VI SA/Wa 306/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Policji z dnia [...] września 2007 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego P. S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją Komendanta Policji z dnia [...] września 2007 r., wydaną na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, z późn. zm.), art. 104 oraz art. 268 a k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku p. P. S. (dalej: wnioskodawcy, skarżącego) odmówiono wydania pozwolenia na broń palną sportową, w celu uprawiania strzelectwa sportowego. Wnioskodawca wystąpił do Komendanta Policji z podaniem o wydanie pozwolenia na zakup i posiadanie jednej sztuki broni palnej sportowej bocznego oraz jednej centralnego zapłonu (pistolet lub rewolwer), w celach sportowych. Podanie wnioskodawca uzasadnił możliwością uzyskiwania lepszych wyników we współzawodnictwie sportowym, w związku z użytkowaniem indywidualnej broni, odmową zakupu przez klub indywidualnej broni dla zawodnika, niską jakością broni klubowej, możliwością korzystania z indywidualnej broni na strzelnicach poza klubem. Ponadto strona zaznaczyła, że aktywnie uczestniczy w zawodach i treningach, uzyskuje dobre wyniki (złote i srebrne odznaki strzeleckie) oraz spełnia minimalne wymogi definiujące czynne uprawianie strzelectwa sportowego, określone w uchwale Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego z dnia 19 listopada 2005 r. Wraz z podaniem oraz po wezwaniu do uzupełnienia materiału, wnioskodawca złożył orzeczenie lekarskie i psychologiczne stwierdzające brak przeciwwskazań do dysponowania bronią zgodnie z art. 15 ust 3 ustawy o broni i amunicji, kopię dowodu osobistego, życiorys, zaświadczenie z miejsca pracy, kopię podania do ZKS o zakup indywidualnej broni wraz z kopią odpowiedzi, kopię legitymacji członkowskiej w ZKS, decyzję PZSS przyznającą licencję klubowi sportowemu, orzeczenie PZSS o nadaniu patentu i licencji, zaświadczenie PZSS nr [...] (wydane na podstawie art. 53 b ust. 3 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej - Dz. U. z 2001 r. nr 81, poz. 889, z późn. zm.), zaświadczenie o przynależności do Związkowego Klubu Strzeleckiego, zaświadczenie ZKS o udziale w zawodach strzeleckich, kopie dokumentów potwierdzających nadanie złotej i srebrnej odznaki oraz wydruki z internetu (rankingi ZKS oraz wyniki zawodnika). W uzasadnieniu stwierdzono, iż ustawa o broni i amunicji nie wymienia kryteriów, którymi organy Policji powinny kierować się rozpatrując wnioski na broń palną sportową, wobec powyższego organ właściwy w sprawach pozwoleń na broń samodzielnie i w granicach prawa, na podstawie zebranych materiałów dowodowych ustala, czy w konkretnym przypadku zachodzą takie okoliczności, które stanowią podstawę do wydania pozwolenia na broń, co zostało ujęte w art. 80 k.p.a. W ocenie organu Policji w rozpatrywanej sprawie brak jest dostatecznych przesłanek uzasadniających wydanie wnioskodawcy indywidualnego pozwolenia na broń palną sportową. Ustawa o broni i amunicji wprowadza ścisłą reglamentację wydawania pozwoleń na broń. Wydanie pozwolenia może nastąpić tylko wówczas, gdy stosownie do art. 10 ust. 1 cyt. ustawy strona dowiedzie i przekona organ Policji, że zachodzą obiektywne okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia na broń. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek udowodnienia, iż wyniki sportowe, predyspozycje, cykl treningowy stanowią podstawę do wydania indywidualnego pozwolenia na broń palną sportową. Organ Policji uznając więc za kluczową kwestię oceny stopnia zaangażowania w uprawianie strzelectwa, wnikliwie też przeanalizował dostarczone, przez wnioskodawcę dokumenty. Wnioskodawca potwierdził swoją przynależność do ZKS od dnia [...] listopada 2005 r. (zaświadczenie PZSS nr [...] oraz zaświadczenia z klubu) oraz udział w treningach i zawodach od grudnia 2005 r. do kwietnia 2007 r. W tym okresie wnioskodawca brał udział w otwartych zawodach strzeleckich organizowanych przez ZKS, zajmując dwa razy miejsce w pierwszej dziesiątce na zawodach z pistoletu bocznego zapłonu (raz na stu dwudziestu sześciu a raz na czterdziestu dziewięciu zawodników startujących) oraz raz w zawodach z pistoletu centralnego zapłonu (na sześćdziesięciu sześciu zawodników) lecz w większości plasując się w dalszej części tabeli - zwykle trzeciej dziesiątce i niżej, tj. osiągając wyniki na poziomie średnim, co potwierdzają załączone do podania zaświadczenia. Ponadto z dokumentów wynika, że strona do września 2006 r. brała udział w strzelaniach treningowych zaś w zawodach startowała pięć razy w 2006 r. oraz trzy razy w 2007 r. zarówno z pistoletu bocznego, jak i centralnego zapłonu. Zdaniem organu Policji, fakt członkostwa w sekcji strzeleckiej klubu sportowego oraz udział w zawodach czy treningach, nie stanowią wystarczającej przesłanki faktycznej, dającej podstawę do wydania pozwolenia na broń w trybie indywidualnym. Wydawanie pozwoleń na broń każdej osobie powołującej się na uprawianie strzelectwa, przeczyłoby reglamentacyjnemu charakterowi ustawy o broni i amunicji. Stosowana w tej dziedzinie praktyka policyjna znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podkreśla się w nim, że do osób wykazujących oczywistą potrzebę posiadania własnej broni sportowej należy zaliczyć osoby posiadające taką cechę odróżniającą je od ogółu obywateli, że w sposób niewątpliwy i oczywisty zasługują na posługiwanie się indywidualną bronią, są