VI SA/Wa 2330/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2009 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął Panu M. P. ( dalej – skarżący ) pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Powołując się na art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji ( Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.) – dalej UBiA, wskazał iż w związku z faktem toczących się przeciwko skarżącemu postępowań karnych o popełnienie przestępstw z art. 276 K.k., art. 288 § 1 K.k. oraz art. 270 § 1 i 2 K.k., skarżący stwarza uzasadnioną obawę, że użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, a zatem pozwolenie na broń musi zostać mu cofnięte. W wyniku złożonego odwołania, w którym skarżący zarzucał naruszenie prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 UBiA, Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2008 r. utrzymał w mocy decyzję komendanta wojewódzkiego. W ocenie organu, ustalony w trakcie postępowania administracyjnego stan faktyczny w pełni uzasadnia zastosowanie kwestionowanych przepisów. Wobec skarżącego stwierdzono fakt skazania za przestępstwo przeciwko mieniu ( oszustwo – art. 286 § 1 K.k. ),a następnie postępowanie karne za podobny czyn ( art. 288 § 1 K.k. ) i już tylko z tych względów skarżącego, z mocy ustawy, należy zaliczyć do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 UBiA, co skutkuje obligatoryjnym cofnięciem pozwolenia na broń. Organ podkreślił, że wbrew temu, co twierdził skarżący, zatarcie skazania za popełnione przestępstwo nie nastąpiło, a dane sprawy znajdują się w kartotece Krajowego Rejestru Karnego, co jest zgodnie ze stanem faktycznym i art. 76 § 1 K.k. stanowiącym, iż skazanie ulega zatarciu z mocy prawa z upływem 6 miesięcy od zakończenia okresu próby. Orzeczona prawomocnym od dnia [...] września 2004 r. wyrokiem za czyn z art. 286 § 1 K.k. kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności została zawieszona na okres próby wynoszący 4 lata, a z uwagi na to, iż obok kary pozbawienia wolności skarżący został skazany na karę grzywny, zatarcie skazania może nastąpić zgodnie z art. 107 § 4 K.k. z upływem 5 lat od wykonania lub darowania kary, albo od przedawnienia jej wykonania ( skarżący wykonał karę dnia [...] czerwca 2008 r. ). Organ zwracając też uwagę na art. 108 K.k. ( popełnienie przed upływem okresu wymaganego do zatarcia skazania kolejnego przestępstwa ) podkreślił, że zatarciu nie uległo nawet skazanie skarżącego za czyn objęty wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] stycznia 2000 r., więc skarżący nie może powoływać się na brak karalności za przestępstwo przeciwko mieniu. Komendant Główny Policji stwierdził, iż decyzja wydana w I instancji została wyczerpująco i zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym uzasadniona; skarżący został skazany za przestępstwo przeciwko mieniu, a ponadto toczyło się wobec niego kolejne postępowanie o taki czyn, co organ ustalił w czerwcu 2007 r. a więc przed wydaniem decyzji. Powyższe prowadzić musiało do zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 2 UBIA i korzystne dla skarżącego dowody nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie. Również przedstawione przez skarżącego pozytywne orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydawane w związku z długotrwałym wcześniejszym leczeniem narządu wzroku, nie mogły zaważyć na wyniku sprawy. Za okoliczność bez znaczenia organ uznał również przyjęcie przez ETPC w Strasburgu skargi złożonej przez skarżącego w związku ze skazaniem go wyrokiem karnym, o którym mowa wyżej. Co do zarzutów skarżącego, ze sprawa cofnięcia pozwolenia na broń była już przedmiotem rozpatrzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, to postępowanie administracyjne w wyniku wydanego wyroku ( z dnia 26 marca 1997 r. sygn. akt III SA 23/96 ) zakończyło się umorzeniem postępowania, zaś obecne postępowanie wszczęte zostało z innych przyczyn. Na powyższą decyzję M. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji utrzymanej zaskarżonym rozstrzygnięciem mocy. Zdaniem skarżącego decyzja wydana została z naruszeniem art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 UBiA. Dokonaną przez organ interpretację wskazanych przepisów uznał za błędną i nie znajdującą oparcia w stwierdzonym, a dotyczącym skarżącego stanie faktycznym. Przytaczając wyrok WSA Warszawie z 14 lutego 2007 r. w sprawie o sygn. akt 1735/06, gdzie sąd powiązał uzasadnioną obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 UBiA z przewidywanym zachowaniem posiadacza broni, argumentował, że organy administracji nie wskazały na jakiekolwiek zachowanie skarżącego, które mogłoby powodować obawy niewłaściwego użycia broni palnej. Jak wywodził, ani cechy charakteru, ani dotychczasowe zachowanie skarżącego nie uzasadniają przewidywań organu co do niezgodnie z ustawą użycia broni. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, a dodatkowo powolał wyroki WSA w Warszawie ( z dnia 2 kwietnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 304/08, z dnia 7 kwietnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 325/08 ) i NSA z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 698/07 ), w których wyrażono pogląd, iż fakt prawomocnego skazania lub toczącego się postępowania karnego przeciwko określonej osobie o popełnienie któregokolwiek z przestępstw wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji budzi obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem porządku i bezpieczeństwa publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), cytowanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga, w przedstawionym stanie faktycznym nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji odpowiadają