VI SA/Wa 379/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2017 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą w M., Łotwa na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania S. z siedzibą w M., [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 4 pkt 22, art. 92 a ust. 1 - 6, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 – dalej utd), lp. 6.3.4 załącznika nr 3 do utd, art. 2 ust. 2, art. 26 ust. 5, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj.DZ. U. UE L 2014 60.1 ze zm. – dalej rozporządzenie 165/2014), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] nakładającą na skarżącą karę w wysokości 3.000 zł. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że podstawę faktyczną nałożenia kary pieniężnej stanowiło: używanie tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców. Powyższe ustalono podczas kontroli drogowej zespołu pojazdów, w skład którego wchodziły samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...], przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2016 r. o godz. [...] w miejscowości B. na drodze krajowej nr [...]. Zatrzymanym pojazdem kierował R. R. w załodze z drugim kierowcą A. A., wykonując w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy międzynarodowy transport drogowy rzeczy. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej WITD) nałożył na spółkę S. z siedzibą w M. (dalej skarżąca, spółka) karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za ww. naruszenia. W odwołaniu skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie szeregu przepisów proceduralnych: art. 7, art. 8, art. 77 § 1 w zw. z art. 75 § 1 i art. 80 kpa a także art. 76 w zw. z art. 68 § 2 kp w zw. z art. 74 utd, art. 50 § 1 i 2 w zw. z art. 10 kpa oraz art. 107 § 1 i 3 kpa. Ponadto skarżąca zarzuciła WITD naruszenie przepisów prawa materialnego – tj. art. 92a utd poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie oraz błędne uznanie, że w niniejszej sprawie strona naruszyła obowiązki lub warunki przewozu wynikające z ww. przepisu rozporządzenia w ten sposób, że dwóch kierowców posługiwało się w czasie rozładunku kartą innego kierowcy, podczas gdy dowody zgromadzone przez organ w sprawie nie pozwalają jednocześnie stwierdzić, iż do takiego naruszenia doszło. W związku z powyższym spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD) decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2016 r. W uzasadnieniu wydanej decyzji GITD wskazał, że w niniejszej sprawie kierowcy okazali do kontroli m. in. karty kierowcy z tachografu cyfrowego nr [...] i [...]. Analiza zawartych w nich danych oraz zapisów z tachografu cyfrowego wykazała, iż kierowcy w dniu [...] lipca 2016 r. o godz. [...] na terenie F. wyjęli karty z tachografu a następnie w dniu [...] lipca 2016 r. w godz. [...] do [...] rozładowali pojazd posługując się kartą innego kierowcy – V. V., po czym o godz. [...] ponownie włożyli karty do tachografu deklarując, że cały ten czas odpoczywali. Z uwagi na powyższe okoliczności organy stwierdziły, że doszło do naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.4. załącznika nr 3 do itd. Tym samym zdaniem GITD kara w wysokości 3.000 zł została nałożona zasadnie. Odnosząc się do argumentów spółki podniesionych w odwołaniu GITD stwierdził, iż są one niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie. Odnośnie naruszenia przez organ I instancji art. 7 i 8 kpa, GITD uznał, że WITD rozpatrzył sprawę z poszanowaniem tych przepisów podejmując wszelkie niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w jakich doszło do naruszenia sankcjonowanego przez lp.6.3.4. załącznika nr 3 do utd. WITD stosownie do treści art. 77 § 1 kpa zgromadził i rozpatrzył materiał dowodowy w sposób wyczerpujący. Odnośnie naruszenia przez organ I instancji art. 67 w zw. z art. 68 § 2 kpa w zw. z art. 74 utd GITD stwierdził, że argument strony jest bezzasadny i nie zasługuje na uwzględnienie. Inspektorzy sporządzili protokół w języku polskim zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. z 1999 r., Nr 90, poz. 999 ze zm.). Odnosząc się do naruszenia przez WITD art. 50 § 1 i 2 w zw. z art. 10 kpa, GITD stwierdził, iż w jego ocenie, strona została poinformowana o wszczęciu postępowania administracyjnego i miała możliwość wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. GITD nie stwierdził również naruszenia art. 107 § 1 i 3 kpa wskazując, iż zaskarżona decyzja zawierała wszystkie elementy konieczne wymagane przez ww. przepis. Organ odwoławczy nie stwierdził również możliwości zastosowania przepisów egzoneracyjnych, tj. przepisu art. 92 b i art. 92 c utd. Organ wyjaśnił, że art. 92 b nie znajdzie zastosowania bowiem ustawodawca dał możliwość zastosowania tegoż zapisu tylko w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców, co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca. Odnosząc się natomiast do przesłanki egzoneracyjnej z art. 92 c, GITD stwierdził, iż przepis ten nie znajdzie zastosowania w przedmiotowej sprawie ponieważ skarżąca nie przedstawiła w toku postępowania administracyjnego dowodów, które potwierdzałyby fakt, że w rzeczywistości kontrolowany pojazd był prowadzony przez trzeciego kierowcę. Wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem lp. 6.3.