VI SA/Wa 2461/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Tomasz Sałek Protokolant ref. staż. Robert Mirończyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2020 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w S. na punkt 2 decyzji Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia w części wniosku o wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę M. sp. z o. o. sp. k. z siedzibą w S. (dalej "Skarżący 2", "Wnioskodawca") w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżył w części, tj. pkt 2 decyzję Urzędu Patentowego RP z [...] lipca 2019 r. nr [...], który: 1.stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...] z dniem [...] maja 2012 r. w części obejmującej wszystkie towary i usługi zawarte w klasach: 2, 16 i 42 Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług tj.: farby, pokosty, lakiery, barwniki, bejce, środki antykorozyjne, środki impregnujące, zaprawy farbiarskie, żywice naturalne, folie metalowe, sproszkowane metale dla malarzy; programy dla maszyn cyfrowych, karty do gry, tapety papierowe; usługi poligraficzne, a także w części obejmującej następujące usługi z klasy 37 tj.: usługi pralnicze, wszelkie naprawy, jeśli nie prowadzą do przetworzenia towaru inne niż w zakresie budynków; 2. oddalił wniosek w części dotyczącej następujących usług zawartych w klasie 37: usługi budowlano-remontowe w zakresie budynków oraz wszelkie naprawy, jeśli nie prowadzą do przetworzenia towaru w zakresie budynków; 3. przyznał M. sp. z o. o. sp. k. z siedzibą w S. od M. S.A. z siedzibą w W. kwotę 1900 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 169 ust. 1 pkt 1 oraz art. 169 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 776 ze zm.) oraz art. 100 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p: Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskodawca w dniu [...] maja 2017 r. złożył do Urzędu Patentowego RP wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...], udzielonego na rzecz M. S.A. z siedzibą w W. (dalej jako: "Uprawniony", "Skarżący 1",). Wnioskodawca, żądaniem stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego, objął wszystkie towary i usługi wyznaczające zakres ochrony spornego znaku towarowego istniejący w dniu złożenia przedmiotowego wniosku, a mianowicie zawarte w klasach: 2, 16, 37 i 42 Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług (zwanej dalej: klasyfikacją nicejską): farby, pokosty, lakiery, barwniki, bejce, środki antykorozyjne, środki impregnujące, zaprawy farbiarskie, żywice naturalne, folie metalowe, sproszkowane metale dla malarzy; programy dla maszyn cyfrowych, karty do gry, tapety papierowe; usługi budowlano-remontowe w zakresie budynków, usługi pralnicze, wszelkie naprawy, jeśli nie prowadzą do przetworzenia towaru; usługi poligraficzne. Wnioskodawca wskazał jako podstawę prawną wniosku art. 169 ust. 1 pkt 1 oraz art. 169 ust. 1 pkt 3 p.w.p. i podniósł, że sporny znak towarowy nie był używany dla towarów i usług objętych prawem ochronnym. Uprawniony do prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...] w piśmie z [...] września 2017 r. wniósł o oddalenie wniosku ze względu na niezaistnienie przesłanki nieużywania o jakim mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. w stosunku do usług z klasy 37 klasyfikacji nicejskiej oraz zaistnienie ważnych powodów nieużywania znaku towarowego w stosunku do pozostałych towarów i usług. W uzasadnieniu podniósł, że przed Urzędem Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej prowadzi spory ze spółką kontrolującą wnioskodawcę, a mianowicie P. S.A. W sprawach tych uprawniony przedstawiał dowody na okoliczność używania znaku towarowego, będącego podstawą sprzeciwu, dla usług z klas 37 i 42 klasyfikacji nicejskiej. Uprawniony podniósł, że po przedłożeniu powyższych dowodów strona przeciwna wniosła o stwierdzenie wygaśnięcia unijnego znaku towarowego słownego [...] o numerze [...] z pominięciem klasy 37, co dowodzi, że wnioskodawca w sprawie niniejszej ma świadomość iż znak [...] o numerze [...] jest używany w tej klasie. W ocenie uprawnionego świadczy to o nadużyciu prawa przez wnioskodawcę w rozumieniu art. 5 k.c. Uprawniony podkreślił, że w zakresie klasy 37 jego działalność można podzielić na dwa segmenty: pierwszy, który skupia się wokół usług budowlanych polegających na wznoszeniu budynków i sprzedaży mieszkań oraz drugi, który dotyczy usług remontowych (usług naprawy). W pierwszym segmencie działa poprzez spółki zależne, w których jest jedynym udziałowcem, czyli w tym zakresie używanie znaku towarowego odbywa się w rozumieniu art. 169 ust. 4 pkt 3 p.w.p. W drugim segmencie działa jako M. S.A. Wskazał, że w istotnym dla niniejszej sprawy okresie używania zrealizował inwestycję o nazwie "[...]", a także rozpoczął realizację inwestycji "[...]". Uprawniony stwierdził, że używał spornego znaku towarowego na każdym etapie realizowania usług budowlano-remontowych z klasy 37 tak, by dla konsumentów jasne było ich pochodzenie. Uprawniony przyznał jednocześnie, że nie używał znaku towarowego dla następujących towarów i usług: farby, pokosty, lakiery, barwniki, bejce, środki antykorozyjne, środki impregnujące, zaprawy farbiarskie, żywice naturalne, folie metalowe, sproszkowane metale dla malarzy; programy dla maszyn cyfrowych, karty do gry, tapety papierowe; usługi pralnicze, wszelkie naprawy, jeśli nie prowadzą do przetworzenia towaru; usługi poligraficzne. Stwierdził, że wynikało to z ważnych powodów o jakich mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., ponieważ znak ten nabył od syndyka masy upadłościowej poprzedniego uprawnionego, aby stosować znak dla usług budowlano-remontowych w zakresie budynków samodzielnie, a w stosunku do pozostałych towarów i usług jako licencjodawca. Uprawniony podniósł, że w przeszłości znak ten był wykorzystywany przez wiele podmiotów (w tym wnioskodawcę) na podstawie umowy z [...] października 1996 r. określającej zasady licencji niewyłącznej. Sygnatariusze tej umowy (w tym wnioskodawca) podjęli kroki zmierzające do rejestracji własnych znaków towarowych tożsamych ze spornym znakiem towarowym i nieprzerwanie od 2007 r. uprawniony prowadzi szereg postępowań sądowych i administracyjnych mających na celu uniemożliwienie naruszania jego praw wyłącznych. Sporny znak towarowy nabył z intencją udzielenia sygnatariuszom umowy z [...] października 1996 r. licencji na używanie znaku w stosunku do towarów i usług, których on sam nie oferuje. Zdaniem uprawnionego, nielojalne zachowanie sygnatariuszy uniemożliwia skuteczne rozpoczęcie rozmów licencyjnych, gdyż podmioty te same zgłosiły znaki na swoją rzecz i wszczęły postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnych na znaki towarowe uprawnionego. Wnioskodawca w piśmie z [...] listopada 2017 r. podniósł, że uprawniony nie sprecyzował dokładnie, dla których usług sporny znak towarowy jest używany, a w odniesieniu do których usług wystąpiły ważne powody jego nieużywania. Wskazał na różnice w wykazach towarów dla znaku [...] o numerze [...] oraz znaku [...] o numerze [...]