VI SA/Wa 2842/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2014 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie wydania pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], Minister Gospodarki - działając na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 672 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267 - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku przedsiębiorcy M. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] z siedzibą w [...], przy ul. [...] (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], w której Minister udzielił interpretacji art. 21 ust. 1 pkt 7, art. 91 ust. 5 oraz art. 92 ust. 7 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 1356 ze zm.) - utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lipca 2013 r. udzielającą skarżącemu interpretacji wskazanych wyżej przepisów ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Zaskarżona decyzja Ministra Gospodarki zapadła w następującym stanie faktycznymi i prawnym. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2013 r. skarżący M. T., przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą pod firmą M[...] z siedzibą w [...], przy ul. [...], powołując się na przepis art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, wystąpił do Ministra Gospodarki o wydanie pisemnej interpretacji przepisów art. 92 ust. 1 i ust. 3 w zw. z art. 9 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 7 ustawy z dnia 26 października 1982 r. wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałania alkoholizmowi, co do zakresu i sposobu zastosowania tych przepisów w indywidualnej sprawie opisanej we wniosku, wskazując jednocześnie, że wniosek ten dotyczy zdarzeń przyszłych. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem jest w szczególności działalność oraz przygotowywanie i podawanie napojów. Przedsiębiorca podniósł, iż planuje rozszerzenie prowadzonej przez niego działalności o produkcję i sprzedaż sorbetów oraz deserów (produkowanych według własnych receptur), których bazą będą napoje alkoholowe różnych rodzajów (wino niemusujące, wino musujące, napoje fermentowane, likiery, wódka, spirytus, wermut, miód pitny, whisky, gin) oraz ich mieszanki. Skarżący wskazał, że w opisanych przez niego okolicznościach, napoje alkoholowe będą przetwarzane w taki sposób, że ich własności fizyczne i chemiczne ulegną zmianie tak, że powstaną nowe wyroby. Zdaniem skarżącego będzie to polegało nie tylko na zmieszaniu ww. składników, ale przede wszystkim poddaniu ich obróbce cieplnej, tj. gotowanie, zastyganie oraz mrożenie. Strona wskazała, że przedmiotem produkcji i sprzedaży będzie zatem wyrób, który będzie posiadał w składzie napoje alkoholowe, ale w zmienionej postaci (produkty będą miały postać stałą /nie ciekłą/). Skarżący wskazał, że będą to desery do spożycia przez ludzi - w zależności od wyrobu, będą to sorbety, galaretki lub pianki. Według oświadczenia strony skarżącej, zawartość alkoholu w każdym produkcie będzie przekraczała 18% czystego alkoholu etylowego w 100g oraz będzie jednocześnie przekraczała 11,5% objętości całego produktu. Skarżący wskazał, że wyroby te będą przeznaczone do spożywania przez ludzi, zaś zbywane zarówno w sprzedaży detalicznej, jak i oferowane innym przedsiębiorcom (w szczególności prowadzącym hotele lub restauracje). Skarżący stwierdził jednocześnie, że napoje alkoholowe wykorzystywane przez niego w produkcji nie będą wytwarzane przez skarżącego, lecz nabywane od innych przedsiębiorców w krajowym obrocie hurtowym lub detalicznym. Skarżący przedsiębiorca poinformował ponadto Ministra Gospodarki, że przed zwróceniem się z niniejszym wnioskiem, wystąpił do Głównego Urzędu Statystycznego z wnioskiem o sklasyfikowanie wyrobów, jakie planuje wprowadzić do obrotu. Strona podniosła, że po wskazaniu dokładnego składu swoich wyrobów, GUS stwierdził, że odpowiadają one klasyfikacji PKWiU pod numerami: PKWiU 10.52.10.0 "Lody śmietankowe i pozostałe lody jadalne"; PKWiU 10.82.19.0 "Pozostałe różne artykuły spożywcze gdzie indziej niesklasyfikowane". Skarżący przedsiębiorca wskazał jednak, że planując rozpoczęcie działalności gospodarczej polegającej na wprowadzaniu na rynek ww. wyrobów, powziął wątpliwości, czy do jej prowadzenia niezbędne jest uzyskanie stosownego zezwolenia. Skarżący, powołując się na brzmienie przepisu art. 21 ust. 1 pkt 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zawierającego definicję "obrotu hurtowego napojami alkoholowymi" - uznał, że literalna i logiczna wykładnia zwrotu: "zakup napojów alkoholowych w celu dalszej ich odsprzedaży" jednoznacznie wskazuje, że chodzi tu o: (1) zakup napoju alkoholowego, a następnie (2) proste odsprzedanie tego napoju alkoholowego innym przedsiębiorcom w ramach łańcucha sprzedażowego, bez dokonywania przetworzenia tych napojów, ani nawet otwierania opakowań, w których znajdowały się one w chwili ich zakupu przez podmiot dokonujący obrotu hurtowego. Skarżący uznał, że produkt sprzedawany w ramach obrotu hurtowego posiada zatem te same właściwości chemiczne i fizyczne (skład, objętość, wagę, itp.), jak te same produkty w chwili ich zakupu w celu ich odsprzedaży. Zdaniem strony skarżącej, wykładnia tego przepisu nie prowadzi jednak do wniosku, że obrotem