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym były okolicznościami, na które spółka miała wpływ i mogła je przewidzieć. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze S. z siedzibą w M. zarzuciła decyzji z [...] grudnia 2016 r. naruszenie: 1. art. 7 kpa tj. zasady prawdy obiektywnej poprzez jego niezastosowanie w toku postępowania i utrzymanie w mocy decyzji wydanej wskutek postępowania przeprowadzonego w sposób rażąco naruszający ww. przepis, w szczególności poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu rzeczy oraz niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy, nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego i zakreślenie stronie – będącej podmiotem zagranicznym – terminu 7 dni na przedstawienie dowodów i okoliczności sprawy, który to termin był dalece niewystarczający dla strony i uniemożliwiał jej przedstawienie swojego stanowiska. Powyższe doprowadziło do wydania decyzji nakładającej na skarżącą karę w wysokości 3.000 zł, na podstawie znikomego materiału dowodowego, a zatem ustalenia organu dokonane w sposób dowolny; 2. art. 8 kpa poprzez jego niezastosowanie w toku postępowania i utrzymanie w mocy decyzji wydanej wskutek postępowania prowadzonego w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania uczestników postępowania do organów administracji publicznej, w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego, dokonanie rażąco dowolnej oceny dowodów, niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych, niezagwarantowanie zatrzymanym pracownikom skarżącej (obywatelom L.) możliwości zapoznania się z [...] tłumaczeniem przedstawionych im do podpisu dokumentów w języku polskim lub co najmniej w obecności tłumacza języka [...], niezagwarantowanie skarżącej będącej podmiotem zagranicznym wystarczającej ilości czasu do przedstawienia swojego stanowiska, co doprowadziło do wydania decyzji naruszającej prawo; 3. art. 77 § 1 w zw. z art. 75 § 1 i art. 80 kpa poprzez ich niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji wydanej bez należytego i wszechstronnego rozpoznania sprawy, przy niewywiązaniu się z obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz przy przyjęciu za ustalone okoliczności, które wymagają przeprowadzenia rozszerzonego postępowania dowodowego, w szczególności poprzez: a. brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie konicznym do ustalenia stanu faktycznego przede wszystkim ustalenia czy faktycznie doszło do zarzucanego naruszenia tj. Używania tej samej karty przez kilku kierowców; b. przyjęcie, że doszło do zarzucanego naruszenia wyłącznie na podstawie protokołu kontroli bez przeprowadzenia praktycznie żadnego dodatkowego postępowania dowodowego – do czego organ był zobowiązany – i ograniczenia się przy sporządzaniu uzasadnienia decyzji jedynie do przepisania treści protokołu kontroli; c. brak przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków w toku postępowania w szczególności kierowców R. R. oraz A. A. lub przedstawiciela skarżącej, których przesłuchanie w obecności tłumacza lub choćby ich pisemne wyjaśnienia są kluczowe dla ustalenia stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie; d. brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w kierunku ustalenia okoliczności egzoneracyjnych, o których mowa w art. 92 c ust. 1 pkt 1 udt 4. art. 67 w zw. z art. 68 § 2 kpa w zw. z art. 74 utd poprzez ich niezastosowanie w toku postępowania i utrzymanie w mocy decyzji wydanej wskutek postępowania przeprowadzonego w sposób rażąco naruszający ww. przepisy, w szczególności poprzez przedstawienie [...] kierowcom do podpisu protokołu sporządzonego wyłącznie w języku polskim bez przedstawienia tłumaczenia na język [...] oraz bez udziału tłumacza języka [...], co doprowadziło do sytuacji, w której kierowcy podpisali protokół nie rozumiejąc jego treści. Organ nie mógł zatem uznać za przyznane okoliczności stwierdzonych protokołem a tym bardziej nie można było uznać za wiarygodną adnotacji: "do protokołu kontroli kierowca nie wnosi zastrzeżeń". Powyższe miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, gdyż organ- nie dysponując innymi dowodami – wydał decyzję wyłącznie w oparciu o protokół kontroli do którego strona nie miała możliwości wnieść zastrzeżeń z uwagi na nieznajomość języka polskiego; 5. art. 50 § 1 i 2 w