. Oświadczył, że nigdy nie był sygnatariuszem umowy z [...] października 1996 r., gdyż w dacie tej jeszcze nie istniał, a jego firma została zarejestrowana w KRS w dniu [...] listopada 2015 r. Wnioskodawca wskazał, że twierdzenia dotyczące ważnych powodów nieużywania znaku towarowego są niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym. Odwołał się do historii firmy P. SA i podniósł, że uprawniony, który ma wiedzę co do swojego późniejszego prawa do firmy M. w branży budowlanej, dla wykazania ważnych powodów nieużywania znaku towarowego nietrafnie stawia tezę, że wnioskodawca i spółka - matka P. SA działają w złej wierze. Mając na uwadze historię firm z elementem "M.", zarzut nadużycia prawa w rozumieniu art. 5 k.c. nie jest zasadny, gdyż wnioskodawca zgłasza znaki towarowe wspólnie z P. S.A. w zakresie swojej działalności gospodarczej, korzystając z pierwszeństwa prawa do firmy M.. Natomiast uprawniony czerpie korzyści z kilkudziesięcioletniego dorobku i tradycji wielu firm M. i chce czerpać kolejne z faktu posiadania znaku towarowego, którego nie używa. Wnioskodawca zarzucił, że można mówić o nabyciu spornego znaku towarowego przez uprawnionego w złej wierze. Dokonał własnej analizy dowodów złożonych przez uprawnionego na okoliczność używania znaku towarowego. M.in. podniósł, że w świetle definicji dewelopera w języku polskim, usługi developerskie nie obejmują usług budowlano-remontowych. Odnosząc się do przywołanych ważnych powodów nieużywania znaku towarowego stwierdził, że powodem tym nie jest toczące się postępowanie o unieważnienie prawa ochronnego. Uprawniony, nie prowadząc działalności gospodarczej w całym zakresie ochrony spornego znaku towarowego, powinien liczyć się z wygaszeniem prawa ochronnego. Wnioskodawca pismem z [...] kwietnia 2018 r. dołączył do akt sprawy opinię prawną dotyczącą obowiązku używania znaku towarowego [...] o numerze [...], a tymczasem wynika z niej lokalne używanie spornego znaku w klasie 37 oraz ważne powody niewypełnienia obowiązku rzeczywistego używania spornego znaku towarowego, czyli mieści się w tezie dowodowej złożonej podczas rozprawy 4.12.2017 roku. Uprawniony w piśmie z [...] lipca 2018 r. podniósł, że jedną ze stron umowy wielostronnej z [...] października 1996 r. nie był wnioskodawca, lecz jego poprzednik prawny, M. S.A. Stanowisko wnioskodawcy dotyczące dobrej wiary oraz prawa do firmy pozostają bez znaczenia dla niniejszej sprawy. Niemniej, nie można wywodzić swojej dobrej wiary z dokonywania zgłoszeń naruszających prawa wyłączne innych podmiotów. Podkreślił, że bez znaczenia pozostają także informacje dotyczące historii przedsiębiorstw i ich przekształceń oraz kwestie pierwszeństwa praw do znaków towarowych. Wyjaśnił, że przedstawione dowody zostały złożone na okoliczność używania znaku dla usług budowlano- remontowych w zakresie budynków z klasy 37, a co do pozostałej części wykazu towarów, uprawniony podtrzymał stanowisko dotyczące nieużywania znaku z ważnych powodów. W przypadku usług, używanie znaku może przejawiać się także poprzez zastosowanie go w nazwie firmy uprawnionego. Wskazał, że przedstawione przez niego umowy o pracę nie miały na celu wykazanie "użycia znaku przez pracowników", a wykazanie, że świadczy on usługi remontowe i budowlane, co w związku z załączonymi materiałami reklamowymi, fakturami i innymi dokumentami dowodzi używania znaku w miejscu wykonywania usług, a więc używania znaku dla oznaczania usług. Podkreślił, że wbrew opinii wnioskodawcy, użycie znaku wewnątrz przedsiębiorstwa uprawnionego, które to polega na umieszczaniu tego znaku w miejscach, w których przyjmuje się konsumentów, klientów [nabywców) oraz w których prowadzi się z nimi negocjacje i zawiera transakcje handlowe, jak najbardziej stanowi rzeczywiste i poważne używanie znaku do oznaczania usług. Na rozprawie [...] października 2018 r. Wnioskodawca oświadczył, że złożona do akt opinia jest jego stanowiskiem w sprawie. Odnosząc się do dowodów strony przeciwnej podniósł, że powinny być one powiązane z konkretnymi usługami. Zakwestionował stanowisko uprawnionego, że rynek usług budowlano-remontowych jest rynkiem lokalnym. Podniósł, że reklamy uprawnionego nie znalazły się w dziennikach i nie były emitowane w telewizji o zasięgu ogólnopolskim. Z badań Gemius wynika, że nazwa [...] kojarzy się w Polsce od kilkudziesięciu lat z kilkoma przedsiębiorstwami. Okoliczność ta ma wpływ na ocenę dowodów używania spornego znaku towarowego, w którym jedynym słowem jest [...]. Między stronami istnieje aktualnie spór co do tej nazwy, a zgłoszenia znaków towarowych wnioskodawcy w Urzędzie Patentowym są blokowane przez uprawnionego z uwagi na zarejestrowane na jego rzecz znaki towarowe. Prawo do firmy, na które się powołuje powstało w 2015 r., niemniej wnioskodawca posiada "wcześniejsze pierwszeństwo do firmy, gdyż w 100% należy do firmy P. z z siedzibą w W.". Odnosząc się do wybranych dowodów uprawnionego wniósł o nieuwzględnienie tych, w których zakryto ceny na fakturach. Uprawniony, wskazując na zakres postępowania podkreślił, że uwagi wnioskodawcy dotyczące nazwy [...] praw autorskich, praw do firmy oraz innych zaszłości historycznych nie mają w sprawie znaczenia. Usługi remontowo-budowlane są jedną z usług deweloperskich. Pojęcie usług deweloperskich w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego do ochrony nie było sprecyzowane, dlatego też w zgłoszeniu wskazano zakres ochrony bez odwoływania się do tego pojęcia. W piśmie z [...] listopada 2018 r. Wnioskodawca wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy w zakresie towarów i usług z klas: 2, 16 i 42 z dniem [...] listopada 1998 r. (tj. z upływem pierwszego 3-letniego okresu ochrony tego znaku), a w przypadku dowodów używania przedstawionych przez uprawnionego w klasie 37, wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia tego prawa z dniem [...] maja 2012 r. Na rozprawie [...] czerwca 2019 r. Uprawniony do prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...] przyznał, że sporny znak towarowy nie był stosowany w zakresie wszelkich napraw, jeśli nie prowadzą do przetworzenia towarów, z wyjątkiem napraw budynków. Uznał za błędne żądanie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego dla części towarów lub usług na podstawie ustawy o znakach towarowych tj. już po upływie trzech lat, a dla części usług