wybitnymi zawodnikami lub aktywnymi instruktorami strzelectwa. Sam fakt uprawiania strzelectwa sportowego nie jest wystarczającą okolicznością do wydania pozwolenia na broń, zaś wnioskodawca nie wykazał się sukcesami sportowymi we współzawodnictwie sportowym. W świetle przywołanych okoliczności uzasadnione jest stwierdzenie, że wnioskodawca jest osobą początkującą w strzelectwie sportowym oraz że ma ono jednak charakter rekreacyjny, co nie stanowi podstawy do przyjęcia, że w jej przypadku występuje ponadprzeciętna potrzeba posiadania indywidualnej broni sportowej - co wskazuje, że powinno się ono odbywać na dotychczasowych zasadach. Organ Policji, uzasadniając swoje stanowisko kieruje się w szczególności brakiem po stronie wnioskodawcy wyróżniających na tle innych zawodników wyników sportowych w strzelectwie, bowiem posiadanie indywidualnego pozwolenia na broń stanowi wyjątkowe uprawnienie. Decyzja odmowna nie pozbawia wnioskodawcy możliwości uprawiania strzelectwa, jako że może, tak jak dotychczas korzystać z broni stanowiącej wyposażenie klubu, uczestnicząc we współzawodnictwie sportowym oraz podnosząc swoje umiejętności, potwierdzając przy tym swoje zaangażowanie w uprawianie strzelectwa sportowego. Obowiązujące przepisy umożliwiają wszystkim klubom i organizacjom strzeleckim prawną możliwość dostępu do broni "na świadectwo" i zaopatrzenie w taką ilość i rodzaj broni, jaka jest potrzebna do zaspokojenia potrzeb ich członków oraz organizacji zawodów. Nic nie stoi też na przeszkodzie, aby klub posiadał broń, z której korzysta tylko jeden zawodnik, dostosowaną do jego potrzeb. Ponieważ uprawianie amatorskiego oraz wyczynowego strzelectwa sportowego w celach rekreacyjnych jest możliwe w ramach działalności klubu, nie wymaga posiadania broni indywidualnej, co podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku o sygn. akt III S.A. 1863/01. Osoba wstępując do klubu powinna wziąć pod uwagę wszystkie uwarunkowania strzelectwa sportowego w danej organizacji, a zatem także to, jakie stwarza warunki do uprawiania strzelectwa oraz czy dysponuje bronią, z której chciałaby strzelać i czy gwarantuje dostęp do niej na treningach czy zawodach nawet organizowanych poza nią. Ponieważ wybór klubu jest suwerenną decyzją strony, nie powinna ona oczekiwać, że organy Policji usuną trudności związanych z tym wyborem. Wydając decyzję Komendant Policji związany jest przepisem art. 7 k.p.a., która mówi, że należy mieć na względzie z jednej strony słuszny interes obywateli, a z drugiej strony interes społeczny, przejawiający się tym, aby pozwolenia na broń palną wydawane były tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, a osoba o nie występująca wykazała niezbitą potrzebę wyposażenia jej w broń palną. Z akt sprawy nie wynika zaś, by brak własnej broni utrudniał wnioskodawcy uprawianie strzelectwa, bądź udział w treningach i zawodach. Podkreślono też, że wydawanie pozwoleń na posiadanie broni palnej sportowej, wszystkim osobom, które chcą doskonalić umiejętności strzeleckie oraz brać udział w zawodach, zaprzeczałoby reglamentacyjnemu charakterowi samej ustawy o broni i amunicji. Przyznawanie prawa do posiadania broni palnej ma ścisły związek ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, co wymaga szczególnej ostrożności organów Policji, w udzieleniu pozwoleń. Zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., służyło stronie prawo do zapoznania się z materiałami postępowania oraz do wzięcia czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, o czym została poinformowana i z uprawnienia tego skorzystała, zaś dostarczone dokumenty zostały wzięte pod uwagę przy wydawaniu niniejszej decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji złożył wnioskodawca podnosząc, iż decyzja z dnia [...] września 2007 r. została wydana z przekroczeniem terminów postępowania administracyjnego oraz bez indywidualnego rozpatrzenia sprawy, a rozstrzygnięcie sprawy zostało dokonane z góry założoną tezą nie wydania pozwolenia. Decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2007 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji Komendanta Policji odmawiającej wydania pozwolenia na broń palną sportową do celów sportowych utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu przedstawiono i raz jeszcze przeanalizowano przede wszystkim szczegółowo wyniki uzyskiwane w sporcie strzeleckim przez wnioskodawcę również na podstawie złożonych przez nią dodatkowych materiałów. Organ odwoławczy, po szczegółowej analizie materiału postępowania stwierdził, iż dyspozycja art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji stanowi, że właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Oznacza to, że wydanie pozwolenia - przy przestrzeganiu zasady, że może to mieć miejsce w sytuacjach szczególnych - jest uzależnione od wystąpienia po stronie ubiegającego się okoliczności faktycznych, które uzasadniają wydanie takiego pozwolenia. Wydanie pozwolenia, jak i odmowa jego wydania następuje w drodze decyzji administracyjnej i nie jest to decyzja uznaniowa, tj. taka, przy wydaniu której wybór jednego z możliwych wariantów rozstrzygnięcia sprawy należy do organu administracji publicznej, lecz jest to decyzja tzw. "związana", zatem taka, która przy istnieniu okoliczności faktycznych uzasadniających wydanie pozwolenia na broń i braku przesłanek negatywnych (np. art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji) winna skutkować wydaniem