VI SA/Wa 2158/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odwołania z funkcji szefa pilotów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r.; 2. zasądza od Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej na rzecz skarżącego J. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania J. M., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., odwołującą J. M. z funkcji szefa pilotów Stacji Pilotowej w [...]. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Minister wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Dyrektor Urzędu Morskiego w [...] działając na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie sprawowania nadzoru nad pilotażem (Dz. U. z 2013 r. poz. 1437) oraz art. 104 k.p.a., odwołał J. M. z funkcji szefa pilotów Stacji Pilotowej [...], na którą został on powołany decyzją Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji, wskazał że decyzja o odwołaniu podjęta została po zasięgnięciu opinii organizacji społeczno - zawodowej pilotów morskich, z której wynikało, że J. M. utracił zaufanie środowiska pilotów, a w konsekwencji Polskie Stowarzyszenie Pilotów Morskich cofnęło J. M. rekomendację do pełnienia funkcji szefa pilotów. Rozpoznając ponownie sprawę w wyniku wniesionego przez stronę odwołania organ decyzją z dnia [...] marca 2015 r. uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji uznając, że w wyniku powołania na stanowisko szefa pilotów nie powstaje stosunek administracyjno-prawny, a sprawa powołania nie ma charakteru sprawy indywidualnej dotyczącej praw i obowiązków podmiotu wynikających z przepisów prawa. Wyrokiem z dnia 1 lutego 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1375/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił w/w decyzję. Sąd stwierdził, że rozstrzygnięcie w przedmiocie odwołania z funkcji szefa pilotów prawidłowo zapadło w formie decyzji administracyjnej, od której służy odwołanie do organu drugiej instancji. Z uwagi na to, że w niniejszej sprawie odwołanie zostało wniesione, powinno ono zostać merytorycznie rozpoznane przez organ drugiej instancji. W związku z uprawomocnieniem się w/w wyroku Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej wszczął postępowanie administracyjne w sprawie z odwołania J. M. od decyzji Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. Minister wskazał, że ustawa z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. z 2016, poz. 281) stanowi, że dyrektor urzędu morskiego sprawuje nadzór nad pilotażem w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa morskiego. Na podstawie delegacji ustawowej, o której mowa w art. 107b ust. 6 tej ustawy, wydane zostało rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie sposobu sprawowania nadzoru nad pilotażem. W § 2 tego rozporządzenia postanowiono, że w ramach sprawowanego nadzoru nad prawidłowością i poziomem wykonywanych usług pilotowych właściwy terytorialnie dyrektor urzędu morskiego powołuje i odwołuje szefa pilotów spośród pilotów stacji pilotowej. Czynność ta dokonywana jest po zasięgnięciu opinii organizacji społeczno-zawodowej pilotów morskich. W dniu 5 stycznia 2015 r. został poddany pod głosowanie wniosek o cofnięcie rekomendacji Polskiego Stowarzyszenia Pilotów Morskich dla J. M. Stowarzyszenie to jest dobrowolnym, samorządnym i trwałym zrzeszeniem o celach niezarobkowych, działającym na podstawie ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. 2001 nr 79, poz. 855), którego celem jest przede wszystkim kultywowanie tradycji i pilotażu morskiego w Polsce. W protokole z głosowania potwierdzonym przez komisję skrutacyjną i prezesa stowarzyszenia, potwierdzono, że za wnioskiem głosowało 6 osób, przeciwko było 5 osób, przy 2 wstrzymujących się. Oznacza to, że wniosek o cofnięcie rekomendacji stowarzyszenia uzyskał większość i spełniał wymagania uznania go za opinię organizacji społeczno-zawodowej pilotów morskich, której wymóg zasięgnięcia poprzedza podjęcie decyzji o odwołaniu szefa pilotów przez dyrektora urzędu morskiego. W przeciwieństwie do sytuacji przewidzianej w § 3 rozporządzenia, gdzie określone tam instrumenty administracyjne ograniczają swobodę i zakres działania właściwego terytorialnie dyrektora urzędu morskiego odnośnie sprawowania nadzoru nad prawidłowością organizowania i koordynowania usług pilotowych przez stacje pilotowe, uprawnienia do odwołania szefa stacji pilotowej nie są obwarowane szczególnymi zapisami ustanawiającymi dodatkowe wymogi dla organu podejmującego tego rodzaju decyzję. Jedynym warunkiem jest konieczność zasięgnięcia przez dyrektora opinii organizacji społeczno- zawodowej pilotów morskich. Przepisy nie nakazują dyrektorowi urzędu morskiego obligatoryjnego odwołania szefa pilotów w przypadku negatywnej opinii, nie zabraniają też dokonania takiej czynności w przypadku opinii pozytywnej. W omawianym zakresie jedyną wytyczną dla dyrektora, przyjmującą postać ogólnych ram, jest nawiązanie do nadzoru nad prawidłowością i poziomem wykonywanych usług pilotowych, co wskazane zostało w § 2 ust.1 rozporządzenia. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji wyraźnie umotywował swoją decyzję faktem wycofania rekomendacji wobec skarżącego przez Polskie Stowarzyszenie Pilotów Morskich. W ocenie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej ten element uzasadnienia we właściwy sposób nawiązuje do przyznanemu organowi w § 2 ust. 1 rozporządzenia zakresu nadzoru nad usługami pilotowymi a elementy tego uzasadnienia wypełniają również w dostateczny sposób dyspozycję art. 107 § 3 k.p.a. Nie ulega wątpliwości, że wycofanie rekomendacji przez ogólnopolskie stowarzyszenie pilotów morskich, w tym przez członków stacji pilotowej, której szefem był skarżący jest istotną przesłanką przemawiającą za tym, że w takich okolicznościach należy mieć uzasadnione wątpliwości do możliwości zapewnienia prawidłowości i poziomu wykonywanych usług pilotowych w ramach funkcjonowania stacji, której Jacek Marzec był szefem. Minister stwierdził również, że organ przy tak sformułowanym przez przepisy zakresie uprawnień, nie przekroczył granic uznania administracyjnego a swoje rozstrzygnięcie uzasadnił dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Mając powyższe na względzie, organ drugiej instancji nie dopatrzył się w niniejszym postępowaniu naruszeń, które powodowałyby konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, o co wnosi strona skarżąca. W ocenie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej pominięcie przez organ pierwszej instancji niektórych elementów przewidzianych w postępowaniu administracyjnym (brak formalnego zawiadomienia strony o prowadzonym postępowaniu i poinformowania o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji), nie stanowi podstaw do podjęcia przez organ drugiej instancji decyzji o charakterze reformacyjnym, o której mowa w art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. Organ stwierdził, że nie ma podstaw do uznania, że zebrany materiał dowodowy i okoliczności sprawy uzasadniają konieczność podjęcia odmiennego niż organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia w tej sprawie. Brak jest również przesłanek do podjęcia decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. zgodnie z którym organ może wydać decyzję kasacyjną, gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, chociaż stanowi konieczny warunek uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest jednak przesłanką wystarczającą. Związek przyczynowy między "koniecznym do wyjaśnienia zakresem sprawy" a "jej rozstrzygnięciem" jest związkiem rzeczywistym i kwalifikowanym. Jest związkiem rzeczywistym, bowiem należy wykazać, że rzeczywiście nie wyjaśniono sprawy "w koniecznym zakresie" (wskutek naruszenia przepisów postępowania wyjaśniającego) i brak ten rzeczywiście wpływa na jej rozstrzygnięcie; jest związkiem kwalifikowanym, ponieważ wymaga wskazania, że wpływa istotnie na rozstrzygnięcie sprawy. Dodatkowo należy wykazać, że wpływ ten jest istotny, tzn. że naruszenia przepisów postępowania wyjaśniającego są do tego stopnia poważne, że niewyjaśnienie sprawy "w koniecznym zakresie" ma wpływ na treść zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu niewłaściwej interpretacji przepisów o sprawowaniu nadzoru przez dyrektora urzędu morskiego i konieczności ustalenia przez organ pierwszej instancji podstaw konfliktu w stacji pilotowej oraz wyjaśnienia, po której stronie leży przyczyna jego powstania organ wyjaśnił, że takie działanie nie należy do kompetencji dyrektora urzędu morskiego. W skardze Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. M., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Podniósł zarzuty naruszenia: - art. 138 § 2 w zw. z art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, iż decyzja z 15 stycznia 2015 roku Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] odpowiada prawu i brak jest podstaw do jej uchylenia, podczas gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania uniemożliwiając skarżącemu wykonywanie pełni praw przewidzianych prawem, w tym prawa do czynnego udziału w postępowaniu; - art. 138 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 6 i 7 kpa i art. 7 Konstytucji RP poprzez uznanie, iż pominięcie przez