na podstawie ustawy p.w.p. tj. po upływie pięciu lat. Prowadziłoby to do podzielenia prawa i stanowiło niedopuszczalne zróżnicowanie sytuacji prawnej. Wniosek, w zakresie, jaki dotyczy okresu trzyletniego uznał za przedwczesny. Wnioskodawca natomiast ostatecznie sprecyzował na [...] maja 2012 r. jako datę stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego w zakresie wszystkich towarów i usług. Podniósł brak ważnych powodów nieużywania znaku towarowego związany z możliwością udzielenia licencji innym podmiotom na jego stosowanie. Odwołał się zarówno do doktryny, jak i orzecznictwa, które przyjmują, że postępowania o unieważnienie oraz stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy nie są uważane za ważne przyczyny nieużywania znaku. W zakresie usług remontowo-budowlanych, ujętych w klasie 37, przedstawione dowody świadczą jedynie o lokalnym używaniu znaku towarowego. W jego ocenie, używanie takie nie realizuje przesłanki rzeczywistego używania znaku towarowego - tym bardziej, że określeniem [...] posługuje się równocześnie wiele podmiotów z branży budowlanej. Rozpoznając wniosek Kolegium Orzekające Urzędu Patentowego uznało, że uprawniony nie wykazał istnienia usprawiedliwionych powodów nieużywania w obrocie znaku towarowego [...] o numerze [...]. Przywołane przez niego okoliczności nie spełniają wypracowanych w orzecznictwie kryteriów ważnych i usprawiedliwionych powodów nieużywania znaku towarowego, a w ustawie Prawo własności przemysłowej brak jest wskazówki, co należy rozumieć pod pojęciem "ważnych" lub "usprawiedliwionych" powodów takiego nieużywania. Dlatego kryteria te należy łączyć z okolicznościami wynikającymi z siły wyższej, którym nie można zapobiec i nie dają się przewidzieć - takimi jak: wojna, powódź, trzęsienie ziemi oraz inne zdarzenia zewnętrzne. Kolegium oceniło, że także oczekiwanie na podpisanie stosownych umów licencyjnych, a następnie używanie znaku towarowego przez inne podmioty gospodarcze stanowi wyłącznie spekulację uprawnionego oraz podjętego ryzyka, w które wpisane jest niepowodzenie takich starań. Tymczasem uprawniony nawet nie uprawdopodobnił by podmioty, które znajdowały się w kręgu jego zainteresowania, w ogóle prowadziły działalność gospodarczą w zakresie tych towarów i usług, dla których znak nie był używany. Nie sposób racjonalnie zakładać, że rozsądny przedsiębiorca może oczekiwać zawarcia w przyszłości umów licencyjnych z podmiotami, które nie prowadzą działalności gospodarczej w zakresie towarów i usług wskazanych dla znaku towarowego (w niniejszym przypadku w zakresie np. sproszkowanych metali dla malarzy, kart do gry, usług poligraficznych lub pralniczych). Uprawniony powinien być zatem świadomy istnienia przywoływanych "barier" związanych z używaniem spornego znaku towarowego już w dacie nabycia znaku towarowego, zwłaszcza że jest podmiotem profesjonalnym, znającym oczekiwania potencjalnych licencjobiorców. Kolegium Orzekające nie podzieliło natomiast żądania Wnioskodawcy o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy z dniem [...] maja 2012 r., w świetle przedstawionych przez Uprawnionego dowodów na okoliczność używania znaku towarowego [...] o numerze [...], w części dotyczącej usług zawartych w klasie 37, a mianowicie usług budowlano-remontowych w zakresie budynków oraz wszelkich napraw jeśli nie prowadzą do przetworzenia towaru w zakresie budynków. Organ uznał, że zgromadzony materiał dowodowy potwierdził stosowanie przedmiotowego znaku towarowego do oznaczania wymienionych usług. Ocenił, że jest to bezsporne i wynika z oświadczenia uprawnionego, który świadczył usługi budowlane poprzez spółki zależne, w których jest jedynym udziałowcem. Używanie znaku towarowego może odbywać się, w świetle art. 169 ust. 4 pkt 3 p.w.p., także przez osobę trzecią za zgodą uprawnionego. Jak wynika z oświadczenia M. sp. z o.o. (tom II, karta 252) budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego, położonego w W. przy ulicy M. [...] realizowana była w latach 2013-2015. Powyższy przedział czasowy miał miejsce po upływie pięcioletniego okresu liczonego wstecz od wskazanej przez wnioskodawcę daty wygaśnięcia tj. [...] maja 2012 r. Organ wskazał, że znak towarowy [...] o numerze [...], będący znakiem słowno-graficznym, przedstawiony został w katalogu mieszkań i lokali usługowych o nazwie "[...]" (tom I, karty: 207-216). Znak zamieszczony tam został na wielu stronach w prawym górnym rogu w postaci zarejestrowanej, a sam katalog, będący ofertą dewelopera skierowaną do potencjalnych nabywców zainteresowanych wybudowaniem budynku mieszkalnego, w którym mogliby nabyć mieszkanie pochodzi z dnia [...] września 2012 r. (karta 210). Przedmiotowy znak towarowy widoczny jest również na załączonych do akt kopiach protokołów zdawczo-odbiorczych poszczególnych lokali w wybudowanym budynku (tom I, karty: 189-198) pochodzących z lat 2015-2017. Organ wskazał, że w załączniku nr 6 do odpowiedzi na wniosek, będącym kopią aktu notarialnego z [...] lipca 2014 r. (tom I, karty: 177-187) i zawierającym "umowę deweloperską", w § 4 tejże umowy, przedstawiciel spółki oświadczył, że w ramach przedsięwzięcia deweloperskiego spółka zobowiązuje się wybudować budynek mieszkalny wielorodzinny (podobnie § 6 umowy). Umowa ta w § 1 ust. 2 pkt 4 wprost wskazuje na prace budowlane, mające na celu realizację przedsięwzięcia deweloperskiego, termin ich rozpoczęcia oraz harmonogram prac z podziałem na poszczególne etapy. Na s. 17 aktu znajduje się natomiast zobowiązanie dewelopera do usunięcia wad w oparciu o protokół naprawczy. Kolegium Orzekające podzieliło stanowisko Uprawnionego, że usługi budowlane stanowią jeden z elementów usług deweloperskich, gdzie deweloper nie tylko organizuje budowę nieruchomości, ale i wykonuje i odpowiada za budowę nieruchomości od fazy projektu aż do zakończenia budowy realizowanej na rzecz potencjalnego nabywcy. W ocenie organu, katalog z [...] września 2012 r., służący do przedstawiania oferty wybudowania i sprzedaży mieszkań i lokali usługowych oraz przywołane protokoły zdawczo-odbiorcze wskazują jednoznacznie na stosowanie spornego znaku towarowego w wersji zarejestrowanej. Uzupełnieniem powyższych dowodów jest prospekt informacyjny dotyczący "[...]" sporządzony [...] sierpnia 2015 r, zawierający informacje o nieruchomości i przedsięwzięciu deweloperskim (tom 1, karty: 164-175). W załączniku nr 1 do powyższego prospektu (karta 175) znajduje się plan lokali mieszkalnych z naniesionym znakiem towarowym. Znak ten stosowany był również w celu reklamy inwestycji. Świadczy o tym choćby reklama (karta 202), która zamieszczona została na wynajętej konstrukcji, zgodnie z treścią faktury z dnia [...] października 2015 r" czy też