VI SA/Wa 3256/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi A. D. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw rozpatrywania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu komorniczego, powołana zarządzeniem Ministra Sprawiedliwości nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu komorniczego oddala skargę Zaskarżona uchwałą z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] Komisja Egzaminacyjna II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw rozpatrywania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu komorniczego, na podstawie art. 31h ust. 4, ust. 16 i ust. 19 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1376 z późn. zm.) w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: kpa), po rozpatrzeniu odwołania A. D. (dalej: skarżąca, zdająca) od uchwały nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. Komisji Egzaminacyjnej do spraw przeprowadzenia egzaminów konkursowego i komorniczego, obejmującej obszar właściwości Izb Komorniczych w [...], z siedzibą w [...], (dalej: Komisja Egzaminacyjna) ustalającej negatywny wynik egzaminu komorniczego, utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę. Jak wynika z akt sprawy Komisja Egzaminacyjna do spraw przeprowadzenia egzaminów konkursowego i komorniczego uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. stwierdziła, że skarżąca uzyskała negatywny wynik z egzaminu komorniczego, ponieważ z pierwszego zadania otrzymała ocenę bardzo dobrą, a z drugiego zadania ocenę niedostateczną. W odwołaniu zdająca podnosiła zarzuty do konkretnie wskazanych przez Komisję Egzaminacyjną uchybień w postaci: 1. nie zarządzenia doręczenia sporządzonego przez komornika odpisu tytułu wykonawczego; 2. poinformowania o 15% opłacie egzekucyjnej dotyczącej egzekucji z wierzytelności; 3. nie odniesienia się do pozostawienia nieruchomości w zarządzie dłużnika i jego małżonki oraz niezbadanie potrzeby zabezpieczenia budynku i ustanowienia dozorcy po dokonaniu zajęcia; 4. braku odniesienia się do wskazanej w zadaniu informacji o wniesieniu skargi na opis i oszacowanie; 5. zmiany trybu egzekucji z uproszczonej na tryb zwykły; 6. dokonania sprzedaży nieruchomości; 7. nie rozliczenia kosztów w odniesieniu do dokonanej sprzedaży nieruchomości. W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła argumentację mającą uzasadniać poprawność sporządzonej w toku egzaminu pracy i wniosła o zmianę uchwały Komisji ustalającej wynik egzaminu komorniczego z negatywnego na pozytywny. Komisja II stopnia po dokonaniu analizy treści pracy egzaminacyjnej stwierdziła, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu uchwały Komisja odniosła się do poszczególnych zarzutów skarżącej. Odnośnie pierwszego zarzutu, organ przyznał, iż skarżąca w swojej pracy wskazała, iż dokonuje doręczenia zawiadomienia o wszczęciu egzekucji w trybie art. 805 k.p.c., zaś w załącznikach do tego zawiadomienia znajduje się odpis tytułu wykonawczego. Podobnie zasadnie skarżąca wskazała, iż zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, koszty egzekucji z nieruchomości wynoszą 15% wartości egzekwowanego świadczenia. Odnośnie braku ustanowienia dozoru, organ wskazał, iż ten zarzut nie znajduje potwierdzenia w treści pracy. Zdająca słusznie podniosła, iż zajętą nieruchomość oddała pod dozór wierzyciela, zgodnie z treścią art. 10132 § 2 k.p.c., jednakże decyzja ta wynikała z treści obowiązujących przepisów prawa i nie musiała być szczególnie oznaczona przez zdającą, a ponadto jest ona zgodna ze stanowiskiem wielu przedstawicieli doktryny i nie można czynić zarzutu z tego powodu. Komisja Egzaminacyjna II stopnia za niezasadną uznała decyzję w zakresie zmiany trybu egzekucji z nieruchomości z uproszczonego na zwykły. Wyjaśniła, że zmiana ta sprzeczna jest z literalnym brzmieniem art. 10131 k.p.c., który