pozwolenia. Zatem organ Policji, mając na uwadze ustawową reglamentację pozwoleń na broń podyktowaną względami bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz prawo swobodnej oceny materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), winien kierować się indywidualnymi i rzeczywistymi potrzebami wnioskodawcy. Z jednej więc strony zainteresowany powołuje określone okoliczności, mające uzasadnić rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z jego wolą, z drugiej, organy Policji - na mocy upoważnienia ustawowego - dokonują ich oceny. Organ Policji wskazał przy tym, że orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, że do osób wykazujących rzeczywistą potrzebę posiadania indywidualnej broni sportowej można zaliczyć, m. in. wybitnego zawodnika sportów strzeleckich czy instruktora szkolenia strzeleckiego. Tego rodzaju okoliczności mogą potwierdzać oczywistą potrzebę przyznania pozwolenia na broń. Tym samym spełnianie tylko wymogów formalnych, określonych w ustawie o broni i amunicji oraz przepisach wykonawczych (np. brak karalności, zdolność zdrowotna i psychiczna do dysponowania bronią czy przedstawienie dokumentów uprawniających do uprawiania strzelectwa i uczestniczenia we współzawodnictwie sportowym) jest niewystarczające dla uzyskania przedmiotowego pozwolenia (vide: np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 913/05, LEX nr 190772). Wnioskodawca musi zatem powołać okoliczności, które w sposób niekwestionowany potwierdzają potrzebę posiadania przez niego broni palnej do określonego celu. Zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a., obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ciąży na organie prowadzącym postępowanie administracyjne. Nie znaczy to, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku zwłaszcza, iż nie udowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. W postępowaniu administracyjnym podobnie, jak w sprawach cywilnych, obowiązuje zasada, iż ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z danego faktu wywodzi skutki prawne. W związku z tym, to przede wszystkim na stronie spoczywał obowiązek wykazania, że z uwagi na szczególne predyspozycje, wyniki sportowe, należy do osób, które powinny posiadać indywidualną broń sportową, ponieważ jej brak uniemożliwia udział w uprawianiu sportu strzeleckiego. Strona w toku postępowania administracyjnego udokumentowała swoją przynależność od 2005 r. do Związkowego Klubu Strzeleckiego w W., a także przedstawiła zaświadczenia ZKS dotyczące jej wyników uzyskiwanych w zawodach organizowanych przez klub w okresie od października 2006 r. do marca 2007 r., kserokopie dokumentów PZSS nadających srebrną i złotą odznakę strzelecką w różnego rodzaju konkurencjach i zawodach, rankingi zawodników ZKS w konkurencjach pistolet bocznego zapłonu i pistolet centralnego zapłonu - w tym ranking z marca 2007 r. Dokumenty dotyczące osiąganych przez wnioskodawcę wyników w strzelectwie sportowym, częstotliwości treningów strzeleckich oraz udziału w zawodach sportowych różnej rangi (klubowe, okręgowe, ogólnopolskie i in.) pozwalają organom Policji stwierdzić, czy w konkretnym przypadku istnieje ponadprzeciętna potrzeba wnioskodawcy posiadania indywidualnej broni sportowej. Jak wynika z uzyskanych w toku postępowania administracyjnego dokumentów, udział strony we współzawodnictwie sportowym wskazuje na rekreacyjne uprawianie tej dyscypliny sportu. Skarżący uczestniczył bowiem jedynie w zawodach strzeleckich rangi, co najwyżej, międzyklubowej, uzyskując przy tym wyniki kwalifikujące go przeważnie na miejscach poza pierwszą dziesiątką, co świadczy, że na tego rodzaju zawodach uzyskuje wyniki przeciętne. Zatem w żaden sposób nie można stwierdzić, że zalicza się on do grona wybitnych zawodników sportów strzeleckich, gdyż w zawodach o szerszym zasięgu, tj. okręgowych czy ogólnopolskich, w ogóle nie uczestniczył. W świetle powyższego okoliczności, że strona jest członkiem klubu sportowego dopiero od 2005 r., a uprawnienia do uprawiania sportów strzeleckich także posiada od niedawna (tak patent strzelecki, jak i licencję strzelecką od 2006 r.) uzasadniają stwierdzenie, że skarżący uprawia czynnie strzelectwo sportowe krótko i ma ono charakter rekreacyjny, a brak wyróżniających go w rywalizacji sportowej wyników nie daje podstaw do przyjęcia, iż w jego przypadku występuje ponadprzeciętna potrzeba posiadania indywidualnej broni sportowej. Wskazują natomiast, iż winno odbywać się ono na dotychczasowych zasadach. Zatem przedstawione przez stronę okoliczności, tj. posiadanie kwalifikacji sportowych potwierdzonych stosownym dokumentem wydanym przez PZSS (art. 53 b ust. 3 ustawy o kulturze fizycznej), przynależność do klubu strzeleckiego, możliwość poprawiania wyników sportowych przy użyciu własnej broni, posiadanie złotych i srebrnych odznak strzeleckich nie nakładają na organy Policji obowiązku wydania przedmiotowego pozwolenia na broń. Nie mają też one charakteru szczególnego, wyróżniającego stronę na tle innych osób ubiegających się o broń palną sportową - przeciwnie są one typowe, ponieważ powołują się na nie w zasadzie wszystkie osoby chcące posiadać własną broń sportową. Sam fakt spełnienia kryteriów formalnych określonych w art. 15 oraz 16 ustawy o broni i amunicji oraz przynależność do klubu nie są okolicznościami obiektywnie przekonującymi o konieczności wyposażenia strony w indywidualną broń palną do celów sportowych. Skarżący