VI SA/Wa 2329/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2012 r. sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] września 2011 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, na podstawie art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (j.t. Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.) – dalej jako ustawa o świadczeniach – oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Wojewódzkiego Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., oddalającą odwołanie O.sp. z o.o. z siedzibą w N. (dalej jako Ośrodek) od rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: leczenie szpitalne, w zakresie: okulistyka – hospitalizacja planowa, okulistyka – hospitalizacja planowa B12, B13, B14 i B15, na terenie województwa [...]. Decyzję wydano w następujących ustaleniach; W dniu [...] września 2010 r. Dyrektor [...] NFZ ogłosił konkurs ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w podanym wyżej rodzaju i zakresie. Oferty należało składać do [...] października 2010 r. Do konkursu wpłynęło 6 ofert. Komisja stwierdzając prawidłowość ogłoszenia postępowania w dniu [...] października 2010 r. otworzyła oferty. Komisja stwierdziła, że pod adresem K. [...] w N. widnieje wpis komórki organizacyjnej Ośrodka "blok operacyjny" oraz "blok operacyjny" innych podmiotów. Ośrodek wyjaśnił, że pod wskazanym adresem funkcjonuje jego jeden blok operacyjny z jedną salą, lecz w pewne dni wynajmuje go innym podmiotom. W tych warunkach Komisja uznała, że zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2009 r. i zarządzeniami Prezesa Funduszu nr 69/2009/DSOZ i nr 49/2010/DSOZ, warunkiem zawarcia umowy było użytkowanie przez oferenta bloku operacyjnego w lokalizacji całodobowo, a więc wyłącznie. Tymczasem Ośrodek zapewnił, że na dzień złożenia oferty nie spełnia powyższego warunku, lecz będzie go spełniał od początku obowiązywania umowy. Podobne zapewnienia Ośrodek złożył dla warunków organizacji udzielania świadczeń, personelu, sprzętu i aparatury oraz możliwości kompleksowego realizowania świadczeń oraz dostępu do badań i zabiegów. Ponieważ były to warunki dodatkowe Komisja stwierdziła, że na te pytania można było udzielić jedynie odpowiedzi TAK lub NIE w związku z tym dokonała w ankiecie zmiany odpowiedzi na NIE. W rezultacie zmianie uległa ocena punktowa oferty w zakresie kryterium jakość z 42,5 pkt na 29,20 pkt; kompleksowość z 9 pkt na 7,8 pkt oraz ciągłość z 10 pkt na 9,28 pkt. Od rozstrzygnięcia komisji O. sp. z o.o. z siedzibą w N. złożył odwołanie z dnia [...] grudnia 2010 r. z wnioskiem o zawarcie kontraktu w wynegocjowanej [...] grudnia 2010 r. kwocie z zadeklarowanym obniżeniem ceny punktu o 10% lub o ponowne przeprowadzenie postępowania. W dniu [...] stycznia 2011 r. Ośrodek złożył wniosek o udostępnienie wszystkich ofert. W odpowiedzi Dyrektor [...] NFZ pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. odmówił dostępu do pozostałych ofert stwierdzając brak podstawy prawnej żądania Ośrodka. Ośrodek ponowił wniosek pismem z dnia [...] stycznia 2011 r., na co Dyrektor [...] NFZ pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. ponownie odmówił dostępu do akt sprawy. W rezultacie jednak O. sp. z o.o. w dniu [...] maja 2011 r. umożliwiono skorzystanie z prawa wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Dyrektor [...] NFZ, na podstawie art. 154 ust. 3 ustawy o świadczenia i art. 104 k.p.a. odwołanie oddalił. Wskazując na przepisy obowiązujące przy ocenie ofert organ Funduszu stwierdził, że Ośrodek otrzymał łącznie 84,44 pkt na 110 możliwych uzyskując za poszczególne kryteria następujące ilości punktów: za ciągłość 10,00 (max 10); za kompleksowość 9,00 (max 20); za jakość 42,50 (max 45); za dostępność 5,00 (max 5) oraz za cenę 17,94 (max 30). W kryterium ceny oferent obniżając cenę o 10% mógł otrzymać 30 pkt. Oferta została zakwalifikowana przez komisję do części niejawnej (negocjacji), w której oferenci byli informowani o możliwości modyfikacji ofert w zakresie proponowanej liczby jednostek rozliczeniowych oraz ceny jednostkowej. Ośrodek nie obniżył oferty cenowej za jeden punkt poniżej proponowanej – 50,00 zł, w związku z tym nie otrzymał maksymalnej ilości punktów za to kryterium otrzymując w rankingu końcowym łącznie 69,18 pkt, uzyskując za poszczególne kryteria następujące ilości punktów: za ciągłość 9,28 (max 10); za kompleksowość 7,80 (max 20); za jakość 29,16 (max 45); za dostępność 5,00 (max 5) oraz za cenę 17,94 (max 30). W kryterium ceny oferent obniżając cenę o 10% mógł otrzymać 30 pkt. Rozstrzygnięcie postępowania nastąpiło [...] grudnia 2010 r. Na podstawie art. 148 ustawy o świadczeniach i zarządzenia Prezesa NFZ nr 73/2009/DSOZ, Komisja wybrała oferty, które uzyskały w rankingu końcowym od 93,44 pkt do 71,36 pkt, co spowodowało, że oferta Ośrodka (69,18 pkt) nie zmieściła się w środkach finansowych przeznaczonych na świadczenie usług objętych konkursem. Ośrodek zmodyfikował ofertę w zakresie zapewnienia dodatkowo 2 etatów lekarzy specjalistów, co w świetle § 17 ust. 4 zarządzenia nr 49/2010/DSOZ uznano za niedopuszczalne, jako złożone po terminie składania ofert tym bardziej że pytanie to dotyczyło warunku dodatkowo ocenianego i rankingującego. Podobnie w zapewnieniu dotyczącym zakresu czasowego i dostępności do korzystania z bloku operacyjnego Komisja, zdaniem Dyrektora [...] NFZ prawidłowo uznała brak spełnienie tego kryterium. Od decyzji O. z o.o. z siedzibą w N. złożył odwołanie wnosząc o przyznanie kontraktu. Ośrodek podnosił, że w trakcie negocjacji obniżył cenę punktu o 1 zł, lecz nie poinformowano skarżącego o możliwości dalszego obniżenia ceny. Po trzech dniach zaproponowano kolejną obniżkę i ośrodek zgodził się na maksymalne obniżenie ceny punktu przy utrzymaniu wynegocjonowanej kwoty, lecz propozycja ta została odrzucona. Skarżący podnosił nadto, że niektórzy z pozostałych oferentów nie spełniali wymogów formalnych dla hospitalizacji planowych (brak na wyłączne użytkowanie bloków operacyjnych, oddziałów okulistycznych, zabezpieczenia lekarskiego oraz sprzętu w lokalizacji, a także brak spełniania warunków sanitarnych), jednak u tych oferentów nie przeprowadzono kontroli, które mogłyby te okoliczności wykazać chociaż z zaszłości wynika, iż oferenci ci wykonali wiele zabiegów, w których w efekcie doszło do powikłań u pacjentów, a NFZ musiał z tego tytułu ponieść zbędne koszty. W przeciwieństwie do tych ośrodków skarżący wskazywał na duże posiadane doświadczenie, profesjonalizm kadry, uzyskiwane nagrody i doskonały sprzęt, co dowodzi o jakości świadczonych przez Ośrodek usług. Podkreślano, że faktycznie jest zatrudnionych na 2 dodatkowych etatach dwóch lekarzy specjalistów z zagranicy, lecz nie posiadali nr PESEL stąd komputer Funduszu ich nie uwzględnił. Zatem pozbawienie skarżącego za cenę i liczbę etatów 24 punktów naruszyło zasadę równego traktowania wszystkich oferentów. Pismem z dnia [...] maja 2011 r. Ośrodek uzupełnił odwołanie wskazując na doniesienia prasowe o niedopuszczalnych warunkach udzielanych świadczeń przez dwóch oferentów. Nadto jeden z oferentów dopiero po zakontraktowaniu świadczenia nabył część niezbędnego wyposażenia, co potwierdziła przeprowadzona kontrola. Nieprzeprowadzenie kontroli u oferentów (w szczególności przystępujących do konkursu po raz pierwszy) i umieszczenie na pierwszych miejscach oferentów