hurtowym będzie zakup napoju alkoholowego, a następnie poddanie go przetworzeniu, w celu dokonania sprzedaży, jako nowy, odrębny wyrób. Tymczasem, jak wskazał skarżący przedsiębiorca, napoje alkoholowe kupowane przez niego od dostawcy hurtowego, będą przez niego przetwarzane w taki sposób, że ich własności fizyczne i chemiczne, ulegną zmianie tak, że powstanie nowy wyrób. Przedsiębiorca uznał, że nie będzie zatem dokonywał dalszej odsprzedaży napojów alkoholowych, ale będzie de facto produkował nowy wyrób (posiadający w swym składzie alkohol etylowy), w celu jego sprzedaży pod nową marką, w zupełnie innym składzie i innym stanie fizycznym (stanie nie ciekłym). W związku z powyższym, skarżący przedsiębiorca stwierdził, że – w jego ocenie - sytuacja faktyczna przedstawiona we wniosku o interpretacje spełnia przesłanki obrotu hurtowego wyłącznie w tym znaczeniu, że produkty zawierające w składzie alkohol etylowy będą sprzedawane innym przedsiębiorcom posiadającym zezwolenia na sprzedaż detaliczną, a nie bezpośrednio konsumentom. W konsekwencji, skarżący uznał, że definicję legalną zawartą w art. 21 pkt 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, należy czytać jako całość, tj. przesłanki w niej wskazane powinny być spełnione łącznie do tego, aby stwierdzić, że mamy do czynienia z obrotem hurtowym napojami alkoholowymi. Zdaniem strony skarżącej, nie wydaje się zatem, aby sprzedaż tych produktów innym przedsiębiorcom, wypełniała przesłanki obrotu hurtowego napojami alkoholowymi w rozumieniu art. 21 pkt 7 cyt. ustawy. Mając na uwadze powyższe, skarżący przedsiębiorca uznał, że zasadne jest stwierdzenie, iż do prowadzenia przez niego działalności gospodarczej, opisanej we wniosku, nie jest niezbędne uzyskanie zezwolenia na obrót hurtowy napojami alkoholowymi, albowiem - po pierwsze, z klasyfikacji dokonanej przez GUS wynika, że nie są one napojami alkoholowymi, a po drugie - skarżący nie będzie dokonywał ich odsprzedaży, w rozumieniu art. 21 pkt 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Skarżący wskazał ponadto, że biorąc pod uwagę fakt, iż do uzyskania zezwolenia na obrót hurtowy napojów alkoholowych niezbędne jest uiszczenie opłaty (daniny publicznej), wystąpienie z niniejszym wnioskiem stało się konieczne i uzasadnione, a właściwą podstawą prawną tego wniosku jest przepis art. 10 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Dodatkowo skarżący przedsiębiorca poinformował, że przedmiotowy wniosek jest już kolejnym jego wnioskiem, który dotyczy interpretacji pojęcia "obrót hurtowy napojami alkoholowymi", lecz wskazał jednocześnie, iż poprzednia sprawa nie była tożsama pod względem stanu faktycznego, gdyż nie uwzględniała stanowiska GUS w sprawie klasyfikacji wyrobów. W tej sytuacji, skarżący uznał, że wniosek ten stanowi zatem rozpoczęcie nowej sprawy administracyjnej. W wyniku rozpatrzenia wniosku strony skarżącej Minister Gospodarki, powołując się na przepisy art. 104 k.p.a. i art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 9 ust. 1 i art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], stwierdził, że przedsiębiorca M. T. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...] z siedzibą w [...], przy ul. [...], obowiązany jest do uzyskania zezwolenia na obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości powyżej 18% alkoholu, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi i w związku z tym do uiszczenia opłaty za wydanie zezwolenia, o której mowa w art. 9 ust. 7 cytowanej ustawy, w przypadku zbywania wyrobów, określonych we wniosku złożonym w dniu [...] czerwca 2013 r., o zawartości powyżej 18% alkoholu, przedsiębiorcom posiadającym zezwolenia, o których mowa w art. 18 ust. 1 ww. ustawy. W uzasadnieniu Minister Gospodarki, powołując się na przepis art. 46 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zawierający definicję napoju alkoholowego, w rozumieniu tej ustawy - uznał, że biorąc pod uwagę spożywcze przeznaczenie wyrobów, które zamierza produkować skarżący przedsiębiorca oraz stężenie zawartego w nich alkoholu, należy stwierdzić, że produkty te mieszczą się w przytoczonej definicji napoju alkoholowego i podlegają przepisom ww. ustawy. Minister Gospodarki stwierdził, że w omawianej sytuacji skarżący przedsiębiorca nie stanowi podmiotu prowadzącego sprzedaż hurtową napojów alkoholowych, w rozumieniu art. 21 pkt 7 ustawy, lecz jest producentem wyrobów zawierających powyżej 18% alkoholu. Zatem, jak wskazał Minister, zastosowanie ma w tym przypadku przepis art. 91 ust. 5 cyt. ustawy, z którego jednoznacznie wynika, że producent napojów alkoholowych jest obowiązany do uzyskania zezwolenia na obrót hurtowy napojami alkoholowymi, jeżeli zbywa swoje wyroby przedsiębiorcom posiadającym zezwolenia, o których mowa w art. 18 ust. 1 tej ustawy. Organ zauważył, że skarżący przedsiębiorca zamierza zbywać wyprodukowane przez siebie wyroby o zawartości powyżej 18% alkoholu przedsiębiorcom posiadającym zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych. Zatem, zdaniem Ministra Gospodarki, przedsiębiorca ten obowiązany jest do uzyskania zezwolenia Ministra Gospodarki na obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości powyżej 18% alkoholu i w związku z tym do uiszczenia opłaty za wydanie zezwolenia, o której mowa w art. 92 ust. 7 ww. ustawy. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. skarżący przedsiębiorca złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wnosząc o uchylenie spornej decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2013 r. w całości, strona skarżąca zarzuciła, że decyzja ta została wydana po upływie terminu wynikającego z przepisu art. 10a ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, tj. po upływie trzydziestu dni od dnia wniesienia wniosku o wydanie pisemnej interpretacji. W związku z tym, skarżący uznał, że zgodnie z art. 10a ust. 1 zdanie drugie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, należy stwierdzić, że została wydana decyzja stwierdzająca prawidłowość stanowiska przedstawionego we wniosku złożonym przez stronę w dniu [...] czerwca 2013 r. W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia skarżący stwierdził, że podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone we wniosku złożonym w dniu [...] czerwca 2013 r., jednocześnie uznając za nieprawidłową interpretację przedstawioną przez Ministra Gospodarki w zaskarżonej decyzji. Skarżący zauważył, że produkty, które planuje produkować, zostały sklasyfikowane przez GUS nie, jako napoje alkoholowe, a jako "Lody śmietankowe i pozostałe lody jadalne" (PKWiU 10.52.10.0) oraz "Pozostałe różne artykuły spożywcze gdzie indziej niesklasyfikowane" (PKWiU 10.82.19.0). Ponadto, skarżący stwierdził, że nie będzie dokonywał obrotu hurtowego, w rozumieniu przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałania alkoholizmowi. W konsekwencji, skarżący uznał zatem, że nie ma obowiązku uzyskania zezwolenia na obrót hurtowy napojami alkoholowymi. Niezależnie od powyższego, skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z uchybieniem terminu określonego w art. 10a ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Przedsiębiorca wskazał bowiem, że wniosek o wydanie pisemnej interpretacji złożył w dniu [...] czerwca 2013 r., uiszczając należną opłatę. Skarżący uznał, że wniosek jego był kompletny i nie wymagał uzupełnienia. W związku z tym, skarżący uznał, że decyzja w tej sprawie powinna zostać wydana w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku, a zatem do dnia [...] lipca 2013 r. Skarżący przedsiębiorca stwierdził, że zgodnie z ugruntowanym poglądem wyrażonym zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie, przyjmuje się, iż decyzja administracyjna wchodzi do obrotu prawnego (rozpoczyna byt prawny) od jej skutecznego doręczenia stronie. Skarżący wskazał, że od dnia podpisania decyzja wiąże jedynie organ administracji, który wydał decyzję. Zdaniem skarżącego przedsiębiorcy, w terminie określonym w art. 10a ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, powinno zatem nastąpić doręczenie mu zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca wskazała jednocześnie, że również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 23 listopada 2009 r., wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Gl 603/09, przyjął, iż "przewidziany w art. 10a ustawy o swobodzie działalności gospodarczej termin, w którym organ administracji publicznej może skutecznie wydać decyzję zawierającą interpretację co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, może być uznany za zachowany jedynie wówczas, gdy przed jego upływem, interpretacja zostanie skutecznie doręczona bądź ogłoszona wnioskodawcy". Skarżący zauważył ponadto, że powyższe stanowisko podzielił także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 lipca 2009 r., sygn. akt VII SA/WA 612/09. Skarżący stwierdził, że w pełni podziela pogląd przedstawiony we wskazanych powyżej wyrokach sądów administracyjnych, uznając go za prawidłowy. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Minister Gospodarki, działając na podstawie przepisów art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lipca 2013 r. udzielającą skarżącemu przedsiębiorcy interpretacji wskazanych wyżej przepisów ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W uzasadnieniu wydanej decyzji Minister Gospodarki, powołując się na brzmienie przepisu art. 46 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - stwierdził, że wyroby, które zamierza produkować i wprowadzać do obrotu skarżący przedsiębiorca, spełniają kryterium uznania je za napoje alkoholowe, w rozumieniu cyt. ustawy. Zdaniem organu, wynika to z opisu wyrobów - dokonanego przez stronę skarżącą - określającego ich specyfikę i skład procentowy. Według Ministra, dla uznania danego wyrobu za napój alkoholowy objęty postanowieniami ww. ustawy bez znaczenia jest fakt, że wyrób ten nie jest płynem. Organ wskazał bowiem, że ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi definiuje napój alkoholowy jako produkt, nie określając żadnych szczególnych cech co do jego postaci. Minister Gospodarki stwierdził, że zgodnie z art. 91 ust. 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, producent napojów alkoholowych jest obowiązany do uzyskania zezwolenia na obrót hurtowy napojami alkoholowymi, jeżeli zbywa swoje wyroby przedsiębiorcom posiadającym zezwolenia, o których mowa w art. 18 ust. 1 tej ustawy, czyli przedsiębiorcom posiadającym zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży. Organ uznał, że stronę skarżącą, zgodnie z opisanym przez nią stanem faktycznym, należy traktować jako producenta napojów alkoholowych, objętych obowiązkiem określonym w art. 91 ust. 