oczywistej potrzeby posiadania przez niego indywidualnej broni palnej sportowej nie potwierdził, a zgromadzony materiał dowodowy świadczy, iż brak własnej broni sportowej nie ogranicza mu ani możliwości treningów, ani też udziału w zawodach strzeleckich. Może więc swoje zainteresowania realizować na dotychczasowych zasadach, tzn. przy wykorzystaniu broni klubowej. Fakt, że strona nie jest zadowolona z jej jakości nie przemawia za przyznaniem jej prawa do posiadania broni indywidualnej. Podkreślono przy tym, że skarżący, jako członek klubu strzeleckiego, opłacający na jego rzecz składki członkowskie, winien - wykorzystując statutowo-organizacyjne możliwości - wpływać na politykę klubu, tak co do zakupu broni, jak i jej liczby oraz klasy. Nie ma bowiem - w świetle przepisów ustawy o broni i amunicji - przeszkód prawnych w ubieganiu się przez klub strony o uzyskanie świadectwa broni, uprawniającego do posiadania broni sportowej o pożądanej jakości i w ilości niezbędnej dla zaspokojenia potrzeb osób sport strzelecki uprawiających w ramach klubu. Podtrzymując rozstrzygnięcie organu I instancji, Komendant Główny Policji miał też na względzie interes publiczny (art. 7 k.p.a.). W sytuacji bowiem, gdy strona nie wykazała w sposób niewątpliwy zasadności posiadania własnej broni palnej sportowej, wydanie jej pozwolenia nie byłoby zgodne z tymże interesem z punktu widzenia ochrony bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. Dostęp do prawa do broni podlega bowiem ścisłej administracyjnej reglamentacji -jego uzyskanie jest możliwe na podstawie zgody właściwych organów wyrażonej w drodze decyzji administracyjnej. Nie każda zatem osoba może uzyskać pozwolenie na broń - stosownie do art. 10 ust. 1 ustawy, jest zobowiązana wskazać okoliczności, które rozstrzygnięcie zgodne z jej wolą uzasadniają. Ponieważ ustawodawca nie określił, nawet przykładowo, tych okoliczności, w praktyce policyjnej przyjęto, co w orzecznictwie administracyjnym zostało zaaprobowane, iż muszą to być okoliczności w sposób szczególny wyróżniające wnioskodawcę na tle ogółu obywateli, którzy takiego prawa nie posiadają i w sposób oczywisty potwierdzające jego potrzebę wyposażenia go w prywatną broń do wnioskowanego celu. W przypadku broni palnej sportowej, jak już zasygnalizowano wyżej, taka potrzeba niewątpliwie istnieje u osób intensywnie uprawiających sporty strzeleckie, które osiągają znaczące wyniki w rywalizacji sportowej, np. wybitni zawodnicy tych sportów czy też instruktorzy wyszkolenia strzeleckiego. Do żadnej z tych kategorii osób strony zaliczyć nie można, a przedstawione przez nią dokumenty są niewystarczające do korzystnego dla niej rozstrzygnięcia sprawy (nawet bowiem uzyskiwanie wyników kwalifikujących do złotej i srebrnej odznaki strzeleckiej nie wyróżnia strony, gdyż na taką okoliczność powołują się de facto prawie wszystkie osoby ubiegające się o broń palną do celów sportowych). Wskazać też trzeba, iż sądy administracyjne w swych orzeczeniach wielokrotnie podnosiły, iż kluby czy towarzystwa strzeleckie istnieją nie po to, aby ich członkowie mogli, niejako w sposób automatyczny, uzyskiwać pozwolenia na broń palną sportową i to na tych podmiotach, a nie na organach Policji ciąży statutowy obowiązek stwarzania i zapewniania swoim członkom odpowiednich warunków do uprawiania sportów strzeleckich (vide: np. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2003 r., sygn. akt III SA 1998/01, niepubl.). Nie stanowi zatem okoliczności uzasadniającej wydanie pozwolenia na broń palną sportową członkostwo strony w klubie sportowym oraz argument, iż broń klubowa nie spełnia jej oczekiwań co do możliwości uprawiania strzelectwa. Tak więc udział we współzawodnictwie sportowym, przez co wymieniona wyżej ustawa z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej rozumie indywidualną lub zbiorową rywalizację osób zmierzających, zwłaszcza w trakcie zawodów sportowych, do pokonania czasu, przestrzeni, przeszkód lub przeciwnika (art. 3 pkt 7), podobnie jak możliwość korzystania z broni podczas treningów, powinien zapewnić swoim członkom klub strzelecki. Niewypełnianie tego zadania przez klub strzelecki nie może stanowić, w świetle powyższych wywodów, przesłanki obligującej organ Policji do wydania stronie pozwolenia na broń palną sportową. Tym samym argument strony, iż będąc członkiem ZKS w W., musi korzystać z broni klubowej o nieodpowiedniej jakości, co jest dla niej dotkliwym utrudnieniem, gdyż ogranicza jej możliwość doskonalenia swych umiejętności, nie ma dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy decydującego znaczenia. Komendant Główny Policji wyjaśnia, iż organy Policji nie miały (i nie mają) żadnego wpływu na wybór strony co do członkostwa w klubie strzeleckim. Skoro strona zdecydowała się na klub posiadający broń, która jej nie odpowiada, bądź który daną bronią nie dysponuje albo też nie może znaleźć odpowiedniego klubu, który zaspokajałby jej potrzeby w zakresie broni palnej sportowej, to nie powinna oczekiwać, że organy Policji są obowiązane do usunięcia związanych z tym dla strony trudności. Dostęp do broni sportowej powinny zapewnić kluby sportowe, tym bardziej, że ustawodawca stworzył warunki prawne do posiadania przez nie broni pozwalającej zaspokoić potrzeby zrzeszonych w nich osób. Wnioskodawca także, jako członek klubu, ma statutowe możliwości wpływania na jego działalność, w tym politykę zakupu i dostępu do broni. Jeśli wnioskodawca, w