VI SA/Wa 2566/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Aneta Lemiesz Pr, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 września 2018 r. sprawy ze skargi K. z siedzibą w G. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu administracyjnym oddala skargę Postanowieniem z [...] października 2017 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej ("dalej Prezes UKE") utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] sierpnia 2017 r. o odmowie dopuszczenia [...] – N. z siedzibą w G. (dalej "skarżący") na prawach strony do udziału w postępowaniu w sprawie z wniosku O. S.A. z siedzibą w W. (dalej O.) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa UKE z [...] czerwca 2017 r. zobowiązującą O. do zmiany "Oferty ramowej określającej ramowe warunki dostępu telekomunikacyjnego w zakresie rozpoczynania i zakańczania połączeń, hurtowego dostępu do sieci T., dostępu do łączy abonenckich w sposób zapewniający dostęp pełny lub współdzielony oraz dostępu do łączy abonenckich poprzez węzły sieci telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży usług szerokopasmowej transmisji danych" zatwierdzonej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] września 2010 r. zmienioną następnie decyzjami Prezesa UKE (dalej "Oferta SOR"), w zakresie obniżenia wysokości opłat abonamentowych za usługę WLR (z ang. Wholesale Line Rental, Hurtowy dostęp do sieci O.), na wniosek N. S.A. z siedzibą w W.. Wydając powyższe postanowienie organ działał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 w zw. z art. 141 oraz art. 144 i 31 § 2 in fine ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej "k.p.a.") w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1489 ze zm., dalej " p.t."). Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: [...] października 2016 r. do organu wpłynął wniosek N. S.A. z siedzibą w W. (dalej "N.") w przedmiocie zobowiązania O. S.A. z siedzibą w W. ( dalej "O.") do zmiany Oferty SOR w zakresie obniżenia wysokości opłat abonamentowych za usługę WLR. Wobec powyższego Prezes UKE w październiku 2016 r. zawiadomił O., P. z siedzibą w W. (dalej "P."), K. z siedzibą w W. (dalej "K.") oraz P. z siedzibą w W. (dalej "P.") o wszczęciu niniejszego postępowania. W dniu [...] czerwca 2017 r. Prezes UKE wydał decyzję kończącą postępowanie w sprawie. W dniu [...] czerwca 2017 r. do Urzędu Komunikacji Elektronicznej wpłynął wniosek skarżącego z dnia [...] czerwca 2017 r. o dopuszczenie do udziału w przedmiotowym postępowaniu. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że dopuszczenie skarżącego do niniejszego postępowania jest zgodne z jego celem statutowym, a za jego dopuszczeniem do postępowania przemawia interes społeczny – interes pracowników zatrudnionych w O.. Powołując się na Regulamin oraz Regulamin [...] N. (dalej "K.") wskazano, że sekcja ta została powołana w celu skutecznego reprezentowania interesów pracowników branży telekomunikacyjnej i zrzeszonych w niej członków związku wobec pracodawców i ich organizacji, organów administracji państwowej samorządów terytorialnych, organizacji politycznych oraz innych osób prawnych i fizycznych. W ocenie skarżącego zmiana obowiązków regulacyjnych nakładanych przez Prezesa UKE na O. bezpośrednio wpływa na kondycję finansową O. jako pracodawcy, a więc w konsekwencji również na interesy zatrudnianych przez O. pracowników. Powołując Rozdział 2 § 5 Regulaminu K. podkreślono, że sprawa z wniosku N. (obecnie z wniosku O.) dotyczy zasadniczych kierunków działalności K.. tj. obrona praw, godności i interesów pracowniczych. Powiązanie sprawy z wniosku N. z zadaniami statutowymi skarżącego i współtworzącej go K. wynika również z faktu, że ewentualne obniżenie opłaty za usługę WLR prowadzi do uszczuplenia majątku O., a więc godzi wprost w interesy gospodarcze tego przedsiębiorcy, a tym samym również w interesy zatrudnionych