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W związku z tym, organ stwierdził, że strona skarżąca ma obowiązek - w przedstawionym przez nią stanie faktycznym - uzyskać stosowne zezwolenie ministra właściwego ds. gospodarki na obrót hurtowy napojami alkoholowymi o zawartości powyżej 18% alkoholu, gdyż będzie zbywała swoje wyroby przedsiębiorcom posiadającym zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży. Organ wskazał jednocześnie, że w przypadku uzyskania zezwolenia, po stronie skarżącej powstanie z tego tytułu obowiązek uiszczenia opłaty za to zezwolenie w wysokości określonej w art. 92 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W konsekwencji Minister Gospodarki uznał, że decyzja wydana w dniu [...] lipca 2013 r. zawiera właściwą interpretację przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Ustosunkowując się z kolei do zarzutu strony skarżącej dotyczącego wydania przez Ministra Gospodarki decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. z naruszeniem terminu ustawowego, organ uznał argumenty strony za nietrafne. Organ, powołując się na przepis art. 10a ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej - uznał, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy Minister Gospodarki wydał decyzję w terminie. Organ bowiem, że "wydanie interpretacji", w myśl wyżej przywołanego przepisu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, oznacza podpisanie decyzji i wysłanie jej na właściwy adres w celu jej doręczenia. Organ zauważył, że wniosek strony skarżącej o wydanie interpretacji wpłynął do Ministerstwa Gospodarki w dniu [...] czerwca 2013 r., decyzja zaś została podpisana przez osobę upoważnioną oraz wysłana (nadana) na adres skarżącego w dniu [...] lipca 2013 r., tj. po upływie 28 dni od dnia złożenia wniosku. W opinii Ministra Gospodarki, pomimo odwołania się przez stronę skarżącą do orzecznictwa Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, nieuzasadniony jest pogląd skarżącego przedsiębiorcy, jakoby termin określony w art. 10a ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej obejmował także swym zakresem czas wystąpienia faktu doręczenia decyzji stronie. Minister uznał bowiem, że czynność doręczenia nie jest w żaden sposób zależna od organu wydającego decyzję. W tej sytuacji, zdaniem organu, czas jej dokonania nie może wpływać na ocenę wywiązania się organu z nałożonych na niego obowiązków interpretacyjnych. Pismem z dnia [...] września 2013 r. skarżący przedsiębiorca M. T., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do WSA w Warszawie skargę na powyższą decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] sierpnia 2013 r. Wnosząc o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2013 r., a także o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności: naruszenie art. 21 pkt 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - poprzez dokonanie błędnej interpretacji pojęcia "obrót hurtowy", w rozumieniu przepisów tej ustawy i uznanie, że działalność gospodarcza, jaką planuje podjąć skarżący przedsiębiorca będzie stanowiła obrót hurtowy napojami alkoholowymi, podczas gdy stan faktyczny opisany we wniosku o wydanie pisemnej interpretacji, nie spełnia wszystkich przesłanek definicji obrotu hurtowego, w rozumieniu art. 21 pkt 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi; naruszenie art. 9 ust. 1 i art. 91 ust. 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - poprzez uznanie, że w stanie faktycznym opisanym we wniosku o wydanie pisemnej interpretacji, niezbędne jest uzyskanie zezwolenia na obrót hurtowy napojami alkoholowymi, podczas gdy stan faktyczny opisany we wniosku nie spełnia wszystkich przesłanek definicji obrotu hurtowego, w rozumieniu art. 21 pkt 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a zatem do prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej opisanej w tym wniosku, nie jest niezbędne posiadanie zezwolenia, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi; 2) naruszenie przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na wynik spraw, w szczególności: a) naruszenie art. 10a ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej - poprzez nieuchylenie zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. wcześniejszej decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2013 r., gdy tymczasem decyzja ta została wydana po upływie terminu trzydziestu dni od dnia złożenia kompletnego wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów, a zatem zgodnie z art. 10a ust. 1 zdanie drugie cyt. ustawy, stwierdzić należy, że Minister Gospodarki powinien był uznać za prawidłowe stanowisko skarżącego przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa; b) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez utrzymanie w mocy decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2013 r., gdy tymczasem naruszenia wskazane powyżej, zarówno natury merytorycznej, jak i formalnej (wydanie decyzji po upływie terminu oznaczonego w art. 10a ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej), dawały temu