niespełniających wymaganych warunków świadczy o nierównym tarkowaniu wszystkich przystępujących do konkursu. Wymienioną na wstępie decyzją administracyjną Prezes Funduszu utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Opisując stan faktyczny organ odwoławczy, badając czy Ośrodek nie doznał uszczerbku interesu prawnego, odniósł się do zarzutu dotyczącego negocjacji. Prezes Funduszu zauważył, że zgodnie, z art. 142 ust. 2 ustawy o świadczeniach, w trakcie negocjacji Ośrodek zaproponował zmniejszenie ilości świadczeń do 35000 dla okulistyka – hospitalizacja planowa, pozostając przy niezmienionej cenie za jednostkę rozliczeniową – 50,00 zł, podpisując zgodny ze stanowiskiem stron protokół zbieżności w tym zakresie. Organ odwoławczy stwierdził, że Ośrodek biorąc udział nie po raz pierwszy w konkursie, miał wiedzę w jaki sposób należy zachować się w postępowaniu negocjacyjnym, a w szczególności jaką cenę należy zaproponować relacji do ceny wskazanej do negocjacji, by zmieścić się w rankingu umożliwiającym zawarcie umowy. Z uwagi na ograniczoną kwotę przeznaczoną na zamówienia, wybrane oferty uzyskały wyższą ocenę w stosunku do oferty Ośrodka tak pod względem kategorii cenowej, jak i niecenowej. Odnosząc się do zarzutu nieprzeprowadzenia kontroli, w szczególności u oferentów przystępujących po raz pierwszy do konkursu, organ stwierdził, że takie kontrole zostały u tych oferentów przeprowadzone, natomiast u oferentów już uprzednio realizujących umowy, kontroli nie przeprowadzono. Organ odwoławczy stwierdził, że wszyscy oferenci posiadali bloki operacyjne mając zarejestrowane oddziały okulistyczne z profilem okulistyka leczenie stacjonarne. Badając zatem rozstrzygnięcie organu I instancji uznał, że postępowanie zostało przeprowadzone z wyjaśnieniem stanu faktycznego i z zachowaniem wymaganych przepisów postępowania oraz przepisów ustawy o świadczeniach opieki zdrowotne finansowanych ze środków publicznych. Na decyzję O. sp. z o.o. z siedzibą w N. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uchylenie obu decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania – art. 7, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a w zw. z art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach – przez nierówne traktowanie skarżącego w postępowaniu konkursowym, a także przepisów art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 155 ust. 6 ustawy o świadczeniach, przez zbyt długie postępowanie odwoławcze, co naraziło skarżącego na niemożność wykonywania zabiegów w roku 2011. Zarzucono także obrazę przepisów ustawy o świadczeniach – art. 134 ust. 1 i art. 148 pkt 1 – przez złamanie zasady uczciwej konkurencji uznając, że skarżący nie posiadał specjalistycznego personelu oraz ustalenie wysokiej punktacji za posiadanie zbędnego w świadczeniu usług okulistycznych sprzętu. Skarżący ponownie podkreślał nierówne traktowanie wszystkich oferentów przez nieprzestrzeganie wymogu nałożonego przez Fundusz - posiadania oddzielnej sali operacyjnej przeznaczonej wyłącznie dla zabiegów okulistycznych. O ile bowiem spełnienia tego warunku rygorystycznie wymagano od skarżącego, o tyle od innych dwóch oferentów, którzy wygrali konkurs, już nie. Oferenci ci nie tylko nie posiadali sali operacyjnej na wyłączność, lecz sale te były wykorzystywane także do innych zabiegów. Skarżący, wskazując na naruszenie art. 134 ust. 1 i art. 148 pkt 1 ustawy o świadczeniach, podnosił nierówne jego traktowanie przez nieuwzględnienie personelu lekarskiego z państw Unii tylko dlatego, że lekarze ci nie legitymowali się PESELEM. System komputerowy używany przez Fundusz z powodu braku PESESELU nie uwzględnił tych specjalistów, co spowodowało