VI SA/Wa 3329/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2016 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę w całości Postanowieniem z dnia [...] października 2015r. znak: [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: Prezes UKE) stwierdził w oparciu o przepis art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 2060r. Kodeks postępowania administracyjnego (jt. Dz.U z 2013r. poz. 267 z późn. zm. – dalej "k.p.a") w zw. z art. 206 ust.1 ustawy z dnia 16 lipca 20014r. Prawo telekomunikacyjne (jt. Dz.U z 2014, poz. 243 z późn. zm. – dalej: "Pt"), po rozpatrzeniu wniosku O. S.A. z siedzibą w W. (dalej: Spółka lub O.) o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] września 2014r. nr [...], niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przedmiotowe postanowienie została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Minister Łączności decyzją z [...] września 1999 r., działając na wniosek P. S.A udzielił bez przetargu temu podmiotowi Koncesji nr [...] na świadczenie usług telekomunikacyjnych według standardu ETSI/GSM w paśmie [...] MHz wraz z zezwoleniem na zakładanie i używanie urządzeń i sieci telekomunikacyjnej oraz przydziałem częstotliwości w paśmie ETSI/GSM [...] MHz. Na skutek zmian prawnych opisanych szczegółowo w zaskarżonej decyzji przydział częstotliwości zawarty w Koncesji (będącej następnie zezwoleniem zgodnie z art. 142 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne z dniem 3 września 2004 r.) stał się z mocy prawa rezerwacją. Przedmiotowa Rezerwacja dokonana na rzecz P. S.A. obejmuje następujące zakresy częstotliwości: [...] - [...] MHz i [...] - [...] MHz oraz [...] - [...] MHz i [...] - [...] MHz. Pismem z dnia [...] sierpnia 2013r. P. sp. z o.o. (spółka powstała w wyniku przekształcenia P. S.A. w P. sp. z o.o. – przekształcenie w trybie art. 553 § 1 pkt 1 k.s.h. z dniem [...] maja 2012r. – dalej "P.") złożyła wniosek o zmianę Rezerwacji poprzez zmianę podmiotu dysponującego Rezerwacją, w ten sposób, że zamiast P. podmiotem dysponującym zakresem częstotliwości [...] -[...] MHz i [...] -[...] MHz będzie C. sp. z o.o. (obecnie O. S.A - w wyniku przekształceń prawnych- szczegółowy opis przekształceń w skarżonej decyzji). Do wniosku załączona była zgoda C. na przejęcie uprawnień i obowiązków wynikających ze zmiany Rezerwacji w zakresie podmiotu dysponującego Rezerwacją. Prezes UKE po rozpoznaniu tegoż wniosku decyzją z dnia [...] lutego 2014r. nr [...] dokonał zmiany Rezerwacji w zakresie uprawnionego podmiotu, w ten sposób, że z dniem [...] marca 2014r. podmiotem dysponującym częstotliwościami radiowymi z zakresu częstotliwości : [...] -[...] MHZ i [...] -[...] MHz została O. (dalej też: "Rezerwacja O."). Decyzji tej na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja ta została w całości zaskarżona przez P., który wskazał, że wnioskował o zmianę podmiotu na rzecz C. a nie O. Prezes UKE po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] lipca 2014r. nr [...] uchylił zaskarżone orzeczenie i umorzył postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe. Orzeczenie to zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez O. Sąd wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2015r. sygn. VI SA/Wa 2990/14 oddalił skargę. Powyższy wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pismem z dnia [...] grudnia 2013r. P sp. z o.o. (dalej: P.) wniosła o dokonanie rezerwacji częstotliwości objętych Rezerwacją na kolejny okres. Pismem z dnia [...] marca 2014r. O wniosła o uwzględnienie interesu prawnego Spółki w prowadzonym przez prezesa UKE postępowaniu wszczętym wnioskiem P z dnia [...] grudnia 2013r. poprzez zapewnienie jej wszystkich uprawnień przysługujących stronie postępowania administracyjnego, w tym prawa do czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz umorzenie tego postępowania w części obejmującej dokonanie na rzecz P. Rezerwacji częstotliwości z zakresu [...] -[...] MHz i [...] -[...] MHz, które pozostają w jej dyspozycji na mocy decyzji z dnia [...] lutego 2014r. (Rezerwacja O). Spółka wniosła również o umożliwienie wglądu do akt postępowania i sporządzenia