VI SA/Wa 2421/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Protokolant ref. staż. Katarzyna Skurzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi S. M. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania oddala skargę Postanowieniem z [...] września 2012 r. Minister Środowiska (dalej Minister), działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy własne postanowienie z 13 lipca 2012 r., którym na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 148 § 1 i 2 oraz art. 150 § 1 i § 3 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku: S. M. (dalej skarżąca), [...] oraz [...] (dalej wnioskodawcy), odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Środowiska nr [...] z [...] maja 2011 r. w sprawie uchylenia koncesji udzielonej na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej koncesjonariusz) na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża węgla brunatnego w rejonie "P." i "O.", położonym na terenie miast i gmin: M. i K. w województwie w. z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z [...] marca 2012 r. ww. wnioskodawcy, w tym skarżąca, wystąpili do Ministra o: 1. wznowienie postępowania zakończonego decyzją Ministra Środowiska nr [...] z [...] maja 2012 r. w sprawie udzielenia koncesji P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża węgla brunatnego w rejonie "P." i "O.", położonym na terenie miast i gmin: M. i K. w województwie w. - na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.; 2. wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Środowiska z [...] września 2011 r. w sprawie uchylenia w koncesji nr [...] udzielonej na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża węgla brunatnego w rejonie "P." i "O.", położonym na terenie miast i gmin: M. i K. w województwie w. w części dotyczącej 52 otworów wiertniczych - na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.; 3. o wstrzymanie wykonania decyzji. Przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie było żądanie zawarte w punkcie 1 – tj. wznowienie postępowania zakończonego decyzją koncesyjną. Minister odmawiając wznowienia postępowania z przyczyny wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazał, że w przypadku złożenia podania o wznowienie postępowania w pierwszej kolejności wszczyna postępowanie wstępne. W tej fazie postępowania bada wyłącznie czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Minister stwierdził, że wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją koncesyjną nie zasługiwał na uwzględnienie z uwagi na fakt, iż nie został zachowany termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 § 2 k.p.a. Organ stanął na stanowisku, że podstawową przesłanką formalną wznowienia postępowania jest zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, tj. złożenie wniosku w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Minister przypominał, że wnioskodawcy jako podstawę wznowienia wskazali art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. brak udziału w postępowaniu bez własnej winy. Podał, że w literaturze oraz orzecznictwie zgodne jest stanowisko, iż organ obowiązany jest z urzędu badać zachowanie miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyn podniesionych w przedmiotowym wniosku. Wszczęcie bowiem postępowania na wniosek spóźniony stanowi rażące naruszenie prawa i godzi w ogólną zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Przenosząc owe rozważenia na grunt niniejszej sprawy organ wskazał, że decyzja koncesyjna została doręczona wnioskodawcom pomiędzy 1 a 6 czerwca 2011 r., co potwierdzają sami wnioskodawcy w badanym wniosku. Nadto dnia 2 czerwca 2011 r. wnioskodawcy ci wystąpili do niego z informacją, iż z uwagi na wydanie decyzji koncesyjnej nie wyrażają zgody na poszukiwanie i rozpoznawanie ww. złóż na nieruchomościach gruntowych, będących w ich użytkowaniu. Zatem Minister uznał, że termin o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. rozpoczął bieg w czerwcu 2011 r. i minął w lipcu 2011 r., a wniosek złożono w marcu 2012 r., zatem z uchybieniem terminu do jego zgłoszenia. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wnioskodawcy, w tym skarżąca zarzucili Ministrowi bezzasadne uznanie, że nastąpiło uchybienie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji koncesyjnej. Wskazali, że o fakcie bycia stroną w postępowaniu administracyjnym opiniującym koncesję, na podstawie art. 106 k.p.a., dowiedzieli się korzystając z porady prawnej w marcu 2012 r. Ich zadaniem Minister - zgodnie z art. 106 § 2 k.p.a., zwracając się o opinię do Burmistrzów K. i M. miał obowiązek powiadomić wszystkie strony, czego nie uczynił. Ponadto organ błędnie twierdzi, że zawiadomienie stron na podstawie art. 10 k.p.a. miało zastąpić zawiadomienie o wystąpieniu do ww. Burmistrzów o opinie w sprawie koncesji. Wnioskodawcy, w tym skarżąca zarzucili też nierozpatrzenie przez organ wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji koncesyjnej; brak zawieszenia niniejszego postępowania, pomimo zawiadomienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Burmistrza K., którym pozytywnie zaopiniował koncesję, jak również nie doręczenie wszystkim stronom postępowania postanowienia Ministra z [...] lipca 2012 r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją koncesyjną. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Minister pozostał na stanowisku, że termin jednego miesiąca, w którym wnioskodawcy, w tym skarżąca mieli prawo złożyć skutecznie ww. wniosek rozpoczął bieg od chwili, gdy dowiedzieli się o decyzji koncesyjnej. Zdaniem organu nie ulega wątpliwości, iż wnioskodawcy, w tym skarżąca o owej decyzji informację powzięli w czerwcu 2011 r., co potwierdzili sami zarówno we wniosku o wznowienie postępowania, jak i w rozpoznawanym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie organu powyższe powoduje, że dla obliczenia ww. terminu nie miał znaczenia fakt, iż wnioskodawcy – w swoim mniemaniu, dowiedzieli się o możliwości udziału w charakterze strony w postępowaniu w chwili uzyskania porady prawnej w marcu 2012 r. W odniesieniu do zarzutów nierozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji koncesyjnej oraz o zawieszenie postępowania o wznowienie organ wskazał, że dopiero po wznowieniu postępowania możliwe byłoby rozpatrywanie owych wniosków. Co do zarzutu niedoręczenia wszystkim stronom postępowania zaskarżanego postanowienia z [...] lipca 2012 r. organ wskazał, że postanowienie wraz z odpisami dla 27 wnioskodawców zostało skutecznie doręczone ich pełnomocnikowi. Organ powołał się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 października 2007 r., sygn. akt IOSK 1390/06 (ONSA WSA 2008, nr 6, poz. 91; OSP 2009, z. 11, poz. 118), w którym stwierdzono, że: "Czynności proceduralne organu po otrzymaniu podania o wznowienie postępowania administracyjnego nie są podejmowane w ramach postępowania w sprawie wznowienia postępowania aż do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego (art. 149 § 1 k.p.a.). Zakończenie tych czynności wstępnych decyzją [obecnie postanowieniem] o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.) dotyczy jedynie interesu prawnego wnoszącego podanie o wznowienie i tylko on ma prawo udziału w postępowaniu zakończonym taką decyzją [obecnie postanowieniem]". Wobec powyższego Minister wskazał, iż nie miał obowiązku doręczać postanowienia o odmowie wznowienia postępowania stronom postępowania administracyjnego zakończonego decyzją koncesyjną. Na powyższe postanowienie S. M. – skarżąca, w terminie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę. Wnosząc o uchylenie obu rozstrzygnięć Ministra oraz o wstrzymanie wykonania decyzji koncesyjnej, zarzuciła naruszenie przepisów: art. 148 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 106 § 2, § 4 i § 5 oraz art. 6, art. 7, art. 8 i 10 k.p.a., a także art. 16 ust. 4 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (j.t. Dz. U. z 2005 r., nr 228, poz. 1947) i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem skarżącej nie uchybiła ona terminowi do wniesienia podania o wznowienie postępowania, ponieważ zostało ono złożone natychmiast po uzyskaniu informacji – na początku marca 2012 r., o tym, że była stroną postępowania opiniującego koncesję. W uzasadnieniu skargi podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie i podniosła, że niewiadomym jej jest na jakiej podstawie organ w postępowaniu dotyczącym koncesji ustalił 280 stron postępowania, w sytuacji gdy w rejonie ww. złóż znajdują się nieruchomości należące do kilkudziesięciu tysięcy właścicieli. W ocenie skarżącej zapoznanie się przez nią z decyzją koncesyjną nie było równoznaczne z wiedzą o tym, że była ona stroną postępowania opiniującego tą decyzję. Wskazała, że w decyzji tej znajdowała się jedynie wzmianka o wydaniu pozytywnych opinii , natomiast brak było adnotacji na temat jej udziału jako strony postępowania. Jednocześnie skarżąca podniosła, że ww. Burmistrzowie przy wydawaniu opinii nie wzięli pod uwagę protestów mieszkańców, czym jej zdaniem naruszyli art. 5a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591), dalej u.s.g. Skarżąca zarzuciła, że organy – Minister i Burmistrzowie, załatwiały sprawę przy udziale tylko i wyłącznie koncesjonariusza, z bezprawnym pominięciem innych stron postępowania. Tym samym postąpiono sprzecznie z regułami postępowania administracyjnego, wynikającego między innymi ze wskazanych w skardze przepisów oraz art. 7 k.p.a., który zawiera ogólną klauzulę załatwienia sprawy administracyjnej zgodnie z interesem społecznym. Skarżąca raz jeszcze zarzuciła, że Minister nie zawiesił niniejszego postępowania, mimo złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności postanowień opiniujących koncesję. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie skargi, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W uzupełnieniu skargi – pismo z 8 grudnia 2012 r. (k. 10 akt) skarżąca wniosła o objęcie zakresem orzekania w niniejszej sprawie także kwestii nieważności decyzji koncesyjnej oraz o wstrzymanie wykonania owej decyzji koncesyjnej. Następnie w piśmie z 15 lutego 2013 r. (k. 33 akt) skarżąca podała, że owa decyzja koncesyjna nie jest jeszcze prawomocna, bowiem Minister nie rozpoznał dotychczas wniosków z 2 czerwca 2011 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. W piśmie tym skarżąca poinformowała także na jakich etapach obecnie znajdują się postępowania – o wznowienie lub o stwierdzenie nieważności, dotyczące decyzji koncesyjnej, postanowień opiniujących oraz decyzji zmieniającej koncesję. Minister w odpowiedzi stwierdził, że w niniejszej sprawie nie można orzekać w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji koncesyjnej i odwołał się do uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sadu Administracyjnego z 27 czerwca 2000 r. FPS 12/99. Mając to na uwadze wyraził także pogląd, że nie jest możliwe w tej sprawie wstrzymanie wykonania decyzji koncesyjnej. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca w piśmie z 22 marca 2013 r. (k. 108 akt) odwołała się do postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 lutego 2013 r. w sprawie VISA/Wa 1329/12, gdzie stwierdzono, że "Brak właściwego potraktowania pisma z dnia 2 czerwca 2011 r. jako wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego stosownie do pouczenia zawartego w decyzji koncesyjnej z dnia [...] maja 2011 r. było bezpodstawne." Koncesjonariusz, jako uczestnik niniejszego postępowania na rozprawie przed Sądem wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonych postanowień pod względem ich celowości czy słuszności. Badając skargę wg powyższych kryteriów, Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie i postanowienie utrzymane nim w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wznowienia ma charakter nadzwyczajny. Dotyczy bowiem kontroli prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej (czy postanowienia). Dlatego przesłanki wznowienia postępowania określone zostały w ustawie w sposób enumeratywny i mają charakter obligatoryjny. W przypadku złożenia podania o wznowienie postępowania organ wszczyna postępowanie wstępne, w którym bada wyłącznie, czy we wniosku o wznowienie powołano ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Brak pozytywnych ustaleń w powyższym zakresie obliguje organ do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w trybie art. 149 § 3 k.p.a. W realiach rozpoznawanej sprawy żądanie wznowienia postępowania zostało oparte na przesłance wydania decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.). Zgodnie z brzmieniem art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Skarżąca w dniu 8 marca 2012 r. wniosła podanie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] maja 2011 r. doręczoną jej dniu 1 czerwca 2011 r. Zdaniem skarżącej zachowała ona termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem dopiero w marcu 2012 r. zasięgnęła porady prawnej i dowiedziała się, że powinna być stroną postępowania opiniującego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym nie jest istotna w przypadku terminu z art. 148 § 1 k.p.a. świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznej lub dowodu jako podstawy wznowienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2002 r. V SA 1460/01. ONSA 2003, nr 2, poz. 61). Podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 8 września 2010 r. wskazał, że "termin do złożenia podania o wznowienie postępowania jest liczony od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a nie od dnia w którym dowiedziała się o instytucji wznowienia postępowania. Nie jest też istotna w przypadku terminu z art. 148 § 1 k.p.a. świadomość w zakresie prawnego znaczenia okoliczności faktycznej