prawu. Podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 UBiA. Stosownie do treści wskazanych przepisów organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 cytowanej ustawy tj. takich, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Organ, rozstrzygając w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy jest związany dyspozycją tego przepisu, jednakże jego zastosowanie - cofnięcie pozwolenia na broń - uzależnione jest od dokonanej przez organ uprzedniej oceny posiadacza broni pod kątem bezpiecznego i zgodnego z porządkiem publicznym dalszego dysponowania bronią. Oceny tej organ będzie dokonywał, ze względu na dyspozycję przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 UBiA, zawsze wobec osoby ubiegającej się o broń, jak też wobec osoby, która już broń posiada, lecz która z uwagi na pozyskane przez organ informacje, może budzić wątpliwości co do dalszego zgodnego z ustawą dysponowania bronią. Podstawą do ewentualnego negatywnego rokowania w zakresie zgodnego z prawem używania broni przez daną osobę jest zebrany przez organ materiał dowodowy, w tym także ewentualne wyroki skazujące lub informacje właściwych organów o toczących się przeciwko posiadaczowi broni postępowaniach karnych. W rozpatrywanej sprawie, w związku z powzięciem informacji o skazaniu skarżącego za przestępstwo z art. 286 § 1 K.k. oraz o prowadzonym przeciwko skarżącemu postępowaniu karnym o popełnienie przestępstwa z art. 288 § 1 K.k. organ Policji zaliczył skarżącego do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 UBiA, a więc do takich, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i na tej podstawie faktycznej cofnął skarżącemu pozwolenia na broń myśliwską. W ocenie Sądu, działanie organu jest uzasadnione i zgodne z prawem. Prawo do posiadania broni nie jest prawem osobistym zagwarantowanym Konstytucją RP i wymaga pozwolenia właściwego organu policji stosownie do przepisu art. 10 ust. 1 UBiA. który decydując w tej kwestii, winien wziąć pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes osoby ubiegającej się o broń, lecz również interes publiczny wyrażający się w braku zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego ze strony danej osoby. Przepis ustawy o broni i amunicji, określa w art. 15 ust. 1 jakim osobom pozwolenie na broń wydane być nie może. Konsekwentnie, stwierdzenie istnienia po stronie osoby już posiadającej pozwolenie na broń którejkolwiek ze wskazanych w pkt od 2) do 6) art. 15 ust. 1 okoliczności, prowadzi do tego, że posiadane pozwolenie musi zostać cofnięte stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 UBiA. Zgodnie zatem z obowiązującym prawem, pozwolenia na broń nie może uzyskać ( nie może jej zostać wydane lub już posiadane musi zostać cofnięte ) m.in. osoba, wobec której jak stanowi art. 15 ust. 1 pkt 6 UBiA, istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Cytowany przepis uzależnia posiadanie pozwolenia na broń od braku "uzasadnionej obawy", że przyszły bądź aktualny posiadacz broni użyje jej niezgodnie z celami bezpieczeństwa i porządku publicznego. O istnieniu "uzasadnionej obawy" decyduje organ właściwy do wydania pozwolenia na broń lub cofnięcia posiadanego już pozwolenia. Jak na to wskazuje wykładnia gramatyczna art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, ustalony przez organ fakt skazania posiadacza broni prawomocnym wyrokiem sądowym za popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub toczące się przeciwko posiadaczowi broni postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, już rodzi po stronie organu decydującego w sprawach pozwolenia na broń uzasadnioną obawę, o której przepis stanowi. W orzeczeniu z dnia 13 maja 2008 r. ( sygn. akt II OSK 514/07 ) NSA podkreślił, iż ustawodawca przesądził jakie zachowania uważa za powodujące uzasadnioną obaw, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podobnie stanowisko NSA zajął w wyrokach z dnia 4 września 2008 r. ( sygn. akt II OSK 994/07 ) i z dnia 23 czerwca 2008 r. ( sygn. akt II OSK 695/07 ). Nie może być zatem wątpliwości, że popełnienie przez osobę posiadającą pozwolenie na broń jednego z wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 UBiA przestępstw, tzn. przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń bez potrzeby dowodzenia negatywnego wpływu popełnionego przestępstwa na sferę bezpiecznego i zgodnego z porządkiem publicznym dysponowania bronią, jak też bez konieczności pozyskiwania dodatkowych dowodów na okoliczność zagrożenia, o którym stanowi komentowany przepis. W rozpatrywanej sprawie fakt skazania za przestępstwo przeciwko mieniu nie jest sporny, niewątpliwy jest też fakt toczącego się przeciwko skarżącemu postępowania karnego o popełnienie kolejnego przestępstwa tego samego rodzaju. Tak ukształtowany stan faktyczny odpowiada dyspozycji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 UBiA, rodząc po stronie organu obawę użycia przez skarżącego broni w celu sprzecznym z porządkiem publicznym i bezpieczeństwem, a co z kolei prowadzić musi, bez względu na inne korzystne dla skarżącego okoliczności jak pozytywne opinie środowiskowa, czy związku łowieckiego, do zastosowania przez ten organ rygoru z art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy – cofnięcia pozwolenia na broń. Trzeba w tym miejscu stwierdzić, iż od osób uprawnionych do posiadania broni należy oczekiwać postawy poszanowania porządku prawnego, jako gwarancji przestrzegania zasad bezpiecznego posiadania i używania broni. Popełnienie przestępstwa, które pośrednio godzi w życie, zdrowie innych ludzi lub wymierzone jest przeciwko mieniu, gwarancję tę niweczy, a dobra opinia w miejscu zamieszkania czy w środowisku łowieckim nie mogą stanowić argumentów mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.