pracowników. Za dopuszczeniem skarżącego do postępowania przemawia również interes społeczny - interes pracowników O.. Potencjalne pogorszenie kondycji finansowej O. spowoduje kolejne redukcje zatrudnienia oraz doprowadzi do pogorszenia warunków pracy i płacy pozostałych pracowników. Kontroli społecznej, zdaniem skarżącego, powinny podlegać wszystkie postępowania wszczynane na wniosek N. z uwagi na liczne naruszenia interesów konsumentów dokonywane przez N.. O. wniosła [...] lipca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji. Postanowieniem z [...] sierpnia 2017 r. organ odmówił dopuszczenia skarżącego do przedmiotowego postępowania. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie Prezes UKE, powołując się na treść treści art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdził, że wniosek skarżącego nie spełniał dwóch z trzech kumulatywnie ocenianych przesłanek uprawniających Prezesa UKE do wydania postanowienia o dopuszczeniu organizacji społecznej do udziału w postępowaniu – nie jest uzasadniony celami statutowymi i nie przemawia za tym interes społeczny. We wrześniu 2017 r. skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem ww. postanowienia. Wspomnianym na wstępie postanowieniem z [...] października 2017 r. organ utrzymał w mocy własne postanowienie. Powołując się na art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. Prezes UKE stwierdził, że cele statutowe skarżącego nie są powiązane z przedmiotem postępowania administracyjnego, którego inicjatorem jest O., w kontekście ponownego rozpatrzenia wniosku N.. Przedmiotem postępowania wszczętego z wniosku O. jest sprawa w przedmiocie ponownego rozpatrzenia wniosku N., zakończona decyzją zobowiązująca O. do zmiany Oferty SOR w zakresie zmiany wysokości opłaty za usługę WLR a nie jak twierdzi skarżący, zmiany nałożonych na O. obowiązków regulacyjnych. Zdaniem organu, zakres postępowania został precyzyjnie zdefiniowany. W kontekście tak określonego przedmiotu postępowania głównego cel statutowy skarżącego podlegający na ochronie praw i reprezentowaniu interesów pracowniczych pracowników branży telekomunikacyjnej, w ocenie Prezesa UKE, jest pojęciem zbyt ogólnym i abstrakcyjnym, by można je było odnieść bezpośrednio do postępowania z wniosku O., a w konsekwencji z wniosku N.. Ponadto, cele statutowe wynikające z Regulaminu i współtworzącego go K. związane z ochroną interesów pracowniczych nie są powiązane z przedmiotem postępowania z wniosku N.. Decyzją Prezes UKE nie zmienił nałożonych do tej pory na O. obowiązków regulacyjnych, które mogłyby mieć wpływ na kondycję finansowa O.. Wobec powyższego organ uznał, że cele organizacji społecznej nie wiążą się ściśle z przedmiotem niniejszego postępowania, do którego organizacja zamierza przystąpić na prawach strony. Odnosząc się do kolejnej przesłanki tzn. zasadności uczestnictwa organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym na prawach strony z uwagi na interes społeczny, Prezes UKE podkreślił, że w niniejszym postępowaniu kontrola społeczna została w sposób wystarczający zapewniona poprzez dopuszczenie do udziału w postępowaniu izb gospodarczych reprezentujących interesy podmiotów działających w branży telekomunikacyjnej związanej ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych, w tym stacjonarnych usług głosowych (tj. P.