VI SA/Wa 2318/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Tomasz Sałek Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2019 r. sprawy ze skargi E. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zmiany oferty ramowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz skarżącej E. S.A. z siedzibą w W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: "Prezes UKE") decyzją z "(...)" kwietnia 2015 r. nr "(...)", na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "K.p.a.") w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2014 r., poz. 243 z póżn. zm., dalej: "P.t."), po rozpatrzeniu wniosku "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)" (dalej: "Spółka", "Skarżąca") z o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzją Prezesa UKE z "(...)" lipca 2014 r. nr "(...)"odmawiającą uchylenia decyzji Prezesa UKE z "(...)" stycznia 2010 r. nr "(...)"zobowiązującej poprzednika prawnego Strony do przygotowania zmiany "Oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym w celu świadczenia usług transmisji radiofonicznych lub telewizyjnych" oraz decyzji Prezesa UKE z "(...)" października 2010 r. nr "(...)"uchylającej w części decyzję z "(...)" stycznia 2010 r. i w tym zakresie orzekającej co do istoty sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezes UKE wyjaśnił, że decyzją z "(...)" listopada 2006 r. ustalił, że na rynku świadczenia usługi transmisji programów radiofonicznych lub telewizyjnych w celu dostarczania treści radiofonicznych lub telewizyjnych użytkownikom końcowym nie występuje skuteczna konkurencja, wyznaczył poprzednika prawnego Spółki jako przedsiębiorcę zajmującego pozycję znaczącą na rynku świadczenia usługi transmisji programów radiofonicznych lub telewizyjnych w celu dostarczania treści radiofonicznych lub telewizyjnych użytkownikom końcowym oraz nałożył na niego obowiązki regulacyjne w zakresie niezbędnym do zapewnienia przez poprzednika prawnego Spółki dostępu do jego infrastruktury służącej do świadczenia usługi transmisji programów radiofonicznych lub telewizyjnych w celu dostarczania treści radiofonicznych lub telewizyjnych użytkownikom końcowym, a w szczególności nałożył obowiązek polegający na przygotowaniu i przedstawieniu w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia tej decyzji oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym, umożliwiającej w szczególności rozdzielenie dostępu telekomunikacyjnego na potrzeby usług transmisji radiowych lub telewizyjnych od dostępu telekomunikacyjnego na potrzeby usług dosyłu. Przedstawiony przez poprzednika prawnego Spółki projekt oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym w celu świadczenia usług transmisji radiofonicznych lub telewizyjnych został zatwierdzony przez Prezesa UKE decyzją z "(...)" listopada 2007 r., a następnie zmieniony decyzją z "(...)" października 2008 r. Prezes UKE wyjaśnił następnie, że "(...)" stycznia 2010 r. wydał decyzję, w której zobowiązał poprzednika prawnego Spółki do przygotowania zmiany oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym w celu świadczenia usług transmisji radiofonicznych lub telewizyjnych. Pismem z 6 kwietnia 2010 r. poprzednik prawny Spółki złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez Prezesa UKE decyzji z "(...)" stycznia 2010 r. Przed rozpatrzeniem powyższego wniosku, Prezes UKE, decyzją z "(...)" października 2010 r. ustalił, że na rynku świadczenia usługi transmisji programów radiofonicznych lub telewizyjnych w celu dostarczania treści radiofonicznych lub telewizyjnych użytkownikom końcowym nie występuje skuteczna konkurencja, wyznaczył poprzednika prawnego Spółki jako przedsiębiorcę zajmującego pozycję znaczącą na rynku świadczenia usługi transmisji programów radiofonicznych lub telewizyjnych w celu dostarczania treści radiofonicznych lub telewizyjnych użytkownikom końcowym oraz utrzymał ciążące na nim obowiązki regulacyjne w zakresie