VI SA/Wa 356/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. Sp. z o.o. z siedzibą w R. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach o niskich wygranych postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi J. Sp. z o.o. z siedzibą w R. w dniu 23 grudnia 2013 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach o niskich wygranych. Równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżąca wniosła skargę na powołaną decyzję z dnia [...] września 2013 r. We wniosku skarżąca podała, że jej pełnomocnik przeglądając w dniu 16 grudnia 2013 r. akta sprawy zakończonej decyzją Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach o niskich wygranych ustalił, że mimo wydania powołanej decyzji, nie została mu ona doręczona. Wskazała, że list zawierający przesyłkę był dwukrotnie awizowany – 10 września 2013 r. i 24 września 2013 r. i nie został podjęty. Dodała, że tego samego też dnia, tj. 16 grudnia 2013 r. pełnomocnik złożył wniosek o wydanie kserokopii decyzji, którą organ mu wydał. W ocenie skarżącej uchybienie terminu do wniesienia skargi na wskazaną decyzję nastąpiło bez jej winy. Wyjaśniła, że w budynku zamieszkanym przez jej pełnomocnika nie ma skrzynki pocztowej, a awiza zawierające przesyłkę z decyzją z dnia [...] września 2013 r. nie zostały pozostawione w drzwiach pełnomocnika lub zaginęły tak, że nie miał on wiadomości na temat tej przesyłki i nie mógł jej odebrać. Wystąpienie tych okoliczności uznała – ze względu na realia – za co najmniej prawdopodobne. Dodatkowo skarżąca zaznaczyła, że w wielu analogicznych, jak niniejsza sprawa, pełnomocnik odbierał przesyłki i nie miał żadnego interesu, by przesyłki nie odbierać. Do wniosku skarżąca załączyła kopię reklamacji skierowanej do Poczty Polskiej S.A. oraz oświadczenie pełnomocnika o niemożności odebrania przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję wobec niepozostawienia w jego drzwiach awiza lub ich zaginięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przepis art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") wprowadził zasadę, zgodnie z którą czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie niewątpliwie doszło do uchybienia terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] września 2013 r., która została uznana za doręczoną na podstawie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz 749 ze zm.) w dniu 30 września 2013 r. Od tego też dnia rozpoczął bieg trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, który upłynął w dniu 30 października 2013 r. Wniesienie zatem skargi 23 grudnia 2013 r. nastąpiło z uchybieniem terminu. Tryb złożenia wniosku o przywrócenie terminu szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu, wniesiony w dniu 23 grudnia 2013 r. - został złożony w terminie wynikającym z art. 87 § 1 p.p.s.a. Skoro bowiem przyczyną uchybienia terminu był brak wiedzy skarżącej o wydaniu przez Dyrektora Izby Celnej w [...] decyzji z dnia [...] września 2013 r. – to przyjąć należy, że ustała ona w dniu 16 grudnia 2013 r., kiedy pełnomocnik skarżącej zapoznał się z aktami administracyjnymi sprawy. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 2 p.p.s.a. w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W judykaturze już od dawna przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy, stanowiący sytuację, gdy zainteresowany nie był w stanie pokonać przeszkody przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych. Do takich przeszkód zalicza się m.in. stany nadzwyczajne, problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. postanowienie NSA z dnia 18 kwietnia 2012 r. II FZ 203/12, LEX nr 1137710, postanowienie NSA z dnia 8 sierpnia 2012 r. sygn. akt II GZ 257/12, LEX nr 1223957 oraz postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2012 r. sygn. akt II GZ 224/12, LEX nr 12257/11). Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że usprawiedliwieniem braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu nie mogą być nieuprawdopodobnione okoliczności o niepozostawieniu w drzwiach mieszkania pełnomocnika zawiadomień o przesyłce zawierającej zaskarżoną decyzję bądź o ewentualnym ich zaginięciu. Sąd pozostaje przy tym na stanowisku, że nierozpatrzona reklamacja skierowana do Poczty Polskiej o zaginięciu awiz nie wskazuje, by istotnie do takiego uchybienia w pracy doręczyciela mogło dojść. Innymi słowy podnoszone przez skarżącą okoliczności nie obalają zdaniem Sądu przyjętego przez organ domniemania doręczenia zaskarżonej decyzji, albowiem nie uprawdopodabniają, że konieczny do przyjęcia fikcji doręczenia ciąg czynności podejmowanych przez doręczyciela nie został zrealizowany. Pamiętać przy tym należy, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, nawet w sytuacji, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. To do obowiązków odbierającego przesyłkę - adresata - należy takie zachowanie się przy odbiorze przesyłki, by zapewnić sobie - dla właściwego zabezpieczenia swoich interesów - możliwość dokonania w terminie czynności, gdy termin rozpoczyna swój bieg od daty doręczenia przesyłki (por. postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2012 r. o sygn. akt II FZ 33/12). Mając powyższe na względzie, Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.