VI SA/Wa 251/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie Andrzej Siwek po rozpoznaniu w dniu 28 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata A. W. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi R. I. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanowił: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A. W. koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 450 złotych (czterysta pięćdziesiąt złotych) powiększonej o kwotę 103,50 złotych (sto trzy złotych pięćdziesiąt groszy) stanowiącą 23% podatku VAT tytułem opłaty za czynności wykonane w ramach zastępstwa prawnego, Skarżący R. I. wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej w wysokości 3000 zł. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt VI SA/Wa 2228/13. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2013 r. odrzucono przedmiotową skargę ze względu na nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi. W dniu 15 października 2013 r. skarżący złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 13 lutego 2014 r. odmówiono skarżącemu zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowiono dla niego adwokata z urzędu. W piśmie z dnia 12 maja 2014 r. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] poinformowała o wyznaczeniu adwokata A. W. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego. Pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 21 maja 2013 r. zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 19 września 2013 r. oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 13 lutego 2014 r., załączając skargę kasacyjną oraz zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniami z dnia 13 czerwca 2014 r. przywrócił termin do wniesienia skargi kasacyjnej oraz termin do wniesienia ww. zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając ww. zażalenie postanowieniem z dnia 9 września 2014 r. sygn. akt II GZ 492/14 uchylił zaskarżone postanowienie w zakresie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych oraz przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Natomiast rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 grudnia 2014 r. sygn. akt II GSK 2713/14 uchylił zaskarżone postanowienie z dnia 19 września 2013 r. Ponownie rozpoznawana sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt VI SA/Wa 251/15. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2015 r. oddalono przedmiotową skargę. Na rozprawie w dniu 8 maja 2015 r. w imieniu skarżącego stawiła się adwokat E. K., pełnomocnik substytucyjny ustanowiony przez wyznaczonego w sprawie pełnomocnika skarżącego adwokata A. W., i zwróciła się z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną w urzędu, oświadczając, iż wynagrodzenie nie zostało opłacone w całości ani w części. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 12 czerwca 2015 r. przyznano ze środków Sądu na rzecz adwokata A. W. koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 1120 zł powiększonej o kwotę 257,50 zł stanowiącą 23% podatku VAT. Pismem z dnia 8 lipca 2015 r. reprezentująca skarżącego z substytucji adwokata A. W. adwokat I. W. złożyła skargę kasacyjną od ww. wyroku z dnia 8 maja 2015 r., w której zawarła ponowny wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną w urzędu, oświadczając, iż wynagrodzenie nie zostało opłacone w całości ani w części. Powyższą skargę kasacyjną rozpoznał Naczelny Sąd Administracyjny na rozprawie w dniu 7 lutego 2017 r. W imieniu skarżącego na rozprawie stawił się radca prawny K. M., pełnomocnik substytucyjny ustanowiony przez wyznaczonego w sprawie pełnomocnika skarżącego adwokata A. W. Wyrokiem z dnia 7 lutego 2017 r. sygn. akt II GSK 2469/15 oddalono omawianą skargę kasacyjną. W myśl art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze. zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W dniu 2 listopada 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714). Jednakże w myśl § 22 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.. W przedmiotowej sprawie ustanowiony z urzędu adwokat A. W: - reprezentował skarżącego w postępowaniu zażaleniowym od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2228/13 w zakresie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych, - sporządził skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2228/13, - reprezentował skarżącego w postępowaniu pierwszej instancji przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie o sygn. akt VI SA/Wa 251/15, zakończonym wydaniem wyroku z dnia 8 maja 2015 r., W związku z tym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 12 czerwca 2015 r. przyznano mu ze środków budżetowych Sądu koszty nieopłaconej pomocy prawnej za powyższe postępowania. Kolejnymi czynnościami podjętymi przez ustanowionego z urzędu adwokata występującego w postępowaniu sądowoadministracyjnym w drugiej instancji było sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 8 maja 2015 r. oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, na której rozpoznawano ww. skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna od wyroku z dnia 8 maja 2015 r. do Sądu została wniesiona w dniu 9 lipca 2015 r. Tym samym, w świetle powyższego, rozpoznając wniosek w zakresie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za postępowanie przed sądem II instancji należy zastosować przepisy rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013, poz. 461). Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a ww. rozporządzenia minimalne wynagrodzenie adwokata za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 75% stawki, o której mowa w § 18 ust. 1 pkt 1 lit a. W myśl tego przepisu stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6. Jako, że wartość przedmiotu sporu sprowadza się do kwoty 3.000 zł, to minimalna stawka dla tej kwoty wynosi 600 zł (§ 6 pkt 3 rozporządzenia). Należne zatem wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w niniejszej sprawie przysługuje w wysokości 75% zasądzonej stawki minimalnej wynoszącej 600 zł, co daje kwotę 450 złotych W myśl § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia ww. łączną kwotę 450 zł, należną za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym należy podwyższyć o stawkę 23 % podatku od towarów i usług, tj. kwotę 103,50 zł. W związku z powyższym, w myśl art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8) p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.