- której członkiem jest m. in. O., P. oraz K.). Zaangażowanie ww. izb w działalność związaną z rynkiem telekomunikacyjnym potwierdzają statuty tych organizacji. Dodatkowo organ zaznaczył, że ww. organizacje społeczne skupiają przedsiębiorców telekomunikacyjnych działających na rynku m.in. stacjonarnych usług głosowych czy telewizji cyfrowej. Podmioty te jako przedsiębiorcy telekomunikacyjni wpisani do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych są zainteresowani toczącym się postępowaniem, z uwagi na fakt, że rozpatrzenie wniosku O. w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy wniosku N., zakończonej decyzją zobowiązującą do zmiany oferty SOR w zakresie zmiany wysokości opłaty za usługę WLR, będzie miało wpływ na koszty ponoszone przez tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, podczas gdy kondycja finansowa O. nie zależy w takim samym stopniu od działalności przedsiębiorców telekomunikacyjnych korzystających z usługi WLR. W dalszej części organ poddał pod wątpliwość uzasadnienie wniosku o dopuszczenie do udziału dotyczące zagrożenia dla sytuacji finansowej O., skoro jak wskazywała O. oraz skarżący telefonia stacjonarna przejawia tendencję spadkową wobec czego przychody z usługi WLR nie stanowią największego udziału w przychodach O. z całej działalności telekomunikacyjnej. Zdaniem Prezesa UKE, skarżący nie wykazał istnienia interesu społecznego w dopuszczeniu jego na prawach strony do udziału w postępowaniu z wniosku O. w sprawie ponownego rozpatrzenia wniosku N.. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenia prawa, które miały istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 31 § 1 k.p.a. poprzez: a) błędne uznanie, że dopuszczenie skarżącego do udziału w postępowaniu nie jest uzasadnione celami statutowymi, a w szczególności, że cele statutowe skarżącego nie są powiązanie z przedmiotem postępowania, podczas gdy skarżący wykazał, że występuje bezpośredni związek pomiędzy kondycją finansową O., która ulegnie pogorszeniu z uwagi na wykonanie zobowiązania do zmiany opłaty abonamentowej za WLR, a interesami pracowników branży telekomunikacyjnej, w szczególności pracowników zatrudnionych w O.; b) błędne przyjęcie, że za dopuszczeniem skarżącego do udziału w postępowaniu nie przemawia interes społeczny podczas gdy skarżący wykazał, że interesy pracowników branży telekomunikacyjnej nie są w przedmiotowym postępowaniu reprezentowane przez żadną z dopuszczonych organizacji społecznych, jak również przedmiot tego postępowania ma bezpośredni wpływ na interesy tych pracowników; - art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez nierozpoznanie sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego bezzasadne zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia I instancji, podczas gdy ze względu na jego wady prawne należało je uchylić i orzec o dopuszczeniu skarżącego do postępowania. Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania wg. norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że Prezes UKE wyciągnął błędne wnioski, że decyzja administracyjna prowadząca do obniżenia przychodów O. z usługi hurtowej WLR nie ma wpływu na kondycję finansową O.. W ocenie skarżącego oczywisty jest związek przyczynowo-skutkowy, polegający na tym, że uszczuplenie przychodów przedsiębiorcy musi prowadzić do pogorszenia jego kondycji finansowej. Kondycja finansowa operatora zawsze będzie lepsza w sytuacji większych przychodów z opłaty abonamentowej za WLR niż w razie ich uszczuplenia decyzją Prezesa UKE. Zdaniem skarżącego, nie ulega wątpliwości kwestia przełożenia kondycji finansowej pracodawcy tzn. O. na warunki pracy i płacy pracowników przez niego zatrudnionych. Skarżący stwierdził, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zwracał uwagę, że pogorszenie się kondycji finansowej negatywnie odbije się na sytuacji zatrudnionych pracowników – kondycja finansowa stanowi oczywisty punkt wyjścia w negocjacjach prowadzonych przez związki zawodowe z O. programu odejść dobrowolnych, ponadto będzie miała wpływ na poziom wysokości odpraw dla pracowników i poziom wzrostu wynagrodzeń w najbliższych latach. Skarżący ponadto podniósł, że niezależnie od skutków wywołanych decyzją Prezesa UKE, to już dotychczasowe działania organu wywołują bezpośrednie negatywne skutki finansowe dla O. w postaci wpływu na kurs giełdowy akcji spółki. Wielu pracowników zrzeszonych u skarżącego posiada