notatek oraz kopii tych akt z powołaniem się na przepis art. 73 § 1 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] września 2014r. nr [...] Prezes UKE po rozparzeniu wniosku O. z dnia [...] marca 2014r. odmówił Spółce wglądu do akt sprawy oraz umożliwienia sporządzenia notatek oraz kopii z tych akt uznając, iż nie przysługuje spółce przymiot strony postępowania, gdyż nie posiada ona interesu prawnego w postępowaniu. Nadto pismem z dnia [...] września 2014r. Prezes UKE poinformował O. także, że okoliczności, które w ocenie spółki uzasadniały jej interes prawny w postępowaniu na dzień sporządzenia niniejszego pisma już nie zachodziły, bowiem uległ zmianie stan faktyczny w zakresie uprawnień do dysponowania częstotliwością z zakresu [...] -[...] MHz i [...] -[...] MHz poprzez wydanie przez prezesa UKE decyzji uchylającej i umarzającej postepowanie. Wskazane wyżej postanowienie zostało utrzymane w mocy Postanowieniem Prezesa UKE z dnia [...] maja 2015r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] września 2014r. nr [...] Prezes UKE po rozpatrzeniu wniosku P. z dnia [...] grudnia 2013r. dokonał na rzecz P. rezerwacji częstotliwości z zakresów [...] - [...] MHz i [...] - [...] MHz oraz [...] - [...] MHz i [...] - [...] MHz na obszarze całego kraju na kolejny okres Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy pismem z dnia [...] września 2014r. wniosła O. zarzucając naruszenie: art. 10 w związku z art. 28 k.p.a., art. 77 § 1, art. 81, art. 97 § 1 pkt 4 i art. 104 § 2 k.p.a. a także art. 116 Pt. Prezes UKE po zapoznaniu się z wnioskiem O. o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz po rozważeniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego postanowieniem z dnia [...] października 2015r. nr [...] stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego przez O. W uzasadnieniu organ powołała się na obowiązujące w sprawie przepisy oraz podniósł, że w niniejszej sprawie zaistniała jedna z przesłanek niedopuszczalności wniesienia środka zaskarżenia tj. przesłanka bezpodmiotowości. Pomimo bowiem twierdzeń O. wyrażonych we wniosku, iż posiada ona przymiot strony w postępowaniu zakończonym wdaniem zaskarżonej decyzji i w związku z tym, że przysługuje Spółce prawo do odwołania się od tej decyzji w terminie przewidzianym dla strony postępowania, to brak jest podstaw do uznania tej Spółki za stronę postępowania zakończonego wydaniem w dniu [...] września 2014r. decyzji przez Prezesa UKE, którą dokonano rezerwacji na rzecz P. Organ wskazał przy tym, że aby ustalić czy O. posiada status strony w postepowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej przez Spółkę decyzji należało ustalić czy O. posiada interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy poprzez dokonanie rezerwacji częstotliwości objętych Rezerwacją na kolejny okres 15 lat na rzecz P. na podstawie art. 116 ust. 8 Pt , a zatem czy rozstrzygniecie w tej sprawie rozstrzyga o prawach i obowiązkach Spółki, względnie czy ma wpływ na jej uprawnienia bądź obowiązki. Prezes UKE podkreślił przy tym, że przy ocenie czy dany podmiot dysponuje określonymi częstotliwościami miarodajny jest aktualny stan faktyczny i prawny zgodnie z ogólną zasadą przyjętą w postępowaniu administracyjnym. Wskazał przy tym, że postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji zostało wszczęte na wniosek P., który wniósł swe żądanie na podstawie art. 116 ust. 8 Pt., z brzmienia którego wynika, że stosunek materialno-prawny w sprawie prowadzonej w oparciu o wskazany przepis polega na przyznaniu przez prezesa UKE uprawnień do dysponowania określonymi częstotliwościami (art. 114 ust.1 Pt) na kolejny okres, na rzecz podmiotu, co do którego zachodzą określone w tym przepisie przesłanki. Przedmiotem tak określonego stosunku materialno-prawnego jest więc uprawnienie do dysponowania częstotliwościami w odpowiednim okresie. Organ wskazał jednocześnie, że za podmiot stosunku materialnoprawnego, który wynika ze wskazanego przepisu należy natomiast uznać podmiot, na rzecz którego dokonano rezerwacji częstotliwości będącej przedmiotem tego stosunku, względnie podmiot, na który przeniesiono