organowi podstawy do uchylenia decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2013 r. W uzasadnieniu strona skarżąca stwierdziła, że Minister Gospodarki dokonał wadliwej interpretacji przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości, albowiem odwołując się do definicji napoju alkoholowego, wynikającej z przepisu art. 46 § 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, stwierdził, że produkty, jakie skarżący przedsiębiorca planuje wprowadzić do obrotu są napojami alkoholowymi, bez względu na to, jak zostały sklasyfikowane według klasyfikacji PKWiU oraz bez względu na to, czy znajdują się w stanie ciekłym, czy też stałym. Skarżący zauważył, że zwrócił się z wnioskiem do Głównego Urzędu Statystycznego o sklasyfikowanie wyrobów, jakie planuje wprowadzić do obrotu. Po wskazaniu dokładnego składu wyrobów, GUS stwierdził, że odpowiadają one klasyfikacji PKWiU pod numerami: PKWiU 10.52.10.0 "Lody śmietankowe i pozostałe lody jadalne" oraz PKWiU 10.82.19.0 "Pozostałe różne artykuły spożywcze gdzie indziej niesklasyfikowane". W tej sytuacji, strona skarżąca uznała zatem, że produkty, jakie planuje wprowadzić na rynek, nie mogą być uznane za napoje alkoholowe, albowiem - jak wynika z powyższego - dla klasyfikacji tych wyrobów nieistotne jest to, że w składzie zawierać będą alkohol etylowy, a to, w jaki sposób będą otrzymywane, tj. w jaki sposób składniki (w tym alkohol etylowy) będą przetwarzane do uzyskania końcowego wyrobu. Ponadto, strona skarżąca wskazała, że definicja "napoju alkoholowego", na którą powołuje się organ, a która wskazana jest w przepisie art. 46 ust 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, znajduje się w rozdziale tej ustawy dotyczącym przepisów karnych, a zatem - w ocenie strony skarżącej - powinna być interpretowana wyłącznie w kontekście dopuszczenia się czynu karalnego, a nie w kontekście przepisów o charakterze administracyjnym, dotyczących uzyskania właściwego zezwolenia. Przyjmując bowiem wzór racjonalnego ustawodawcy oraz dokonując wykładni systemowej i logicznej art. 46 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi stwierdzić należy, zdaniem skarżącego, że gdyby zamierzeniem ustawodawcy było zbudowanie definicji mającej odgrywać rolę również w zakresie przepisów o charakterze administracyjnym zapisanych w tej ustawie, wprowadziłby on tę definicję w art. 21 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, w którym zawarto słowniczek pojęć używanych w tej ustawie. Według strony skarżącej, niedopuszczalne zatem było posłużenie się przez organ administracji definicją "napoju alkoholowego", w sposób nadający tej definicji znaczenia innego, niż zamierzony przez ustawodawcę, dokonując jego nadinterpretacji. Niezależnie od powyższego, strona skarżąca uznała, że działalność gospodarcza, jaką planuje podjąć skarżący przedsiębiorca, nie jest "obrotem hurtowym", w rozumieniu art. 21 pkt 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Strona podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko, iż literalna i logiczna wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że chodzi tu o (1) zakup napoju alkoholowego, a następnie (2) proste odsprzedanie tego napoju alkoholowego innym przedsiębiorcom, bez dokonywania przetworzenia tych napojów, ani nawet otwierania opakowań, w których znajdowały się one w chwili ich zakupu przez podmiot dokonujący obrotu hurtowego. Strona uznała zatem, że produkt sprzedawany w ramach obrotu hurtowego posiada te same właściwości chemiczne i fizyczne (skład, objętość, wagę, itp.), jak te same produkty w chwili ich zakupu w celu ich odsprzedaży. Zdaniem strony skarżącej, wykładnia przepisu art. 21 pkt 7 cyt. ustawy nie prowadzi jednak do wniosku, że obrotem hurtowym będzie zakup napoju alkoholowego, następnie poddanie go przetworzeniu, w celu dokonania sprzedaży, jako nowy, odrębny wyrób. Strona skarżąca zarzuciła, że organ administracji nie dokonał w ogóle interpretacji przepisu art. 21 pkt 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, w oparciu o stan faktyczny przedstawiony we wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów. Skarżący wskazał, że nie będzie dokonywał prostej odprzedaży napojów alkoholowych, ale będzie dokonywał ich przetworzenia. W związku z tym, w jego ocenie, sytuacja faktyczna przedstawiona we wniosku o interpretację spełnia przesłanki obrotu hurtowego wyłącznie w tym znaczeniu, że produkty zawierające w składzie alkohol etylowy, będą sprzedawane innym przedsiębiorcom posiadającym zezwolenia na sprzedaż detaliczną, a nie bezpośrednio konsumentom. Niemniej, według skarżącego przedsiębiorcy, definicję legalną zawartą w przepisie art. 21 pkt 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, należy jednak czytać jako całość, a więc - według strony - przesłanki w niej wskazane powinny być spełnione łącznie do tego, aby stwierdzić, że mamy do czynienia z obrotem hurtowym napojami alkoholowymi. Niezależnie od wskazanych powyżej względów natury merytorycznej, skarżący podtrzymał również zarzut wydania przez Ministra Gospodarki obu spornych decyzji z naruszeniem terminu wskazanego w przepisie art. 10a ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Strona skarżąca stwierdziła, że skoro wniosek o wydanie pisemnej