akcje pracownicze O. i działania Prezesa UKE godzą bezpośrednio również w interesy finansowe akcjonariatu pracowniczego a skarżący występuje również w obronie tej kategorii interesów pracowniczych. Odnosząc się do drugiej przesłanki, tzn. kwestii interesu społecznego, skarżący podniósł, że wszystkie dopuszczone izby (P., K. i P.) reprezentują tą samą kategorię interesu społecznego a różnice pomiędzy nimi występują jedynie na gruncie interesów indywidulanych przedsiębiorców zrzeszonych w ramach tych izb gospodarczych. Zdaniem skarżącego żadna z ww. izb nie działa w celu ochrony interesu społecznego, jakim jest ochrona interesów pracowników branży telekomunikacyjnej. W dalszej części uzasadnienia skargi, skarżący wyjaśnił, że nie posiada wiedzy na temat wszystkich postępowań administracyjnych toczących się przez Prezesem UKE, jest organizacją związkową finansowaną z niewysokich składek i z uwagi na ograniczone zasoby kadrowo-finansowe, przystępuje do postępowań administracyjnych w sposób selektywny, tam gdzie ryzyko naruszenia interesów pracowników branży telekomunikacyjnej jest najwyższe. Skarżący podniósł, że główną przyczynę braku wniosków o dopuszczenie do udziału w innych postępowaniach stanowią zaniedbania organu, który nie informuje skarżącego o toczących się postępowaniach. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga, jako niezasadna, podlega oddaleniu. Zaskarżone postanowienie Prezesa UKE oraz poprzedzające je postanowienie z [...] sierpnia 2017 r. nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie, a podniesione zarzuty i przedstawiona argumentacja skargi nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem głównego postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie było zobowiązanie O. do zmiany "Oferty ramowej określającej ramowe warunki dostępu telekomunikacyjnego w zakresie rozpoczynania i zakańczania połączeń, hurtowego dostępu do sieci T., dostępu do łączy abonenckich w sposób zapewniający dostęp pełny lub współdzielony oraz dostępu do łączy abonenckich przez węzły sieci telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży usług szerokopasmowej transmisji danych", tzw. "Oferty SOR" w zakresie zmiany wysokości opłaty za usługę WLR. Przedmiot postępowania został określony we wniosku N. w październiku 2016 r. Postępowanie administracyjne prowadzone było w trybie art. 43 ust. 2 p.t., który stanowi, że w przypadku zmiany zapotrzebowania na usługi lub zmiany warunków rynkowych Prezes UKE może z urzędu lub na uzasadniony wniosek przedsiębiorcy telekomunikacyjnego zobowiązać operatora do przygotowania zmiany oferty ramowej w całości lub w części. Natomiast zgodnie z art. 2 pkt 27 ww. ustawy przedsiębiorcą telekomunikacyjnym jest przedsiębiorca lub inny podmiot uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej na podstawie odrębnych przepisów, który wykonuje działalność gospodarczą polegającą na dostarczaniu sieci telekomunikacyjnych, świadczeniu usług towarzyszących lub świadczeniu usług telekomunikacyjnych, przy czym przedsiębiorca telekomunikacyjny, uprawniony do: a) świadczenia usług telekomunikacyjnych, zwany jest "dostawcą usług", b) dostarczania publicznych sieci telekomunikacyjnych lub świadczenia usług towarzyszących, zwany jest "operatorem". Natomiast skarżący, powołując się na treść art. 31 § 1 k.p.a. wniósł o dopuszczenie do udziału na prawach strony w toczącym się postępowaniu, prowadzonym w trybie art. 43 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego, dotyczącym badania przesłanek zmiany zapotrzebowania na usługi lub zmiany warunków rynkowych. Wobec powyższego, kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostaje to, czy dopuszczenie do udziału w wyżej wskazanym postępowaniu uzasadniają cele statutowe skarżącego i czy przemawia za tym interes społeczny. Zgodnie bowiem z art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. W