wynikające z rezerwacji uprawnienia do dysponowania. Prezes UKE uznał zatem, że decyzja wydana na podstawie art. 116 ust. 8 Pt określa jedynie prawa i obowiązki podmiotu, który uprzednio dysponował tymi częstotliwościami, co do których miałoby nastąpić przedłużenie uprawnienia do dysponowania. Powyższe oznacza, zdaniem organu, że tylko taki podmiot może być uznany za stronę postępowania prowadzonego na podstawie wyżej wspomnianego przepisu ustawy prawo telekomunikacyjne. Mając powyższe na uwadze Prezes UKE wskazał, że O. od dnia [...] marca 2014r. była podmiotem dysponującym częstotliwościami z zakresu [...] - [...] MHz i [...] - [...] MHz (Rezerwacja O.) na podstawie decyzji z dnia [...] lutego 2014r. Jednakże dnia [...] lipca 2014r. po rozpatrzeniu wniosku P. o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której wydano decyzję z dnia [...] lutego 2014r. i po uwzględnieniu cofnięcia przez P. wniosku o zmianę podmiotu dysponującego Rezerwacją, Prezes UKE wydał decyzji uchylającą orzeczenie I instancyjne i umarzającą postępowanie w sprawie. W skutek wydania tej decyzji od dnia [...] lipca 2014r. jedynym podmiotem dysponującym częstotliwościami radiowymi z zakresu [...] - [...] MHz i [...] - [...] MHz był P. Tym samym zarówno na dzień wydania decyzji z dnia [...] września 2014r., jak i na dzień złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy O. nie była uprawnioną do dysponowania częstotliwościami radiowymi z zakresu [...] - [...] MHz i [...] - [...] MHz, gdyż od dnia [...] lipca 2014r. podmiotem tym ponownie był P. Powyższe zdaniem organu oznacza, że O. nie posiadała interesu prawnego w postepowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] września 2014r. a zatem nie posiada ona przymiotu strony w tym postępowaniu. Organ wskazał również, powołując się przy tym na wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 12 grudnia 2013r. sygn. III SA/Wr 692/13, że w doktrynie i w orzecznictwie przyjmuje się że stwierdzenie niedopuszczalności odwołania w trybie art. 134 k.p.a. z przyczyn podmiotowych może mieć miejsce tylko wówczas, gdy ze złożonego odwołania wynika w sposób oczywisty, jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że wnoszący je nie jest stroną postępowania. Tymczasem w przedmiotowej sprawie O. nie było i nie jest stroną postepowania zakończonego wydaniem decyzji a posiadanie interesu prawnego w rozstrzygnięciu przedmiotowego postępowania związane jest z faktem, że decyzja uchylająca z dnia [...] lipca 2014r. jest nieprawomocna, co zdaniem O. oznacza, że w wyniku postępowania sadowoadministracyjnego uprawnienie O. do dysponowania przedmiotowymi częstotliwościami może stać się ponownie aktualne. Twierdzenia O., zdaniem organu odwoławczego nie świadczą o posiadaniu przez nią statusy strony w niniejszym postępowaniu tym samym kwestia nieposiadania przez Spółkę statusu strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] września 2014r. jest oczywista, jednoznaczna i nie budzi wątpliwości, co zdaniem organu powodowało konieczność stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia przez ten podmiot wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z wyżej wskazanym rozstrzygnięciem nie zgodziła się O., która złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucono naruszenie art. 134 k.p.a. oraz art. 28 k.p.a., polegające na bezpodstawnym stwierdzeniu niedopuszczalności wniosku O. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] września 2014r. w oparciu o błędne przyjęcie, że O. nie posiada statusu strony w postepowaniu zakończonym wydaniem tej decyzji. Skarżąca wniosła również o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i o zasadzenie od Prezesa UKE na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżąca uzasadniła podniesiony zarzut wskazując, iż stwierdzenie braku interesu prawnego po stronie O. Prezes UKE wywiódł z faktu, iż wraz z uchyleniem decyzji z dnia [...] lutego 2014r. (decyzja udzielająca Rezerwacji O.) O. przestała być podmiotem uprawnionym do dysponowania częstotliwościami [...] – [...] MHz i [...] – [...] MHz. Tymczasem zdaniem skarżącej stanowisko takie jest nieuzasadnione, gdyż