VI SA/Wa 3424/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek Asesor WSA Marek Maliński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 maja 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia 25 lipca 2024 r. nr [...]Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ" ), po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w K. (dalej: "Strona", "Skarżąca", "Spółka") utrzymał w mocy decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej również: "WITD") z dnia 20 września 2023 r. nr [...]w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł, w związku z ujawnionym naruszeniem polegającym na wykonywaniu przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii V. Podstawą prawną wydanego rozstrzygnięcia były przepisy art. 64 ust. 1, 2, art. 64d, art. 140aa ust. 1, 3 pkt 2 i pkt 3, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1047 ze zm.; dalej: "prd"), § 2 ust. 1 pkt 4, § 2 ust. 2, § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2024 r., poz. 502 ze zm. dalej: "rozporządzenie"). Jak wynika z akt sprawy, w dniu 5 maja 2023 r. na 334 kilometrze drogi ekspresowej [...]w kierunku W. został zatrzymany do kontroli przez umundurowanego inspektora Inspekcji Transportu Drogowego pojazd członowy składający się z ciągnika samochodowego marki MAN o numerze rejestracyjnym [...]oraz naczepy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. W trakcie wykonywania przewozu drogowego pojazdem kierował J. K., który wykonywał krajowy przewoź drogowy rzeczy (jedna sztuka domku modułowego) w imieniu i na rzecz spółki [...]z siedzibą w T.. Pismem z dnia 11 lipca 2023 r. WITD zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego, które zakończyło się wydaniem decyzji z dnia 20 września 2023 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł. W wyniku rozpoznania odwołania Spółki GITD – decyzją z dnia 25 lipca 2024 r. – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy na wstępie wskazał, iż w sprawie z uwagi na treść normy kolizyjnej z art. 189a § 2 k.p.a. nie mają zastosowania przepisy regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a., jak również art. 189e oraz 189f k.p.a. Do decyzji nakładanych na podstawie art. 140aa ust. 1 prd mają bowiem zastosowanie okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione w art. 140aa ust. 4 prd. GITD podał, że w niniejszym przypadku przewożono ładunek niepodzielny (jedna sztuka domku modułowego). Przypomniał, iż w wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego stwierdzono m.in. następujące przekroczenie dopuszczalnej normy: - wysokość pojazdu członowego z ładunkiem – 4,51 m (bez korekty 1 %) – przekroczenie o 0,51 m (tj. o 12,75 %), - długość pojazdu członowego z ładunkiem - 23,0 m (bez korekty 1 %) - przekroczenie o 6,5 m (tj. o 39,39 %), - szerokość pojazdu członowego z ładunkiem - 3,76 m (bez korekty 1 %) – przekroczenie o 1,21 m (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 47,45 %). Pomiarów długości i szerokości kontrolowanego pojazdu członowego dokonano za pomocą przymiaru wstęgowego marki BMl, numer seryjny: [...], który legitymował się świadectwem wzorcowania z dnia 24 marca 2020 r. Pomiarów wysokości kontrolowanego pojazdu członowego dokonano za pomocą przymiaru teleskopowego typu NEDO, nr seryjny [...], legitymującym się świadectwem wzorcowania z dnia 27 marca 2020 r. Zdaniem organu okazane przez kierującego podczas kontroli zezwolenie kategorii IV nr [...]na przejazd pojazdu nienormatywnego, wydane w dniu 1 września 2021 r. i ważne w terminie od dnia 6 września 2021 r. do dnia 6 września 2023 r., nie uprawniało do przejazdu po drogach publicznych kontrolowanego pojazdu nienormatywnego przewożącego ładunek niepodzielny, którego wysokość przekraczała normę wskazaną w treści zezwolenia, tj. 4,3 m. GITD stwierdził, że w procesie załadunku uczestniczą bowiem nie tylko sami kierowcy pojazdów; co więcej - decydującą rolę w tych czynnościach, które wszak nie są obojętne dla kwestii wykonywania transportu drogowego, odgrywają zwykle inne podmioty uczestniczące w procesie związanym z przejazdem pojazdem z ładunkiem m.in. załadowcy. Zgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym, to Strona odpowiadała za nadanie i załadunek domku modułowego na kontrolowanym pojeździe. Jak zaznaczył organ kierujący pojazdem przesłuchany w charakterze świadka, pouczony o odpowiedzialności za składanie fałszywych zeznań, zeznał iż czynności załadunkowe dokonywane były w siedzibie firmy [...] Sp. z o.o. Sp. k., będącej zarazem nadawcą ładunku. Dokument CMR wręczył mu pracownik Spółki. W dokumencie przewozowym nr [...] z dnia 2 maja 2023 r. jako nadawca wskazana została Strona. Zdaniem GITD Strona była zobligowania, by pojazdy opuszczające teren załadunku pozostawały normatywne pod względem wymiarów zewnętrznych. Zdaniem organu w przedmiotowym przypadku nadanie i załadowanie przez stronę ładunku w postaci domku modułowego, przełożyło się na przekroczenie dozwolonej normy wysokości długości oraz szerokości kontrolowanego środka transportu. Przekroczenie zaś wysokości powyżej 4,3 m, spowodowało, iż zezwolenie kategorii IV, okazane podczas kontroli było niewystarczające na potrzeby wykonania przedmiotowego przejazdu. Strona dokonując nadania i załadunku towaru w postaci domku modułowego przy braku rzeczywistej weryfikacji, czy załadowany takim ładunkiem pojazd nie przekracza dopuszczalnych wymiarów zewnętrznych miała wpływ, a nawet godziła się na powstanie naruszeń ujawnionych podczas kontroli drogowej. To Strona jako podmiot wykonujący czynności nadawcze i załadunkowe, powinna – zdaniem organu - tak zorganizować pracę na terenie, gdzie wykonuje czynności, gdzie następuje załadunek (wydanie towaru), aby pojazd z ładunkiem, który opuszcza teren załadunku nie przekraczał dopuszczalnych norm. W wyniku analizy zebranego materiału dowodowego GITD stwierdził, iż za czynności nadawcze i załadunek skontrolowanego pojazdu odpowiedzialna była Strona. Między zachowaniem nadawcy i załadowcy (działaniem lub zaniechaniem), a skutkiem jakim jest wykonywanie przejazdu z przekroczeniem dopuszczalnych wymiarów zewnętrznych - istnieje normalny i bezpośredni związek przyczynowy. Analiza wyjaśnień strony, które przedstawiają organizację pracy przy załadunku, wykazuje że strona nie zadbała o zabezpieczenia własnych interesów tj. unikniecie odpowiedzialności administracyjnej. Strona jako nadawca i załadowca, tak powinna zorganizować czynności, aby mając na względzie treść wynikających z przepisów prawa obowiązków, nie narazić samego siebie na sankcje administracyjne, które są konsekwencją ich naruszenia. Zdaniem organu II instancji, strona miała wpływ, na powstanie naruszenia przepisów dotyczących dopuszczalnych parametrów pojazdu członowego. Wpływ przejawia się przez załadowanie na pojazd zbyt dużego ładunku, który spowodował przekroczenie dozwolonych wymiarów zewnętrznych kontrolowanego środka transportu. Zdaniem GITD sposób doboru określonych środków celem zapewnienia normatywności pojazdu po załadunku jest kwestią indywidualną. Ustawodawca nie narzuca w tym względnie gotowych rozwiązań. Z tych względów, to w gestii m.in. załadowcy jest takie zorganizowanie czynności załadunkowych, aby mając na względzie treść wynikających z przepisów prawa obowiązków nie narazić samego siebie na sankcje administracyjne, które są konsekwencją ich naruszenia. Końcowo GITD stwierdził, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone przez organ I instancji w sposób kompletny i prawidłowy, zaś gromadzony materiał dowodowy w postępowaniu wyjaśniającym jest wystarczający. W skardze od powyższej decyzji Strona zarzuciła naruszenie: 1. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności uznanie, że Skarżąca była podmiotem wykonującym czynności ładunkowe w rozumieniu art. 140aa ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, oraz miała wpływ na naruszenia lub godziła się na przejazd przewoźnika pojazdem nienormatywnym, podczas gdy brak jest materiału dowodowego potwierdzającego ww. kwestie; 2. naruszenia art. 7 k.p.a. przez jego niewłaściwą interpretację, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, iż Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego podjął czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, podczas gdy Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nie skonfrontował zebranego materiału z materiałem przedstawionym przez Skarżącego, opierając się jedynie na wątpliwym dowodzie z przesłuchania świadków, którymi byli kierowca i osoba dokonująca załadunku z zatrudnionej firmy przewozowej; 3. art. 140aa ust. 3 w zw. z art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez błędne uznanie, iż przepis ten znajduje zastosowanie w sprawie, podczas gdy ze wskazanych okoliczności i zgromadzonych dowodów wynika, że Skarżąca nie podejmowała czynności załadowczych, jak również nie wskazują by miała wpływ lub godziła się na powstanie naruszenia; 4. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji błędne uznanie, iż nie zachodzą podstawy do uchylenia decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 września 2023 r. utrzymanie jej w mocy, gdy z akt sprawy i okoliczności sprawy wynika, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W oparciu o powyższe zarzuty Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a."). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów, Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. Zaskarżoną decyzją GITD z dnia 25 lipca 2024 r. utrzymał w mocy decyzję WITD z dnia 20 września 2023 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł, w związku z ujawnionym naruszeniem polegającym na wykonywaniu przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii V. W toku kontroli stwierdzono przekroczenie norm w zakresie wymiarów zewnętrznych pojazdu przy przewozie ładunku niepodzielnego (jedna sztuka domku modułowego). Zgodnie z art. 2 pkt 35a prd pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie zaś do treści art. 64 ust. 1 pkt 1 prd ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii wydawanego w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. Jak stanowi art. 64 ust. 2 ww. ustawy zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I. W myśl art. 64d ust. 1 prd, zezwolenie kategorii V na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane na jednokrotny lub wielokrotny przejazd po drogach publicznych w wyznaczonym czasie, na trasie wyznaczonej w zezwoleniu. Zezwolenie wydaje się dla pojazdu, którego ruch, ze względu na jego wymiary, masę lub naciski osi, nie jest możliwy na podstawie zezwoleń kategorii I-IV. Zgodnie z art. 140aa ust. 1 i 3 tej ustawy za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 , lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej (ust. 1). Karę tę nakłada się na: 1) podmiot wykonujący przejazd; 2) podmiot wykonujący czynności ładunkowe, jeżeli wykonał te czynności w sposób powodujący przekroczenie któregokolwiek z wymiarów, nacisków osi lub masy całkowitej pojazdu lub zespołu pojazdów, w stosunku do wartości dopuszczalnych lub wartości określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1; 3) podmiot wykonujący inne niż wymienione w pkt 2 czynności związane z przejazdem pojazdu nienormatywnego, w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1. Jak stanowi art. 140ab ust. 2 prd, w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. W prawidłowo ustalonym przez organ stanie faktycznym na Skarżącą nałożono karę pieniężną jak za brak zezwolenia kategorii V, które stosownie do załącznika nr 1 do prd, jest wydawane na przejazd pojazdu - wyznaczona trasa wskazana w zezwoleniu: - o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-IV, - o naciskach osi przekraczających wielkości dopuszczalne. Stosownie do art. 140ab ust. 1 pkt 3 prd, karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości za brak zezwolenia kategorii V: a) 6000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b) 10000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c) 15000 zł - w pozostałych przypadkach. W ocenie Sądu z treści art. 140 aa ust. 1 i 3 prd wynika, że kara za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia lub z naruszeniem jego warunków jest zawsze nakładana na podmiot wykonujący przejazd (tj. na przewoźnika), a jedynie w ściśle określonych sytuacjach może być także nałożona na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora. Odpowiedzialność tych podmiotów (w tym załadowcy) ma odmienny charakter niż odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd (przewoźnika) i jest niezależna od jego (przewoźnika) odpowiedzialności. Możliwość nałożenia kary pieniężnej na ten podmiot powstaje bowiem wyłącznie wtedy, gdy okoliczności sprawy lub dowody wskazują, że miał on wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w art. 140aa ust. 1 prd. Z przytoczonej regulacji wynika więc, że w