ocenie Sądu, argumentacja skarżącego dotycząca dopuszczenia do udziału w toczącym się postępowaniu przesądza o braku podstaw do uwzględnienia wniosku. Prezes UKE prawidłowo przyjął, że uwzględnieniu wniosku stoi na przeszkodzie brak spełnienia dwóch z trzech przesłanek wymaganych do dopuszczenia skarżącego do udziału w toczącym się postępowaniu. Dopuszczenie skarżącego do udziału w postępowaniu nie jest bowiem uzasadnione zarówno jego celami statutowymi, jak i nie przemawia za tym interes społeczny. Cel statutowy skarżącego powinien być powiązany w sposób ścisły z przedmiotem postępowania i nie może być ogólny. Skarżący wskazał we wniosku o dopuszczenie do udział, że rezultat toczącego się postępowania może wpłynąć na interesy zrzeszonych pracowników sektora telekomunikacji. Wyjaśnił, że K. powstała jako zrzeszenie mające na celu ochronę interesów pracowników i istnieje merytoryczne powiązanie między zakresem przedmiotowym i podmiotowym postępowania administracyjnego a celami i zakresem działania K., gdyż zmiana obowiązków regulacyjnych O. bezpośrednio wpływa na kondycję finansowa O. a w konsekwencji czego, na interesy zatrudnionych przez operatora pracowników. W tym miejscu Sąd podkreśla, że zgodnie z § 9 Regulaminu K. celem K. jest obrona praw, godności i interesów pracowniczych natomiast jak zostało to już podkreślone wcześniej przedmiotem głównego postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie było zobowiązanie O. do zmiany "Oferty ramowej określającej ramowe warunki dostępu telekomunikacyjnego w zakresie rozpoczynania i zakańczania połączeń, hurtowego dostępu do sieci T., dostępu do łączy abonenckich w sposób zapewniający dostęp pełny lub współdzielony oraz dostępu do łączy abonenckich przez węzły sieci telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży usług szerokopasmowej transmisji danych" - "Oferty SOR" w zakresie zmiany wysokości opłaty za usługę WLR. Wobec powyższego w ocenie Sądu, organ zasadnie odmówił dopuszczenia skarżącego do niniejszego postępowania, gdyż za dopuszczeniem nie przemawiają cele statutowe skarżącego. Ogólne odwoływanie się do faktu dbania o interes gospodarczy członków należących do organizacji społecznej czyli pracowników branży telekomunikacyjnej (pracowników O.) bez konkretnego uzasadnienia tych celów powiązanego z przedmiotem postępowania – zmiany wysokości opłaty za usługę WLR, poddaje pod wątpliwość wiedzę skarżącego na temat wysokości przychodów O. z tych usług, ewentualnego wpływu na poziom wysokości odpraw dla pracowników decydujących się na rozwiązanie stosunku pracy w ramach programu odejść dobrowolnych czy też poziomu wzrostu wynagrodzeń. Ponadto nie należy oceniać kondycji finansowej O. w oparciu jedynie o przychody z usługi WLR, tym bardziej, że w ocenie O. (zawartej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) usługi WLR znajdują się w fazie schyłkowej. W ocenie Sądu, postępowanie administracyjne prowadzone przez Prezesa UKE nie dotyczy bezpośrednio interesów pracowników zatrudnianych przez O., związek pomiędzy statutowymi celami skarżącego a postępowaniem zakończonym wydaniem decyzji zobowiązującej O. do przygotowania zmiany Ofert SOR poprzez zmianę wysokości opłaty abonamentowej za usługę WLR nie jest ścisły ani bezpośredni. Usługa WLR polega na hurtowej odsprzedaży dostępu do sieci O., a w decyzji z [...] czerwca 2017 r. Prezes UKE wskazywał, że może ona polegać nie tylko na tzw. odsprzedaży prostej (usługi dostępowe i połączeniowe wykonywane są przez O.), ale także na odsprzedaży złożonej (usługi dostępowe są świadczone przez O. a usługi związane z ruchem telefonicznym, zapewniającym przenośność numerów czy preselekcją na rzecz dostawy usług pozostają poza O.). W ocenie Sądu, powyższego nie można odnieść do interesów pracowników zatrudnianych przez O., chociażby takich jak warunki pracy, płacy, poziomu wysokości odpraw. Zdaniem