organ pierwszej instancji niektórych elementów przewidzianych w postępowaniu administracyjnym (brak formalnego zawiadomienia strony o prowadzonym postępowaniu i poinformowania o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji) nie stanowi podstaw do podjęcia przez organ drugiej instancji decyzji o charakterze reformacyjnym, podczas gdy stronie w postępowaniu administracyjnym przysługują wszystkie opisane w procedurze prawa, a organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach przepisów prawa i w toku postępowania stoją na straży praworządności i z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; - art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a w zw. z107 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, iż decyzja odpowiada prawu i brak jest podstaw do jej uchylenia, podczas gdy decyzja nie zawierała wskazania faktów które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a organ poprzestał na wskazaniu, że podstawą wydania decyzji jest utrata zaufania środowiska pilotów, co nie odpowiada wymogom wskazanym w przepisie, a co za tym idzie skutkuje przekroczeniem przez organ granic uznania administracyjnego; - art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie nadzoru nad pilotażem w zw. z art. 32 § 2 Konstytucji RP poprzez uznanie, iż decyzja odpowiada prawu, podczas odwołanie skarżącego z funkcji szefa pilotów Stacji Pilotowej w [...] było bezpodstawne i naruszyło konstytucyjną zasadę zakazu dyskryminacji; - art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 6, 9 i 10 k.p.a. poprzez uznanie, iż decyzja odpowiada prawu i brak jest podstaw do jej uchylenia, podczas gdy skarżący bez swojej winy nie brał udziału w całym postępowaniu i nie mógł skorzystać z pełni przysługujących mu praw, w tym prawa do bycia informowanym o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz prawa do udziału w każdym stadium postępowania, i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań przed wydaniem decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął i uzasadnił podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej wnosząc o jej oddalenie podtrzymał dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Wskazać należy, iż naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 kpa. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Tak, więc organy administracji mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji (v. wyrok NSA z 17 października 2001 r., sygn. I SA 1110/01, Lex nr 75516). Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. Dokładne ustalenie stanu faktycznego możliwe jest tylko na podstawie wszystkich istotnych dowodów i poprzez wyjaśnienie wszystkich nasuwających się w sprawie wątpliwości. Ponadto, w ocenie Sądu, spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 kpa wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody. Możliwość dokonania oceny legalności decyzji warunkowana jest spełnieniem wymogów formalnych określonych w art. 107 § 1 kpa. Uzasadnienie decyzji ma, bowiem na celu wykazanie procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia. Pamiętać należy, że uzasadnienie (faktyczne i prawne) stanowi integralną część decyzji. A zatem ocenie Sądu nie podlega jedynie jej osnowa, ale decyzja jako całość, łącznie z uzasadnieniem. Tym samym, więc uzasadnienie, którego treść nie pozwala na poznanie motywów, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy skutkuje wadliwością uzasadniającą uchylenie decyzji z tego powodu, że nie poddaje się kontroli i ocena jej legalności nie jest możliwa (por. wyrok NSA z 28 października 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1651/96; wyrok NSA z 14 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1756/99). Należy podkreślić, iż aby zaskarżone rozstrzygnięcie ocenić w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich zarzutów stawianych przez stronę skarżącą. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, których w niniejszej sprawie nie poczyniono. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił § 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie sposobu sprawowania nadzoru nad pilotażem w myśl którego właściwy terytorialnie dyrektor urzędu morskiego, po zasięgnięciu opinii organizacji społeczno-zawodowej pilotów morskich, powołuje i odwołuje szefa pilotów spośród pilotów stacji pilotowej. Powołanie i odwołanie z funkcji Szefa Pilotów jest opartym na przepisie prawa jednostronnym, władczym rozstrzygnięciem organu administracji publicznej o prawach i obowiązkach indywidualnie wskazanego podmiotu, który nie pozostaje z organem ani w zależności organizacyjnej, ani podległości służbowej. Rozstrzygnięcie to zapada w ramach sprawowanego przez organ z mocy prawa nadzoru nad pilotażem. Sąd zgadza się z organem, że przepisy nie nakazują dyrektorowi urzędu morskiego obligatoryjnego odwołania szefa pilotów w przypadku negatywnej opinii, nie zabraniają też dokonania takiej czynności w przypadku opinii pozytywnej. W konsekwencji powyższe oznacza, że rozstrzygnięcie organu ma charakter uznaniowy. Sądowa kontrola decyzji uznaniowych cechuje się ograniczonym zakresem, sprowadzając się do ustalenia, czy decyzja podjęta została przez uprawniony do tego organ w przepisany sposób, czy przepisy prawa materialnego pozwalały na podjęcie takiej decyzji i czy badane rozstrzygnięcie nie nosi cech dowolności. Uznanie administracyjne stanowi bowiem uprawnienie administracji do kształtowania w danej sprawie i w danym stanie faktycznym skutków prawnych w ramach swobody administracyjnej ograniczonej przez przepisy prawa materialnego i obowiązujące reguły proceduralne. Tak więc organ administracji ma obowiązek zebrania materiału dowodowego i dokonania jego oceny pod kątem spełniania warunków określonych przepisem przy jednoczesnym wyważeniu słusznego interesu strony postępowania i interesu publicznego. Uznaniowy charakter decyzji nie zwalnia organu administracji publicznej od obowiązku kierowania się zasadą prawdy obiektywnej. Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Wybór taki nie może być jednak dowolny, a więc musi on wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (tak m.in. /w:/ wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 1996 r., sygn. akt II SA 2875/95, Wokanda 1996, Nr 6, s. 32; podobnie /w:/ wyroku NSA z dnia 19 lipca 1982 r., II SA 883/82, PiP 1983, Nr 6, s. 141). Niewątpliwie zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonywującej treści (tak m.in. /w:/ wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1994r., III ARN 55/94, OSNAPiUS 1995, Nr 7, poz. 83). W aktach sprawy brak jest statutu Polskiego Stowarzyszenia Pilotów Morskich, jednakże na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2017 r. pełnomocnik organu, posługując się statutem, wyjaśniła, że statut ten nie określa kworum a decyzje podejmowane są większością głosów. Wskazała także, że stowarzyszenie liczy 70 członków. W głosowaniu nad wnioskiem w przedmiocie cofnięcia skarżącemu rekomendacji brało udział 13 osób, za wnioskiem głosowało 6, przeciw 5 a wstrzymały się 2 osoby, co nie jest sporne. Ten wynik przesądził o cofnięciu rekomendacji, co z kolei organ uznał za wystarczający powód do odwołania skarżącego z funkcji szefa pilotów Stacji Pilotowej w [...]. W ocenie Sądu decyzja w tego rodzaju sprawie powinna mieć charakter zindywidualizowany, a zatem organ administracji publicznej powinien wykazać w sposób nie budzący wątpliwości, że zaistniały podstawy do stwierdzenia, iż skarżący utracił zaufanie środowiska pilotów. Sąd w składzie orzekającym uznał, że nie jest wystarczającym prezentowanie takiego stanowiska jedynie w oparciu o głosy 6 osób głosujących za wnioskiem w przedmiocie cofnięcia rekomendacji podczas gdy stowarzyszenie jak już wyżej wskazano, liczy osób 70. Zatem za cofnięciem rekomendacji opowiedziało się niespełna 10% uprawnionych członków stowarzyszenia. Innej argumentacji organ nie przedstawił. Rację ma Minister, że ustalenie podstaw konfliktu w stacji pilotowej oraz wyjaśnienie, po której stronie leży przyczyna jego powstania nie należy do kompetencji dyrektora urzędu morskiego. Nie oznacza to jednak, w ocenie Sądu, że organ, podejmując decyzję o odwołaniu skarżącego z zajmowanej funkcji, nie powinien przeprowadzić pogłębionej analizy wszystkich, istotnych dla rozstrzygnięcia, okoliczności niniejszej sprawy. Reasumując należy stwierdzić, iż Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej nie rozpoznał sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, a tym samym naruszył art. 7, 8, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego Sąd nie odniósł się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze uznając, iż zajmowanie stanowiska odnośnie trafności rozstrzygnięcia zawartego w uchylonych decyzjach jest przedwczesne. Rozpoznając ponownie sprawę organ rozważy wskazaną wyżej ocenę, przeprowadzi postępowanie administracyjne stosownie do zasad ogólnych zawartych w kpa, odniesie się do wszystkich okoliczności faktycznych i podejmie decyzję administracyjną prawidłowo uzasadnioną o przekonywującej treści. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, jak w sentencji orzeczenia. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.