interpretacji złożony został w dniu [...] czerwca 2013 r., po uiszczeniu należnej opłaty, decyzja w tej sprawie powinna zostać wydana w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku, a zatem nie później niż do dnia [...] lipca 2013 r. Strona, powołując się na stanowisko wyrażone zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie, uznał, że decyzja administracyjna wchodzi do obrotu prawnego (rozpoczyna byt prawny) od jej skutecznego doręczenia stronie, zaś od dnia podpisania - wiąże jedynie organ administracji, który wydał przedmiotową decyzję. Mając na względzie powyższe, skarżący uznał zatem, że w terminie określonym w art. 10a ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, powinno nastąpić doręczenie zaskarżonej decyzji stronie wnoszącej o dokonanie interpretacji. Skarżący, uzasadniając swój pogląd, ponownie odwołał się do stanowiska wyrażonego zarówno w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 listopada 2009 r. (sygn. akt II SA/Gl 603/09), jak i wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2009 r. (sygn. akt VII SA/Wa 612/09). W związku z powyższym, skarżący uznał, że Minister Gospodarki powinien był uchylić sporną decyzję z dnia [...] lipca 2013 r. i uznać za prawidłową interpretację przepisów wskazaną we wniosku skarżącego. Pomimo tego, organ utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2013 r., przez co - zdaniem strony skarżącej - naruszył przepis art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W świetle powyższego, należy stwierdzić, że analizowana pod tym kątem skarga M. T. - przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] z siedzibą w [...] nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Minister Gospodarki, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] lipca 2013 r., w której organ ten udzielił stronie skarżącej interpretacji przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - nie naruszył przepisów prawa. Sąd uznał, że Minister Gospodarki, wydając obie sporne decyzje administracyjne, nie dopuścił się przede wszystkim naruszenia przepisu art. 10a ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, albowiem - wbrew zarzutom strony skarżącej - organ ten wydał sporną decyzję z dnia [...] lipca 2013 r. w stosownym terminie wskazanym przez ustawodawcę. Ponadto organ nie naruszył zarówno przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności powołanego przez stronę skarżącą art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., a także przepisów art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., jak również przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności art. 21 ust. 1 pkt 7 oraz art. 9 ust. 1 i art. 91 ust. 5 oraz art. 92 ust. 7 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W działaniu Ministra Gospodarki Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek nieprawidłowości, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Sąd uznał, że w uzasadnieniach obu spornych rozstrzygnięć organ wyjaśnił w sposób dostatecznie jasny motywy podjętych decyzji, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji, należy na wstępie wskazać, że wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez skarżącą spółkę, Minister Gospodarki, wydając sporną decyzję z dnia [...] lipca 2013 r., nie dopuścił naruszenia terminu ustawowego, o którym mowa w przepisie art. 10a ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zgodnie z przepisem art. 10a ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, interpretację wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania przez organ administracji publicznej lub państwową jednostkę organizacyjną kompletnego i opłaconego wniosku. W razie niewydania interpretacji w terminie uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska przedsiębiorcy przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji. W literaturze przyjmuje się, że przed ustaleniem terminu wydania interpretacji istotne staje się wyjaśnienie pojęcia "wydania interpretacji". Trzeba bowiem ustalić, czy w pojęciu tym mieści się jedynie jej wydanie – czyli sporządzenie przez organ na podstawie otrzymanego wniosku, opatrzenie datą i podpisanie przez uprawniony podmiot (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt I FPS 2/08, ONSAiWSA 2009, nr 1, poz. 2), czy również doręczenie jej wnioskodawcy. W tym przedmiocie możemy wyróżnić dwa stanowiska: według pierwszego w pojęciu wydania interpretacji mieści się także jej doręczenie przed upływem terminu (np. wyrok NSA z dnia 7 maja 2009 r., II FSK 99/08, LEX nr 549413, czy też powołany przez stronę skarżącą - wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lipca 2009 r., VII SA/Wa 612/09, LEX nr 553593 oraz wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 603/09). Oznacza to, że termin może być uznany za zachowany jedynie wówczas, gdy przed jego upływem interpretacja została skutecznie doręczona wnioskodawcy. Według drugiego stanowiska udzielenie interpretacji to jej wydanie, natomiast doręczenie może nastąpić w terminie późniejszym (tak m.in. uchwała NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II FPS 7/09, ONSAiWSA z 2010 r., nr 3, poz. 38). Mając na względzie powyższe stanowiska, a także biorąc pod uwagę aktualną linię orzecznictwa