedmiotowej, PiPz 1992 r., nr 7). Minister wyjaśnił, że zapis dotyczący terminu obowiązywania zezwolenia nr "(...)" zamieszczony został w zezwoleniu w zgodzie z przepisami obowiązującymi w dniu wydania zezwolenia i jego treść była zgodna z obowiązującym wówczas prawem. W przedmiotowej sprawie istotne jest to, że zezwolenie nr "(...)" zostało wydane pod rządami u.s.s.e., w brzmieniu obowiązującym do końca 2000 r., w której art. 16 ust. 9 stanowił, że zezwolenia udziela się na czas oznaczony. Ustawa z dnia 16 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 117, poz. 1228), wprowadziła wprawdzie zmianę art. 16 i uchyliła obowiązek wpisywania do zezwolenia terminu jego ważności, niemniej jednak na dzień wydania zezwolenia nr "(...)", tj. "(...)"września 1998 r. istniała wyraźna podstawa prawna do określenia w pkt I tego zezwolenia terminu jego obowiązywania. Zatem w momencie wydawania zezwolenia nr 5 istniał przepis szczególny, na podstawie którego Zarządzający Strefą zobowiązany był do określenia w treści tego zezwolenia terminu jego obowiązywania. Zarządzający Strefą, udzielając w imieniu Ministra Gospodarki zezwolenia na czas oznaczony, miał wyraźną legitymację ustawową do takiego działania i nie opierał się na domniemaniu. W świetle powyższego należy uznać, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła przesłanka braku podstawy prawnej uzasadniająca stwierdzenie nieważności zezwolenia w części określającej termin jego obowiązywania. Organ wyjaśnił następnie, że analiza treści art. 19 ust. 1 u.s.s.e., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2001 r. prowadzi do wniosku, że ma on zastosowanie do zezwoleń wydanych na czas nieoznaczony, wskazując przesłankę wygaśnięcia takich zezwoleń. Wprowadzenie tego przepisu było konieczne dla zachowania zasady pewności obrotu prawnego, ponieważ brak takiej regulacji w sytuacji zakończenia bytu prawnego stref mógłby rodzić wątpliwości w zakresie dalszego obowiązywania zezwoleń niezawierających terminu obowiązywania. Przepis ten nie znajduje natomiast zastosowania do zezwoleń wydanych na czas oznaczony i nie stanowi podstawy zmiany ex lege zezwoleń terminowych na bezterminowe (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 8 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/GI 1057/12 i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2206/13). MPiT podkreślił, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym na ocenę przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani tym bardziej zmiana interpretacji tego prawa. Zatem ani ustawa z 2000 r. o zmianie u.s.s.e., która weszła w życie 1 stycznia 2001 r., ani inne zmiany u.s.s.e., uchwalone w kolejnych latach, w tym ustawa z 2003 r. o zmianie u.s.s.e., nie mogą być brane pod uwagę przy ocenie, czy spełnione zostały przesłanki stwierdzenia nieważności zezwolenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 10 listopada 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 1985/15, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2016 r., sygn. akt VI Sa/Wa 2675/15). Pismem z 18 sierpnia 2019 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję MPiT z "(...)" lipca 2019 r., zaskarżając ją w całości, wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Ministrowi. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 19 ust. 9 u.s.s.e., w brzmieniu obowiązującym w 1998 r. oraz w zw. z art. 19 ust. 1 u.s.s.e., w brzmieniu obowiązującym obecnie wprowadzonym ustawą z dnia 16 listopada 2000 r., tj. od 1 stycznia 2001 r., poprzez odmowę stwierdzenia nieważności zezwolenia w części określającej termin jego obowiązywania w sytuacji, gdy pozostawienie tego terminu na skutek zaistniałych zmian prawa w ww. zakresie, zostało dokonane bez podstawy prawnej i stanowi rażące naruszenie prawa, 2) art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 19 ust. 9 u.s.s.e., w brzmieniu obowiązującym w 1998 r. oraz w zw. z art. 19 ust. 1 u.s.s.e., w brzmieniu obowiązującym obecnie wprowadzonym ustawą z dnia 16 listopada 2000 r., tj. od 1 stycznia 2001 r. w zw. z art. 32 Konstytucji RP i art. 8 K.p.a., przez odmowę stwierdzenia nieważności zezwolenia w części określającej termin jego obowiązywania, pomimo że na jego podstawie ukształtowano sytuację prawną Skarżącego w sposób mniej korzystny od sytuacji podobnych tzw. dużych przedsiębiorców działających w strefie i korzystających z pomocy publicznej na zasadach analogicznych, jak Skarżący, co stanowi rażące naruszenie prawa, 3) art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 19 ust. 9 u.s.s.e., w brzmieniu obowiązującym w 1998 r. oraz w zw. z art. 19 ust. 1 u.s.s.e., w brzmieniu obowiązującym obecnie wprowadzonym ustawą z dnia 16 listopada 2000 r., tj. od 1 stycznia 2001 r. w związku z art. 22 Konstytucji RP, przez odmowę stwierdzenia nieważności zezwolenia w części określającej termin jego obowiązywania, co doprowadziło do ograniczenia wolności prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej, stanowiącego rażące naruszenie prawa. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że otrzymał zezwolenie w oparciu o art. 16 ust. 9 u.s.s.e., w brzmieniu obowiązującym ówcześnie, który stanowił, że zezwolenia na prowadzenie działalności w specjalnej strefie ekonomicznej udziela się na czas oznaczony. Przepis ten został uchylony przepisami ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz o zmianie niektórych ustaw. Zgodnie z art. 5 ww. ustawy, w zakresie zwolnień i preferencji podatkowych wynikających z zezwoleń na prowadzenie działalności w specjalnej strefie ekonomicznej wydanych przed wejściem w życie jej przepisów, znajdować zastosowanie miały przepisy u.s.s.e. "w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy". Jednocześnie ustawą zmieniającą z 2000 r. wprowadzono art. 19 ust. 1 w obecnym brzmieniu. Przepis ten stanowi, że zezwolenie na działalność w SSE "wygasa z upływem okresu, na jaki ustanowiona została strefa, z zastrzeżeniem ust. 2", zgodnie z którym zezwolenie na działalność w specjalnej strefie ekonomicznej wygasa także w dniu wyczerpania przysługującego przedsiębiorcy zwolnienia i spełnienia warunków określonych w zezwoleniu. W przypadku Spółki taka sytuacja nie ma miejsca, Spółka nie wykorzystała w znacznym zakresie zwolnienia przysługującego na podstawie zezwolenia. Art. 5 ustawy zmieniającej z 2000 r. został uchylony na mocy ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw. Jednocześnie w ustawie zmieniającej z 2003 r. nie zawarto przepisów przejściowych, które stanowiłyby, że brzmienie u.s.s.e. obowiązujące po jej wejściu w życie (zawierające już przepis, zgodnie z którym zezwolenie wygasa z upływem okresu, na jaki ustanowiona została strefa) ma zastosowanie wyłącznie do zezwoleń wydanych po 1 stycznia 2001 r. lub innej określonej dacie. W konsekwencji treść zezwolenia stała się sprzeczna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Uchyleniu uległa bowiem podstawa prawna zastosowania do zezwolenia przepisu nakładającego na wydającego je obowiązek określenia terminu jego obowiązywania. Skarżący podkreślił, że przepis przejściowy stanowiący podstawę do określenia terminu końcowego obowiązywania zezwolenia uległ uchyleniu. Jednocześnie nie wprowadzono innego przepisu "limitującego" zastosowanie zmienionych przepisów u.s.s.e., do zezwoleń wydanych po określonej dacie. Zastosowanie znalazł zatem przepis stanowiący wprost, że datą końcową obowiązywania zezwoleń na prowadzenie działalności w specjalnej strefie ekonomicznej jest koniec okresu, na jaki strefa została ustanowiona. Skarżący dodał, że w odniesieniu do niniejszego wniosku nie znajduje zastosowanie art. 6 ust. 5 ustawy zmieniającej z 2003 r. Przepis ten określa na 31 grudnia 2007 r. końcowy termin możliwości składania wniosku o zmianę zezwolenia na prowadzenie działalności w specjalnej strefie ekonomicznej w trybie tejże ustawy. Zdaniem Skarżącego, istnieje więc podstawa do stwierdzenia nieważności zezwolenia w części, w jakiej określa ono końcowy termin obowiązywania inny niż termin, na który została ustanowiona strefa zezwolenia. W tym zakresie zezwolenie zawiera bowiem wadę powodującą co najmniej "nieważność z mocy prawa", stanowiącą podstawę stwierdzenia nieważności zezwolenia w oparciu o art. 156 § 1 pkt. 7 K.p.a., lub nawet "rażące naruszenie prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w praktyce sądów administracyjnych (wyrok NSA z 14 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 3851/16). Zdaniem Skarżącego, potwierdzeniem Jego stanowiska jest nie tylko treść przepisów wprost, ale także intencja ustawodawcy. Zamiarem jakim się kierował było bowiem stworzenie jednolitych, zgodnych z prawem Unii Europejskiej i obowiązującymi niezależnie od wyrażenia wprost w aktach prawnych zasad równości wobec prawa i niedyskryminacji, reguł korzystania z zezwoleń na działalność w specjalnych strefach ekonomicznych obejmujących wszystkie podmioty posiadające takie zezwolenia, także te wydane przed wejściem w życie ustawy zmieniającej z 2001 r. Skarżący podkreślił, że w przypadku Spółki zachodzi podstawa do stwierdzenia nieważności zezwolenia