wskazuje, iż badanie przesłanek do zastosowania trybu uproszczonego następuje według stanu istniejącego w chwili złożenia wniosku o wszczęcie egzekucji. Komisja Egzaminacyjna II stopnia wskazał, że w pełni podziela zaprezentowany pogląd, niemniej jednak, wobec istnienia także odmiennych opinii na powyższy temat w doktrynie, które wskazują, iż decydującym dla oceny stanu nieruchomości z punktu widzenia zakwalifikowania jej do postępowania uproszczonego jest czas trwania opisu (art. 10132 § 3 k.p.c.) uznała, iż nie można uznać za całkowicie dyskwalifikujący pracę błąd polegający na zmianie przez zdającego trybu. Zdająca wydając stosowne postanowienie w przedmiocie zmiany trybu egzekucji uzasadniła swoje stanowisko prezentując pogląd, iż dalszemu prowadzeniu egzekucji uproszczonej sprzeciwia się właśnie treść art. 10132 § 3 k.p.c. W ocenie Komisji Egzaminacyjnej II stopnia, błędem było także nieodniesienie się w pracy zdającej do informacji zamieszczonej w zadaniu o wniesieniu skargi na czynności komornika, chociażby poprzez wskazanie, iż sporządzono odpowiedź na skargę, którą przesłano do sądu. Powyższe uchybienie nie było jednakże znaczące, biorąc również pod uwagę fakt, iż w zadaniu nie było mowy o przesłaniu skargi komornikowi do ustosunkowania się. Również zarzut odnoszący się do uznania za niewłaściwą przez egzaminatorów czynności sprzedaży nieruchomości nie zasługiwał na uwzględnienie. Wskazując na niejednolitość orzecznictwa zdająca uznała, iż wniosek małżonki o umorzenie postępowania należało oddalić, zaś ewentualne wątpliwości w tym zakresie zostałyby rozpoznane przez sąd rozpatrujący skargę na czynności komornika. Uzasadniając swoje stanowisko zdająca powołała orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 11 sierpnia 2006 r., I ACa 656/06, który stwierdził, iż zniesienie współwłasności, jeśli nastąpiło po nadaniu klauzli wykonalności przeciwko małżonkowi nie może pozbawić wierzyciela nabytych już przez niego praw. W ocenie Komisji Egzaminacyjnej II stopnia, ugruntowane już orzecznictwo Sądu Najwyższego, w orzeczeniach wydanych po przytoczonym przez zdającą wyroku prezentuje taką wykładnię art. 930 k.p.c., z której jednoznacznie wynika, iż przyznanie przez sąd własności nieruchomości nie jest rozporządzeniem w rozumieniu art. 930 k.p.c. Zgodnie bowiem z aktualną i utrwaloną już linią orzecznictwa Sądu Najwyższego, wyrażoną w szczególności w uchwale tego Sądu z dnia 19 listopada 2008 r., III CZP 105/08, OSNC 2009 nr 10 poz. 136 oraz w uchwale tego Sądu z dnia 5 lutego 2010 r., III CZP 132/09, OSNC 2010 nr 6 poz. 90, małżonkowi dłużnika przysługuje w takim wypadku wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 825 pkt 3 k.p.c. W tym stanie organ odwoławczy uznał, zarzut zdającej za bezpodstawny. Nadmienił natomiast, że zmieniły się przepisy o odpowiedzialności współmałżonków za zobowiązania jednego z nich, a co się z tym wiąże musiały zmienić się także poglądy orzeczników. Reasumując Komisja Egzaminacyjna II stopnia wskazała, że zmiana trybu egzekucji z uproszczonego na zwykły, jak również brak prawidłowego ustosunkowania się do wniosku małżonki dłużnika i nieumorzenie postępowania z uwagi na fakt, iż nieruchomość, z której prowadzona była egzekucja weszła w skład majątku osobistego dłużniczki stanowią podstawowe i zasadnicze błędy, które nie pozwalają na pozytywną ocenę pracy, a tym samy odwołanie zdającej nie zasługuje na uwzględnienie. W skardze do tutejszego Sądu na powyższą uchwałę skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy): a) tj. naruszenie art. 7, art. 76 § 113, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w niekonsekwencji argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu uchwały, polegającej na tym, iż z jednej strony organ przyznaje, że istnieją w doktrynie odmienne opinie w zakresie zmiany trybu egzekucji z uproszczonej na zwykłą z drugiej zaś stwierdza - wbrew ugruntowanemu orzecznictwu sądów administracyjnych - iż wątpliwości co do treści przepisu prawa należy zinterpretować na niekorzyść strony, co doprowadziło do uznania, iż praca skarżącej zawiera dwa błędy dyskwalifikujące jej pracę z drugiego dnia egzaminu; b) tj. naruszenie art. 8 kpa poprzez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez zinterpretowanie niejasności i wątpliwości co do treści przepisu prawa (zmiana trybu egzekucji z uproszczonej na zwykłą) na niekorzyść strony; c) tj. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej uchwały nr [...] Komisji Egzaminacyjnej z dnia [...] maja 2014r., w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej uchwały i uwzględnienie odwołania skarżącej; 2) naruszenie przepisu prawa materialnego: tj. naruszenie art. 1013(2) § 3 kpc oraz art. 1013 (5)§ 4 kpc poprzez ich niezastosowanie i nie odniesienie się do ich w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, a w wyniku tego przyjęcie, iż skarżąca niezasadnie zmieniła w pracy egzaminacyjnej tryb egzekucji z uproszczonego na zwykły, podczas gdy treść powołanych wyżej artykułów w korespondencji z art. 1013(1) kpc daje podstawę do zmiany trybu egzekucji z uproszczonej na zwykłą. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonych uchwał Komisji Egzaminacyjnych I i II stopnia jak powyżej oraz uwzględnienie odwołania skarżącej poprzez uznanie, iż uzyskała ona wynik pozytywny z II części egzaminu pisemnego, a tym samym uzyskała pozytywny wynik z egzaminu komorniczego. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała na niekonsekwencję organu w argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu uchwały, tj. z jednej strony organ przyznał, że istnieją w doktrynie odmienne opinie w zakresie zmiany trybu egzekucji z uproszczonej na zwykłą, z drugiej zaś stwierdził, iż pomimo tych wątpliwości co do treści przepisu prawa należy zinterpretować je na niekorzyść zdającej. W dalszej części uzasadnienia organ stwierdził, że "uchybienia popełnione w pracy gdyby występowały samodzielnie nie dyskwalifikowałyby pracy zdającej, jednakże ich wspólne wystąpienie, nie pozwala na wystawienie oceny pozytywnej." W opinii skarżącej, w związku z przyznaniem przez organ istnienia odmiennych opinii w doktrynie na temat zmiany trybu egzekucji z uproszczonego na zwykły, winien on wątpliwości te uwzględnić na korzyść skarżącej. Na poparcie tego stanowiska skarżąca wskazała na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 maja 2012r., sygn. akt VI SA/Wa 2265/11 w którym Sąd stwierdził, że "Niewątpliwie oczekuje się, że w państwie prawa przepisy prawa będą jasne, jednoznaczne i zrozumiałe. Jeżeli jednak tak nie jest, to niejasności i wątpliwości co do treści przepisu prawa nie mogą być interpretowane na niekorzyść strony (vide: np. wyrok NSA z dnia 6 maja 1999 r., IV SA 27/97; wyrok NSA OZ w Białymstoku z dnia 6 marca 1996 r., SA/Bk 95/95)." W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2012 r., poz. 270, z późn. zm..; zwaną dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na uchwałę z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw rozpatrywania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu komorniczego, którą po rozpatrzeniu odwołania A. D. od uchwały nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. Komisji Egzaminacyjnej do spraw przeprowadzenia egzaminów konkursowego i komorniczego, obejmującej obszar właściwości Izb Komorniczych w [...], z siedzibą w [...], ustalającej negatywny wynik egzaminu komorniczego zdającej, utrzymano w mocy zaskarżoną uchwałę. Jak wskazano wyżej, zaskarżonej uchwale Komisji II Stopnia zarzucono w skardze szereg naruszeń przepisów postępowania (w szczególności art. 7, art. 8, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 138 § 1 pkt1 kpa), a także przepisów prawa materialnego, tj. art. 1013(2) § 3 oraz art. 1013(5) § 4 kpc – poprzez ich niezastosowanie. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji na stanowisko komornika może zostać powołana osoba, która m.in. odbyła aplikację komorniczą (pkt 8) oraz złożyła egzamin komorniczy (pkt 9). W myśl art. 31 ust. 1 powołanej wyżej ustawy egzamin komorniczy przeprowadzają komisje egzaminacyjne raz w roku w terminie wyznaczonym przez Ministra Sprawiedliwości. Zgodnie z ust. 2.powolanego przepisu do egzaminu komorniczego może przystąpić ten, kto ukończył aplikację komorniczą, a ponadto osoba, o której mowa w art. 10 ust. 5 ustawy. Egzamin komorniczy polega na sprawdzeniu przygotowania osoby przystępującej do egzaminu komorniczego, zwanej dalej "zdającym", do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu komornika (ust. 3). W ocenie Sądu, powołany wyżej przepis jasno i jednoznacznie określa cel i charakter egzaminu komorniczego. Otóż jest to egzamin zawodowy, zmierzający do sprawdzenia przygotowania osoby przystępującej do egzaminu do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu komornika. Osoba przystępująca do takiego egzaminu ma zatem wykazać się znajomością wszystkich zagadnień prawnych niezbędnych do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu komornika. Dotyczy to w szczególności wiedzy kandydata (na aplikanta komorniczego – zgodnie z art. 29c ustawy o komornikach, który ma tutaj odpowiednie zastosowanie) z zakresu prawa konstytucyjnego, prawa cywilnego, postępowania cywilnego, prawa gospodarczego, prawa spółek handlowych, prawa pracy, prawa rodzinnego i opiekuńczego, prawa administracyjnego, postępowania administracyjnego, prawa finansowego, prawa europejskiego, prawa prywatnego międzynarodowego, ustroju sądów i samorządu komorniczego. Jak trafnie, w ocenie Sądu podnosi Komisja Egzaminacyjna II stopnia, w obecnym stanie prawnym przepisy dotyczące przebiegu egzaminu komorniczego, sposobu oceniania prac egzaminacyjnych, ustalania wyniku egzaminu oraz postępowania odwoławczego ukształtowane zostały dokładnie na wzór od dawna obowiązujących regulacji dotyczących innych zawodowych egzaminów prawniczych – notarialnych, adwokackich i radcowskich. Na tle zaś tych regulacji ukształtował się już i utrwalił pogląd, że postępowanie odwoławcze w sprawie ustalenia wyniku zawodowego egzaminu prawniczego ma, wśród postępowań administracyjnych, charakter szczególny i toczy się tylko w przedmiotowych ramach zakreślonych przez osoby odwołujące się. Ramy te są wyznaczone z jednej strony zakwestionowaną w odwołaniu częścią egzaminu, z drugiej zaś – zarzutami odwołania. Nie ma zatem podstaw do formułowania poglądu, że w przypadku egzaminu komorniczego zakres rozpatrywania odwołania powinien być szerszy. W trakcie egzaminu komorniczego zdający opracowuje dwa zadania pisemne, dotyczące czynności wchodzących w zakres ustawowych zadań komorników (ust. 4). Z kolei zgodnie z art. 31h ust. 1 powołanej ustawy w przedmiocie wyniku egzaminu komorniczego podejmuje uchwałę Komisja egzaminacyjna. Odpisy uchwały przewodniczący komisji egzaminacyjnej doręcza zdającym, Krajowej Radzie Komorniczej oraz Ministrowi Sprawiedliwości. Zgodnie z ust. 4 ustawy, przywołanym w rozpatrywanej sprawie w podstawie prawnej uchwały, od uchwały o wyniku egzaminu komorniczego zdającemu przysługuje odwołanie do komisji egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości w terminie 14 dni od dnia otrzymania uchwały, o której mowa w ust. 1. W myśl ust.16 powołanego przepisu, również przywołanego w podstawie pranej zaskarżonej uchwały, do zadań komisji odwoławczej należy rozpatrywanie odwołań od uchwał o wynikach egzaminu komorniczego. Do postępowania przed komisją odwoławczą stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (ust. 