Sądu, próba wykazania przez skarżącego związku przedmiotu postępowania administracyjnego z ewentualną późniejszą gorszą kondycją finansową O. i wpływem tej kondycji na interesy pracowników zatrudnianych przez O. jest zbyt daleko idąca. Sąd nie dopatrzył się zatem podstaw statutowych do uznania, by przedmiot postępowania administracyjnego uzasadniał w jakimkolwiek stopniu udział skarżącego w tym postępowaniu. Także nie znajduje podstaw druga z przesłanek, wymagająca uzasadnienia udziału skarżącego w przedmiotowym postępowaniu interesem społecznym. Należy wskazać, że obowiązkiem organizacji społecznej chcącej przystąpić do toczącego się postępowania jest szczegółowe uzasadnienie potrzeby ochrony obiektywnie istniejącego interesu społecznego oraz wskazanie, jak realnie jest ona w stanie bronić tego interesu. Jak trafnie wskazał Prezes UKE interes społeczny w tej sprawie reprezentują już inne organizacje społeczne np. P., której członkiem jest także m.in. O., a także P. oraz K.. Kontrola społeczna jest już zatem zapewniona przez udział w postępowaniu izb gospodarczych reprezentujących interesy podmiotów działających w branży telekomunikacyjnej związanej ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych, w tym stacjonarnych usług głosowych. Ich zaangażowanie w działalność rynku telekomunikacyjnego potwierdzają ich statuty. Tymczasem musi istnieć związek celu statutowego z wynikającym z prawa materialnego przedmiotem sprawy. Powyższe oznacza, że to organizacja społeczna we wniosku o dopuszczenie do udziału w sprawie na prawach strony musi precyzyjnie i konkretnie wykazać zarówno prawny związek zachodzący pomiędzy jej celami statutowymi, a materialnoprawnym przedmiotem sprawy – z jednej strony, jak i z drugiej strony – wykazać względy interesu społecznego przemawiające za realizowaniem przez nią dodatkowej kontroli społecznej, w tym konkretnym postępowaniu. Dopuszczenie organizacji nie następuje bowiem mechanicznie. O celowości pozytywnego rozstrzygnięcia muszą przesądzać konkretne uwarunkowania sprawy. Niewątpliwie uzasadnieniem dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym jest konkretyzacja przesłanek zawartych we wniosku przez odniesienie ich do przedmiotu postępowania, zindywidualizowania ich do sprawy administracyjnej zawisłej w trybie art. 43 ust. 2 p.t. poprzez określenie, jakiego rodzaju wartości istotne i ważne ze społecznego punktu widzenia podlegałyby ochronie w tym postępowaniu administracyjnym. Powyższe okoliczności w niniejszej sprawie spełnione nie zostały. Tymczasem w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, który Sąd w niniejszym składzie podziela, że za zasadnością wzięcia udziału w postępowaniu administracyjnym organizacji społecznej nie może przemawiać wobec tego sama tylko chęć tego podmiotu, tylko jego wiedza, fachowość i doświadczenie w danym obszarze tematycznym, a także profesjonalizm i rozeznanie w sprawie. Udział organizacji społecznej nie powinien służyć interesowi samych tylko jej członków, lecz wspierać poszanowanie obiektywnie rozumianego interesu społecznego, przybierającego postać ochrony praw lokalnej społeczności czy też istniejących dóbr kultury w trosce o przyszłe pokolenia. Ze względu na ochronę interesów stron postępowania, przesłanki uprawniające organizację społeczną do żądania dopuszczenia do udziału w postępowaniu w sprawie dotyczącej innej osoby, powinny być wykładane ściśle (v. wyrok WSA w Poznaniu z 18 kwietnia 2018r. IV SA/Po 189/2018, LEX nr 2480121). Naczelny Sąd Administracyjny w wielu swoich orzeczeniach podnosił, że nie wystarczy ogólnikowe sformułowanie przez organizację społeczną, że działa w interesie społecznym, powoływanie się na ochronę środowiska, ochronę zdrowia czy życia ludzi, bo są to cele wskazane bardzo ogólnie i na tej zasadzie każda organizacja musiałaby być dopuszczona do udziału w każdym postępowaniu. Chodzi