mniemaniu władz klubu ...rokuje nadzieje na możliwość doskonalenia swych umiejętności, a tym samym w przyszłości osiągania bardzo dobrych wyników w strzeleckich zawodach sportowych, to klub - dbając o swojego zawodnika - powinien zapewnić mu broń dostosowaną do jego potrzeb. Przedstawione więc przez wnioskodawcę argumenty, których ocena w świetle materiału dowodowego nie jest dowolna, nie mogły przekonać organów Policji, iż w jej przypadku zachodzą na tyle szczególne warunki, że koniecznym jest przyznanie jej prawa do posiadania indywidualnej broni palnej do celów sportowych. Takiemu rozstrzygnięciu sprzeciwiają się zatem racje interesu społecznego, których istotą - wynikającą z reglamentacyjnego charakteru ustawy o broni i amunicji - jest, aby pozwolenia na broń nie były wydawane ponad faktyczną i rzeczywistą potrzebę, określoną celem, do którego broń ma być przeznaczona. Natomiast odnosząc się do zarzutu strony, iż organ I instancji nie rozpatrzył jej sprawy indywidualnie, a jego rozstrzygnięcie zostało dokonane "z góry założoną tezą nie wydania pozwolenia", należy stwierdzić, że nie ma on potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym i jest oczywiście bezzasadny. Jak wynika bowiem z akt sprawy, organ I instancji zgodnie z regułami określonymi w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. przeprowadził postępowanie dowodowe celem ustalenia czy w tej konkretnej sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, a więc czy winno być wydane stronie pozwolenie na broń palną sportową. Postępowanie to wykazało brak podstaw do takiego załatwienia sprawy. Zatem organ I instancji wydał w sprawie adekwatną do zgromadzonego i ocenionego materiału dowodowego decyzję, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto organ odwoławczy odniósł się też do drugiego zarzutu strony zawartego w odwołaniu, a dotyczącego wydania przez organ I instancji decyzji z przekroczeniem terminów postępowania administracyjnego. Przyznał, że Komendant Policji w powyższym zakresie uchybił przepisom prawa procesowego, co nie powinno mieć miejsca, niemniej jednak naruszenia te nie stanowią podstawy do zmiany bądź uchylenia decyzji organu I instancji, ponieważ nie miały wpływu na sposób rozstrzygnięcia, ani też nie spowodowały utraty przez ten organ właściwości do załatwienia sprawy. Skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnioskodawca żądając uchylenia decyzji Komendanta Policji dotyczącej odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2007 r. W ocenie skarżącego oba organy, tj. Komendant Policji w [...] oraz Komendant Główny Policji wydając zaskarżone decyzje naruszyli w szczególności przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Kryteria uzyskiwania wybitnych, ponadprzeciętnych wyników sportowych lub wykonywania uprawnień instruktora strzelectwa sportowego - nie znajdują uzasadnienia w wymienionym przepisie, jako warunki i kryteria pozaustawowe. Jeżeli zajdą okoliczności wymienione w przepisie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, organ administracji ma obowiązek wydania wnioskowanego pozwolenia. W szczególności dotyczy to też przypadku określonego w art. 10 ust. 3 pkt. 3, to jest do celów sportowych. Takie rozumienie art. 10 ustawy o broni i amunicji jest ugruntowane w orzecznictwie sądowym, przykładowo wskazać można na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2006 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2520/05) oraz na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2007 r. (sygn. akt II OSK 1082/06). Okolicznościami uzasadniającymi, w rozumieniu art. 10 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, wydanie pozwolenia na broń (w tym także sportową) jest czynne uprawianie sportu strzeleckiego, wyrażające się między innymi w udziale w dostępnych zawodach sportowych. Jest natomiast poza sporem, że osiąganie coraz lepszych wyników w tym sporcie jest uzależnione od technicznych właściwości broni. Takie rozumienie jest ugruntowane w orzecznictwie sądowym - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2007 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1570/07). Skarżący zarzucił zaskarżonym decyzjom, że naruszają obowiązujące przepisy ustawy o broni i amunicji, poprzez niezachowanie kryteriów określonych w ustawie, a zastosowanie kryteriów pozaustawowych i mających cechy uznaniowości wykraczające poza dopuszczalne ramy określone w ustawie. Organy administracyjne nie wzięły pod uwagę okoliczności i uzasadnienia wniosku, a jedynie określone przez siebie własne kryteria, nie odpowiadające powszechnie obowiązującym przepisom prawa. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu powtórzono w zasadzie argumenty przedstawione w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji, dotyczące m.in. interpretacji art. 10 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, ukształtowanego na tym tle orzecznictwa sądów administracyjnych oraz oceny osiągnięć skarżącego w zakresie strzelectwa sportowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2007 r., utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2007 r., którą odmówiono skarżącemu wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej. Skarżący nie zarzucił wskazanym decyzjom naruszenia wprost określonych przepisów prawa procesowego i materialnego, podniósł natomiast, iż obie decyzje organów Policji naruszają obowiązujące przepisy ustawy o broni i amunicji, poprzez niezachowanie