przekazywane klientom, w związku z podpisywaniem umów notarialnych, gadżety reklamowe (oświadczenie M. sp. z o,o., karta 162 oraz zdjęcia przedmiotów: karta 160 i 161). Zarejestrowany znak widniał również w reklamach prasowych wspomnianej rezydencji. Ponadto organ, uwzględniając charakter znaku usługowego uznał, że znak był używany w związku z wykorzystywaniem go w budynku podmiotu oferującego wspomniane usługi. Uprawniony załączył w powyższym kontekście zdjęcie tablicy z zarejestrowanym znakiem towarowym (tom 111, karta 664), która zgodnie z zamówieniem z dnia [...] października 2016 r. została określona jako "Tablica z logo na ścianę, vis'a vis wejścia" (karta 665). Uprawniony załączył także do akt sprawy także zdjęcia z lat 2009-2012 (tom 11, 363365) przedstawiające "Biuro sprzedaży mieszkań" i wskazujące na miejsce oferowania usług w zakresie budynków z klasy 37. Ocenił, że przedstawione dowody, rozpatrywane łącznie, wskazują na rzeczywiste stosowanie znaku towarowego przed datą złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego w zakresie usług budowlanych. Kolegium Orzekające uznało także, że Uprawniony przedstawił dowody wskazujące na używanie znaku towarowego w zakresie usług remontowych oraz "wszelkich napraw jeśli nie prowadzą do przetworzenia towaru w zakresie budynków" w postaci stosownych faktur, na których zamieszczony jest sporny znak towarowy. Jak wynika z przedstawionych kopii faktur, usługi napraw świadczone były przed datą złożenia przedmiotowego wniosku. Zdaniem Urzędu, Wnioskodawca nie przedstawił argumentacji uzasadniającej wygaśnięcie prawa ochronnego na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 3 p.w.p., kiedy prawo ochronne na znak towarowy wygasa również na skutek działań uprawnionego lub, za jego zgodą, osób trzecich, gdy znak towarowy może wprowadzać odbiorców w błąd, w szczególności co do charakteru, właściwości lub pochodzenia geograficznego towaru. Wnioskodawca nie sprecyzował, w jaki sposób znak towarowy słowno-graficzny [...] miałby wpłynąć na błędne przekonanie przeciętnego odbiorcy usług (tu: budowlano-remontowych w zakresie budynków oraz wszelkich napraw, jeśli nie prowadzą do przetworzenia towaru w zakresie budynków) o charakterze tych usług lub ich właściwościach. Tego rodzaju wprowadzenie odbiorców w błąd, wynika z możliwości pojawienia się rozbieżności między rzeczywistymi cechami towaru lub usługi, na których umieszczono dane oznaczenie, a informacją, jaką na temat cech tego towaru (usługi) odbiorca otrzymuje, odnosząc się do umieszczonego na nim oznaczenia. Rozstrzygnięcie zaś, czy znak towarowy stał się oznaczeniem mylącym, powinno być dokonane przy uwzględnieniu percepcji i rozumienia przeciętnego odbiorcy takich towarów bądź usług (za: System Prawa Prywatnego, Tom 14 B, Prawo własności przemysłowej pod red. R. Skubisza, Warszawa 2012, s. 1186). Zdaniem Urzędu, Wnioskodawca nie zaprezentował w powyższym zakresie ani stosownej argumentacji ani okoliczności, które odnosiłyby się do przywołanej podstawy prawnej. Niezależnie od powyższego, zarzut oparty na tej podstawie prawnej nie powinien abstrahować od postaci spornego znaku towarowego, którego istotnym elementem jest nie tylko słowo [...], ale również grafika. Zdaniem organu, analiza spornego znaku towarowego jako całości potwierdza, że wnioskodawca nie wykazał zasadności tego zarzutu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wnioskodawca – M. Sp z o.o. sp. k. z/s w S. (dalej Skarżący 2) zarzucił: 1. naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 4 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1960 r. nr 30, poz. 168 z późn. zm. dalej "k.p.a.") poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych w sprawie i przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów w zakresie w jakim organ uznał, że znak towarowy [...]. jest rzeczywiście używany zgodnie z art. 169 ust 1 pkt 1 p.w.p. dla usług w klasie 37 związanych z wszelkimi naprawami, jeśli nie prowadzą do przetworzenia towaru innych niż w zakresie budynków, w sytuacji gdy materiał dowodowy dotyczy kilku dowodów tj konkretnie 6 faktur z czego tylko jedna faktura dotyczy usługi naprawy, a pozostałe innych usług, w tym remontów jest rzeczywiście używany zgodnie z art. 169 ust 1 pkt 1 pwp dla usług w kl 37 dotyczących usług budowlano - remontowych w zakresie budynków, gdy materiał dowodowy na okoliczność lokalnego używania znaku poprzez budowę jednego budynku z apartamentami i lokalami użytkowymi wypełnia obowiązek rzeczywistego używania znaku dla wszystkich kategorii budynków jest rzeczywiście używany w rozumieniu art. 169 ust 1 pkt 1 pwp dla usług w klasie 37 - usług budowlano - remontowych w zakresie budynków niezależnie od tego, czy znak jest używany łącznie jako usługa budowlano - remontowa, czyli zgodnie z udzielonym prawem ochronnym, czy też znak jest używany oddzielnie jako usługa remontowa i oddzielnie jako usługa budowlana jest rzeczywiście używany w rozumieniu art. 169 ust 1 pkt 1 pwp w klasie 37 poprzez świadczenie usług sprzedaży mieszkań oraz usług deweloperskich, w tym reklamę sprzedaży mieszkań i usług deweloperskich w klasie 37 dotyczy usług niematerialnych i związanych z tym specjalnych regulacji w zakresie udowodnienia rzeczywistego używania znaku zgodnie z art. 169 ust 1 pkt 1 pwp (vide wyrok WSA z 16.06.2015 sygn akt 1087/15), podczas gdy usługi budowlane, usługi napraw, usługi remontowe są usługami o charakterze materialnym, co miało istotny wpływ na wynik sprawy przyczyniło się bowiem do błędnego ustalenia, że znak towarowy [...] dla usług z kl 37 tj usług budowlano - remontowych w zakresie budynków oraz wszelkich napraw, jeśli nie prowadzą do przetworzenia towaru w zakresie budynków jest rzeczywiście używany w rozumieniu art. 169 ust 1 pkt 1 p.w.p.; 2. naruszenie art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, zasady przekonywania oraz właściwego uzasadnienia decyzji administracyjnej, polegające na braku prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji poprzez nie wyjaśnienie powodów dla których organ rozpatrując sprawę pominął obowiązek w zakresie przedstawienia dowodów używania znaku [...] w kl 37 dla usług budowlano - remontowych w zakresie budynków innych kategorii budynków niż budynki mieszkalne np. budynków przemysłowych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 3. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 169 ust 1 pkt 1 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię - polegającą na uznaniu, że - przy ocenie dowodów na rzeczywiste używanie znaku w kl 37 dla usług remontowo - budowlanych w zakresie budynków wystarczające jest przedstawienie dowodów na lokalne używanie znaku, poprzez budowę jednego budynku mieszkalnego tzw "[...]", co miało istotny wpływ na wynik sprawy; - przy ocenie dowodów na rzeczywiste używanie znaku w kl 37 dla wszelkich napraw, jeśli nie prowadzą do przetworzenia towaru w zakresie budynków wystarczającym dowodem jest sześć faktur, z czego tylko jedna faktura dotyczy usługi naprawy, a konkretnie naprawy węzła cieplnego [...], a pozostałe faktury dotyczą innych usług, w tym remontowych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Skarżący 2 wniósł o uchylenie decyzji w zaskarżonej części, czyli oddalającej wniosek o wygaśnięcie z dniem [...] maja 2012 r. prawa ochronnego nr [...] na znak towarowy [...] w zakresie następujących usług w ramach klasy 37: "usługi budowlano - remontowe w zakresie budynków oraz wszelkie naprawy, jeśli nie prowadzą do przetworzenia towaru w zakresie budynków" a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi zarzucił, że organ zupełnie pominął wymóg obowiązku rzeczywistego używania znaku [...] w klasie 37 dla budynków niemieszkalnych, jak również uznał, że wybudowanie i sprzedaż jednego budynku mieszkalnego - apartamentowca tzw "[...]" wystarcza dla realizacji obowiązku rzeczywistego używania znaku dla budynków mieszkalnych w zakresie świadczenia usług budowlano - remontowych w zakresie budynków, a dowód w postaci jednej faktury w zakresie usługi naprawy węzła cieplnego [...] (karta 142, faktura z [...].10.2016 r, str17 skarżonej decyzji) wypełnia obowiązek rzeczywistego używania znaku w kl 37 dla usług wszelkich napraw, jeśli nie prowadzą do przetworzenia towaru w zakresie budynków. Zdaniem Skarżącego 2, organ całkowicie pominął rozróżnienie na budynki mieszkalne i niemieszkalne, a swobodnie uznał, że wystarczy jakakolwiek jedna usługa o zasięgu lokalnym w kl 37, aby udowodnić rzeczywiste używanie znaku. Jej zdaniem, używanie spornego znaku towarowego w kl 37 w oddalonej części wniosku o wygaszenie znaku jest używaniem pozornym, a nie rzeczywistym. Skarżący 2 podkreślił różnice między działalnością budowlaną a deweloperską, wskazując, że działalność polegająca na inwestycji w budowę budynku wielorodzinnego z garażami podziemnymi i wewnętrzną instalacją gazową oraz na prowadzeniu sprzedaży tych lokali, nie może być uznana za wykonywanie usługi budowlanej. Zdaniem Skarżącego 2, nie jest możliwe utożsamianie ze sobą, tzn. uznanie za jednakowe, usług budowlanych i usług remontowych. W zakresie ochrony spornego znaku został on ściśle powiązany z usługami budowlano – remontowymi, a organ nie przedstawił dowodów na łączne używanie znaku. W ocenie Skarżącego 2, postanowienie umowy deweloperskiej, że uprawniony w ramach danego przedsięwzięcia deweloperskiego zobowiązuje się na określonej nieruchomości wybudować budynek mieszkalny i sprzedać mieszkanie, nie oznacza, że ma on wybudować sam taki budynek. Jego zdaniem, dowody związane z "[...]", które organ jak i Uprawniony uznają za dowody używania dla usług budowlano-remontowych, budzą zasadnicze wątpliwości co do ich wiarygodności. Zakwestionował stanowisko uznające za lokalne używanie znaku, nawet to, które nie obejmuje większej części kraju, a koncentruje się tylko na obszarze jednego województwa, powiatu lub choćby miasta, a więc używanie, z którym mają do czynienia jedynie odbiorcy - jak w przypadku usług budowlanych - poszukujący np. mieszkania w danej części regionu lub dzielnicy miasta, że jest wystarczające z punktu widzenia wymogów rzeczywistego i poważnego używania. Wskazywał, że sporny znak towarowy tak pod względem ludnościowym, jak i obszarowym oddziaływał na odbiorców usług budowlanych i remontowych jedynie w bardzo niskich, wręcz symbolicznych wielkościach procentowych w relacji do całej populacji (odbiorców) i całego terytorium (kraju), co potwierdza materiał znajdujący się w aktach sprawy. Podniósł również, że Uprawniony ograniczył się w korzystaniu ze spornego znaku tylko w zakresie budownictwa mieszkalnego, co dotyczy także usług remontowych będących jego udziałem, co przemawia przeciwko możliwości stwierdzenia, że doszło do wypełnienia obowiązku używania spornego znaku. Znak powinien być rzeczywiście używany dla różnego, a dokładniej wszelkiego rodzaju usług budowlanych, dla których został też zastrzeżony, a tymczasem żaden z dowodów nie dotyczy realizacji inwestycji na budowę np budynku przemysłowego. Wobec tego oddziaływanie spornego znaku na omawianym rynku w relewantnym przedziale czasu zostało zawężone tylko do jednej z podkategorii tego rynku. Jednak okoliczność ta została całkowicie pominięta przez organ co skutkowało wydaniem wadliwej decyzji. Według Skarżącego, Urząd Patentowy RP nie uwzględnił jego słusznego interesu, jak również nie podjął z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, gdyż pominął wiele okoliczności faktycznych, w tym brak dowodów używania spornego znaku w klasie 37 na inne budynki niż mieszkalne. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w zakresie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Nie ma uzasadnionych podstaw skarga zaskarżająca w części decyzję Urzędu Patentowego z [...] lipca 2019 r. nr [...] – tj. w pkt 2, w którym Urząd Patentowy RP oddalił wniosek w części dotyczącej następujących usług zawartych w klasie 37: usługi budowlano-remontowe w zakresie budynków oraz wszelkie naprawy, jeśli nie prowadzą do przetworzenia towaru w zakresie budynków. Zarzuty Skarżącego 2 dotyczą zarówno kwestii procesowych, jak i materialnych, jednakże to podstawa materialna wskazana we wniosku, na mocy zasady wyrażonej w art. 255 ust. 4 p.w.p. określiła granice rozpoznania sprawy: ustalenia stanu faktycznego i jego oceny. Co więcej, ze skargi wynika, że Skarżący 2 z naruszeniem: art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. wiąże przesłankę istotnego wpływu na wynik sprawy. Skoro takiego wpływu nie podnosi i nie uzasadnia w zakresie pozostałych zarzutów procesowych: art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., oznacza to, że ta część zarzutów procesowych ma charakter wyłącznie polemiczny. Brak zarzutu Skarżącego 2 co do ich istotnego wpływu na wynik tej sprawy – w jej konkretnych okolicznościach tej sprawy, a nie ( z czym mamy do czynienia w skardze) ogólnego powołania się na komentatorów postępowania administracyjnego, nie czyni konieczności odnoszenia się do nich. Jak wynika z mającej zastosowanie w niniejszej sprawie zasady proceduralnej, wyrażonej w art. 256 ust. 1 p.w.p. do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zastosowanie odpowiednie, czyli wyłącznie w sprawach nieuregulowanych w p.w.p. Oznacza to, że zamiast art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. – zastosowanie ma art. 2558 pkt od 5 do pkt 9 p.w.p. Wyrażona w art. 11 k.p.a. zasada przekonywania