VI SA/Wa 2569/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2008 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] cofającą W. G. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Do podjęcia niniejszej decyzji Komendanta Głównego Policji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Komendant Wojewódzki Policji w [...] powziął wiadomość, że W. G. posiadający pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej został uznany winnym popełnienia czynu z art. 286 § 1 kk (wyłudzenie odszkodowania od towarzystwa ubezpieczeniowego), za co został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w J. z dnia [...] listopada 2007 r. sygn. akt [...] na karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na dwa lata a także do naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz poszkodowanego kwoty 1678 zł. Przestępstwo, za jakie skarżący został skazany jest zawarte w rozdziale XXXV kk i należy do kategorii przestępstw przeciwko mieniu. W dniu [...] kwietnia 2006 r. wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Postępowanie to zostało zawieszone postanowieniem z dnia [...] maja 2006 r. do czasu zakończenia postępowania karnego i po wydaniu wyroku przez Sąd karny ponownie podjęte postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r. Organ przeprowadził wywiad środowiskowy o uprawnionym i skontrolował sposób przechowywania broni. Z dokumentu tego wynika, że uprawniony aktualnie nie pracuje, mieszka wraz z rodziną w domu jednorodzinnym. Posiada dwie jednostki broni palnej myśliwskiej, która jest przechowywana w szafie pancernej, ma pozytywną opinię, nie ma skłonności do nadużywania alkoholu ani innych nałogów, nie stwierdzono u niego choroby psychicznej i nie podejmowano wobec niego żadnych interwencji, nie był karany ani sądownie ani administracyjnie. Wedle opinii Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w J., W. G. jest etycznym myśliwym, nigdy nie postępuje lekkomyślnie, jest osobą o wysokim stopniu zrównoważenia i wykazuje duże zaangażowanie w społeczną działalność Zrzeszenia, jest koleżeński i uczynny. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w W. cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525, tekst jednolity z późn. zm., dalej zwana u.b.a.). W uzasadnieniu wskazał, że broń palna traktowana jest w sposób wyjątkowy i jej posiadanie ma charakter reglamentacyjny. Posiadacze broni muszą w sposób szczególny przestrzegać przepisów prawa i porządku publicznego, należy od nich oczekiwać nieskazitelnej postawy. Czyn popełniony przez skarżącego należy do kategorii przestępstw przeciwko mieniu, bezpośrednio wymienionych przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm., dalej jako u.b.a.), jako szczególnie uzasadniający istnienie obawy, użycia broni przez jej posiadacza w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ mając to na względzie uznał, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji do Komendanta Głównego Policji. Podniósł, że przestępstwo jakie popełnił, nie powinno powodować cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni, ponieważ nie ma związku z obawą jej użycia w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Opinie o skarżącym zebrane przez organ wykluczyły obawy sprzecznego z prawem użycia broni, dlatego decyzja jest nieprawidłowa. Decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. W uzasadnieniu organ wskazał na brzmienie art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. oraz art.15 ust.1 p.6 u.b.a. i stwierdził, że powołane przepisy nakazują organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Cofnięcie pozwolenia na broń osobom skazanym za przestępstwa przeciwko mieniu ma charakter obligatoryjny, zatem inna decyzja nie mogła zapaść. Skargę na decyzję ostateczną Komendanta Głównego Policji W. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie a także naruszenia art. 7 kpa. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji. W uzasadnieniu, wskazał, że organ zaniechał zbadania okoliczności, które mogłyby rozstrzygnąć sprawę na jego korzyść i pominął słuszny interes obywatela. W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, iż nie ma możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy, bowiem ustawodawca zobowiązał go do cofnięcia pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia określonych okoliczności, które w niniejszej sprawie miały miejsce i dlatego priorytetowo potraktowano słuszny interes społeczny, który w przypadku pozwoleń na posiadanie broni ma zasadnicze znaczenie. W sytuacji popełnienia przez posiadacza pozwolenia na broń przestępstwa wymienionego w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., organy Policji nie muszą przeprowadzać dodatkowego postępowania celem wykazania obawy, o której mowa w tym przepisie, bowiem wystarczający jest sam fakt ustalenia, że taka osoba została skazana przez sąd prawomocnym wyrokiem lub toczy się postępowanie karne o popełnienie czynu przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna, albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Materialnoprawną podstawą decyzji organów obu instancji były przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., zatem wykładnia tych przepisów ma znaczenie decydujące dla oceny decyzji. Zgodnie art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli uprawniony należy do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. - tzn. jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazaną za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie o popełnienie takich przestępstw. W ocenie Sądu powyższe uregulowanie ma charakter jednoznaczny. Użycie słów "w szczególności" poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Pozwolenie na broń musi być więc cofnięte osobom wymienionym po słowach "w szczególności...", a także innym osobom, co do których organ poweźmie uzasadnioną