niezbędnym do zapewnienia dostępu do infrastruktury służącej do świadczenia usługi transmisji programów radiofonicznych lub telewizyjnych w celu dostarczania treści radiofonicznych lub telewizyjnych użytkownikom końcowym, m.in. obowiązek przygotowania i przedstawienia w określonym terminie projektu oferty ramowej. Następnie, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji z "(...)" stycznia 2010 r., Prezes UKE wydał decyzję z "(...)" października 2010 r., uchylającą w części decyzję z "(...)" stycznia 2010 r. i w tym zakresie orzekającą co do istoty sprawy. W pozostałej części Prezes UKE utrzymał w mocy decyzję z "(...)" stycznia 2010 r. Prezes UKE wyjaśnił dalej w zaskarżonej decyzji, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 8 kwietnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2662/10, oddalił skargę poprzednika prawnego Spółki na decyzję z "(...)"października 2010 r. Wyżej wymieniony wyrok uprawomocnił się wskutek oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej poprzednika prawnego Spółki w wyroku z 23 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1981/11. Prezes UKE wskazał również, że wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z "(...)" października 2011 r., sygn. akt "(...)", decyzja z "(...)" listopada 2006 r. została prawomocnie uchylona. Organ wskazał także, że 22 grudnia 2011 r. Sąd Rejonowy dla"(...)" w "(...)"zarejestrował połączenie poprzednika prawnego Spółki ze Skarżącą dokonane w trybie art. 492 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1030, z późn. zm.). Prezes UKe wskazał również, że postanowieniem Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej "SOKiK") z "(...)" marca 2012 r., sygn. akt "(...)", wykonanie decyzji z "(...)" października 2010 r. zostało wstrzymane. Spółka, pismem z 20 lutego 2013 r., zwróciła się do Prezesa UKE o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z "(...)" października 2010 r. wskazując, że wobec prawomocnego uchylenia decyzji z "(...)" listopada 2006 r. spełnione zostały ustawowe przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Spółka wyjaśniła także, że toczące się postępowanie sądowoadministracyjne dotyczące decyzji z "(...)" października 2010 r. stanowiło przeszkodę do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. We wniosku Spółka zwróciła się o uchylenie decyzji z "(...)" stycznia 2010 r. oraz decyzji z "(...)" października 2010 r. wnosząc o wstrzymanie ich wykonania. Postanowieniem z "(...)" września 2013 r., nr "(...)"Prezes UKE wznowił postępowanie administracyjne. Postanowieniem z "(...)" czerwca 2014 r. Prezes UKE odmówił wstrzymania wykonania obu decyzji, a decyzją z "(...)" lipca 2014 r. odmówił uchylenia tych decyzji. Spółka pismem z 9 lipca 2014 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie orzeczenia co do istoty sprawy przez uchylenie decyzji z "(...)" stycznia 2010 r. oraz decyzji z "(...)" października 2010 r. Rozpatrując następnie sprawę, Prezes UKE wskazał, że decyzje zobowiązujące do przygotowania zmiany oferty ramowej wydawane na podstawie art. 43 ust. 2 P.t., odwołują się do decyzji wydawanych na podstawie art. 24 P.t. Zdaniem organu okoliczność uchylenia decyzji z "(...)" listopada 2006 r. nie może przemawiać za uchyleniem decyzji z "(...)" stycznia 2010 r. ani decyzji z "(...)"października 2010 r., gdyż podstawą decyzji zobowiązujących do przygotowania zmiany oferty ramowej nie jest decyzja z "(...)" listopada 2006 r., ale decyzja z "(...)" października 2010 r., z uwagi na fakt, że w chwili ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy będącej przedmiotem wspomnianych decyzji obowiązywała już decyzja z "(...)" października 2010 r., która nie została uchylona ani zmieniona. Organ wskazał, że przed wydaniem decyzji zebrał i wnikliwie rozpatrzył cały mogący mieć znaczenie dla sprawy materiał dowodowy. Organ podtrzymał przy tym swoje stanowisko, zgodnie z którym źródłem