została w pełni zrealizowana, bowiem Urząd w zaskarżonej decyzji wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu niniejszej sprawy, jednocześnie nie naruszając w sposób mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie zasady pogłębiania zaufania obywateli i utrwalonych praktyk rozstrzygania spraw, o których mowa w art. 8 k.p.a. Wprawdzie Skarżący nie określił konkretnie, która z zasad art. 8 k.p.a., czy § 1 czy § 2 został naruszony, bowiem ani w petitum skargi, ani w jej uzasadnieniu brak jest konkretnych zarzutów, a podane w uzasadnieniu nie są odniesione do konkretnych okoliczności tej sprawy. Na wstępie należy wskazać, że sprawy sądowoadministracyjne z obu wniesionych skarg w sprawie VI SA/Wa 2460/19 i VI SA/Wa 2461/19, mimo że niewątpliwie dotyczyły jednego postępowania administracyjnego z jednego wniosku o wygaszenie prawa ochronnego do znaku słowno-graficznego [...], były różne tak co do podmiotu skarżącego jak i sposobu i przedmiotu rozstrzygnięcia, a jeśli tak, to nie mogły być, jak uznał składający skargę kasacyjną, przedmiotem łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia na zasadzie art. 111 § 1 p.p.s.a Sąd nie zgadza się także z uzasadnieniem zarzutów art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., bowiem ich poszerzona argumentacja w uzasadnieniu skargi ma wyłącznie charakter polemiczny. Nie wskazuje w istocie na konkretne ustalenia faktyczne, które zostałyby pominięte, bądź wadliwość dokonanej oceny materiału dowodowego, która miałaby istotny wpływ na rozstrzygnięcie. To wskazane podstawy materialne wniosku: art. 169 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 p.w.p., wyznaczały jego granice i niezbędny do rozstrzygnięcia i oceny zakres ustaleń faktycznych. Zdaniem Sądu, Urząd Patentowy dokonał prawidłowej interpretacji i zastosowania art. 169 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 p.w.p. Art. 169 p.w.p. co do zasady reguluje przypadki wygaśnięcia prawa ochronnego na skutek nie używania znaku. Podane jako podstawa prawna wniosku konkretne regulacje ust. 1 w pkt 1 i w pkt 3 wskazują, że prawo ochronne na znak towarowy wygasa również na skutek: 1) nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania; 3) działań uprawnionego lub, za jego zgodą, osób trzecich, gdy znak towarowy może wprowadzać odbiorców w błąd, w szczególności co do charakteru, właściwości lub pochodzenia geograficznego towaru. Mając na uwadze granice zaskarżenia skargą pktu 2 decyzji, należy odnieść się wyłącznie do prawidłowości ustaleń faktycznych i oceny dowodów w kontekście prawnej podstawy prawnej określonej w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Stanowi on, że prawo ochronne na znak towarowy wygasa również na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania. Co do zasady art. 169 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 5 p.w.p. wskazują, że dla zachowania prawa ochronnego konieczne jest rzeczywiste używanie znaku towarowego. Zgodnie bowiem z art. 169 ust. 5 p.w.p. nie uważa się za używanie znaku w sposób rzeczywisty używania znaku w reklamie towaru, który nie jest dostępny na rynku krajowym ani nie jest w kraju wytwarzany na potrzeby eksportu. Z kolei art. 6 wskazuje, że w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie o wygaśnięcie prawa ochronnego, to na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego spoczywa obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających jego nieużywanie. W literaturze wskazuje się, że do głównych kryteriów oceny trzeba zaliczyć funkcję i specjalizację znaku towarowego. (Prawo własności przemysłowej, red. U. Promińska, wyd. II, Difin, str. 246 i n.). Autorka przyjmuje, że używanie znaku towarowego w rozumieniu ustawy ma miejsce wtedy, gdy jest: - rzeczywiste, co oznacza, że znak jest używany dla towarów i stosowany w obrocie gospodarczym w taki sposób, że umożliwia powstanie i trwanie asocjacji między nim (znakiem) a towarem - niedwuznaczne, przez co należy rozumieć używanie znaku w jego przynajmniej podstawowej funkcji, tzn. odróżniania towarów uprawnionego na podstawie ich pochodzenia, oraz - zgodne ze specjalizacją. Należy wskazać, że cechy te muszą być spełnione łącznie bez względu na postać, jaką przyjmuje używanie znaku przez uprawnionego. Co więcej, mimo braku ustawowej, pełnej definicji rzeczywistego używania znaku - nie można pominąć ustawowych wskazówek, jakie daje art. 154 p.w.p. wyjaśniając, na czym polega rozumienie używania znaku towarowego. Przepis ten stanowi, że używanie znaku towarowego polega w szczególności na: 1) umieszczaniu tego znaku na towarach objętych prawem ochronnym lub ich opakowaniach, oferowaniu i wprowadzaniu tych towarów do obrotu, ich imporcie lub eksporcie oraz składowaniu w celu oferowania i wprowadzania do obrotu, a także oferowaniu lub świadczeniu usług pod tym znakiem; 2) umieszczaniu znaku na dokumentach związanych z wprowadzaniem towarów do obrotu lub związanych ze świadczeniem usług; 3) posługiwaniu się nim w celu reklamy. Z tej przyczyny nie ma znaczenia argumentacja Skarżącej 2, podnoszona w toku postępowania, że uprawniony czerpie korzyści z kilkudziesięcioletniego dorobku i tradycji wielu firm M. i chce nadal je czerpać skoro znaku w badanym okresie nie używał. Kwestia sposobu nabycia spornego znaku towarowego w złej wierze, wbrew zarzutom Wnioskodawcy, nie jest natomiast przesłanką jego wygaszenia, a unieważnienia na wniosek.. Dlatego kwestionowanie przez Skarżącą 2 oceny dokonanej przez organ rzeczywistego używania spornego znaku jest pozbawione podstaw faktycznych i prawnych. Wykładnia prawno-materialna art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. w zw. z art. 154 p.w.p., który wskazuje przykłady na rzeczywiste używanie oraz ich subsumpcja na poczynione ustalenia faktyczne i ich prawidłową ocenę organu, zrealizowały się w niniejszej sprawie. I także, wbrew zarzutom Skarżącego 2 nie budzą wątpliwości. Istotną wykładnię ww. normy prawa materialnego, w sprawach dotyczących innych postępowań w zakresie wygaszenia spornego znaku, poczynił Naczelny Sąd Administracyjny - w powołanych wyrokach z dnia 25 lutego 2015 r., II GSK 116/14 i II GSK 117/14, (dostępne w Internecie na stronie CBOSA). Uwzględniając zatem to stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny odwołał się do istoty uzyskania samego prawa ochronnego. Stanowi o tym art. 153 p.w.p. wskazując, że przez uzyskanie prawa ochronnego nabywa się prawo wyłącznego używania znaku towarowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, zaś zgodnie z ust. 2 tego artykułu czas trwania prawa ochronnego – prawa do wyłącznego używania znaku – wynosi 10 lat od jego zgłoszenia w Urzędzie Patentowym.