przypadku podmiotów określonych w art. 140aa ust. 3 pkt 2 prd ich odpowiedzialność nie ma charakteru bezwzględnego, zatem samo stwierdzenie wystąpienia naruszenia nie jest wystarczającą podstawą do nałożenia kary pieniężnej. Właściwy organ musi bowiem wykazać, że okoliczności sprawy lub dowody wskazują na wpływ lub godzenie się organizatora transportu, nadawcy, odbiorcy, załadowcy lub spedytora na powstanie naruszenia warunków przewozu, przy czym chodzi tu o wpływ lub godzenie się o charakterze realnym i bezpośrednim. W okolicznościach prawidłowo ustalonego stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy organy wydające decyzje w I i II instancji wywiązały się – w ocenie Sądu – z obowiązku tego wykazania, prawidłowo ustalając, że wystąpiła przesłanka nałożenia na Skarżącą jako nadawcę, kary pieniężnej. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie Skarżąca nie przedstawił dowodów dla wykazania, że nie miała wpływu i nie godziła się na wyjazd pojazdu o nienormatywnych wymiarach zewnętrznych. To po stronie podmiotu profesjonalnie zajmującego się danymi czynnościami leży wypracowanie takich form prowadzenia działalności aby nie dochodziło do naruszeń obowiązujących przepisów. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego załadowca nie podjął żadnych czynności weryfikacyjnych, czy pojazd po załadunku nie stał się pojazdem nienormatywnym. Kontrolowany pojazd nie został zmierzony przez załadowcę. Biorąc pod uwagę przekroczenie dopuszczalnej długości pojazdu członowego z ładunkiem o 6,5 m (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 39,39 %) oraz dopuszczalnej szerokości pojazdu członowego o 1,21 m (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 47,45 %). Skarżąca nie może zasłaniać się brakiem posiadania urządzeń do pomiarów wymiarów pojazdu na terenie jej przedsiębiorstwa. Zdaniem Sądu orientacyjne wymiary transportowanego domku modułowego wynikać powinny z dokumentacji technicznej tego obiektu. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika więc, iż Skarżąca nie poczynił żadnych aktów staranności, aby upewnić się, czy nie wypuszcza na zewnątrz nieprawidłowo załadowanego pojazdu. Skarżąca jako podmiot profesjonalny powinna znać powszechnie obowiązujące przepisy prawne. Jeżeli załadowca nie podejmuje podstawowych czynności w celu sprawdzenia parametrów ładowanego pojazdu, to oznacza, że obojętne jest mu zachowanie dopuszczalnych parametrów danego pojazdu i jednocześnie przyczynia się do naruszenia przepisów prawa. Załadowca jest odpowiedzialny za przewóz towaru po drogach publicznych i nie może się od tej odpowiedzialności uwolnić podejmując próby jej przerzucenia na przewoźnika. Załadowca nie może także przerzucić odpowiedzialności za załadunek na inny podmiot na podstawie umowy cywilnej z przewoźnikiem prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą [...]z siedzibą w T.. W ocenie Sądu istotne znaczenie ma również dokument CMR z dnia 2 maja 2023 r. (str. 12 akt administracyjnych), który potwierdza, iż nadawcą ładunku była Skarżąca. Okoliczności te łącznie rozpatrywane potwierdzają prawidłowość ustaleń Organu w zakresie odpowiedzialności Skarżącej. Zaznaczyć należy, że Sąd nie podziela argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi (str. 4-5), iż istotne znaczenie mają relacje umowne między Skarżącą, a jej kontrahentem. Żadne zobowiązania umowne nie mogą bowiem podważyć, że to Skarżąca odpowiadała za załadunek domku modułowego. Odpowiedzialność administracyjnoprawna nie może być wyłączona mocą umów cywilnoprawnych. Skoro ustawodawca przewidział możliwość nałożenia kary pieniężnej na załadowcę za przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia określonego przepisami, to należy uznać, że obowiązki załadowcy nie kończą się na umożliwieniu przewoźnikowi wjazdu i wyjazdu na jego teren w celu załadunku towaru. Rzeczą załadowcy jest podjęcie działań mających na celu przeciwdziałanie nieprawidłowościom skutkującym naruszeniem obowiązujących norm. Zatem Skarżąca umożliwiając wyjazd kontrolowanego pojazdu na drogę publiczną miała wpływ na powstanie naruszenia określonego w ust. 1 art. 140aa ustawy prd, gdyż co najmniej godził się na nienormatywność pojazdu, którego załadunek nie gwarantował zachowania przewidzianych prawem parametrów. Z godzeniem