stosowania wszelkich obowiązków regulacyjnych na określonym rynku właściwym jest co do zasady najbardziej aktualna decyzja o przygotowaniu i przedstawieniu oferty ramowej, co jest bezpośrednią konsekwencją cyklicznego charakteru analiz rynkowych. Prezes UKE podkreślił jednocześnie, że z istoty zorientowanej przyszłościowo regulacji ex-ante, opartej na cyklicznej analizie rynku wynika, że obowiązki regulacyjne stanowić mają odpowiedź na problemy rynkowe zidentyfikowane w toku każdorazowej analizy rynku. Obowiązki te nie mogą opierać się na analizie nieaktualnej, gdyż niemożliwe byłoby skuteczne promowanie konkurencji na rynku telekomunikacyjnym w przyszłości, co jest istotą regulacji ex-ante. Zdaniem Prezesa UKE wniosku tego nie zmienia fakt, że zgodnie z art. 24 pkt 2 lit. b) i c) P.t., jednym z możliwych rozstrzygnięć podejmowanych decyzją o przygotowaniu i przedstawieniu oferty ramowej jest utrzymanie bądź zmiana obowiązków regulacyjnych nałożonych poprzednią decyzją tego typu, co mogłoby sugerować ciągłość obowiązków regulacyjnych wynikających z kolejnych decyzji. W ocenie organu każda decyzja o przygotowaniu i przedstawieniu oferty ramowej jest wydawana w związku z określoną analizą konkretnego rynku właściwego, biorącą pod uwagę specyficzną, aktualną sytuację rynkową, a każdy obowiązek regulacyjny ma stanowić odpowiedź na zidentyfikowane w tej aktualne problemy rynkowe. Jednocześnie Prezes UKE wyjaśnił, że sformułowanie przepisu art. 24 pkt 2 lit. b) P.t., należy traktować jedynie w kategoriach zabiegu formalnego ustawodawcy, który w przypadku nałożenia obowiązku stosowania oferty ramowej, chcąc uniknąć konieczności każdorazowego, długotrwałego opracowywania nowych projektów oferty ramowej na nowo, przewidział możliwość zmiany takiej oferty. Ten formalny zabieg nie może w opinii organu przemawiać za podważeniem istoty regulacji rynku w formule ex-ante, której niezbędnym elementem jest aktualność obowiązków regulacyjnych, i w konsekwencji powodującą, że każdorazową, wyłączną podstawą obowiązków regulacyjnych jest najnowsza analiza rynku. Z uwagi na powyższe, zdaniem Prezesa UKE, decyzja z "(...)" listopada 2006 r. ze względu na jej bezprzedmiotowość wynikającą z braku aktualności i zastąpienie jej decyzją z "(...)" października 2010 r. nie może być traktowana jako podstawa dla decyzji z "(...)" stycznia 2010 r. oraz z "(...)" października 2010 r. bez względu na okoliczność, czy była ona wskazana w uzasadnieniu decyzji z "(...)" października 2010 r. W konsekwencji zdaniem organu usunięcie decyzji z "(...)" listopada 2006 r. z obrotu prawnego nie powoduje spełnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., gdyż w dalszym ciągu w obrocie prawnym pozostaje decyzja z "(...)" października 2010 r. Ponadto Prezes UKE wyjaśnił, że wstrzymanie wykonania decyzji z "(...)" października 2010 r., postanowieniem SOKiK z "(...)" marca 2012 r., nie może przemawiać za uchyleniem decyzji z "(...)" stycznia 2010 r. ani decyzji z "(...)" października 2010 r., gdyż przepis art. 145 § 1 K.p.a. nie wskazuje wstrzymania wykonania decyzji jako przesłanki wznowienia postępowania. Prezes UKE wyjaśnił, że decyzja z "(...)" stycznia 2010 r., jak i decyzja z "(...)" października 2010 r., zobowiązują Spółkę do przedstawienia projektu zmiany oferty ramowej. Organ wskazał przy tym, że Spółka złożyła stosowny projekt zmiany oferty ramowej, co skutkowało wszczęciem odrębnego postępowania administracyjnego w przedmiocie zatwierdzenia projektu zmiany oferty ramowej. Prezes UKE podniósł również, że stosownie do art. 43 ust. 6 P.t. operator, na którego został nałożony obowiązek, o którym mowa w art. 42 ust. 1 P.t., jest obowiązany do zawierania umów o dostępie telekomunikacyjnym na warunkach nie gorszych, dla pozostałych stron umowy, niż określone w zatwierdzonej lub ustalonej decyzją Prezesa UKE ofercie ramowej. Organ wyjaśnił przy tym, że obowiązek stosowania oferty ramowej