zw. z art. 10 kpa poprzez jego niezastosowanie w toku postępowania i utrzymanie w mocy decyzji wydanej wskutek postępowania przeprowadzonego w sposób naruszający ww. przepis, w szczególności poprzez wyznaczenie stronie będącej spółką prawa [...] – nie mającej w tamtym momencie przedstawiciela na terenie Polski – najkrótszego możliwego terminu tj. 7 dni do przedstawienia swojego stanowiska i dowodów w sprawie, z którego to obowiązku spółka nie była w stanie się wywiązać chociażby ze względu na czas obiegu dokumentów i konieczność poszukiwania osoby władającej językiem polskim, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia prawa skarżącej jako strony postępowania do czynnego udziału w każdym stadium postępowania i uniemożliwiło jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji; 6. art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez jego niezastosowanie w toku postępowania i utrzymanie w mocy decyzji wydanej wskutek postępowania przeprowadzonego w sposób naruszający ww. przepis, w szczególności poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie odpowiadającego wymogom tego przepisu, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, co uniemożliwiło pełne odtworzenie toku rozumowania organu pierwszej instancji i poznanie motywów rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art. 92a ust. 1 utd w zw. z art. 34 ust. 21 rozporządzenia 165/2014 poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że w niniejszej sprawie skarżąca naruszyła obowiązki lub warunki przewozu wynikające z ww. przepisu rozporządzenia, w ten sposób, że dwóch kierowców posługiwało się w czasie rozładunku kartą innego kierowcy podczas gdy dowody zgromadzone przez organ w sprawie nie pozwalają jednoznacznie stwierdzić, że do takiego naruszenia doszło; 2. art. 92c ust. 1 pkt 1 utd poprzez błędne i nie poparte nawet śladowym postępowaniem dowodowym w tym zakresie uznanie, że organ odwoławczy nie stwierdza okoliczności uzasadniających zastosowanie przepisów egzoneracyjnych, podczas gdy prawidłowe ustalenie okoliczności sprawy doprowadziłoby organ do wniosku, że skarżąca jako podmiot wykonujący przewóz nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Mając powyższe na uwadze strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2016 r. oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotności stawki minimalnej, wedle norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca rozwinęła i uzasadniła ww. zarzuty. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się bowiem naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 ppsa) zaskarżonej decyzji GITD z dnia [...] grudnia 2016r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji WITD z dnia [...] sierpnia 2016r. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że w dniu [...] lipca 2016 r. o godz. [...] kierowcy R. R. i A. A. na terenie [...] wyjęli karty tachografu a następnie w dniu [...] lipca 2016 r. w godz. [...] do [...] rozładowali pojazd posługując się kartą innego kierowcy – V. V., po czym o godz. [...] ponownie włożyli karty do tachografu deklarując, że cały ten okres odpoczywali. Okoliczność ta, wynika z protokołu kontroli podpisanego przez obydwu kierowców. W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo ustaliły i oceniły, że stwierdzone w trakcie kontroli uchybienie należało zakwalifikować jako wskazane w załączniku nr 3 pod poz. Lp. 6.3.4 do utd i zagrożone karą pieniężną 3.000 zł (w zw. z art. 92a ust. 1 utd). Jednocześnie, w odniesieniu do stwierdzonego naruszenia, prawidłowo oceniły organy, że nie zachodzą przesłanki zastosowania wobec skarżącej regulacji art. 92c ust. 1 utd. Zgodnie z art. 92c ust. 1 utd nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Odpowiedzialność przedsiębiorcy wynikająca z art. 92a utd ma charakter administracyjny, nie jest oparta na zasadzie winy, a do jej powstania wystarczające jest – co do zasady – stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym, nawet jeżeli doszło do niego w sposób niezawiniony. W świetle regulacji zawartej w przepisie art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820 (DZ.U. UE. L.2006.102.1) przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust.1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3281/85. W kontekście ww. regulacji wyjaśnić należy, że zebranie dowodów w sprawie, której przedmiotem jest naruszenie przepisów utd oraz odpowiednich przepisów unijnych, jest obowiązkiem organu dokonującego kontroli. Natomiast wykazanie okoliczności objętych hipotezą art. 92c utd, a więc okoliczności pozwalających na wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy za ujawnione naruszenia, a tym samym uniknięcie obowiązku zapłaty kary pieniężnej, obciążają przedsiębiorcę. Obowiązkiem organu jako gospodarza postępowania