19). Od uchwały komisji odwoławczej służy skarga do sądu administracyjnego (ust. 18). Odnosząc się do zgłoszonych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a dotyczących przede wszystkim niewyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz jego dowolnej oceny, należy najpierw podkreślić uznaniowy charakter ocen zawartych w uchwałach komisji egzaminacyjnych, związany z możliwością korzystania przez te organy ze swoistego luzu decyzyjnego, która to możliwość wpływa- niejako drugostronnie - na zakres kontroli sądowo-administracyjnej. Skoro przepis prawa daje organowi administracji możliwość wyboru rozwiązania, to każdy wybór mieszczący się w ustawowych granicach jest zgodny z prawem i on sam nie może zostać zakwestionowany co do zasady przez sąd administracyjny. Kontrolując akty swobodne, do których zaliczyć trzeba oceny komisji egzaminacyjnych ustalające rezultat z tych części egzaminu komorniczego, sąd administracyjny może więc tylko badać, czy nie zostały przekroczone granice uznania i czy podjęte rozstrzygnięcie nie było dowolne (zob. Jan Zimmermann, Prawo administracyjne, Zakamycze 2005, s. 371). Pogląd ten znajduje odzwierciedlenie w wyrokach w sprawach rozpatrywanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskutek skarg uczestników egzaminów zawodowych, tak radcowskich, jak i adwokackich, przeprowadzanych w latach ubiegłych, gdzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazywał, iż luz decyzyjny, z którego korzysta organ jest związany z oceną stanu faktycznego i tylko jawne wyjście poza granice tego luzu może stanowić podstawę do przyjęcia wadliwości rozstrzygnięcia. Tytułem przykładu można wskazać prawomocny wyrok z dnia 3 czerwca 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 595/11. Sądowa kontrola uchwał ustalających wynik zawodowego egzaminu prawniczego polega więc na zbadaniu, czy organy w takich sprawach nie dopuściły się rażących uchybień, czy dysponowały niezbędnym materiałem dowodowym uzasadniającym rozstrzygnięcie sprawy i czy dokonały wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla takiego rozstrzygnięcia. Jest to więc kontrola prawidłowości postępowania poprzedzającego wydanie uchwały i jego zgodności z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sądowa kontrola decyzji administracyjnej podjętej w ramach uznania administracyjnego ma zatem zakres ograniczony co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi (zob. np. wyrok NSA z 23 kwietnia 1998 r. I SA/Kr 1227/97, wyrok NSA z 7 lutego 2001 r. I SA/Gd 1507/00), zaś orzeczenia sądu winny opierać się jedynie na kryterium legalności (zob. A. Habuda, Uznanie administracyjne - zmierzch czy renesans pojęcia; Administracja i prawo administracyjne u progu trzeciego tysiąclecia, Łódź 2000, s. 117). Sąd administracyjny nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu, lecz powinien wyłącznie ocenić, czy w sprawie zachodzą warunki materialno-prawne uzasadniające skorzystanie przez organ administracji z przysługujących mu uprawnień oraz czy wydanie rozstrzygnięcia przez ten organ zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem (wyrok WSA w Łodzi z 23 stycznia 2008 r. II SA/Łd 852/07). W rozpatrywanej sprawie Komisja Egzaminacyjna II stopnia ustosunkowała się – zwłaszcza w odpowiedzi na skargę - kolejno do wszystkich zarzutów naruszenia przepisów postępowania (str. 5-6). Wskazała, że zaskarżona uchwała zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Podniosła, że w zaskarżonej uchwale wskazano fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody na których oparł się organ oraz przyczyny, z powodu których odmówił racji twierdzeniom skarżącej. W ocenie organu jego rozstrzygnięcie, nie budzące wątpliwości co do zakresu, w pełni odpowiada wymaganiom decyzji administracyjnej określonym w art. 107 K.p.a. Organ uzasadnił