decyzja uchylająca rezerwację powyższych częstotliwości dokonana na rzecz O. jest nieprawomocna, co oznacza, że w wyniku postępowania sądowoadministracyjnego uprawnienie O. do dysponowania tymi częstotliwościami może stać się ponownie aktualne. Skarżąca podkreśliła, że rozstrzygniecie zawarte w decyzji z dnia [...] września 2014r. doprowadziło do rozdysponowania na rzecz P. częstotliwości, które w zależności od wyniku postępowania ze skargi na decyzję z dnia [...] lipca 2014r., mogą pozostać w dyspozycji O. lub P. Natomiast zarówno na dzień wydania w/w decyzji jak również w dniu wydania zaskarżonego postanowienia, prawo do dysponowania przez P. częstotliwościami z zakresu [...] -[...] MHz i [...] – [...] MHz opierało się na nieprawomocnej decyzji z dnia [...] lipca 2014r., uchylającej przydział tych częstotliwości na rzecz O. Tym samym zdaniem skarżącej uprawnienie Polkomtel do dysponowania częstotliwościami z zakresu [...] -[...] MHz i [...] – [...] MHz wynikającymi z nieprawomocnej decyzji nie może przesądzać o braku interesu prawnego O. w niniejszym postępowaniu. Skarżąca podkreśliła, że interes prawny O. w niniejszej sprawie wynika z uchylonego nieprawomocnie uprawnienia do dysponowania częstotliwościami z zakresu [...] -[...] MHz i [...] – [...] MHz. a ponadto, interes prawny, którego dotyczy decyzja z dnia [...] września 2014r. wywodzi ona z faktu ubiegania się o rezerwacje powyższych zasobów na kolejny okres. Skarżąca podniosła przy tym, zgadzając się co do zasady z konkluzją organu w zakresie "ostateczności" i "prawomocności", że nieprawomocność decyzji z dnia [...] lipca 2014r. uchylającej przydział na jej rzecz częstotliwości z zakresu [...] -[...] MHz i [...] – [...] MHz oraz decyzji z dnia [...] września 2014r.umarzajacej postępowanie w sprawie odnowienia powyższej rezerwacji na rzecz O., powoduje że zarówno przydział tych częstotliwości, jak również jego odnowienie na rzecz Skarżącej mogą stać się elementem wiążącego organ stanu prawnego. Zdaniem skarżącej organ winien uwzględnić wskazaną okoliczność, zawieszając postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] września 2014r. do czasu rozstrzygnięcia postępowań sądowo administracyjnych dotyczących uprawnień skarżącej do rezerwacji częstotliwości w zakresie [...] -[...] MHz i [...] – [...] MHz. Nadto zdaniem Skarżącej skoro uprawnienia O. do wskazanych wyżej częstotliwości mogą się ponownie zaktualizować w wyniku postępowania sadowoadministracyjnego, każde rozstrzygniecie Organu dotyczące rozdysponowania tych częstotliwości dotyczy interesu prawnego Skarżącej w rozumieniu art. 28 k.p.a. Skarżąca podkreśliła również, że zaskarżone postanowienie błędnie wiąże ocenę posiadania przez skarżącą statusu strony w przedmiotowym postępowaniu wyłącznie z faktem wszczęcia tego postepowania na wniosek P. oraz faktem, iż w wyniku ostatecznej (choć nieprawomocnej) decyzji z dnia [...] lipca 2014r., jedynym podmiotem uprawnionym do wskazanych wyżej częstotliwości pozostaje P. Takie stanowisko organu zdaniem skarżącej pomija drugą normę zawartą w przepisie art. 28 k.p.a., określającą status strony postępowania w związku z interesem prawnym, którego "dotyczy" dane postępowanie, niezależnie od tego kto jest inicjatorem postepowania. Skarżąca podniosła przy tym, iż mimo, że nie jest inicjatorem tego postepowania to postępowanie niewątpliwie dotyczy jej interesu prawnego, co wynika przede wszystkim z tego, że udzielenie rezerwacji powyższych częstotliwości na rzecz P. uniemożliwia obecnie oraz w przyszłości przydział tych częstotliwości na rzecz Skarżącej. Tymczasem uprawnienia skarżącej w tym zakresie mogą się ponownie zaktualizować i stać się elementem wiążącego organ stanu prawnego związku z zakończeniem postepowań sądowoadministracyjnych dot. decyzji Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2014r. i z dnia [...] września 2014r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w skarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.) - dalej zwana "p.p.s.a.", stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (jedn. tekst Dz. U. z 2014, poz. 1647 z późn. zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu nie można organowi orzekającemu w przedmiotowej sprawie skutecznie zarzucić, iż dopuścił się naruszenia obowiązujących przepisów prawa materialnego lub procesowego, co uzasadniałoby uwzględnienie skargi. Na wstępie rozważań wskazać należy, że przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest orzeczenie Prezesa UKE stwierdzające, w oparciu o przepis art. 134 k.p.a., że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy O. jest niedopuszczalny. Postanowienie wydane w trybie art. 134 k.p.a. stanowi rozstrzygnięcie o charakterze formalnym. Zatem przedmiotem oceny Sądu w rozpoznawanej sprawie jest wyłącznie zagadnienie czy Prezes UKE zgodnie z obowiązującymi przepisami stwierdził niedopuszczalność odwołania. Oceniając prawidłowość zaskarżonego postanowienia, przypomnieć należy, na co słusznie wskazał w skarżonym postanowieniu również organ, że w doktrynie powszechnie przyjmuje się, że postępowanie odwoławcze sensu stricto, tj. postępowanie przed organem odwoławczym, składa się z trzech faz: fazy wstępnej, fazy postępowania wyjaśniającego, fazy wydania decyzji. W fazie wstępnej organ odwoławczy jest obowiązany ocenić, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie (por. Andrzej Wróbel. Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego. System Lex). Świadczy o tym systematyka rozdziału 10 Kodeksu postępowania administracyjnego "Odwołania". W przepisie art.134 k.p.a. znalazła się regulacja dotycząca pierwszej czynności organu odwoławczego – stwierdzenia w drodze postanowienia niedopuszczalności odwołania lub tak jak w niniejszej sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Redakcja tego przepisu uzasadnia stwierdzenie, że w pierwszej kolejności organ bada kwestię dopuszczalności odwołania/wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie czy zostało wniesione w terminie. W orzecznictwie i doktrynie wypracowano niekwestionowane stanowisko, iż niedopuszczalność odwołania może wynikać zarówno z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. Pierwsza z sytuacji zachodzi, gdy brak jest przedmiotu zaskarżenia oraz gdy przepisy prawne wyłączają możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji (v. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2000 r., V SA 235/00, niepubl.). Natomiast niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania/wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez osobę nieposiadającą legitymacji do jego wniesienia, tj. niebędącą stroną w sprawie ani adresatem decyzji, czy też nie mającą zdolności do czynności prawnych (por. wyrok NSA z 11 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1661/06, dostępny na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nawiązując do drugiej ze wskazanych grup przyczyn niedopuszczalności, bowiem ta zdaniem organu stanowiła przesłankę wydania postanowienia o niedopuszczalności wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez O., wskazać w tym miejscu przyjdzie, że zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. odwołanie tudzież wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, służy stronie. W związku z tym należy przyjąć, że odwołanie jest niedopuszczalne, jeżeli zostało wniesione przez podmiot, który nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. Wskazany powyżej przepis art. 28 k.p.a. stanowi, że stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego jest rozumiane jako przyznanie podmiotowi przez przepis prawa materialnego, określonych korzyści lub nałożenie na niego określonych obowiązków. W ocenie Sądu w okolicznościach rozpoznawanej sprawy Prezes UKE prawidłowo na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tegoż organu z dnia [...] września 2014r., przyznającą na kolejny okres P. Rezerwacje częstotliwości w zakresie [...] - [...] MHz i [...] - [...] MHz oraz [...] - [...] MHz i [...] - [...] MHz., z powodu oczywistego braku legitymacji do skutecznego jego wniesienia. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy Skarżąca nie ma przymiotu strony w postępowaniu prowadzonym przez Prezesa UKE, gdyż postępowanie to dot. rezerwacji częstotliwości objętych Rezerwacją na kolejny okres 15 lat na rzecz P. na podstawie art. 116 ust. 8 Pt. Wnioskodawcą w sprawie, co przyznaje również skarżąca, był Polkomtel, który w dacie orzekania przez organ niewątpliwie dysponował Rezerwacją częstotliwości w zakresie [...] - [...] MHz i [...] - [...] MHz. ale również w kwestionowanym przez skarżącą zakresie [...] -[...] MHz i [...] – [...] MHz. Uchylenie bowiem, ostateczną decyzją Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2014r., decyzji z dnia [...] lutego 2014r., którą dokonano zmiany podmiotu dysponującego rezerwacją częstotliwości w zakresie częstotliwości [...] -[...] MHz i [...] – [...] MHz poprzez określenie, iż do częstotliwości z tego zakresu uprawniona jest Skarżąca spowodowało, jak słusznie przyjęły organy stan "powrotu" tej części rezerwacji do pomiotu, który był jej dysponentem przed wydaniem decyzji zmieniającej a był to P. Tym samym w postepowaniu dot. rezerwacji częstotliwości na kolejny okres słusznie organ uznał za jedyną stronę postepowania, w świetle brzmienia wskazanego przepisu Prawa telekomunikacyjnego oraz art. 114 ust.3 Pt., jedynie P., który dysponował w dacie wydania tej decyzji, wskazanym wyżej zakresem częstotliwości radiowych. Zatem, skoro O. w dacie wydawania zarówno decyzji z dnia [...] września 2014r. jak złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy a także wydania przez organ skarżonego postanowienia nie była uprawnioną do częstotliwości z zakresu [...] -[...] MHz i [...] – [...] MHz., to oczywistym jest, że pozbawiona jest przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w tym postępowaniu a to oznacza, że nie mogła skutecznie wnieść wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez Prezesa UKE decyzji z dnia [...] września 2014r. dokonującej na rzecz P. rezerwacji częstotliwości z zakresu [...] - [...] MHz i [...] - [...] MHz oraz [...] - [...] MHz i [...] - [...] MHz., na obszarze całego kraju. Sąd wskazuje również, że bezzasadne jest powoływanie się przez Skarżącą na nieprawomocność decyzji Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2014r i z dnia [...] września 2014r. Decyzje te bowiem jako ostateczne wiążą organy. Fakt natomiast, iż orzeczenia te mogą zostać w przyszłości uchylone stosownym prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego nie oznacza, że powyższe może spowodować nieuwzględnienie przez organ stanu prawnego, które one kreują w dniu wydawania przez ten organ decyzji. Sąd w tym miejscu wskazuje również, że czysto hipotetyczne zdarzenie przyszłe nie może stanowić podstawy, jak tego oczekuje skarżąca, do uznania że przysługuje jej przymiot strony z takiego zdarzenia. Nie można bowiem z takiego czysto hipotetycznego przyszłego i niepewnego zdarzenia wyprowadzać żadnych praw ani obowiązków, które pozwalałyby na posiadania statusu strony. Na marginesie jedynie Sąd wskazuje, że prawidłowo organy przyjęły, iż brak było podstaw do zawieszenia w sprawie postepowania. Nie stanowi bowiem zagadnienia wstępnego wszczęcie postępowania sądowego, mającego na celu ocenę zgodności z prawem decyzji ostatecznej, która rozstrzygnęła zagadnienie wstępne ważne w innym postępowaniu administracyjnym. Wszczęcie postepowania sądowego nie może być w takim wypadku podstawą do zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w tym postępowaniu. Dopóki bowiem ta decyzja ostateczna nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego bądź nie zostanie wydane postanowienie o wstrzymaniu jej wykonania, dopóty zawieszenie postępowania nie tylko naruszałoby art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 16 k.p.a. ale naruszałoby też nakaz wynikający z art. 12 § 1 k.p.a., dotyczący szybkości postepowania organu administracji publicznej (v. wyrok NSA z dnia 13 października 2000r. sygn. IV SA 1670/98, ONSA 2001/4/89, podobnie wyrok NSA z dnia 24 listopada 2011r. sygn. II OSK 1655/10, dostępny na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl CBOSA) Mając powyższe na uwadze skarga wniesiona na postanowienie Prezesa UKE z dnia [...] października 2015r. nie mogła odnieść oczekiwanego skutku i dlatego też Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.