w sposób wskazany we wniosku. Zezwolenie wywierać będzie wówczas skutki prawne (uprawnienie do wykorzystania pomocy publicznej) różniące się znacznie od tych, które wywierałoby w przypadku nieuwzględnienia wniosku Spółki. Przesądza to o tym, że interes nie tylko prawny, ale i faktyczny Spółki, w przypadku niniejszego wniosku nie uległ dezaktualizacji. W odpowiedzi na skargę MPiT wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z trybów nadzwyczajnych, służących wzruszaniu decyzji ostatecznych. Ochrona takich decyzji została wyrażona zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych - art. 16 § 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych (tych, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy), stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie lub ustawach szczególnych. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 K.p.a. Organ administracji publicznej stwierdza zatem nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zestawienie to stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Taka redakcja przepisu, zważywszy również na nadzwyczajny charakter tej instytucji, nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej względem jego treści. Decyzja stwierdzająca nieważność decyzji może zapaść tylko w sytuacji, kiedy organ stwierdzi, że weryfikowana decyzja została podjęta w okolicznościach określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Istotą postępowania nieważnościowego jest bowiem ustalenie, czy decyzja podlegająca weryfikacji obarczona jest jedną z kwalifikowanych wad. W postępowaniu tym bada się więc, czy przy wydaniu weryfikowanej decyzji popełniono tak ewidentne i poważne błędy, które wykluczają możliwość pozostawienia jej w obrocie prawnym. Istota rozpoznawanej sprawy dotyczy oceny zasadności wniosku Skarżącego, dotyczącego stwierdzenie nieważności zezwolenia nr "(...)" z "(...)" września 1998 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie "(...)"Specjalnej Strefy Ekonomicznej przez Spółkę, w części dotyczącej terminu obowiązywania tego zezwolenia. Z pkt I tego zezwolenia wynika, że zostało ono udzielone do 28 maja 2017 r. Oceniając zatem prawidłowość zezwolenia w tym zakresie, należy w pierwszej kolejności zbadać obowiązujący w dacie jego wydania stan prawny, jako że tylko on mógł stanowić podstawę do wydania kwestionowanego w tym zakresie rozstrzygnięcia. Ocena zaistnienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej dokonywana jest bowiem na dzień jej podjęcia. W analizowanym przypadku jest to 21 września 1998 r. Przedmiotem oceny nie mogą być natomiast przepisy będące podstawą wydania zezwolenia, ale w brzmieniu zmienionym po wydania zezwolenia. Na ocenę przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji nie może mieć wpływu późniejsza zmiana stanu prawnego. Innymi słowy, w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji bierze się pod uwagę stan prawny obowiązujący w dacie wydawania decyzji. Obowiązująca w dacie wydania przedmiotowego zezwolenia ustawa z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych w art. 16 ust. 9 stanowiła, że zezwolenia udziela się na czas oznaczony. Nie może zatem budzić wątpliwości, że organ podejmujący decyzję w tym zakresie miał podstawę prawną do określenia terminu obowiązywania zezwolenia. Wprawdzie późniejsza nowelizacja ww. ustawy wprowadziła w tym względzie zmianę i uchyliła obowiązek określania w zezwoleniu terminu jego ważności, niemniej jednak na dzień wydania kwestionowanego zezwolenia istniała wyraźna podstawa prawna do określenia terminu jego obowiązywania. Organ udzielający zezwolenia był więc uprawniony, ale też zobligowany do wydania takiego rozstrzygnięcia w jego kwestionowanym zakresie. Minister zatem, w pełni zasadnie wskazuje, że punkt zezwolenia, dotyczący terminu jego obowiązywania, określony został w zgodzie z przepisami obowiązującymi w dniu wydania zezwolenia, co oznacza, że w sprawie nie wystąpiła podnoszona przez Spółkę przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, określona w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Istotne również jest, że konstytucyjność powyższego przepisu ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych nie została zakwestionowana przez Trybunał Konstytucyjny ani na moment wydawania zezwolenia, ani później, toteż zarzuty Skarżącego co do naruszenia art. 32 Konstytucji RP są nietrafne. Zastrzec bowiem należy, że art. 7 Konstytucji RP, nakazuje organom administracji działanie na podstawie i w granicach prawa, a zatem określając termin ważności