wynika z decyzji wydanej na podstawie art. 42 ust. 1 P.t., w związku z przepisem art. 43 ust. 6 P.t., a nie z decyzji zobowiązującej do zmiany oferty ramowej wydanej na podstawie art. 43 ust. 2 P.t. i wskazał, iż brak uchylenia decyzji z "(...)" stycznia 2010 r. i decyzji z "(...)" października 2010 r. pozostanie bez wpływu na istnienie lub nieistnienie obowiązku stosowania oferty ramowej przez Spółkę. Pismem z 5 maja 2015 r. Spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, zaskarżając decyzję Prezesa UKE z "(...)" kwietnia 2015 r. w całości, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., polegające na niewłaściwej ocenie materiału dowodowego przez uznanie, że decyzja z "(...)" października 2010 r. oraz decyzja z "(...)" stycznia 2010 r. zostały wydane w oparciu o decyzję Prezesa UKE z "(...)" października 2010 r., 2) art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., polegające na odmowie uchylenia decyzji z "(...)" października 2010 r. oraz decyzji z "(...)" stycznia 2010 r., pomimo że decyzja z "(...)" października 2010 r. i decyzja z "(...)" stycznia 2010 r. zostały wydane w oparciu o decyzję Prezesa UKE z "(...)" listopada 2006 r., która została uchylona prawomocnym wyrokiem. W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że relacja pomiędzy decyzją z "(...)" listopada 2006 r. i decyzją z "(...)" października 2010 r. była jednoznaczna. Skarżąca wskazała, że źródłem obowiązku z art. 42 P.t., dotyczącego stosowania oferty ramowej była wyłącznie decyzja z "(...)" listopada 2006 r. Decyzja z "(...)"października 2010 r. samodzielnie nie nakładała obowiązku z art. 42 P.t., a jej konstrukcja, tj. utrzymanie obowiązku z art. 42 P.t. nałożonego decyzją z "(...)" listopada 2010 r., przesądza o tym, że źródłem obowiązku z art. 42 P.t., była decyzja z "(...)" listopada 2006 r. Uchylenie decyzji z "(...)" listopada 2006 r. oznacza, że w obrocie prawnym nie pozostaje już decyzja, która nakładałaby na Spółkę obowiązek z art. 42 P.t. Skarżąca zauważyła jednocześnie, że powyższe było również oczywiste dla Prezesa UKE przy wydaniu decyzji z "(...)" października 2010 r., który w jej uzasadnieniu powołał się wyłącznie na decyzję z "(...)" listopada 2006 r. Spółka wskazała także, że kwestia decyzji, w oparciu o którą wydano decyzję z "(...)" października 2010 r., została już rozstrzygnięta przez Naczelny Sąd Administracyjnych, który wskazał, iż decyzja ta została wydana na podstawie decyzji z "(...)" listopada 2006 r. uchylonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego z "(...)" października 2011 r. W tym kontekście zdaniem Skarżącej, Prezes UKE w zaskarżonej decyzji nieprawidłowo ustalił, że decyzja z "(...)" października 2010 r. została wydana w oparciu o decyzję z "(...)"października 2010 r. Spółka wskazała, że w związku z uchyleniem wyrokiem Sądu Apelacyjnego decyzji z "(...)" listopada 2006 r., w obrocie prawnym nie pozostaje żadna podlegająca wykonaniu decyzja, która nakładałaby na Skarżącą obowiązek stosowania oferty ramowej. Zdaniem Spółki oznacza to, że Prezes UKE był zobowiązany uchylić decyzję z "(...)" stycznia 2010 r. oraz decyzję z "(...)" października 2010 r. Skarżąca wskazała, że nie może istnieć podstawa do wydania decyzji zobowiązującej przedłożenie projektu zmiany oferty ramowej bez pozostawania w obrocie prawnym decyzji zobowiązującej do stosowania samej oferty ramowej. Spółka zwróciła także uwagę, że ze względu na zastosowanie w sprawie przepisów implementujących postanowienia Dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (Dz.U.UE. L z 2002 r., Nr 108, s. 7, z późn. zm.), ma ona charakter wspólnotowy, w której występuje obowiązek dokonywania prounijnej wykładni przepisów. Zdaniem Skarżącej, Prezes UKE nie może nie podjąć działań, których skutkiem jest zwolnienie Spółki z wykonywania obowiązku regulacyjnego, w sytuacji, gdy nie jest ona już wyznaczona jako przedsiębiorca o znaczącej pozycji