obawę, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo zanalizować i uzasadnić swoją obawę. Odmienne rozumienie przepisu prowadziłoby do wniosku, że cała jego część zaczynająca się od słów "w szczególności..." jest zupełnie niepotrzebna, skoro organ musiałby i tak zawsze, i w każdym przypadku przeprowadzać szczegółowe postępowanie dowodowe na okoliczność, czy co do konkretnej osoby, w konkretnej sytuacji istnieje uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni. W ocenie Sądu tak nie jest, a wymienienie przez ustawodawcę w u.b.a. katalogu przestępstw, które wykluczają przyznanie lub pozostawienie prawa do posiadania broni ma głębokie uzasadnienie. Prawo do posiadania broni, bez wątpienia, może rodzić zagrożenia większe niż jakiekolwiek inne prawo. Ustawodawca, co do zasady, wykluczył możliwość posiadania tego prawa przez osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w interesie sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pojęcie "uzasadniona obawa" jest pojęciem niedookreślonym, a istnienie takiej "uzasadnionej obawy" zawsze opiera się tylko na prognozach, które wysnuwa się na podstawie tych faktów, które wydarzyły się do daty czynienia prognozy. Prognoza jest więc zawsze pewnym wybieganiem w przyszłość i z istoty rzeczy nigdy nie zawiera w sobie elementu pewności. Ustawodawca uznał jednak, że z uwagi na zagrożenia, jakie niesie ze sobą posiadanie broni i konieczność ochrony społeczeństwa przed tymi zagrożeniami, można i należy brać pod uwagę właśnie prognozy. Ustawodawca uznał też, że pewne fakty powodują, że prognozy są negatywne. Te fakty to skazanie za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz prowadzenie postępowania karnego co do popełnienia tych przestępstw. Gdy chodzi o grupę podmiotów, którym zarzucono przestępstwa wymienione w katalogu z art.15 ust.1 pkt 6 u.b.a., ustawodawca uznał, że co do nich prognozy są negatywne, a osoby te stwarzają zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, ponieważ popełniły przestępstwa uznane przez ustawodawcę za szczególnie niebezpieczne z punktu widzenia posiadania broni przez ich sprawców (lub osoby, co do których tylko toczy się postępowanie karne, a sprawstwo jeszcze nie jest udowodnione). Co do sprawców tych przestępstw ustawodawca uznał, że z uwagi na charakter czynów nie należy przyznawać im (pozostawiać) prawa do broni. Jest po pewien rodzaj ostrożności ze strony ustawodawcy, która to ostrożność, gdy chodzi o interes bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest z oczywistych względów głęboko uzasadniona. Taka interpretacja art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jest prezentowana jest w licznych orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i akceptowana przez Naczelny Sąd Administracyjny. W wyroku z dnia 30 sierpnia 2007 r. II OSK 1166/06, NSA wyjaśnił wprost, że "w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawodawca przesądził jakie zachowania uważa za powodujące uzasadnioną obawę /.../ stwierdził, że obawę taką mogą stwarzać w szczególności osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wprowadzenie takiej regulacji prawnej powoduje, że osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo osoby wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.", (por. także wyroki NSA z dnia 4 czerwca 2007 r. sygn. akt II OSK 863/06, z dnia 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 356/07, z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1390/07, z dnia 17 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1211/07). Pogląd ten Sąd w pełni podziela. Sądowi znane są rozbieżności w orzecznictwie NSA dotyczące wykładni art.15 ust.1 pkt 6 u.b.a. Ze wskazanych wyżej względów Sąd prezentuje pogląd, iż z analizowanego przepisu wynika, iż z woli ustawodawcy, osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa w nim wymienione, w tym przestępstwa przeciwko mieniu, są uznane za stwarzające obawę użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Prawo do posiadania broni jest uprawnieniem wyjątkowym, a jego przyznanie jest ściśle reglamentowane i obwarowane spełnieniem szeregu warunków. Taki stan rzeczy podyktowany jest oczywistą okolicznością, iż z każdym posiadaniem broni wiążą się zagrożenia jej niewłaściwego użycia, a spełnienie warunków ustawowych ma te zagrożenia minimalizować. Z tych względów, chroniąc interes społeczny, ustawodawca zakazał wydawania pozwoleń na broń m.in. osobom, które zostały skazane za określone przestępstwa, w tym przestępstwa przeciwko mieniu. Skoro organ prawidłowo ustalił, że skarżący w dacie decyzji był skazany prawomocnym wyrokiem karnym za przestępstwo przeciwko mieniu, to w świetle powołanych wyżej wywodów okoliczność ta przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą dysponować bronią. W tej sytuacji należy zgodzić się z decyzją Komendanta Głównego Policji, iż w niniejszej sprawie zachodziła obligatoryjna przesłanka do cofnięcia skarżącemu posiadanego pozwolenia na broń palną myśliwską. Zdaniem Sądu nietrafny jest zarzut naruszenia przepisów procesowych (kpa). Organ Policji, oparł się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym i dokonał jego wszechstronnej oceny zgodnie z art. 7, 77, 80 k.p.a a swoją decyzję uzasadnił zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się również z urzędu innych wad zaskarżonego rozstrzygnięcia, które stanowiłyby podstawę do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Zasadnie rozstrzygnięcie zostało oparte przede wszystkim na ustaleniu, że skarżący jest skazany za przestępstwo przeciwko mieniu, którego to faktu nie mogą zniwelować pozytywne opinie o skarżącym. W tym stanie rzeczy brak podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi i uchylenia decyzji, bowiem w świetle dokonanych ustaleń jest ona prawidłowa. Zważywszy powyższe działając na podstawie art. 151 p.p.s.a Sąd orzekł jak w sentencji i skargę oddalił jako nieuzasadnioną.