zezwolenia, organ wypełnił nie tylko dyspozycję art. 16 ust. 9 u.s.s.e., ale także zastosował się do obowiązku wynikającego z powyższej normy konstytucyjnej. Z art. 20 Konstytucji RP (istota społecznej gospodarki rynkowej) wynika m.in. zasada wolności gospodarczej. Natomiast art. 22 Konstytucji RP przewiduje, że ograniczenie wolności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes społeczny. Prowadzenie działalności w specjalnej strefie ekonomicznej nie ma na celu reglamentowania działalności gospodarczej, lecz służy tylko określeniu przedsiębiorców, którzy mają prawo korzystać z pomocy publicznej, jeśli zrealizują warunki określone w zezwoleniu. Termin ważności zezwolenia determinuje jedynie okres korzystania z pomocy publicznej, która uprzywilejowuje przedsiębiorców strefowych wobec innych przedsiębiorców działających poza strefą lub w strefie bez zezwolenia, zobowiązanych do opodatkowania swoich dochodów na zasadach ogólnych. Sama konstrukcja instrumentu specjalnych stref ekonomicznych, opierająca się na wyznaczeniu końcowego terminu ich funkcjonowania, a nie maksymalnego okresu korzystania z pomocy publicznej, określonego np. w latach, prowadzi do sytuacji, w której poszczególni przedsiębiorcy mają rożny okres korzystania z pomocy. Wnosząc o stwierdzenie nieważności zezwolenia w części określającej termin jego ważności, Spółka oczekuje umożliwienia dłuższego korzystania z pomocy publicznej tj. do końca istnienia strefy, a więc znacznie dłużej niż przedsiębiorca, który wszedł do strefy np. w 2015 r. Co więcej, forma pomocy, a więc zwolnienie dochodów osiągniętych w strefie od podatku dochodowego także ma istotny wpływ na faktyczny czas korzystania z pomocy publicznej. Osiąganie straty z działalności gospodarczej, np. w wyniku wahań koniunktury czy niekorzystnych zmian w danej branży, powoduje brak możliwości skorzystania z pomocy i odpowiednie skrócenie okresu korzystania ze zwolnienia podatkowego. Nie oznacza to jednak, że zastosowanie takich rozwiązań w przypadku tego instrumentu wsparcia prowadzi do ograniczania przedsiębiorców i ich nierównego traktowania. Tak więc w ocenie Sądu w pełni wiążącym pozostał określony w zezwoleniu nr "(...)" z "(...)"września 1998 r. termin, na jaki zostało ono udzielone, zważywszy że na moment jego wydania istniał wyraźny przepis, który stanowił podstawę rozstrzygnięcia w tym względzie. Natomiast przepisy nowelizujące nie wprowadziły po stronie organu obowiązku działania z urzędu i dokonywania zmian w wydanych zezwoleniach w zakresie ich terminów obowiązywania. Nie można wobec tego zgodzić się, że w sprawie doszło do naruszenia art. 8 K.p.a. Z powyższych względów, wszystkie zarzuty podniesione w skardze dotyczące naruszenia przez Ministra art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 19 ust. 9 u.s.s.e., w brzmieniu obowiązującym w 1998 r. oraz w zw. z art. 19 ust. 1 u.s.s.e., w brzmieniu obowiązującym obecnie wprowadzonym ustawą z dnia 16 listopada 2000 r., tj. od 1 stycznia 2001 r. w zw. z art. 32 Konstytucji RP i art. 8 K.p.a. i w związku z art. 22 Konstytucji RP, należy uznać za niezasadne. Powyższy poglądy zostały wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 5 grudnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1597/19, które Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę uznał za własne. Należy dodać, że niezasadne jest również stanowisko Skarżącego, zgodnie z którym sporne w niniejszej sprawie zezwolenie zawiera wadę powodującą co najmniej "nieważność z mocy prawa", stanowiącą podstawę stwierdzenia nieważności zezwolenia w oparciu o art. 156 § 1 pkt. 7 K.p.a. Zastosowanie tej przesłanki nieważności decyzji wymaga szczególnej regulacji prawnej, prawa materialnego, stanowiącego, że określona w tym przepisie wada decyzji administracyjnej powoduje nieważność tej decyzji. W przedmiotowej sprawie brak jest takiego przepisu w ustawie o specjalnych strefach ekonomicznych, jak również w ustawach nowelizujących tę ustawę, tym bardziej, co zostało już wyżej omówione, organ wydając przedmiotowe zezwolenie 21 września 1998 r., dysponował w zakresie określenia terminu na jaki zostało wydane zezwolenie podstawą prawną unormowaną w art. 16 ust. 9 u.s.s.e., w brzmieniu obowiązującym do końca 2000 r., zgodnie z którym zezwolenia udziela się na czas oznaczony. Sąd w związku z tym nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez MPiT przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W świetle powyższego, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), orzekł jak w sentencji wyroku.