(...) Prawo do używania znaku w 10 letnim okresie ochronnym jest niejako również obowiązkiem korzystania z tego prawa. Tak należy rozumieć możliwość utraty prawa ochronnego w trybie art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. w przypadku stwierdzenia nieużywania rzeczywistego znaku w 5 letnim okresie. Oznacza to, że co do zasady, powinność używania znaku towarowego jest działaniem w prawo ochronne wpisanym i nie stanowi obciążenia prawem. Jest oczywiste, w świetle powołanych norm, że prawa rynku i działających na nim innych podmiotów obrotu gospodarczego nakazują, aby prawa ochronne na niefunkcjonujące na rynku oznaczenia towarów i usług były z tego rynku eliminowane." Sąd ten wskazał jednoznacznie w cyt. wyrokach, że "rzeczywiste używanie znaku towarowego do oznaczania usług z uwagi na niematerialny charakter oznaczanego "przedmiotu" polega na posłużeniu się nim dla oznaczenia przedsiębiorstwa wykonującego usługę, w tym pracowników ją świadczących, oraz na dokumentach związanych z tą usługą, takich jak rachunki czy faktury bądź materiały reklamowe, promocyjne i informacyjne. W konsekwencji powyższego, Sąd podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, że używanie znaku towarowego w odniesieniu do usług powinno być oceniane przez pryzmat odpowiedniego zastosowania art. 154 pkt 1-3 p.w.p. Uzasadniona jest, zdaniem Sądu, odmowa uwzględnienia wniosku, objęta pkt 2 zaskarżonej decyzji, z którą Wnioskodawca nie zgadza się. Jednakże rozstrzygnięcie to zostało prawidłowo ocenione, bowiem materiał dowodowy potwierdził stosowanie przedmiotowego znaku towarowego do oznaczania wymienionych usług. Co więcej, okoliczność ta jest bezsporna, skoro wynika z oświadczenia Uprawnionego. Uprawniony przyznał bowiem, że świadczył usługi budowlane poprzez spółki zależne, w których jest jedynym udziałowcem. Oznacza to, że za zgodą uprawnionego, zgodnie z art. 169 ust. 4 pkt 3 p.w.p., używanie znaku towarowego mogło odbywać się także przez osobę trzecią. Zdaniem Sądu, zaskarżone w pkt 2 decyzji rozstrzygnięcie zostało prawidłowo ocenione, bowiem materiał dowodowy potwierdził stosowanie przedmiotowego znaku towarowego do oznaczania wymienionych usług. Co więcej, okoliczność ta została potwierdzona oświadczeniem Uprawnionego, który przyznał, że świadczył usługi budowlane poprzez spółki zależne, w których jest jedynym udziałowcem. Organ prawidłowo ocenił, że budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego, położonego w W. przy ulicy M. [...] realizowana była w latach 2013-2015. Prawidłowo ocenił, że z oświadczenia M. sp. z o.o. (tom II, karta 252) wynika, że ten wskazany przedział czasowy miał miejsce po upływie pięcioletniego okresu liczonego wstecz od wskazanej przez wnioskodawcę daty wygaśnięcia tj. [...] maja 2012 r. Znak towarowy [...] o numerze [...], w części dotyczącej usług zawartych w klasie 37, a mianowicie usług budowlano-remontowych w zakresie budynków oraz wszelkich napraw jeśli nie prowadzą do przetworzenia towaru w zakresie budynków nie wygasł z dniem [...] maja 2012 r., czego oczekuje Skarżący. Z przedstawionego materiału – ocenionego łącznie, wynika, że słowno-graficzny znak towarowy [...] o numerze [...] przeznaczony został w katalogu dla mieszkań i lokali usługowych o nazwie "[...]" (tom I, karty: 207-216). Znak zamieszczony tam został na wielu stronach w prawym górnym rogu w postaci zarejestrowanej. Sam katalog pochodzi z dnia [...] września 2012 r. i stanowi ofertę dewelopera, skierowaną do potencjalnych nabywców zainteresowanych wybudowaniem budynku mieszkalnego, w którym mogliby nabyć mieszkanie (karta 210). Znak słowno-graficzny został także umieszczony na załączonych do akt kopiach protokołów zdawczo-odbiorczych poszczególnych lokali w wybudowanym budynku (tom I, karty: 189-198) pochodzących z lat 2015-2017. Co więcej, umieszczony jest także w załączniku nr 6, będącym kopią aktu notarialnego z [...] lipca 2014 r. (tom I, karty: 177-187), załączonym do odpowiedzi na wniosek, który zawiera "umowę deweloperską". Organ trafnie zwrócił uwagę, że w § 4 tejże umowy, podobnie jak w § 6 - przedstawiciel spółki oświadczył, że w ramach przedsięwzięcia deweloperskiego spółka zobowiązuje się wybudować budynek mieszkalny wielorodzinny. Określone w § 1 ust. 2 pkt 4 umowy prace budowlane wprost wskazują na to, że ich celem jest realizacja przedsięwzięcia deweloperskiego. Wskazuje się termin ich rozpoczęcia oraz harmonogram prac z podziałem na poszczególne etapy, na zobowiązanie dewelopera do usunięcia wad w oparciu o protokół naprawczy (s. 17 aktu). Sąd podziela pogląd organu, utrwalony w orzecznictwie, że usługi budowlane stanowią jeden z elementów usług deweloperskich, gdzie deweloper nie tylko organizuje budowę nieruchomości, ale i wykonuje i odpowiada za budowę nieruchomości od fazy projektu aż do zakończenia budowy realizowanej na rzecz potencjalnego nabywcy. Pogląd ten został zaprezentowany na gruncie prawomocnego wyroku z 29 sierpnia 2013 r.wydanego przez tut. Sąd w sprawie VI SA/Wa 102/13 o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy [...] o nr [...] z dniem [...] lipca 2007 r. W sprawie tej, WSA w Warszawie podzielił też ocenę organu, że poważne, rzeczywiste używanie znaku nie musi odnosić się do większej części obszaru kraju, lecz może dotyczyć również usług mających z zasady lokalny charakter. Usługi budowlane mogą zaś być świadczone przez lokalne firmy podwykonawcze lub firmy deweloperskie koncentrujące się na obszarze jednego miasta, powiatu lub województwa. Usługi budowlane dotyczące jednego lub dwóch budynków nie są jednocześnie usługami, o których można twierdzić, że nie mają charakteru poważnego. W usługach tego typu nie ma bowiem znaczenia ilość oddanych do użytku budynków, lecz rozmiary takiego działania, z którymi mógł zapoznać się potencjalny odbiorca poszukujący mieszkania na rynku pierwotnym w określonej dzielnicy miasta lub części regionu. Sąd w powołanej sprawie "nie podzielił też zastrzeżeń wnioskodawcy negującego funkcję dowodową składania ofert i zawarcia umów przedwstępnych, gdyż – w jego ocenie – nie jest to równoznaczne z wykonywaniem robót budowlanych. W tej kwestii Sąd podziela ocenę wyrażoną w piśmie procesowym uprawnionego złożonym na rozprawie, w którym wskazał on, że: 1) zakres działalności uprawnionego jest taki sam jak zakres działalności uprzedniego właściciela znaku towarowego, 2) zmiana nazwy oferowanych usług jest właśnie tylko zmianą nazwy, obejmującą również usługi budowlano-remontowe, wynikającą m.in. ze zmian w organizacji budownictwa, zwłaszcza mieszkaniowego, i rozwoju związanej z tą dziedziną legislacji. Co więcej stwierdził także, że "o rzeczywistym (a nie tylko symbolicznym) używaniu spornego znaku przez uprawnionego