rynkowej. Wyrokiem z 27 stycznia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1577/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylił zaskarżoną decyzję uznając, że prawnie doniosły związek o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., zachodzi pomiędzy decyzją z "(...)" października 2010 r. i decyzją z "(...)" listopada 2006 r., a nie decyzją z "(...)" października 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 4 października 2018 r., sygn. akt II GSK 2986/16, uchylił powyższy wyrok WSA w Warszawie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, uwzględniając zarzut skargi kasacyjnej, naruszenia przez WSA w Warszawie art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia wyroku i zaniechanie wskazania wytycznych co do dalszego postępowania w sprawie. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje Skarga jest uzasadniona. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy decyzja Prezesa UKE z "(...)" października 2010 r., została wydana w oparciu o decyzję Prezesa UKE z "(...)" listopada 2006 r. i, czy w związku z wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji Prezesa UKE z "(...)" listopada 2006 r., na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w "(...)" z "(...)" października 2011 r., sygn. akt "(...)", pomiędzy tymi decyzjami Prezesa UKE zachodzi związek, o którym mowa art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Jak wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 października 2006 r., sygn. akt II GSK 156/06, na który powołał się również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 27 stycznia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1577/15, "sednem przesłanki przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. jest to, aby obejmowana procedurą wznowienia postępowania decyzja administracyjna została wydana "w oparciu" o rozstrzygnięcie organu administracyjnego bądź sądu administracyjnego, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Językowy sens pojęcia "w oparciu" można przy tym scharakteryzować zwrotem: "na podstawie", co wprost wskazuje, iż jakaś rzecz/stan (tu decyzja) znajduje uzasadnienie czy wręcz merytoryczne umocowanie w jakiejś innej rzeczy/stanie (również decyzji). Pojęcie użyte przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. należy zatem rozumieć szeroko, jako związek pomiędzy decyzjami bądź decyzjami i orzeczeniem sądu administracyjnego. (...) Związek, o którym mówi art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., można zobrazować jako pewną sekwencję "działań prawnych" organu administracyjnego, zgodnie z logiką których, jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę wydania innej decyzji (ta druga decyzja zależna jest od decyzji pierwszej). Podkreślić przy tym trzeba, iż wydanie drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej." Rozpoznając ponownie sprawę, Sąd doszedł do wniosku, że decyzja Prezesa UKE z "(...)" października 2010 r., została wydana w oparciu o decyzję Prezesa UKE z "(...)" listopada 2006 r. i w związku z wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji Prezesa UKE z "(...)" listopada 2006 r., na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w "(...)"z "(...)" października 2011 r., pomiędzy tymi decyzjami Prezesa UKE zachodzi związek, o którym mowa art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Sąd zgadza się w związku z tym ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonym w wyroku z 27 stycznia 2016 r., którego nie zakwestionował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 października 2018 r., uchylając powyższy wyrok WSA w Warszawie z 27 stycznia 2016 r. Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2018 r., poz. 1302, dalej: "P.p.s.a."), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. NSA nakazał natomiast, przy ponownym rozpoznawaniu sprawy uwzględnienie przez WSA zakresu postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 149 § 2 K.p.a., a w którym zapadła kontrolowana przez niego decyzja, i zawarcie w wyroku wytycznych dla organu, w przypadku, gdy wynik kontroli będzie w dalszym ciągu negatywny. Zdaniem Sądu, WSA w wyroku z "(...)" stycznia 2016 r., prawidłowo wskazał, że prezentacja stanu faktycznego w decyzji z "(...)" października 2010 r. rozpoczyna się od wskazania, że "(...)" listopada 2006 r. organ wydał decyzję w sprawie ustalenia, że na rynku świadczenia usługi transmisji programów radiofonicznych lub telewizyjnych w celu dostarczania treści radiofonicznych lub telewizyjnych użytkownikom końcowym nie występuje skuteczna konkurencja, wyznaczenia TPE, jako przedsiębiorcę zajmującego pozycję znaczącą na rynku świadczenia usługi transmisji programów radiofonicznych lub telewizyjnych w celu dostarczania treści radiofonicznych lub telewizyjnych użytkownikom końcowym i nałożenia na TPE obowiązków regulacyjnych w zakresie niezbędnym do zapewnienia przez TPE dostępu do infrastruktury TPE, służącej do świadczenia usługi transmisji programów radiofonicznych lub telewizyjnych w celu dostarczania treści radiofonicznych lub telewizyjnych użytkownikom końcowym. Opis stanu faktycznego kończy się na okolicznościach z maja 2010 r. Także w merytorycznych rozważaniach w decyzji z "(...)" października 2010 r. organ nie odniósł się do decyzji z "(...)" października 2010 r., odniósł się natomiast do decyzji z "(...)" listopada 2006 r. Dlatego pomimo argumentacji Prezesa UKE wyjaśniającej, że regulacja na rynku telekomunikacyjnym ma charakter ex ante w związku z czym wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji z "(...)" listopada 2006 r. pozostawało bez znaczenia dla sprawy, jako że decyzja z "(...)" października 2010 r., zobowiązująca do przygotowania zmiany oferty ramowej na podstawie art. 43 ust. 2 P.t., ma oparcie w obowiązującej już decyzji z "(...)" października 2010 r. nakładającej na Skarżącą określone obowiązki regulacyjne, którą organ musiał wziąć pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy związanej z zobowiązaniem do przygotowania zmiany oferty ramowej, ponieważ każdorazowym źródłem obowiązków regulacyjnych (w tym także obowiązku stosowania oferty ramowej) jest najbardziej aktualna decyzja SMP, WSA w Warszawie słusznie uznał w wyroku z 27 stycznia 2016 r., że treść decyzji z "(...)" października 2010 r. przekonuje o tym, że pomiędzy tą decyzją i decyzją z "(...)" listopada 2006 r. zachodzi prawnie doniosły związek, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., ponieważ tylko z decyzji z 2006 r. - a nie z żadnej innej - organ czerpał wiedzę o określonych okolicznościach stanu faktycznego i opierając się na niej w tym zakresie, a także uwzględniając stosunki nią ukształtowane, orzekł o obowiązkach Skarżącej w decyzji zobowiązującej do przygotowania zmiany oferty ramowej decyzji. Należy podkreślić, co jest istotne w niniejszej sprawie, że na opisany powyżej związek decyzji z "(...)" października 2010 r. z decyzją z "(...)" listopada 2006 r., wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z 23 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1981/11, w sprawie dotyczącej kontroli legalności decyzji z "(...)" października 2010 r. stwierdzając, że: "(...) jest niesporne, że decyzja SMP w stosunku do TPE wydana została "(...)" listopada 2006 r. i obowiązywała w dacie wszczęcia postępowania w sprawie zobowiązania do przygotowania zmiany oferty ramowej (25 listopada 2008 r.), w dacie wydania pierwszej decyzji Prezesa UKE z "(...)" stycznia 2010 r. oraz w dacie wydania zmieniającej ją decyzji z "(...)" października 2010 r., a także w dacie wydania wyroku Sądu pierwszej instancji, tj. "(...)"kwietnia 2011 r. Zatem, wydając kontrolowane decyzje Prezes UKE działał na podstawie obowiązującej decyzji SMP i nałożył obowiązek przygotowania zmiany oferty ramowej w stosunku do operatora, co do którego została ustalona