sądowego, należy przyjąć odmienność terminów "wydanie" oraz "doręczenie". Należy zauważyć bowiem, że "utożsamianie «wydania» interpretacji z jej «doręczeniem» i związane z tym skutki, przeczą istocie, jak i celom, które miały zostać zrealizowane w związku z wprowadzeniem tej instytucji, a które w rzeczy samej sprowadzają się do realizacji pewności prawa i związanego z tym bezpieczeństwa podatkowego" (vide: M. Sieradzka /w:/ M. Sieradzka, M. Zdyb, Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej. Komentarz, LEX 2013, Komentarz do art. 10a ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, teza 2 i cyt. tam uchwała NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II FPS 7/09). Zdaniem Sądu, konsekwencja, z jaką ustawodawca używa odrębnych pojęć "wydanie" i "doręczenie", nie pozwala przyjąć, że w przypadku, o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, utożsamił wydanie interpretacji z jej doręczeniem. W związku z tym, należy uznać, że jeżeli organowi wyznaczono termin do dokonania określonej czynności, to dokonanie jej w którymkolwiek, także ostatnim przed jego upływem dniu, jest równoznaczne z dochowaniem ustawowego terminu (podobnie: wyrok NSA z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1263/09). W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy Minister Gospodarki zasadnie przyjął, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - wydał sporną decyzję z dnia [...] lipca 2013 r. w terminie wyznaczonym w art. 10a ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, albowiem "wydanie interpretacji", w myśl tego przepisu, oznacza podpisanie decyzji i wysłanie jej na właściwy adres w celu jej doręczenia. W tej sytuacji, skoro z akt administracyjnych wynika bezspornie, że wniosek strony skarżącej o wydanie interpretacji wpłynął do Ministerstwa Gospodarki w dniu [...] czerwca 2013 r., decyzja zaś została podpisana przez osobę upoważnioną oraz wysłana (nadana) na adres skarżącego w dniu [...] lipca 2013 r., tj. po upływie 28 dni od dnia złożenia wniosku, Minister zasadnie przyjął, że nie naruszył terminu określonego w art. 10a ust. 1 cyt. ustawy. Ustosunkowując się do zarzutów stricte merytorycznych dotyczących wadliwej rzekomo interpretacji przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, należy - zdaniem Sądu - wskazać, że stanowisko Ministra Gospodarki wyrażone w obu spornych decyzjach administracyjnych nie narusza zarówno dyspozycji przepisów art. 10 ust. 1 i ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, jak również sformułowane zostało w oparciu o prawidłową i wszechstronną interpretację przepisów art. 21 ust. 1 pkt 7, art. 9 ust. 1, art. 91 ust. 5 oraz art. 92 ust. 7 w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Należy wskazać, że z opisanego we wniosku z dnia [...] czerwca 2013 r. stanu faktycznego wynika, że strona skarżąca zamierza produkować wyroby zawierające powyżej 18% alkoholu, które następnie planuje zbywać przedsiębiorcom posiadającym właściwe zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do spożycia w miejscu i poza miejscem sprzedaży (w tym restauracje i hotele). Do wyrobu tych produktów strona zamierza wykorzystywać napoje alkoholowe nabywane od innych przedsiębiorców w obrocie hurtowym lub detalicznym. Wyroby, które strona skarżąca zamierza produkować, zostały sklasyfikowane przez Główny Urząd Statystyczny "lody śmietankowe i pozostałe lody jadalne" (PKWiU 10.52.10.0) oraz "pozostałe różne artykuły spożywcze, gdzie indziej niesklasyfikowane" (PKWiU 10.89.19.0). Jednocześnie, strona skarżąca, opisując planowane wyroby, posługuje się określeniem "desery do spożycia przez ludzi", "sorbety, galaretki lub pianki" oraz zastrzega, że produkty te będą miały postać stałą, a nie ciekłą. Strona skarżąca zarzuciła w skardze, że - wbrew stanowisku organu - działalność, którą zamierza wykonywać nie spełnia kryteriów uznania jej za obrót hurtowy, zdefiniowany w art. 21 ust. 1 pkt 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Zgodnie z przepisem art. art. 21 ust. 1 pkt 7 cyt. ustawy, przez "obrót hurtowy napojami alkoholowymi" rozumie się zakup napojów alkoholowych w celu dalszej ich odsprzedaży przedsiębiorcom posiadającym właściwe zezwolenia. Jak stanowi przepis art. 9 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości powyżej 18% alkoholu może być prowadzony tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez ministra właściwego do spraw gospodarki. Z kolei, w świetle przepisu art. 91 ust. 5 ww. Ustawy, producent napojów alkoholowych jest obowiązany do uzyskania zezwolenia na obrót hurtowy napojami alkoholowymi, jeżeli zbywa swoje wyroby przedsiębiorcom posiadającym zezwolenia, o których mowa w art. 18 ust. 1. Przepis art. 46 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi stanowi, że "napojem alkoholowym", w rozumieniu ustawy, jest produkt przeznaczony do spożycia zawierający alkohol etylowy pochodzenia rolniczego w stężeniu przekraczającym 0,5% objętościowych alkoholu. Mając na względzie powyższe, należy - zdaniem Sądu - uznać, że z uwagi na spożywcze przeznaczenie wyrobów, które zamierza produkować skarżący przedsiębiorca, a także z uwagi na planowane - według oświadczenia strony - stężenie zawartego w nich alkoholu, produkty te mieszczą się w