pozbawienie skarżącego 20 punktów, a lekarze ci są wysoko wykwalifikowanymi profesorami w dziedzinie okulistyki, co powinno mieć istotny wpływ na przyznanie skarżącemu punktów za kryterium jakości. Naruszony został także art. 148 pkt 1 ustawy przez przyznanie innym oferentom po 15 punktów za (w ocenie skarżącego) sprzęt zbędny w okulistyce zabiegowej. Zdaniem skarżącego takie postępowanie Funduszu nie ma nic wspólnego z racjonalnością zakupu i wykorzystaniem specjalistycznego sprzętu medycznego, nakładając na małe ośrodki obowiązek zaopatrywania się w sprzęt, który w świadczeniu usług objętych konkursem nie ma zastosowania (tomografy komputerowe lub rezonans magnetyczny). Skarżący kwestionował zasadność określenia wysokości kwoty maksymalnej za świadczenia objęte konkursem wskazując, że w postępowaniu, w którym nie zawarto z nim umowy, cenę jednostkową określił na 50 zł z ceną łączną 3500000 zł (Komisja uznała dopuszczalność ceny łącznej na kwotę 1300000 zł), natomiast w następnym postępowaniu, w którym do kontraktu ze skarżącym doszło, przy tej samej cenie jednostkowej zgodzono się na kwotę łączną 2300000 zł, a więc o 1000000 większą od zastrzeżonej uprzednio. Zarzucono również naruszenie art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 155 ust. 6 ustawy o świadczeniach przez zbyt długie postępowanie odwoławcze, w wyniku czego skarżący został pozbawiony możliwości świadczenia usług we wskazanym okresie, a pacjenci pozbawieni w tym okresie świadczeń. W odpowiedzi na skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest niezasadna. Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych stanowi podstawę powierzenia organom Narodowego Funduszu Zdrowia określenia warunków udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, a także sprawowania nadzoru i kontroli nad finansowaniem i realizacją tychże świadczeń i jest podstawą określenia zadań władz publicznych w zakresie zapewnienia równego dostępu do świadczeń. Realizacja ustawowych obowiązków organów Funduszu we wskazanych obszarach skonkretyzowana została przede wszystkim w dziale VI ustawy zatytułowanym "Postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami". Określenie w tym rozdziale trybu postępowania i zasad postępowania w sprawie udzielania świadczeń zdrowotnych służy wypełnieniu przez Fundusz celów postawionych przez ustawodawcę, a zakreślonych przez art. 68 ust. 1 i 2 Konstytucji. Stosownie do art. 139 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej następuje po przeprowadzeniu postępowania w trybie konkursu ofert. Prezes Funduszu, na podstawie art. 146 ustawy o świadczeniach, określa przedmiot postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, kryteria oceny ofert oraz warunki wymagane dla świadczeniodawców. Kryteria te są jawne i nie podlegają zmianie w toku postępowania (art. 147 ww. ustawy). W art. 134 omawianej ustawy sformułowano zasadę, że Fundusz jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Jak podkreślała Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 grudnia 2009 r. wydanym w sprawie II GSK 1012/09 (por. także postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie III SA/Gd 57/11), Prezes NFZ jest organem Narodowego Funduszu Zdrowia (art. 98 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej). Z kolei, sam NFZ jest państwową jednostką organizacyjną, posiadającą osobowość prawną (stanowi o tym art. 96 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej). Nie jest zatem organem administracji publicznej w rozumieniu ustrojowym i nie przyznano mu generalnie kompetencji do stosowania środków prawnych właściwych dla tych organów. Dopiero na mocy konkretnych przepisów, jak