jako podstawy wznowienia" (sygn. akt II SA/Rz 279/10, LEX nr 754559). W świetle przytoczonych orzeczeń słuszny jest pogląd organu, że skarżąca uchybiła miesięcznemu terminowi do złożenia podania o wznowienie, najpóźniej liczonemu od dnia, w którym została jej doręczona decyzja z dnia [...] maja 2011 r. Sąd podziela pogląd Ministra Środowiska, że skarżąca najpóźniej w tej dacie mógł dowiedzieć się, czy decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Zaś okoliczność, że dopiero w marcu, na skutek porady prawnej, uzyskała świadomość prawnego znaczenia okoliczności, która w jej ocenie uzasadniałaby wznowienie postępowania, nie może stanowić o zachowaniu przez skarżącego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Prawidłowo zatem Minister Środowiska odmówił wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., skoro na etapie postępowania wstępnego stwierdził brak przesłanek pozytywnych umożliwiających wznowienie postępowania, w postaci niezachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania administracyjnego. W wyroku z dnia 18 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 176/10 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uchylenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie powinno skutkować odmową wznowienia postępowania, a w wyroku z dnia 6 maja 2010 r. o sygn. akt II OSK 773/09 NSA podkreślił, że przystąpienie do rozpoznania sprawy wznowieniowej w wypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty jest dotknięte wadą nieważnościową (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) wobec rażącego naruszenia przepisu art. 148 § 1 przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, zauważyć należy, że w części sprowadzają się one do wymienienia przepisów procedury administracyjnej, które w toku postępowania przed Ministrem Środowiska, w ocenie skarżącej zostały naruszone. Sąd nie podziela tego stanowiska, albowiem jak już powyżej wykazano Minister Środowiska, badając formalnoprawną dopuszczalność wznowienia postępowania i stwierdzając niedochowanie terminu do wniesienia podania określonego w art. 148 k.p.a. – słusznie odmówił wznowienia postępowania, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie normą wskazaną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zaznaczyć przy tym należy, że przedmiotem oceny jest postępowanie wznowieniowe, a nie jak chce tego strona – postępowanie, którego wniosek o wznowienie dotyczy. Idąc tym tokiem rozumowania należy także uznać, że zarzuty i wnioski skarżącej a zawarte w pismach z 8 grudnia 2012 r., dotyczące nieważności decyzji koncesyjnej oraz wstrzymania wykonania tej decyzji nie mogą być badane w przez Sąd w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Co do zarzutu niedoręczenia wszystkim stronom postępowania zaskarżanego postanowienia, to Sąd podziela pogląd wynikający z przytoczonego orzecznictwa wskazującego, że "czynności proceduralne organu po otrzymaniu podania o wznowienie postępowania administracyjnego nie są podejmowane w ramach postępowania w sprawie wznowienia postępowania aż do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego (art. 149 § 1 k.p.a.). Zakończenie tych czynności wstępnych decyzją o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.) dotyczy jedynie interesu prawnego wnoszącego podanie o wznowienie i tylko on ma prawo udziału w postępowaniu zakończonym taką decyzją" (por. wyrok NSA z dnia 5 października 2007 r., sygn. akt I OSK 1390/06 (ONSA WSA 2008, nr 6, poz. 91)). Sąd uznaje również za prawidłowe stanowisko organu, że wniosek o zawieszenie postępowania wznowieniowego byłby zasadny dopiero po wznowieniu postępowania. Ustosunkowując się natomiast do podnoszonych zarzutów odnośnie nieprawomocności decyzji koncesyjnej, co w ocenie skarżącej zostało potwierdzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu wydanym w sprawie VI SA/Wa 1329/12 ( pismo skarżącej z 15 lutego i 22 marca 2013 r.), to należy zauważyć, iż twierdzenia te pozostają w sprzeczności z istotą instytucji wznowienia postępowania, która ma charakter nadzwyczajny i dotyczy kontroli prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej ( lub postanowienia). Tymczasem skarżąca podnosząc takie argumenty domaga się jednocześnie kontynuowania postępowania koncesyjnego w trybie zwykłym (nie ostatecznym). W konsekwencji te argumenty skarżącej jako wykluczające się wzajemnie nie mogły zostać uwzględnione przez Sąd. Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ, wydając zaskarżone postanowienie, nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.