przytoczonej definicji napoju alkoholowego i niewątpliwie podlegają przepisom ww. ustawy. W omawianej sytuacji należy uznać więc, iż skarżący przedsiębiorca nie będzie stanowić podmiotu prowadzącego sprzedaż hurtową napojów alkoholowych, w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 7 cyt. ustawy, lecz będzie producentem wyrobów zawierających powyżej 18% alkoholu. Zatem, jak słusznie stwierdził Minister Gospodarki, zastosowanie będzie miał w tym przypadku przepis art. 91 ust. 5 interpretowanej ustawy, z którego jednoznacznie wynika, że producent napojów alkoholowych jest obowiązany do uzyskania zezwolenia na obrót hurtowy napojami alkoholowymi, jeżeli zbywa swoje wyroby przedsiębiorcom posiadającym zezwolenia, o których mowa w art. 18 ust. 1. W opinii Sądu, organ słusznie przyjął w konsekwencji, że skoro obowiązek uzyskania zezwolenia przez producenta napojów alkoholowych, którym - według przedstawionego stanu faktycznego - zamierza być strona skarżąca, wynika z przepisu art. 91 ust. 5 ww. ustawy, to w tej sytuacji, w stosunku do skarżącego przedsiębiorcy powstanie z powyższego tytułu obowiązek uiszczenia przez stronę opłaty za zezwolenie w wysokości określonej w przepisie 92 ust. 7 omawianej ustawy. Strona skarżąca, zarzucając organowi wydanie wadliwej interpretacji, podniosła, że - w jej opinii – produkty, jakie zamierza wprowadzić na rynek, nie mogą być uznane za napoje alkoholowe, bowiem dla klasyfikacji tych wyrobów istotny jest sposób przetwarzania składników, a nie zawartość alkoholu. Zdaniem Sądu, powyższy zarzut jest nietrafny, albowiem Minister Gospodarki, powołując się na przepis art. 46 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zasadnie wskazał, że wyroby, które strona zamierza wprowadzić do obrotu skarżący przedsiębiorca, spełniają kryteria uznania je za napoje alkoholowe, w rozumieniu ww. ustawy. W ocenie Sądu, powyższy pogląd Ministra wynika przede wszystkim z opisu wyrobów, określającego ich specyfikę jak i zawartość procentową alkoholu etylowego. Według Sądu, organ słusznie przyjął, że dla uznania wyrobu za napój alkoholowy bez znaczenia jest fakt konsystencji produktu, albowiem interpretowana ustawa z dnia 26 października 1982 r. definiuje napój alkoholowy, jako produkt, nie określając jednocześnie żadnych szczególnych cech co do jego postaci. W tej sytuacji, Minister rozważnie wskazał, że dla uznania danego wyrobu za napój alkoholowy, objęty postanowieniami ww. ustawy, bez znaczenia jest fakt, że wyrób ten nie jest płynem. Ustosunkowując się w tej sytuacji do zarzutu skarżącego, jakoby produkty, które zamierza wprowadzić na rynek, nie mogą być uznane za napoje alkoholowe, z uwagi na fakt, iż dla klasyfikacji tych wyrobów istotny jest sposób przetwarzania składników, a nie zawartość alkoholu, należy - zdaniem Sądu - w pełni podzielić stanowisko organu i wskazać, że – w świetle powołanego przepisu art. 46 ust. 1 cyt. ustawy - dla uznania wyrobu za napój alkoholowy bez znaczenia jest fakt konsystencji produktu, albowiem, jak wskazano powyżej, ustawa definiuje napój alkoholowy, jako produkt, nie określając żadnych szczególnych cech co do jego postaci. Z kolei, odnosząc się do argumentów skarżącego, w ramach których strona zarzuciła, że Minister dokonał swoistej nadinterpretacji definicji napoju alkoholowego, określonej w art. 46 ust. 1 ustawy, pomijając okoliczność, że jako umieszczony w rozdziale dotyczącym przepisów karnych, winien on być stosowany wyłącznie w kontekście przepisów zwartych w tym rozdziale, należy stwierdzić, że jest to błędne stanowisko strony skarżącej. Organ słusznie stwierdził bowiem, że ze spornego przepisu wyraźnie wynika, iż definicja "napoju alkoholowego" dotyczy całej ustawy (z uwagi na użycie przez ustawodawcę zwrotu "napojem alkoholowym w rozumieniu ustawy jest ..."), a nie tylko wskazanego przez stronę rozdziału dotyczącego unormowań prawno-karnych. W związku z powyższym, Sąd uznał, że sporna decyzja wydana w dniu [...] lipca 2013 r. oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Ministra Gospodarki z dnia [...] sierpnia 2013 r. zawierają właściwą interpretację przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Mając na względzie wskazane argumenty, Sąd stwierdził, że poczynione przez organ administracji publicznej ustalenia, w zakresie stwierdzonych podstaw do dokonanej interpretacji przepisów ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, wynikają z prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów zarówno ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, jak i ustawy o swobodzie działalności gospodarczej - nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. W ocenie Sądu, należy w konsekwencji uznać, że Minister Gospodarki, rozstrzygając w niniejszej sprawie, wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu owego stanu zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organ oparł swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku postępowania, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, że stanowisko wyrażone w obu spornych decyzjach organ Minister Gospodarki uzasadnił w sposób prawidłowy, przestrzegając wszelkich reguł określonych szczegółowo przez normę prawną wyrażoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.