VI SA/Wa 2374/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2009 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] cofającą S. K. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Do podjęcia niniejszej decyzji Komendanta Głównego Policji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Komendant Wojewódzki Policji w [...] powziął wiadomość, że S. K. posiadający pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej został uznany winnym popełnienia czynu z art. 271 § 3 kk w zw. z art. 286 § 1 k.k., art. 297 § 1 kk (wielokrotne oszustwo kredytowe), za co został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] listopada 2002 r. sygn. akt [...] na karę dwóch lat pozbawienia wolności. Przestępstwa, za jakie skarżący został skazany są zawarte w rozdziale XXXIV, XXXV i XXXVI kk i należą do kategorii przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu oraz przeciwko obrotowi gospodarczemu. W dniu [...] maja 2008 r. wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia S. K. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Organ przeprowadził wywiad środowiskowy o uprawnionym i skontrolował sposób przechowywania broni. Z dokumentu tego wynika, że uprawniony jest rencistą, mieszka w domu jednorodzinnym. Posiada jednostkę broni palnej myśliwskiej oraz gazowej, która jest przechowywana w szafie pancernej, ma pozytywną opinię, nie ma skłonności do nadużywania alkoholu ani innych nałogów, nie stwierdzono u niego choroby psychicznej. Był notowany w związku z przestępstwem z art. 286 § 1 kk. Wedle opinii Koła Łowieckiego [...], którego członkiem jest S. K. jest on człowiekiem sumiennym i obowiązkowym, aktywnie uczestniczącym w pracach koła i przy dokarmianiu zwierzyny. Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że jak wynika z wyroku karnego skazującego, skarżący będąc pracownikiem firmy P. S.A. sporządził 32 stwierdzające nieprawdę umowy, czym doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem firmy w kwocie 35.200 złotych, ponadto kilkakrotnie przywłaszczył sobie pieniądze zwrócone przez pożyczkobiorców. Czyn popełniony przez skarżącego należy do kategorii przestępstw przeciwko mieniu, bezpośrednio wymienionych przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm., dalej jako u.b.a.), jako szczególnie uzasadniający istnienie obawy, użycia broni przez jej posiadacza w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wobec powyższego, organ mając na względzie brzmienie art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., uznał że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji do Komendanta Głównego Policji, jego zdaniem decyzja o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej jest już zbyt dużą karą. Podniósł, iż jest człowiekiem odpowiedzialnym, ma rodzinę, cieszy się znakomitą opinią wśród kolegów myśliwych a także mieszkańców wsi, w której zamieszkuje. Nigdy nie dopuścił się niezgodnego z prawem użycia broni i nigdy broń nie była użyta do innych celów niż hobby skarżącego. Wyrok karny dotyczył innej sprawy, a sąd nie orzekł nakazu odebrania broni. Decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2008 r. W uzasadnieniu organ wskazał na brzmienie art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. i stwierdził, że nakazuje on organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Cofnięcie pozwolenia na broń osobom skazanym za przestępstwa przeciwko mieniu ma charakter obligatoryjny, zatem inna decyzja nie mogła zapaść. Skargę na decyzję ostateczną Komendanta Głównego Policji strona skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła: 1. naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zachodzą podstawy do cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską; 2. naruszenie art. 7, 8 i 10 kpa poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony; 3. naruszenie art. 138 kpa poprzez bezpodstawne cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu postawionych zarzutów wskazał, że intencją ustawodawcy było pozbawienie prawa do posiadania broni osób, które popełniły przestępstwa, przy których popełnianiu broń mogła znaleźć zastosowanie. Gdy chodzi o przestępstwa przeciwko mieniu to broń może znaleźć zastosowanie przy kradzieży, kradzieży z włamaniem, rozboju, kradzieży rozbójniczej. Są jednak przestępstwa przeciwko mieniu, przy których popełnianiu broń jest bezużyteczna. Do takich przestępstw należy oszustwo. Przepisy u.b.a. mają charakter prewencyjny, nie jest natomiast ich celem wprowadzanie dodatkowych kar dla skazanych. Z naruszeniem przepisów kpa okoliczności korzystne dla skarżącego zostały przez organ pominięte, tymczasem skarżący został warunkowo przedterminowo zwolniony z zakładu karnego, żałuje popełnionego czynu i ma pozytywną opinię w Kole Łowieckim. Uprawianie myślistwa jest jego hobby i sprzyja resocjalizacji. Z tego co pamięta skarżący, nie miał on prawa wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przed wydaniem decyzji. W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, iż nie ma możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy, bowiem ustawodawca zobowiązał go do cofnięcia pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia określonych okoliczności, które w niniejszej sprawie miały miejsce i dlatego priorytetowo potraktowano słuszny interes społeczny, który w przypadku pozwoleń na posiadanie broni ma zasadnicze znaczenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna, albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Materialnoprawną podstawą decyzji organów obu instancji były przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Zgodnie art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli uprawniony należy