administracyjnego jest natomiast przeprowadzenie dowodów zawnioskowanych przez stronę, których celem jest wykazanie istotnych okoliczności dla zwolnienia się z odpowiedzialności administracyjnoprawnej. Przyjmuje się bowiem, że okoliczności wskazane w ww. przepisie powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu będącego jego pracownikiem (por. wyroki NSA z dnia 25 maja 2011 r. II GSK 510/10 oraz z dnia 20 października 2010 r. II GSK 936/09). Sąd stwierdza, że w kontrolowanej sprawie skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, ani dowodów na poparcie swoich twierdzeń, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których strona skarżąca nie mogła przewidzieć. Jak wskazał prawidłowo organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji, skarżąca nie przedstawiła w toku postępowania dowodów, które potwierdzałyby fakt, że w rzeczywistości kontrolowany pojazd był prowadzony przez trzeciego kierowcę. Wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem lp. 6.3.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym były okolicznościami, na które przedsiębiorca miał wpływ i mógł je przewidzieć. Biorąc pod uwagę rodzaj stwierdzonego naruszenia, w ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, że w sprawie nie zostały wykazane okoliczności egzoneracyjne z art. 92c utd. Podsumowując, organy poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiodły z nich prawidłowe wnioski, przytoczyły przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego i omówiły ich treść. W toku przeprowadzonego przez organy postępowania administracyjnego Sąd nie dopatrzył się również naruszeń procedury, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W sprawie zostały zastosowane prawidłowe przepisy prawa materialnego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 kpa. W szczególności zaskarżona decyzja zawierała uzasadnienie faktyczne, w którym organ wymienił fakty, jakie uznał za udowodnione oraz dowody, na których się oparł wydając ww. decyzję. Decyzja zawiera również uzasadnienie prawne, w którym w niezbędnym zakresie przywołano podstawy prawne decyzji o nałożeniu na spółkę kary wraz z przytoczeniem właściwych przepisów prawa. W spornej decyzji organ jasno określił podstawę prawną jej wydania, jak również wskazał fakty, którymi się kierował przy jej wydaniu. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy administracji obu instancji naruszenia przepisów art. 7 kpa i 8 kpa. Odnosząc się do zarzutu spółki dotyczącego niewyjaśnienia przez organy administracji wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz nieprzeprowadzenie wyczerpującego postepowania dowodowego Sąd wskazuje, że organy administracji mają obowiązek podejmować jedynie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy, nie zaś wszelkie możliwe czynności. Nie można bowiem wymagać od organów administracji, aby przeprowadzały dowody w celu weryfikacji twierdzeń strony, które nie zostały nawet uprawdopodobnione (zob. też wyrok NSA z 14.11.2014 r., sygn.. akt II OSK 1022/13). Tym samym Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy administracji art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącej dotyczącego nieprzetłumaczenia na język [...] protokołu kontroli lub niezapewnienia podczas kontroli tłumacza języka [...] Sąd w składzie obecnym w pełni podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaprezentowane w wyroku z dnia 23 września 2014r. sygn. akt VI SA/Wa 1298/14, w którym Sąd ten stwierdził, że organ Inspekcji Transportu Drogowego nie jest zobowiązany do powoływania tłumacza podczas kontroli drogowej, natomiast przedsiębiorca zagraniczny, zatrudniając osobę, która nie zna języka kraju, przez którego terytorium osoba ta ma realizować przewóz rzeczy, przyjmuje na siebie ryzyko wynikające z tej nieznajomości. Nieznajomość języka polskiego nie może być więc uznana za okoliczność usprawiedliwiającą naruszenie prawa. Sąd nie dostrzegł również naruszenia art. 50 § 1 i 2 w zw. z art. 10 kpa. Stosownie do treści art. 10 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenie nowych żądań. Jak wynika z akty administracyjnych rozpatrywanej sprawy, spółka została poinformowana o wszczęciu postępowania administracyjnego, a na każdym etapie postępowania mogła wypowiedzieć się co do zebranego materiału dowodowego. Wyznaczony natomiast przez organ 7-dniowy termin na przedstawienie swojego stanowiska w sprawie był jedynie terminem instrukcyjnym, po upływie którego strona miała również pełne prawo przedstawić swoje stanowisko w sprawie, co też uczyniła składając odwołanie a także skargę do tutejszego Sądu. Stanowisko zaprezentowane w tych pismach nie wskazuje jednak na żadne przesłanki egzoneracyjne lub okoliczności wskazujące, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. ).