np. art. 33 ust. 2, art. 154 ust. 6 powołanej ustawy, stosuje środki prawne właściwe organom administracji publicznej. Stanowisko takie zostało wyrażone także w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 470/07 oraz z dnia 17 października 2008 r., sygn. akt II GSK 394/08 (oba publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zatem rozstrzygnięcia zapadłe w imieniu Narodowego Funduszu Zdrowia (wydane przez dyrektora wojewódzkiego oddziału NFZ i następnie przez Prezesa NFZ) wówczas mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie tak wskazuje (art. 154 ust. 6 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej). Przyjąć w związku z tym należy, że dopiero odwołanie dotyczące rozstrzygnięcia postępowania przez komisję, składane na podstawie art. 154 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, otwiera postępowanie administracyjne, do którego zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w zakresie niewyłączonym przez przepisy ustawy. Z tego powodu odwołanie oceniać należy w kategoriach wniosku rozpoczynającego postępowanie administracyjne. Zadaniem organu NFZ, któremu powierzono przeprowadzenie postępowania administracyjnego, jest ustalenie, czy postępowanie konkursowe przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami prawa, z zachowaniem zasad uczciwej konkurencji oraz zasad równego traktowania świadczeniodawców. Oznacza to, że nie chodzi jedynie o zbadanie, czy nie zostały naruszone wymagania formalnoprawne, ale również o ustalenie, czy nie naruszono wymienionych zasad w znaczeniu materialnym przez nierównoprawne stosowanie kryteriów przyjętych jako podstawa dokonanych ocen. W postępowaniu administracyjnym zadaniem organu jest dokonanie kontroli postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej pod kątem ewentualnego naruszenia przepisów prawa, ale także zbadanie stanu faktycznego sprawy w takim zakresie, który mógł mieć wpływ na uszczerbek interesu prawnego uczestnika postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 2009 r. w sprawie VI SA/Wa 1827/09). W rozpoznawanej sprawie należy podkreślić, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Granice sprawy zostały zakreślone spełnieniem warunków dla wykonywania świadczeń wskazanych w ogłoszeniu konkursu, postępowaniem Dyrektora [...] Wojewódzkiego Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] i Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia oraz wydanymi przez te organy Funduszu decyzjami – odpowiednio z dnia [...] stycznia 2011 r. i z dnia [...] września 2011 r. W związku z tym odnoszenie się przez skarżącego w stawianych zarzutach do postępowań w wyniku których kontrakty otrzymały inne podmioty, nie mogło być przedmiotem rozważań Sądu, także z tego powodu, że decyzje wydane w tamtym postępowaniu nie zostały zaskarżone. O. sp. z o.o. z siedzibą w N. w postępowaniu negocjacyjnym (protokół końcowy z negocjacji z dnia [...] grudnia 2010 r.) zaproponował cenę jednostkową 50 zł oraz ilość świadczeń – 35000, co dawało wartość łączną wszystkich świadczeń na kwotę 3500000 zł (2 x po 1750000 zł przy ilości świadczeń po 35000). Jak wynika z ustaleń organów Funduszu negocjacje z oferentami przeprowadzono jednokrotnie, podczas których to negocjacji Komisja zwracał uwagę oferentom na możliwość modyfikacji ofert cenowych. Ponieważ skarżący podtrzymał swoje warunki cenowo/ilościowe oferty, za to kryterium otrzymał 17,94 pkt na maksymalną ilość 30 pkt. Fundusz podkreślał, że był w stanie przeznaczyć, w zakresie świadczenia objętego konkursem kwotę 1300000 zł, dlatego w postępowaniu negocjacyjnym oczekiwano od oferenta (skarżącego w sprawie) takiego skonfigurowania ilości świadczeń