do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. – tzn. jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazaną za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie o popełnienie takich przestępstw. Powyższe uregulowanie ma charakter jednoznaczny. Użycie słów "w szczególności" poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Pozwolenie na broń musi być więc cofnięte osobom wymienionym po słowach "w szczególności...", a także innym osobom, co do których organ poweźmie uzasadnioną obawę, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo zanalizować i uzasadnić swoją obawę. Odmienne rozumienie przepisu prowadziłoby do wniosku, że cała jego część zaczynająca się od słów "w szczególności..." jest zupełnie niepotrzebna, skoro organ musiałby i tak zawsze, i w każdym przypadku oceniać, czy co do konkretnej osoby, w konkretnej sytuacji istnieje uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Taka interpretacja art.15 ust.1 p.6 ustawy o broni i amunicji jest prezentowana jest w licznych orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i akceptowana przez Naczelny Sąd Administracyjny. W wyroku z dnia 30 sierpnia 2007 r. II OSK 1166/06, NSA wyjaśnił wprost, że "w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawodawca przesądził jakie zachowania uważa za powodujące uzasadnioną obawę /.../ stwierdził, że obawę taką mogą stwarzać w szczególności osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wprowadzenie takiej regulacji prawnej powoduje, że osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo osoby wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.", (por. także wyroki NSA z dnia 4 czerwca 2007r. sygn. akt II OSK 863/06, z dnia 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 356/07, z dnia 20 listopada 2008r., sygn. akt II OSK 1390/07, z dnia 17 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1211/07). Pogląd ten Sąd w pełni podziela. W świetle powyższego uznać należy, że z woli ustawodawcy, osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu są uznane za stwarzające obawę użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wbrew sugestiom skarżącego ustawodawca nie zróżnicował przestępstw przeciwko mieniu, z których popełnieniem wiąże wskazaną obawę sprzecznego z prawem użycia broni. Dowolne i niczym niepoparte jest twierdzenie skarżącego, że ustawodawcy chodziło tylko o takie przestępstwa przeciwko mieniu, przy których popełnianiu broń może być użyta (lub przydatna do ich popełnienia). W u.b.a. ustawodawca przestępstw przeciwko mieniu nie różnicuje. Prawo do posiadania broni jest uprawnieniem wyjątkowym, a jego przyznanie jest ściśle reglamentowane i obwarowane spełnieniem szeregu warunków. Taki stan rzeczy podyktowany jest oczywistą okolicznością, iż z każdym posiadaniem broni wiążą się zagrożenia jej niewłaściwego użycia, a spełnienie warunków ustawowych ma te zagrożenia minimalizować. Z tych względów, chroniąc interes społeczny, ustawodawca zakazał wydawania pozwoleń na broń m.in. osobom, które zostały skazane za przestępstwa przeciwko mieniu. Uznał, że takie osoby, nie powinny dysponować bronią. Ustawodawca uznał, że interes publiczny ma tu bezwzględny priorytet przed interesem posiadających pozwolenie na broń. Osoby, które utraciły przymiot nieskazitelności, gdyż zostały skazane za przestępstwa przeciwko mieniu - nie mogą dysponować bronią. Skoro organ prawidłowo ustalił, że skarżący w dacie decyzji był osobą skazaną prawomocnym wyrokiem karnym za przestępstwo przeciwko mieniu, to w świetle powołanych wyżej wywodów okoliczność ta przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą dysponować bronią. W sytuacji, gdy skazanie za przestępstwo przeciwko mieniu nie jest jeszcze zatarte, fakt warunkowego przedterminowego zwolnienia z zakładu karnego, świadczący o dobrej prognozie resocjalizacyjnej, co do osoby skazanego, nie zmienia oceny, że nadal znajduje się on w określonej przez ustawodawcę grupie osób budzących obawę użycia broni niezgodnie z prawem. W tej sytuacji należy zgodzić się z organami obu instancji, iż w niniejszej sprawie zachodziła obligatoryjna przesłanka do cofnięcia skarżącemu posiadanego pozwolenia na broń palną myśliwską. Zdaniem Sądu nietrafny jest zarzut naruszenia przepisów procesowych (kpa). Organy Policji, oparły się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym i dokonały jego wszechstronnej oceny nie naruszając art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. ani też art. 8 kpa i zawartej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Zasadnie jednak oparły rozstrzygnięcie przede wszystkim na ustaleniu, że skarżący jest skazany za przestępstwo przeciwko mieniu, którego to faktu nie może zniwelować ani dobra obecnie opinia policyjna o skarżącym, ani dobra opinia z Koła Łowieckiego. Organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Wskazać też trzeba, że skarżący był powiadomiony o toczącym się postępowaniu miał możliwość uczestniczenia w nim i wypowiedzenia się, co do zgromadzonych materiałów dowodowych. Zarzut naruszenia art.10 kpa może być skutecznie postawiony jedynie wtedy, gdy z powodu naruszenia przez organ uprawnień strony, nie mogła ona przedstawić organowi okoliczności, poglądu, dokumentu, które chciała zaprezentować, jako istotne dla sprawy. Tymczasem skarżący nie wskazał w skardze, że jest jeszcze jakakolwiek okoliczność, której nie zdołał przedstawić organowi i która została wskutek tego pominięta przy wydawaniu rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia art.10 kpa nie jest uzasadniony. Zważywszy powyższe Sąd uznał, że kontrolowane decyzje odpowiadają prawu, a wszystkie zarzuty skargi są nieuzasadnione. W tym stanie rzeczy działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.