o to, aby powołując się na interes społeczny, który jest interesem ogólnym, organizacja nie używała ogólnikowych stwierdzeń, lecz wskazywała konkretne okoliczności faktyczne, prawne, które mogą świadczyć o tym, że powinna w tym postępowaniu uczestniczyć. Organizacja społeczna powinna zatem wykazać zasadność udziału w postępowaniu, ponieważ jej udział w sprawie nie jest obojętny dla stron, zwłaszcza jeżeli reprezentują przeciwstawne interesy. Organizacja powinna też wykazać, jakie posiada kwalifikacje do występowania w danej konkretnej sprawie (zob. wyrok NSA z 31 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2161/10; wyrok NSA z 11 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 1016/13; wyrok NSA z 13 stycznia 2015 r. sygn. akt II GSK 2041/13; wyrok NSA z 19 kwietnia 2016 r. sygn. akt II OSK 2009/14). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy uznać, że skarżący także nie wykazał, aby za dopuszczeniem do udziału w postępowaniu przemawiał interes społeczny. Dla uznania powyższego nie jest wystarczające powoływanie się na dbanie o interesy pracowników O., o lepsze warunki pracy i płacy. Postępowanie przed Prezesem UKE, zgodnie z art. 206 ust. 1 p.t., toczy się na podstawie ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ze zmianami wynikającymi z niniejszej ustawy oraz ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Z kolei postępowanie administracyjne z wniosku przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w sprawie do której dopuszczenia domaga się skarżący, prowadzone było w oparciu o art. 43 ust. 2 p.t. W świetle powyższego, należy przyznać rację Prezesowi UKE, że wykazanie interesu społecznego, o którym mowa w art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a., powinno być ściśle powiązane z dziedziną telekomunikacji, której sprawa dotyczyła. Sprawa z wniosku N. dotyczyła, ustalonej w obowiązującej ofercie ramowej, współpracy O. z innymi operatorami telekomunikacyjnymi w zakresie realizacji usługi WLR. Dlatego nie można uznać za zasadne twierdzeń skarżącego, że działania Prezesa UKE dotyczą interesów pracowników zatrudnianych przez O.. Wobec powyższego udział skarżącego jako organizacji społecznej nastawionej wyłącznie na ochronę interesów zrzeszonych pracowników nie odnosi się zarówno do przedmiotu postępowania z wniosku N. i nie wyczerpuje ustawowych przesłanek wystarczających do uzasadnienia dopuszczenia skarżącego do udziału w postępowaniu. Należy bowiem podkreślić, że w przypadku wniosku organizacji społecznej o dopuszczenie do udziału w toczącym się postępowaniu, złożonym w oparciu o art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a., to na tej organizacji społecznej spoczywa obowiązek wykazania spełnienia przesłanek zawartych w tym przepisie. Ciężar dowodu spoczywał na skarżącym, skoro to on ubiegał się o przyznanie uprawnienia strony w innym toczącym się postępowaniu. Rolą organu nie było doszukiwanie się argumentów świadczących o spełnieniu ustawowych przesłanek. O ile wniosek skarżącego nie odnosił się do konkretnych okoliczności, a do ogólnych twierdzeń, to należało uznać, że Prezes UKE wydał prawidłowe rozstrzygnięcie, odpowiednio uzasadnione. Tym samym nie naruszył podniesionych w skardze art. 31 § 1 k.p.a., art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. czy też art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Na koniec zauważenia wymaga, że skarżący wnosząc o dopuszczenie do udziału na końcowym etapie postępowania powinien liczyć się z możliwością wcześniejszego wydania decyzji w postępowaniu, w którym nie był stroną. Reasumując, Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania ustaleń organu, które nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego, a uzasadnienia faktyczne i prawne postanowień zawierają wskazane prawem elementy. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak sentencji.