się mamy do czynienia, gdy załadowca nie podjął żadnych działań, ani nawet ich próby – jak w tej sprawie – celem ustalenia, czy pojazd po załadunku nie stał się pojazdem nienormatywnym, z wpływem zaś na powstanie naruszenia, gdy załadowca tak rozmieszcza ładunek, że powoduje to przekroczenie dopuszczalnych parametrów pojazdu. Celem wyeliminowania zarzutu wpływu lub godzenia się na powstanie naruszenia należy udokumentować przynajmniej próbę weryfikacji przez załadowcę parametrów wagowych/obciążeniowych załadowanego pojazdu. Jak Sąd wskazywał wcześniej orientacyjne wymiary domku modułowego możliwe były do ustalenia na podstawie stosownej dokumentacji technicznej. Odpowiedzialność podmiotów wymienionych w art. 140aa ust. 2 pkt 3 p.r.d. została powiązana z "godzeniem się" lub "wpływem" na powstanie naruszeń. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie, przez "wpływ" na powstanie naruszenia należy rozumieć istnienie bezpośredniej zależności między działaniem załadowcy a naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu. Godzenie się na naruszenie polega na jego akceptacji. Chodzi zatem o świadomość przeciążenia i brak przeciwdziałania wyjazdowi przeciążonego pojazdu na drogę publiczną. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych godzeniem się na naruszenie obowiązków lub warunków przewozu przez nadawcę jest sytuacja, gdy nie podjął on żadnych działań celem ustalenia czy pojazd po załadunku stał się pojazdem nienormatywnym (zob. wyrok NSA z dnia: 8 lutego 2012 r. sygn. akt II GSK 1503/10; 19 kwietnia 2012 r. sygn. akt II GSK 329/11; 23 marca 2016 r. sygn. akt II GSK 2290/14). Tak więc odpowiedzialność Skarżącej należy łączyć z faktyczną rolą, jaką pełniła przy doprowadzeniu do powstania naruszenia. W interesie Skarżącej było zatem dochowanie wszelkiej staranności, aby takiej odpowiedzialności uniknąć, przede wszystkim niedopuszczenie do tego, aby miejsce załadunku opuścił pojazd nienormatywny. Oczywiście to na prowadzącym postępowanie organie administracji ciąży obowiązek dowiedzenia przesłanek determinujących odpowiedzialność załadowcy, jednak strona tego postępowania nie może w takiej sytuacji czuć się zwolniona od wykazania okoliczności, z których wywodzi korzystne dla siebie prawne konsekwencje, gdyż przez zaniechanie tego wykazania może pozbawić organ możliwości ich uwzględnienia. W niniejszej sprawie Skarżąca kwestionowała ustalenia organu dotyczące wystąpienia przesłanek z art. 140aa ust. 3 pkt 2 prd, nie przytaczając jednocześnie żadnych istotnych okoliczności potwierdzających brak wpływu i brak godzenia się na powstałe naruszenie. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd zauważa, że wbrew zarzutom skargi organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy. Uwaga ta odnosi się również do oceny, jako prawidłowej, kontroli drogowej ww. pojazdu, którym wykonywano przewóz ładunku; w szczególności pomiarów pojazdu dokonano przy użyciu legalizowanego urządzenia pomiarowego, z czynności kontrolnych sporządzono protokół. Nie ma więc żadnych powodów, żeby podważać wyniki kontroli, na których oparto podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. W konsekwencji Sąd nie dopatrzył się naruszenia w zaskarżonej decyzji przepisów prawa materialnego jak też wskazanych w skardze przepisów procesowych. Istotne jest przy tym, że zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne – stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a. Stan faktyczny sprawy opisany w decyzji nie wymaga dodatkowych ustaleń, jest wyczerpujący, natomiast uzasadnienie prawne wyjaśnia podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że Skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem orzekających organów, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. Ustalona we wskazany sposób sytuacja faktyczna i jej implikacje prawne uzasadniały nałożenie na Skarżącą kary za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia. Również wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy. Odnośnie możliwości odstąpienia od zastosowania kary Sąd uznał za prawidłowe stanowisko Organu w kwestii braku możliwości zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 189d k.p.a., art. 189e k.p.a. oraz 189f k.p.a. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a