świadczą, dowody w postaci kopii umów przedwstępnych dotyczących lokali mieszkalnych w dwóch budynkach o nazwie [...], pochodzących z okresu od [...] sierpnia 2007 r. do [...] grudnia 2007 r.. Jak wynika z akt sprawy, uprawniony do prawa ochronnego realizował inwestycję budowlaną i prowadził sprzedaż wybudowanych mieszkań w L.. O prowadzonej inwestycji informował potencjalnych odbiorców za sprawą reklamy" Cytowanie nin. sprawy ma o tyle znaczenie, że stan faktyczny jest podobny do stanu zaistniałego w niniejszej sprawie. Ponadto ocena WSA została zaakceptowana w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lutego 2015r. sygn. akt II GSK 116/14, co ma znaczenie w niniejszej, podobnej sprawie, gdzie stosowanie spornego znaku towarowego w związku z budową budynków, o jakich była wyżej mowa i było wystarczające dla uznania rozpoczęcia używania tego znaku towarowego przed złożeniem przedmiotowego wniosku. Przechodząc na grunt stanu faktycznego niniejszej sprawy, podobnie, sporny znak był stosowany w wersji zarejestrowanej w katalogu z [...] września 2012 r. i służył do przedstawiania oferty wybudowania i sprzedaży mieszkań, a nawet lokali usługowych. Także protokoły zdawczo-odbiorcze wskazują jednoznacznie na stosowanie spornego znaku towarowego w wersji zarejestrowanej. Organ prawidłowo ustalił i ocenił, że uzupełnieniem ww. wskazanych dowodów jest prospekt informacyjny dotyczący "[...]" sporządzony [...] sierpnia 2015 r., zawierający informacje o nieruchomości i przedsięwzięciu deweloperskim (tom 1, k.164-175 akt adm.). Zdaniem Sądu, organ prawidłowo także ustalił i ocenił, że w załączniku nr 1 do ww. prospektu, na k. 175, znajduje się plan lokali mieszkalnych z naniesionym znakiem towarowym. Nie ma wątpliwości, że znak ten był stosowany również w celu reklamy inwestycji, o czym świadczy reklama zamieszczona na wynajętej konstrukcji (na k. 202). Sąd podziela ocenę organu, że świadczy o tym reklama (karta 202), która zamieszczona została na wynajętej konstrukcji, zgodnie z treścią faktury z [...] października 2015r. czy też przekazywane klientom, w związku z podpisywaniem umów notarialnych, gadżety reklamowe (oświadczenie M. sp. z o,o., karta 162 oraz zdjęcia przedmiotów: karta 160 i 161). Co więcej, zarejestrowany znak widniał również w reklamach prasowych wspomnianej rezydencji. Należy podkreślić, że Innymi dowodami stanowiącymi o rzeczywistym używaniu spornego znak, przy uwzględnieniu charakteru znaku usługowego Urząd Patentowy uznał jego używanie w związku z wykorzystywaniem go w budynku podmiotu oferującego wspomniane usługi. Z tego względu Uprawniony załączył zdjęcie tablicy z zarejestrowanym znakiem towarowym (tom 111, karta 664), która zgodnie z zamówieniem z dnia [...] października 2016 r. została określona jako "Tablica z logo na ścianę, vis'a vis wejścia" (karta 665). Uprawniony załączył także do akt sprawy także zdjęcia z lat 2009-2012 (tom 11, 363365) przedstawiające "Biuro sprzedaży mieszkań" i wskazujące na miejsce oferowania usług w zakresie budynków z klasy 37. Sąd zgadza się z ocena, że przedstawione dowody, rozpatrywane łącznie, wskazują na rzeczywiste stosowanie znaku towarowego przed datą złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego w zakresie usług budowlanych. Potwierdza prawidłowość oceny Kolegium Orzekającego, że Uprawniony przedstawił dowody wskazujące na używanie znaku towarowego w zakresie usług remontowych oraz "wszelkich napraw jeśli nie prowadzą do przetworzenia towaru w zakresie budynków" w postaci stosownych faktur, na których zamieszczony jest sporny znak towarowy. Jak wynika z przedstawionych kopii faktur, usługi napraw świadczone były przed datą złożenia przedmiotowego wniosku. Stąd kwestionowanie dokonanej przez organ oceny, niepotrzebnie kwestionuje utrwalone stanowisko zawarte w innej sprawie II GSK 117/14 z 25 lutego 2015r., w której Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok tutejszego Sądu w sprawie VI SA/Wa 74/13 a dotyczącej spornego znaku, polecając Sądowi I instancji uwzględnienie nie tylko specyfiki towaru, dla którego oznaczania przeznaczony został znak [...] , ale "uwzględnienie również faktu, że sprawa dotyczy znaku słownego, który w warstwie słownej jest identyczny ze znakiem słowno-graficznym [...], którego używanie dla usług remontowo-budowlanych w zakresie budynków oraz wszelkich napraw, jeśli nie prowadzą do przetworzenia towaru zawartych w klasie 37 klasyfikacji nicejskiej, Urząd Patentowy stwierdził w decyzji z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], oddalając wniosek o wygaśnięcie tego znaku. Powyższe było Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wiadome z urzędu, z racji zawisłej przed tym Sądem sprawy o sygn. akt II GSK 116/14.. Wszystkie powołane okoliczności zostały uwzględnione w niniejszej sprawie, która została oceniona w całokształcie materiału dowodowego w sposób prawidłowy. Zdaniem Sądu, ocena organu w zakresie używania znaku towarowego odnosiła się do usługi w redakcji przyjętej w wykazie towarów tego znaku. Natomiast wykaz wyznacza granice ochrony zarejestrowanego oznaczenia. Z kolei ocena dowodów pozwoliła na uznanie, że dowody te świadczyły o stosowaniu oznaczenia dla tej konkretnej usługi jako takiej - podzielonej na budynki mieszkalne i niemieszkalne. Ma racje organ, że przyjęcie zaprezentowanego w skardze założenia prowadziłoby do wniosku, że niewystarczające byłoby wykazanie używania znaku towarowego dla usług budowlanych w zakresie budynków mieszkalnych w ogólności, skoro nie wykazano świadczenia usług pod tym znakiem dla np. przywoływanych w skardze budynków mieszkalnych jednorodzinnych, a w zakresie budynków niemieszkalnych przywołanych w skardze "ogólnodostępnych obiektów kulturalnych" lub "budynków zakwaterowania turystycznego. W ocenie organu, Sąd wskazuje, że Skarżący nie wykazał jakie znaczenie dla niniejszej sprawy mają przywołane w skardze podziały i jakie za tym płyną wnioski. Tymczasem organ nie utożsamiał usług deweloperskich z usługami budowlanymi, ale wskazywał, w ślad za powołanymi wyrokami, że usługi budowlane mogą stanowić jeden z elementów usług deweloperskich. Nie ma racji Skarżący, podobnie jak w powołanych sprawach, że w aspekcie spornego znaku towarowego liczba potencjalnych odbiorców, którzy mogli zetknąć się z ofertą uprawnionego, a co za tym idzie skala jego oddziaływania, byłą skalą mikro lub jedynie symboliczną. W ocenie Sadu, zarzuty w zakresie naruszenia przepisów materialnych jak i norm postępowania mają charakter wyłącznie polemiczny, czyli prezentują odmienną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów, z która Sąd się nie zgodził.. Z tych wszystkich powodów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.