do ceny jednostkowej, które pozwoliłoby na zbliżenie się do tej oczekiwanej kwoty, rozumianej przez art. 142 ust. 5 pkt 1 ustawy o świadczeniach, jako najkorzystniejszy bilans ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia. W rezultacie Komisja nie mogąc przyznać skarżącemu za kryterium ceny maksymalnej ilości punktów, z uwagi na wysokość zaproponowanej przez oferenta kwoty, przyznając Ośrodkowi podaną ilość punktów, co było jednym z powodów "niezmieszczenia się" Ośrodka w rankingu oferentów do zawarcia umowy. Ośrodek podał w ankiecie, że na dzień złożenia oferty nie spełnia warunku wyłączności całodobowego korzystania z sali operacyjnej, lecz będzie ten warunek spełniać od początku obowiązywania umowy. Podobne zapewnienia Ośrodek złożył dla warunków organizacji udzielania świadczeń, personelu, sprzętu i aparatury oraz możliwości kompleksowego realizowania świadczeń oraz dostępu do badań i zabiegów. Ponieważ były to warunki dodatkowe Komisja stwierdziła, że na te pytania można było udzielić jedynie odpowiedzi alternatywnej TAK lub NIE w związku z tym dokonała w ankiecie zmiany odpowiedzi na NIE. W rezultacie zmianie uległa ocena punktowa oferty przez zmniejszenie ilości punktów przyznanych skarżącemu w zakresie podanym wcześniej. Organy Funduszu badając tę kwestię zasadnie uznały prawidłowość stanowiska Komisji mając na względzie wyłącznie możliwość udzielenia na postawione pytania odpowiedzi alternatywnych, a nie warunkowych. Skarżący zauważa w skardze konsekwencję działania Komisji i organów Funduszu w kwestii równego traktowania wszystkich oferentów jeżeli chodzi o wymagania formalne spersonifikowania lekarzy specjalistów. Fundusz stawiał wszystkim lekarzom wszystkich oferentów warunek wykazania się PESELEM, który to kod zawiera niezbędne dane osobowe. Nie umniejszając kwalifikacjom wykazanych i zatrudnionych przez skarżącego lekarzy, niespełnienie powyższego wymogu formalnego stało się przyczyną nieprzyznania maksymalnej ilości punktów Ośrodkowi. Należy przy tym podkreślić, iż wymóg ten ma charakter formalny i w żaden sposób nie może być oceniany w aspekcie dyskryminacji specjalistów przedstawionych przez Ośrodek. W tym zakresie powoływanie się przez skarżącego na niekompetentność innych oferentów, czy na braki organizacyjno-sprzętowe w ich wyposażeniu, prowadzi do stwierdzenia o stawianiu Funduszowi zarzutu nieprzeprowadzenia postępowania z zachowaniem przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., co nie znajduje potwierdzenia w ustaleniach poddanych kontroli Sądu, a należy przypomnieć, że sądowa kontrola decyzji organów Funduszu odbywa się wyłącznie w oparciu o kryterium legalności (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2011r. w sprawie II GSK 10/10). Fundusz przeprowadził kontrole oferentów, z którymi uprzednio nie zawierano umów, na co wskazano w zaskarżonej decyzji i dokonał oceny okoliczności podnoszonych w skardze. Zgodnie z ustaleniami Funduszu wszyscy oferenci posiadali wpisy w Rejestrze Zakładów Opieki Zdrowotnej o posiadaniu bloków operacyjnych mając zarejestrowane oddziały okulistyczne z profilem okulistyka leczenie stacjonarne. Komisja konkursowa, w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej dokonała porównania ofert wszystkich oferentów według kryteriów wskazanych przez przepis art. 148 ustawy o świadczeniach, natomiast Dyrektor [...] Wojewódzkiego Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] i Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia zbadali ustalenia Komisji odnosząc się do zarzutów skarżącego, z zachowaniem przepisów postępowania i przepisów ustawy o świadczeniach. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.