też, dlaczego jego rozstrzygnięcie jest zgodne z zasadą pogłębiania zaufania do organów państwa (art. 8 K.p.a.) oraz zasadą przekonywania (art. 11 K.p.a). Nadto, podnosząc argumentację w zakresie zarzutów procesowych, organ wskazał, że prezentuje odmienny od skarżącej punkt widzenia w tym zakresie, odwołując się tutaj do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2013 (odnoszącego się do egzaminu zawodowego radcowskiego), sygn. akt II GSK 2333/11, w którym Sąd ten stwierdził, iż "...Nie narusza bowiem dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. nieodniesienie się przez organ administracji do wszystkich argumentów odwołania, jeżeli skazane i objaśnione przez ten organ w uzasadnieniu okoliczności przesądzają o trafności decyzji." Odnosząc się do zarzutów naruszenia w skontrolowanej pracy przepisów prawa materialnego należy przede wszystkim zauważyć, że zarzuty te dotyczą przepisów, które powinny być użyte w rozwiązaniu zadań przewidzianych w pracy – poprzez ich niezastosowanie. Komisja, uznając, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, jednocześnie oceniła, ze do najistotniejszych błędów pracy, które nie pozwalają na jej pozytywną ocenę, należało zaliczyć zmianę trybu egzekucji z uproszczonego na zwykły, jak również brak prawidłowego ustosunkowania się do wniosku małżonki dłużnika i nieumorzenie postępowania z uwagi na fakt, iż nieruchomość, z której prowadzona była egzekucja weszła w skład majątku osobistego dłużniczki W tych kwestiach Sąd odwołuje się wprost do opinii SSO w W. p. A.Ł., która wskazała m.in. że dokonana przez skarżącą zmiana trybu egzekucji jest sprzeczna z literalnym brzmieniem art. 10131 k.p.c. W tej sytuacji wskazanie, że w doktrynie istnieją na powyższy temat odmienne opinie, nie relatywizuje stanowiska oceniającej (zwłaszcza wobec stanowiska skarżącej, że dalszemu prowadzeniu egzekucji uproszczonej sprzeciwia się treść ar. 10131 § 3 k.p.c.) lecz wskazuje na fakt istnienia innych zdań w tej kwestii. Uznając również pozostałe zarzuty skargi za niezasadne należy podkreślić, że przedmiotem kontrolowanego postępowania nie był system oceniania prac osób, które uzyskały pozytywny wynik z egzaminu radcowskiego w celu ustalenia zasad i kryteriów wystawienia oceny dostatecznej lub wyższej zwłaszcza z punktu widzenia stopnia jednolitości tego systemu, ale ocena pracy indywidualnie oznaczonego zdającego z tego zakresu. Sama jednakże okoliczność różnicowania ocen wystawionych przez egzaminatorów oraz poszczególne komisje egzaminacyjne, jak również siły przedstawianej przez nich argumentacji, jest rzeczą naturalną, gdyż nie jest możliwe ustalenie idealnych kryteriów ocen. Te naturalne różnice uwzględnił zresztą ustawodawca przyjmując stosowny system punktacji i dokonywania tych ocen Nie ma przesłanek do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie egzaminatorzy nie zastosowali 6-stopniowej skali ocen, skoro wszystkie oceny pracy sporządzonej przez skarżącego mieszczą się w tej skali. Reasumując należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie organy nie naruszyły wskazanych wyżej przepisów ustawy o komornikach i egzekucji. Wydane uchwały zapadły po wszechstronnym i wnikliwym zbadaniu wszystkich okoliczności sprawy. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie zostały ustalone wszelkie okoliczności istotne z punktu widzenia przepisów prawa materialnego. W uzasadnieniu uchwały organy podały przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja odnosi się do istotnych w sprawie okoliczności faktycznych i prawnych. Uzasadnienia uchwał są zgodne z wymogami art. 107 § 3 K.p.a. bowiem organ wyczerpująco ustosunkował się do wszystkich zarzutów strony, szczegółowo uzasadniając swoje stanowisko i opierając je na konkretnych przepisach prawa. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.