VI SA/Wa 2533/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi "R." Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] października 2016 r. Urząd Patentowy RP umorzył postępowanie z wniosku R. sp. z o.o. z siedzibą w C. o unieważnienie patentu pt. "Sposób wykonywania nadproży i nadproże" (nr [...]). Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] października 2008 r. Urząd Patentowy RP udzielił na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w S. patentu na wynalazek pt.: "Sposób wykonywania nadproży i nadproże" (nr [...]), z pierwszeństwem od 8 stycznia 2003 r. . W dniu [...] stycznia 2011 r. na podstawie art. 229 ust.1 i 2 p.w.p. Urząd Patentowy dokonał zmian w rejestrze patentowym poprzez wykreślenie uprawnionego P. sp. z o.o., S. i wpisanie w to miejsce P. Spółka Komandytowo-Akcyjna, S. Ostatecznie w 2013 r. uprawniony zmienił status na P. sp. z o.o. – P. sp. j. z siedzibą w S. (vide; akta administracyjne Sp.[...]). W dniu [...] marca 2013 r. R. sp. z o.o. z siedzibą w C. została wezwana przez P. sp. z o.o. Spółkę Komandytowo-Akcyjną do zaprzestania naruszeń patentu.(k. 98 akt administracyjnych) W dniu [...] lipca 2015 r. R. sp. z o.o. z siedzibą w C. wystąpiła do Urzędu Patentowego RP z wnioskiem o unieważnienie spornego patentu na ww. wynalazek. Jako podstawę swojego żądania wskazała art. 89 ust. 1 w zw. z art. 24, art.25 ust. 1 oraz art. 26 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 1410 ze zm.), dalej p.w.p. Dowodząc po swojej stronie istnienie interesu prawnego w powyższym żądaniu wskazano, że z uprawnionym (określonym we wniosku jako P. sp. z o.o. sp. j. z siedzibą w S.) są bezpośrednimi konkurentami w dziedzinie produkcji elementów do systemów stropowych. We wniosku podniesiono, że uprawniony z patentu pismem z [...] marca 2012 r. wezwał R. sp. z o.o. do zaprzestania naruszania jego praw ze spornego patentu przez wytwarzanie, oferowanie, wprowadzanie do obrotu i importowanie nadproży betonowych o cechach wskazanych w zastrzeżeniach 5 spornego patentu. Jednocześnie wnioskodawca na str. 5 wniosku oświadczył, że nie stosuje i nie jest zainteresowany stosowaniem technologii opisanej w zastrzeżeniach spornego patentu. W sprawie o numerze Sp. [...], toczącej się równolegle Urząd Patentowy RP decyzją z [...] marca 2016 r. działając w trybie postępowania spornego, unieważnił przedmiotowy patent w zakresie nadproża zastrzeżonego w zastrzeżeniu 5 spornego patentu. Powyższy fakt stanowił przesłankę dla Urzędu Patentowego częściowego umorzenia niniejszego postępowania, tj. w ww. zakresie zastrzeżenia 5. Urząd Patentowy RP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że w tej sprawie w tej części zastosowanie ma art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. W ocenie organu postępowanie stało się bezprzedmiotowe i jako takie musi zostać umorzone. Wyjaśniając swoje stanowisko przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 254/10 i stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie ma obecnie przedmiotu sprawy, gdyż sporny patent w zakresie nadproża zastrzeżonego w zastrzeżeniu 5 spornego patentu, został decyzją z [...] marca 2016 r. unieważniony, a decyzja ta ma charakter decyzji ostatecznej w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a. Urząd Patentowy RP uznał również, że wnioskodawca nie ma interesu prawnego w pozostałej części, tj. w zakresie sposobu wykonywania nadproży objętego zastrzeżeniami 1-4 spornego patentu ponieważ z przedsądowym wezwaniem wystąpił do niego inny podmiot niż uprawniony, tj. P. sp. z o.o s.k.a. i wezwanie to nie dotyczyło sposobu wykonywania nadproży objętych zastrzeżeniami 1-4 spornego patentu. Nadto organ wskazał, że sam wnioskodawca oświadczył, iż nie stosuje i nie jest zainteresowany stosowaniem technologii opisanej w zastrzeżeniach spornego patentu (tj. sposobem wykonywania nadproży objętego zastrzeżeniami 1-4 spornego patentu). Zatem sporny patent, w zakresie sposobu wykonania nadproży objętego zastrzeżeniami 1-4 tego patentu, w żaden sposób nie utrudnia lub uniemożliwia wnioskodawcy swobodnego prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. W takiej sytuacji ogólne normy prawne, kreujące prawo do prowadzenia działalności gospodarczej nie uzasadniają po jego stronie interesu prawnego w niniejszej sprawie. Sporny patent w ww. zakresie nie stwarza bowiem dla wnioskodawcy sytuacji aktualnego i realnego zagrożenia ograniczenia jego wolności gospodarczej. R. sp. z o.o. z siedzibą w C. (dalej skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w części umarzającej postępowanie z wniosku o unieważnienie patentu [...]""Sposób wykonywania nadproży i nadproże" w zakresie sposobu wykonywania nadproży zastrzeżonego zastrzeżeniami 1, 2, 3, 4. Zaskarżonej części decyzji zarzuciła: 1. Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych czynności oraz zaniechanie wykonania obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego w zakresie ustalenia tożsamości lub związków uczestnika oraz podmiotu, który skierował do skarżącej dnia [...] marca 2012 r. wezwanie o zaprzestanie naruszeń patentu [...], co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych w tym zakresie; - skutkujące nieprawidłowym uznaniem przez Urząd , że po stronie skarżącej, nie było stanu zagrożenia jej interesów i niepewności co do prawa, który uzasadnił istnienie aktualnego, realnego, własnego i bezpośredniego interesu w żądaniu unieważnienia spornego patentu w zakresie sposobu zastrzeżonego zastrzeżeniami 1-4. 2. Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. polegające na dokonaniu przez Urząd wadliwych ustaleń faktycznych i przyjęcie, że skierowane do skarżącej wezwanie do zaprzestania naruszeń oraz usunięcie ich skutków z dnia [...] marca 2012 r. nie obejmowało swym zakresem sposobu produkcji nadproży zastrzeżonego zastrzeżeniami 1-4 patentu [...], jak również sposobu stosowanego przez skarżącą; - skutkujące nieprawidłowym uznaniem przez Urząd , że skarżąca nie posiadała interesu prawnego w żądaniu unieważnienia spornego pa patentu w zakresie sposobu zastrzeżonego zastrzeżeniami 1-4. 3. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie art. 7 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. polegające na niedokonaniu przez Urząd całościowej, wszechstronnej i wnikliwej oceny materiału dowodowego, skutkujące dokonaniem wadliwych ustaleń okoliczności faktycznych, poprzez; - nieuwzględnienie przez Urząd części zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego odnoszącego się do istnienia bezpośredniego stosunku konkurencji uczestnika oraz skarżącej oraz niewzięcie tej okoliczności pod uwagę przy wydawaniu decyzji i ustaleniu istnienia interesu prawnego po stronie skarżącej pomimo, że okoliczność ta została wykazana w sposób wyczerpujący w toku postępowania i nie była kwestionowana przez uprawnionego, a także stanowi samodzielną podstawę dla uznania istnienia interesu prawnego skarżącej; - skutkujące nieprawidłowym uznaniem przez Urząd, że skarżąca nie posiada interesu prawnego w żądaniu unieważnienia spornego patentu w zakresie sposobu zastrzeżonego zastrzeżeniami 1-4. 4. Naruszenie przepisów prawa materialnego wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie przepisu art. 89 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na: - nieuzasadnionym nadaniu decydującego znaczenia dla ustalenia interesu prawnego skarżącej okoliczności dotyczącej tożsamości uczestnika oraz podmiotu, który skierował do skarżącej wezwanie w sprawie naruszenia patentu [...], podczas gdy sama zmiana podmiotu uprawnionego z patentu wystosowującego wezwanie przedsądowe, nie dezaktualizuje stanu zagrożenia interesów skarżącej, w szczególności w sytuacji, gdy następca prawny uprawnionego zajmuje identyczne stanowisko w zakresie roszczeń z tytułu naruszenia przysługującego mu patentu; - nieuzasadnionym uznaniu, że dla stwierdzenia istnienia interesu prawnego do wystąpienia z wnioskiem o unieważnienie patentu konieczne jest przekonanie wnioskodawcy, że stosuje on, bądź jest zainteresowany stosowaniem sposobu produkcji tożsamego z zastrzeżonym przez kwestionowany patent; - nieuzasadnionym pominięciu w interpretacji pojęcia interesu prawnego skarżącej powszechnie akceptowanego i utrwalonego poglądu, że interes prawny w żądaniu unieważnienia wadliwego patentu może zostać wywiedziony z art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz z ogólnych zasad konstytucyjnych - art. 20 i art. 22 Konstytucji RP i wynika z istniejącego po stronie skarżącej stanu niepewności prawnej związanej z istnieniem w obrocie prawnym wadliwego patentu, który to stan niepewności prawnej stanowi istotną przeszkodę w wykonywaniu jej działalności gospodarczej; - skutkujące nieprawidłowym uznaniem przez Urząd, że skarżąca nie posiada interesu prawnego w żądaniu unieważnienia spornego patentu w zakresie sposobu zastrzeżonego zastrzeżeniami 1-4. 5. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie naruszenie przepisu art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania administracyjnego do organu władzy publicznej wskutek wydania decyzji sprzecznej z dotychczasową jednolitą praktyką orzeczniczą sądów administracyjnych w zakresie przesłanek istnienia interesu prawnego w żądaniu unieważnienia patentu; - skutkujące nieprawidłowym uznaniem przez Urząd, że skarżąca nie posiada interesu prawnego w żądaniu unieważnienia spornego patentu w zakresie sposobu zastrzeżonego zastrzeżeniami 1-4 ,co pozostawało w sprzeczności z utrwaloną w orzecznictwie dotychczasową praktyką; 6. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie naruszenie przepisu art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. polegające na zaniechaniu przez Urząd Patentowy RP dostatecznego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których odmówił uznania istnienia aktualnego, realnego, własnego i bezpośredniego interesu prawnego skarżącej w żądaniu unieważnienia spornego patentu w zakresie sposobu zastrzeżonego zastrzeżeniami 1-4; - skutkujące tym, że uzasadnienie zaskarżonej części decyzji nie spełnia wymogów wskazanych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w zaskarżonej części dotyczącej zastrzeżeń 1-4 spornego patentu, a nadto o przeprowadzenie – na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., dowodów z dokumentów wskazanych w skardze. W uzasadnieniu skargi pod podniesiono, że Urząd pominął w swojej ocenie. że podmiot, od którego pochodziło skierowane do skarżącej pismo oraz uczestnik - aktualnie uprawniony ze spornego patentu stanowią podmioty ściśle powiązane kapitałowo i osobowo. Podmiot, który wystąpił do skarżącej z wezwaniem – P. sp. z o.o.S.K.A. (KRS [...]) w dniu [...] listopada 2013 r. przekształcony został w P. sp. z o.o. sp. j. (KRS [...]). Porównanie ujawnionych w KRS danych tej spółki oraz uczestnika uwidacznia, że tożsami są w obu spółkach zarówno wspólnicy (P. sp. z o.o. - KRS [...], i P. sp. z o.o. M. S.K.A. - KRS [...]), jak też osoby uprawnione do reprezentacji. Skarżąca podniosła, że organ oceniając zakres skierowanego przedsądowego wezwania do zaprzestania naruszeń spornego patentu uczynił to w sposób nieuprawniony zawężająco, a powinien był to zrobić z uwzględnieniem art. 66 ust. 1 p.w.p. bowiem owo wezwanie obejmowało wszystkie zastrzeżenia spornego patentu, a nie tylko - jak uznał organ tylko zastrzeżenie 5. Niezależnie od powyższego - powołując się na wyroki sadów administracyjnych (pkt. 3.5. i 4.15 skargi), strona skarżąca wyraziła pogląd, że samo bezpośrednie konkurowanie z uprawnionym na tym samym rynku powoduje, że ma on interes prawny w dochodzeniu unieważnienia spornego patentu. Nadto interes ten wynika także z art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Urząd Patentowy RP w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uprawniony – uczestnik postępowania P. sp. z o.o. P. sp.j. z siedzibą w S. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Urzędu Patentowego RP z [...] października 2016 r., mocą której Urząd Patentowy RP umorzył postępowanie z wniosku R. sp. z o.o. z siedzibą w C. o unieważnienie patentu pt. "Sposób wykonywania nadproży i nadproże" (nr [...]). Jednocześnie należy zaznaczyć, że przedmiotem skargi do WSA było umorzenie postępowania w części dotyczącej sposobu wykonywania nadproży odnośnie zastrzeżeń 1-4 spornego patentu z powodu braku interesu prawnego. Rozpoznając sprawę w zaskarżonej części Sąd podzielił stanowisko Urzędu Patentowego RP, że po stronie skarżącej nie występował interes prawny w tej części bowiem skierowane do niego wezwanie z [...] marca 2012 r. zarówno pod względem przedmiotowym i podmiotowym jest niewystarczającym dowodem na istnienie tego interesu prawnego. Na marginesie Sąd w tym miejscu zaznacza, że wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji daty pisma: "[...] marca 2012 r," zamiast: "[...] marca 2012 r." potraktowano jako oczywistą omyłkę organu. Jak zwraca się uwagę w literaturze, dotychczas nie stworzono uniwersalnej definicji interesu prawnego w znaczeniu materialnym, obejmującej kompleksowo sytuacje uzasadniające wystąpienie z wnioskiem o unieważnienie prawa wyłącznego. To oznacza, że każdy przypadek wymaga indywidualnej oceny organu. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 września 2014 r. (sygn. II GPS 1/14) wskazał, że "Prawo do udziału w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym w charakterze strony jest warunkowane interesem prawnym indywidualnego podmiotu, nie zaś konkretną normą prawną, przyznającą taki status. (...). Należy przypomnieć, że interes prawny stanowiący podstawę przyznania legitymacji strony w postępowaniu administracyjnym jest kategorią materialnoprawną. W piśmiennictwie prawniczym i w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowana jest teza, że o charakterze interesu (prawny czy faktyczny) przesądza treść przepisów prawa materialnego (szerzej na ten temat: A. S. Duda, Interes prawny w polskim prawie administracyjnym, Warszawa 2008, s. 74 i nast. oraz podany tam przegląd stanowisk wyrażanych w literaturze). Mogą to być również przepisy, z których nie wynikają wprost konkretne uprawnienia dla strony, ale wynika "sytuacja jakoś przez prawo chroniona, np. jakaś korzyść, której prawo pozwala oczekiwać, możność dążenia do jakiegoś skutku prawnego, możność obrony przed ograniczeniem zdobytych już uprawnień itd." (J. Zimmermann: Konstrukcja interesu prawnego w sferze działań Naczelnego Sądu Administracyjnego [w:] Gospodarka, Administracja, Samorząd, Księga jubileuszowa profesor Teresy Rabskiej, red. H. Olszewski, B. Popławska, Poznań 1997, s. 610). Dla istnienia interesu prawnego norma prawna nie musi przyznawać podmiotowi wywodzącemu z niej swój interes prawny konkretnych uprawnień lub obowiązków, bo wtedy interes prawny przekształciłby się w roszczenie prawne lub publiczne prawo podmiotowe; wystarczy, że daje możliwość ochrony w sformalizowanym postępowaniu i powoduje, że podmiot, którego sfery prawnej bezpośrednio dotyczy, może skutecznie domagać się wydania orzeczenia administracyjnego (szerzej m.in. dr Andrzej Kisielewicz w "Interes prawny w sprawach własności przemysłowej" - materiał przygotowany na konferencje pn. "Wzory w praktyce Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego i Urzędu Patentowego RP. Wzory w orzecznictwie Unii Europejskiej i Polski, Warszawa 8-9 listopada 2006 r.", a także wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 stycznia 2007 r. sygn. akt. VI SA/Wa 1944/06 LEX 299739; z 20 marca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1998/06 LEX 322691; z 26 czerwca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 635/07 LEX nr 355519 oraz z 29 sierpnia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 867/06 LEX 246145). W orzecznictwie nie budzi raczej wątpliwości teza, że źródłem interesu prawnego w sprawach z zakresu własności przemysłowej mogą być nawet ogólne normy prawne kreujące prawo do prowadzenia działalności gospodarczej (art. 20 i art. 22 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, a wcześniej art. 5 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej). Interes prawny w unieważnieniu prawa ochronnego na znak towarowy mają w szczególności konkurenci uprawnionego do znaku towarowego, jak również pozwani o naruszenie znaku towarowego. Co więcej, za osobę mającą interes prawny w żądaniu eliminacji prawa ochronnego uważa się nie tylko osobę, wobec której uprawniony z prawa dochodzi już roszczeń o naruszenie, ale także osobę, w stosunku do której jeszcze co prawda nie dochodzi roszczeń, ale wysłał jej tzw. pismo ostrzegawcze. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżąca i uprawniony P. sp. z o.o. P. sp.j. z siedzibą w S. są podmiotami działającymi na tym samym rynku usług budowlanych (są konkurentami). Jednakże to nie uprawniony skierował do skarżącej pismo z [...] marca 2012 r. lecz był to inny podmiot, a mianowicie P. sp. o.o. S.K.A. Dodatkowo należy podkreślić, że było to tylko jedno wezwanie, które później już się nie powtórzyło. W tym kontekście sprawy strona skarżąca wskazywała na powiązania kapitałowe i osobowe ww. podmiotów - osób prawnych i wywodziła, że pomiędzy owymi podmiotami zachodzi tożsamość, a zatem istnieje "stan zagrożenia", że kolejni posiadacze spornego patentu uznają metodę produkcji i produkt skarżącej za naruszający prawo. Zdaniem Sądu stanowisko strony skarżącej, że powstały "stan zagrożenia" uzasadnia jej interes prawny jest zbyt daleko idące. Sąd zauważa, że istniejąca konkurencja pomiędzy podmiotami gospodarczymi działającymi na tym samym rynku jest stanem naturalnym i jako taka przejawia się także w wymianie korespondencji dotyczącej prowadzonej działalności gospodarczej. Ponadto samo zjawisko konkurencji w swej istocie zakłada powstanie pewnego rodzaju "stan zagrożenia" wyrażający się właśnie w różnych sposobach - mniej lub bardziej agresywnych - realizacji swoich interesów gospodarczych na danym rynku. W konsekwencji zarzuty naruszenia przepisów postępowania zawarte w pkt 1, 2 i 3 petitum skargi nie okazały się usprawiedliwione. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących przedmiotu wezwania dokonanego pismem z [...] marca 2012 r. Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego tj. naruszenia przepisu art. 89 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię. Sąd uznał, że zarzut naruszenia prawa materialnego był niezasadny. Jak słusznie zauważył Urząd Patentowy skoro to wezwanie skierowane do skarżącej obejmowało wyłącznie zastrzeżenie 5 spornego patentu i nie kwestionowało pozostałych zastrzeżeń (tj. sposobu wykonywania nadproży zastrzeżenia 1-4), zatem sporny patent, w zakresie sposobu wykonania nadproży objętego tymi zastrzeżeniami 1-4 tego patentu, w żaden sposób nie mógł ograniczać lub utrudniać stronie skarżącej prowadzenia działalności gospodarczej. Tym bardziej, że sama skarżąca oświadczyła, że nie jest zainteresowana stosowaniem technologii opisanej w zastrzeżeniach 1-4 spornego patentu. Nie można się zgodzić z argumentami skargi, że opisywany w skardze " stan zagrożenia" lub też " stan niepewności prawnej" mogą stanowić uzasadnioną podstawę do wywodzenia interesu prawnego na gruncie art. 28 k.p.a. Owe stany są immanentną częścią konkurencji rynkowej i same w sobie nie mogą stanowić uzasadnionej podstawy do wywodzenia interesu prawnego. Uzupełniająco wskazać należy, że powstanie u skarżącej poczucia owego zagrożenia również nie może świadczyć o istnieniu konkretnego i bezpośredniego oraz realnego interesu prawnego w domaganiu się unieważnienia patentu. Badając sprawę z tego punktu widzenia Sąd nie podzielił też stanowiska skarżącej, że obowiązkiem organu była ocena wezwania do zaprzestania naruszeń spornego patentu także pod kątem art. 66 ust. 1 p.w.p. Wbrew tym twierdzeniom to strona skarżąca powinna wykazać, że posiada interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a., czego nie uczyniła. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 kwietnia 2013 r. stwierdził, że o tym, czy konkretny podmiot ma interes prawny do wniesienia skargi w danej sprawie sądowo administracyjnej, decydują przepisy prawa. W hipotetycznej sytuacji, gdy to skarżący jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale nie może tego zainteresowania poprzeć powszechnie obowiązującymi przepisami prawa (mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji), jego interes określić należy jako faktyczny, a nie prawny. Interes faktyczny nie tworzy zaś legitymacji skargowej. Legitymację skargową określają bowiem przepisy prawa, a nie czynności prawne pomiędzy poszczególnymi podmiotami. (sygn. akt II GSK 149/12). Idąc tym tokiem rozumowania Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska strony skarżącej, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania administracyjnego do organu władzy publicznej wskutek wydania decyzji sprzecznej z dotychczasową jednolitą praktyką orzeczniczą sądów administracyjnych w zakresie przesłanek istnienia interesu prawnego w żądaniu unieważnienia patentu. Rozpoznawana sprawa nie jest sprawą tożsamą z innymi sprawami dotyczącymi kwestii posiadania przez konkurenta uprawnionego interesu prawnego w domaganiu się unieważnienia patentu i jako taka wymagała indywidualnego podejścia z racji występujących różnic przedmiotowych i podmiotowych, które zostały wyżej omówione. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wprawdzie można by mieć zastrzeżenia co do zbytniej lakoniczności uzasadnienia zaskarżonej decyzji lecz mimo tej wady Sąd nie dopatrzył się sugerowanego w skardze naruszenia przepisu art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 § 3 k.p.a. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Natomiast to, że strona skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem orzekających organów, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. Sąd oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze gdyż stwierdził, że okoliczności dotyczące powiązań kapitałowych i osobowych nie były kwestionowane w toku postępowania administracyjnego, jak również wynikały z odpisów KRS znajdujących się w aktach administracyjnych. Wobec powyższego Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.