znacząca pozycja rynkowa i nałożony obowiązek regulacyjny. Organ nie naruszył więc art. 43 ust. 2 p.t. przez nałożenie zobowiązania do przygotowania zmiany oferty ramowej na operatora, na którego nie nałożono obowiązku regulacyjnego, bowiem w dacie wydawania decyzji obowiązek regulacyjny istniał. Prezes UKE miał prawo i obowiązek prowadzenia polityki regulacyjnej, o jakiej mowa w art. 189 ust. 2 pkt 1 lit. b) i lit. c) oraz art. 189 ust. 2 pkt 2 lit. c) p.t. i nie naruszył wskazanych przepisów przez zobowiązanie do zmiany oferty ramowej operatora, co do którego nie obowiązywała decyzja SMP, bowiem w dacie wydawania skarżonej decyzji, decyzja SMP istniała i obowiązywała. Jak wskazano wyżej także w dacie wydawania wyroku Sądu pierwszej instancji decyzja SMP, która stanowiła podstawę do zobowiązania wprowadzenia zmian w ofercie ramowej, nadal istniała. (...) Uchylenie decyzji SMP ma oczywiście zasadniczy wpływ na sytuację prawną skarżącej spółki. K.p.a. zawiera uregulowania prawne, które pozwalają na korektę zaistniałej sytuacji przy uwzględnieniu okoliczności, że wszystkie najszerzej rozumiane obowiązki regulacyjne były nałożone na spółkę w oparciu o decyzję SMP, która to decyzja została następne uchylona. Nie są to jednak procedury, które mogą być przeprowadzone w ramach niniejszego postępowania sądowego." Rozpoznając ponownie sprawę, Sąd nie mógł pominąć powyższego wyroku NSA, w którym w istocie rzeczy, prawomocnie została rozstrzygnięta relacja pomiędzy decyzjami z "(...)" października 2010 r. i z "(...)" listopada 2006 r. w tej też sytuacji prawidłowo stwierdził WSA w Warszawie w wyroku z 27 stycznia 2016 r., że przyjęcie stanowiska organu wynikającego z zaskarżonej decyzji doprowadziłoby do sytuacji, w której wyrok sądu powszechnego uchylający decyzję z "(...)" listopada 2006 r. (SMP), pozostawałby bez znaczenia dla powiązanej z nią ściśle sprawy zobowiązania do przygotowania zmiany oferty ramowej. W tym stanie rzeczy, Sąd stwierdza, że organ naruszył zaskarżoną decyzją przepisy postępowania art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., nie wyjaśniając dokładnie stanu faktycznego i uznając, że decyzja z "(...)" października 2010 r. nie została wydana na podstawie decyzji Prezesa UKE z "(...)" listopada 2006 r., co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W konsekwencji Prezes UKE naruszył również art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. uznając, że pomiędzy decyzjami z "(...)" października 2010 r. i z "(...)"listopada 2006 r., w związku z wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji Prezesa UKE z "(...)" listopada 2006 r., na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w "(...)"z "(...)" października 2011 r., nie zachodzi związek, o którym mowa art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Rozstrzygając ponownie sprawę organ uwzględni treść art. 146 § 1 w zw. z art. 151 § 2 K.p.a. Jak wynika z art. 146 § 1 K.p.a., uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8, nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Decyzja z "(...)" października 2010 r., której dotyczy przedmiotowe postępowanie wznowieniowe została doręczona stronom w 2010 r. W przedmiotowej sprawie zatem upłynął już pięcioletni okres liczony od dnia doręczenia decyzji będącej przedmiotem postępowania wznowieniowego, o którym mowa w art. 146 § 1 K.p.a. Zgodnie natomiast z art. 151 § 2 K.p.a., w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Organ zatem uwzględni okoliczność, że pomiędzy decyzją z "(...)" października 2010 r. oraz wyeliminowaną z obrotu prawnego decyzją z "(...)" listopada 2006 r., zachodzi związek, o którym mowa art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. oraz że od doręczenia stronom decyzji z "(...)" października 2010 r. upłynął już pięcioletni okres, w wyniku czego uchylenie tej decyzji z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 8, nie może nastąpić.