kryteriów określonych w ustawie a zastosowanie kryteriów pozaustawowych i mających cechy uznaniowości wykraczające poza dopuszczalne ramy określone w ustawie. Organy administracyjne nie wzięły pod uwagę okoliczności i uzasadnienia wniosku, a jedynie określone przez siebie własne kryteria, nie odpowiadające powszechnie obowiązującym przepisom prawa. Wcześniej, w odwołaniu, skarżący zarzucił, iż decyzja organu pierwszej instancji została wydana bez indywidualnego rozpatrzenia sprawy, a rozstrzygnięcia sprawy dokonano z góry założoną tezą niewydania pozwolenia. Decyzje organów Policji związane z wydaniem pozwolenia na każdy rodzaj broni, w tym również broni sportowej, wychodzą ze szczególnego, reglamentacyjnego charakteru ustawy o broni i amunicji; w ich ocenie to uprawnienie jest uprawnieniem szczególnym, udzielanym wyłącznie w przypadkach uzasadniających potrzebę posiadania broni zindywidualizowanymi okolicznościami odnoszącymi się do wnioskodawcy. Z obowiązujących przepisów nie można wywodzić powszechnego prawa obywateli do posiadania broni. Pozwolenie na broń jest uprawnieniem wyjątkowym, a dostęp do jej posiadania jest ograniczony przepisami ustawy o broni amunicji. W odniesieniu do wydawania pozwoleń na broń sportową w okresie obowiązywania ustawy o broni i amunicji (art. 10 ust. 3 pkt 3) zarówno organy Policji, jak i sądy administracyjne wypracowały jednolitą linię orzekania. Punktem wyjścia była przyjęta przez organy Policji interpretacja przepisu art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Przepis ustępu 3 pkt 3 art. 10 cytowanej ustawy stanowi, iż pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w celach sportowych. Z brzmienia dyspozycji przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wynika, że organy Policji mają obowiązek wydać pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Oznacza to, że wydanie pozwolenia na broń palną – przy przestrzeganiu zasady, że może to mieć miejsce w sytuacjach szczególnych – jest uzależnione od wystąpienia po stronie wnioskującej okoliczności faktycznych, które uzasadniają wydanie takiego pozwolenia. Organy Policji nie mogą kierować się swobodnym uznaniem przy wydawaniu przedmiotowych pozwoleń, mają natomiast prawo swobodnej oceny materiały dowodowego (art. 80 k.p.a.), przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia jego wydanie (tak też wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 listopada 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1825/06, LEX nr 302567). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lutego 2003 r., sygn. III SA 1515/01, stwierdził, że brak po stronie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń przesłanek negatywnych określonych w art. 15 ust. 1 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji, nie może być utożsamiane z obowiązkiem wydania takiej osobie pozwolenia na broń. Do wydania takiego pozwolenia niezbędne jest bowiem jeszcze ustalenie przez właściwy organ Policji, iż okoliczności faktyczne przedstawione przez osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń uzasadniają wydanie takiego pozwolenia (art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji), przy czym decyzja wydana na podstawie powołanego przepisu, nie ma charakteru uznaniowego. Przeciwnie, jeżeli zajdą okoliczności w tym przepisie wymienione, to organy Policji mają obowiązek wydania pozwolenia na broń. Decyzja ta ma zatem charakter decyzji związanej. Takie stanowisko zajął też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II OSK 97/05, LEX nr 201345. Tożsame stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 587/05, LEX nr 198319, w którym stwierdził również, że " Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela wynikających z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (zwłaszcza ochronie przewidzianej w art. 31 ust. 3 Konstytucji). Posiadanie broni jest ściśle reglamentowane. Decyzja w sprawie pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego; ma charakter decyzji związanej, co rodzi obowiązek wykazania przez ubiegającego się o pozwolenie na broń uzasadnionych okoliczności. Sam fakt przynależności do klubu strzeleckiego takiego powodu nie stanowi. Takimi okolicznościami uzasadniającymi posiadanie broni mogłyby być m.in. wybitne osiągnięcia w sporcie strzeleckim lub wykonywanie zawodu instruktora strzelectwa. (...)". Ocena, czy w konkretnym przypadku występują szczególne okoliczności faktyczne należy do organów Policji. Organy te mogą w tym zakresie prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczną politykę, a jej zasady nie podlegają kontroli Sądu, który kontroluje wyłącznie, czy ta ocena nie ma cech dowolności oraz czy przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego (tak również wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 lutego 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2520/05, LEX nr 220053). Wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej musi być więc w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi, przy czym – zgodnie z powołanym wyżej przez Głównego Komendanta Policji wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego - nie mogą to być okoliczności subiektywne, lecz obiektywnie istniejące. Mając na względzie powyższe, oraz ustawową reglamentację pozwoleń na broń, podyktowaną względami bezpieczeństwa i porządku publicznego, w orzecznictwie sądowym przyjęto, że wyłącznie osobiste zamiłowanie, predyspozycje, czy też życzenia osoby ubiegającej się o pozwolenie nie mogą być uznane za wystarczające do wydania pozwolenia na broń palną. W sprawach pozwoleń na broń palną sportową Policja winna się kierować indywidualnymi i rzeczywistymi potrzebami wnioskodawców - członków klubu i stowarzyszeń strzeleckich. Wśród osób wykazujących rzeczywistą potrzebę posiadania indywidualnej broni strzeleckiej można wyróżnić, jak to niejednokrotnie podkreślał w swoich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny, instruktora strzeleckiego, wybitnego zawodnika sportów strzeleckich (np. wyroki NSA: - z dnia 29 grudnia 2000 r., sygn. III SA 2865/99, LEX nr 47998; - z dnia 6 listopada 2003 r., sygn. III SA 3189/01; z dnia 5 listopada 2002 r., sygn. III SA 454/01). W konsekwencji organy Policji przyjęły uznaną za prawidłową przez sądy administracyjne tezę, iż uprawianie strzelectwa powinno być realizowane przede wszystkim przy użyciu broni należącej do stowarzyszenia lub klubu strzeleckiego, gdyż organizacje te tworzy się właśnie po to, aby umożliwić członkom uprawianie strzelectwa sportowego i rekreacyjnego bądź wyczynowego, a nie po to, aby określona grupa ludzi uzyskała indywidualne pozwolenie na broń (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 kwietnia 2003 r., sygn. akt III SA 1998/01, nie publ.). Jednocześnie organy Policji podkreślając, iż nie sugerują nawet zainteresowanym strzelectwem sportowym wyboru klubu strzeleckiego wskazują, iż mają oni swobodę wyboru odpowiedniego klubu i mogą wybrać klub dysponujący odpowiednią bronią, albo wręcz "działania pozytywistyczne", mające doprowadzić – przez aktywność członków klubu – do zgromadzenia przez klub broni odpowiedniej jakości. Organy Policji przyjęły również - kierując się potrzebą ujednolicenia zasad wydawania pozwoleń na broń - że podstawowym kryterium wydania pozwolenia na broń palną sportową winny być wyniki uzyskane w tej dziedzinie sportu, w ramach czynnego udziału strony wnioskującej w zawodach strzeleckich o stosownej randze. W konsekwencji Policja, korzystając z orzecznictwa sądów administracyjnych, wypracowała odpowiednie kryteria, pozwalające stwierdzić wystąpienie okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń – w rozpatrywanym przypadku – palną sportową. Łączą się one z okresem uprawiania sportu strzeleckiego, przynależnością klubową, udziałem w treningach, intensywnością uprawiania tego sportu, udziałem w zawodach odpowiedniej rangi, osiąganymi na tych zawodach wynikami i podobnymi okolicznościami, które przekonują o tym, że dalszy rozwój zawodnika dysponującego wyłącznie bronią klubową jest wyraźnie utrudniony i wymaga przyznania mu uprawnienia do dysponowania odpowiednią bronią indywidualną, wymagająca odrębnego pozwolenia. Argumenty o posiadaniu przez skarżącego patentu i licencji uprawniającej do uprawiania strzelectwa, fakt przynależności do klubu strzeleckiego a także to, że posiadanie własnej broni pozwoliłoby mu na poprawienie wyników sportowych, nie nakładają na Policję obowiązku wydania pozwolenia na broń (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2002 r., sygn. akt III SA 81/01 oraz wyrok z dnia 9 kwietnia 2003 r., sygn. akt III SA 1965/01, nie publ.). Jednocześnie przyjęto stanowisko, że pozwolenia na broń nie wymaga się w przypadku używania broni w celach sportowych, szkoleniowych lub rekreacyjnych na strzelnicy działającej na podstawie zezwolenia właściwego organu. Przypomniał o tym Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt III SA 1863/01, LEX nr 121778, stwierdzając, iż "Uprawianie amatorskiego strzelectwa sportowego w celach rekreacyjnych jest możliwe w ramach działalności klubu i nie wymaga posiadania broni indywidualnej." Oceniając przedstawione ustalenia trzeba się zgodzić ze skarżącym, iż rozpatrując sprawę organy Policji nie wzięły pod uwagę okoliczności i uzasadnienia wniosku, wskazującego m.in. jednak na znaczne zaangażowanie skarżącego w uprawiane strzelectwa sportowego, o czym świadczy m.in. przedstawiona dokumentacja, oraz oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na własnych, pozaustawowych kryteriach. W tym kontekście ocena organów Policji, stanowiąca w istocie o treści rozstrzygnięcia, sprowadziła się do oceny częstotliwości skarżącego w zawodach oraz oceny osiąganych na tych zawodach wyników, a co za tym idzie – do poziomu wnioskodawcy jako zawodnika uprawiającego sport strzelecki zawodowo. Wszystkie te oceny są w istocie niekwantfikowalne. Całkowicie też pominięto argumentację skarżącego, iż dopiero posiadanie własnej broni pozwoli mu na uprawianie tego sportu w sposób dający satysfakcję i pozwalający na uzyskiwanie lepszych wyników. W wyroku z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. akt OSK 1082/06, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że obowiązujące sformułowanie przepisu art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, który stanowi, że właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie, "... wskazuje, iż wykazanie istnienia okoliczności, które z zasady uzasadniają wydanie pozwolenia na broń, przy jednoczesnym braku ustawowych przeciwwskazań (art. 15 ustawy) zobowiązuje organy Policji do wydania pozwolenia na broń. Sam ustawodawca wskazał przy tym w sposób przykładowy w art. 10 ust. 3 ustawy takie okoliczności, które uzasadniają przyznanie pozwolenia na broń. Wśród tych przykładów wymienione jest posiadanie broni w celach sportowych (art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy). (...) Okolicznością uzasadniającą w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji jest uprawianie sportu strzeleckiego, a nie uprawianie takiego sportu przy jednoczesnym uzyskiwaniu ponadprzeciętnych wyników sportowych. Przyjmując, iż tylko uzyskiwanie takich szczególnych wyników w sportach strzeleckich uzasadnia przyznanie pozwolenia na broń, organy Policji i Wojewódzki Sąd Administracyjny wprowadziły dodatkowe pozaustawowe kryterium przyznawania tego prawa. Trafne jest bowiem stwierdzenie, iż prawo do legalnego posiadania broni jest ściśle reglamentowane i tylko wykazanie istnienia po stronie wnioskodawcy szczególnych okoliczności, odróżniających go od ogółu obywateli, uzasadnia jego przyznanie. Taką szczególną okolicznością w rozpoznawanej sprawie jest jednak fakt uprawiania przez p. (...), w sposób zorganizowany, w ramach Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego i [...] i po uzyskaniu koniecznego patentu strzeleckiego, sportu. Z żadnego przepisu nie wynika przy tym, iż tylko osiąganie wybitnych, ponadprzeciętnych wyników sportowych uzasadnia przyznanie pozwolenia na posiadanie broni. Prawo do broni nie jest bowiem nagrodą za wybitne osiągnięcia sportowe, a przyznanie takiego prawa zawodnikowi może właśnie służyć podniesieniu jego kwalifikacji sportowych." Nadto NSA w powołanym wyroku stwierdził, że przyjęcie odwrotnego stanowiska "...prowadziłoby do dowolnego ustalania przez organy Policji kryterium "ponadprzeciętnych wyników sportowych" bowiem nie zostało skonkretyzowane jakie wyniki i w jakiej rangi zawodach uzyskiwane uzasadniają przyznanie pozwolenia na broń. Słuszne jest też stwierdzenie, że skoro przyznanie takiego pozwolenia uzasadnia sam fakt uprawiania łowiectwa (art. 10 ust. 3 pkt 2 ustawy), a nie wybitne osiągnięcia na tym polu, o stwarzanie dodatkowych, pozaustawowych kryteriów przy uprawianiu strzelectwa sportowego jest szczególnie rażące i naruszające zasadę równości obywateli. (...)" Zdaniem Sądu, z uzasadnienia obu zaskarżonych decyzji wynika, iż skarżący spełnia w ocenie organów Policji kryteria formalne do wydania pozwolenia na broń palną sportową, zaś odmowa jego wydania jest następstwem przede wszystkim uznania, że skarżący nie wykazał w toku postępowania administracyjnego, aby znajdował się w szczególnej sytuacji usprawiedliwiającej wydanie mu indywidualnego pozwolenia na broń sportową. Można zatem podzielić stanowiska strony skarżącej, że organy Policji dokonały w rozpatrywanej sprawie merytorycznej oceny kwalifikacji skarżącego i zdyskredytowały w istocie jego umiejętności, których ocena znalazła potwierdzenie w uzyskanym przez stronę zaświadczeniu wydanym przez Okręgowy Związek Strzelectwa Sportowego w [...]. Zdaniem Sądu, organy obu instancji przyjęły niemal automatycznie, bez niezbędnej indywidualizacji sprawy, iż dotychczasowy sposób uprawiania strzelectwa sportowego i osiągane wyniki w zawodach nie uzasadniają potrzeby posiadania przez skarżącego własnej broni, a skarżący ma możliwość dalszego uprawiania strzelectwa przy wykorzystaniu broni klubowej. Organy Policji podkreśliły przy tym, że członkowie klubu sportowego mają statutowo - organizacyjne możliwości wpływania na decyzje macierzystego klubu tak co do ilości, jak i jakości broni niezbędnej do uprawiania strzelectwa. W sprawach dotyczących wydania pozwolenia na posiadanie broni sportowej motyw złej jakości broni klubowej powtarza się w zasadzie stale, praktycznie w każdej sprawie. Organy Policji podnoszą też argument, że członkowie klubów powinni sami doprowadzić do polepszenia jakości broni klubowej, jednocześnie podkreślając, iż z broni pozaklubowej, osobistej, powinni w zasadzie korzystać jedynie zawodnicy osiągający wybitne osiągnięcia w sporcie strzeleckim. Uwagi te nie są potwierdzone analizą sytuacji w klubach strzeleckich, leżących w pobliżu miejsca zamieszkania zainteresowanych, jakością i ilością posiadanej przez nie broni sportowej oraz organizacją samych zawodów – na ile możliwe jest korzystanie na tych zawodów z własnej broni pozostającej w posiadaniu klubu. Należy też zauważyć, iż w rozpatrywanej sprawie nie idzie o ocenę osiągnięć sportowych (strzeleckich) skarżącego, który – jak wynika z akt sprawy – nie dąży do uprawiania tego sportu zawodowo, ale też nie traktuje uprawiania tego sportu rekreacyjnie. Idzie natomiast o umożliwienie mu – przy braku uzasadnionej obawy, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego – korzystania z własnej broni sportowej, zarówno na treningach, jak i zawodach różnego szczebla. Sąd zwraca również uwagę, że korzystanie z wypracowanych przez organy administracji i sądownictwa administracyjnego kryteriów orzekania w określonej dziedzinie spraw, choćby utrwalonych i niewątpliwie słusznych, nie może zastąpić indywidualnego podejścia do rozpatrywanej sprawy. W związku z tym Sąd uważa, że akurat w rozpatrywanej sprawie można mówić o pozaustawowych procedurach czy kryteriach wydawania pozwoleń na broń sportową, nie zaś o swobodnej ocenie przez organy Policji – w granicach art. 80 k.p.a. –przedstawianych przez wnioskodawcę okoliczności mających uzasadnić wydanie stosownego pozwolenia. Reasumując, w ocenie Sądu, organ Policji naruszył art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji przyjmując, iż skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 powołanej ustawy orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.