VI SA/Wa 396/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 6 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej dyscyplinarnej na zarządcę nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. M. M. (dalej też jako skarżąca) złożyła skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej dyscyplinarnej na zarządcę nieruchomości. Przewodniczący Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z 10 lutego 2015 r., na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2012 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.) wezwał skarżącą M. M. do uiszczenia wpisu sądowego od przedmiotowej skargi w kwocie 200 zł., stosownie do § 2 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Na powyższe zarządzenie skarżąca złożyła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 9 lipca 2015 r. sygn. akt II GZ 330/15 oddalił zażalenie za zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VI. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo określił w sprawie wysokość wpisu od skargi, który stosownie do przepisu § 2 ust. 4 cyt. rozporządzenia wynosi 200 zł i ma charakter wpisu stałego. W związku z powyższym rozstrzygnięciem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarządzeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2015 roku wezwano skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 10 lutego 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Po wezwaniu do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Następnie zarządzeniem referendarza sądowego skarżąca została zobowiązana do przesłania urzędowego formularza PPF w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powyższe wezwanie zostało doręczone na adres skarżącej w dniu 28 grudnia 2015 r. Skarżąca w zakreślonym terminie nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. W związku z powyższym Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 29 lutego 2016 roku wniosek M. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych pozostawiono bez rozpoznania. Od powyższego zarządzenia skarżąca wniosła w terminie sprzeciw. W sprzeciwie skarżąca podniosła argumentację merytoryczną, przemawiającą, jej zdaniem, za zasadnością przyznania jej prawa pomocy w żądanym zakresie. Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 396/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej M. M. o przyznanie prawa pomocy. Na przedmiotowe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, które zostało oddalone postanowieniem z dnia 30 czerwca 2016 roku sygn. akt II GZ 653/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga M. M. decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że pierwotne wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 10 lutego 2015 r. stało się prawomocne w związku z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2015 roku sygn. akt II GZ 330/15. Oznacza to, że niezależnie od dalszego biegu postępowania uiszczenie wpisu sądowego było w niniejszej sprawie wymagane celem uzupełnienia braku formalnego skargi. Ponowne wezwanie do uiszczenia wpisu stanowiło wyłącznie wyraz zagwarantowania stronie postępowania przez Sąd możliwości spełnienia wymaganego, bo już prawomocnego obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Ponowne wezwanie w przedmiocie uiszczenia wpisu stanowi bowiem wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia. Z istoty tego ponownego wezwania nie wynika by było zarządzeniem w przedmiocie kosztów sądowych w rozumieniu art. 227 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 1 czerwca 2009 r., II OZ 481/09). Nie przysługuje bowiem od niego zażalenie, jak również złożenie wniosku o prawo pomocy w trakcie biegu terminu na jego wykonanie ani nie powoduje przerwania tego terminu, ani nie oznacza, że takie wezwanie traci moc. Ponowne wezwanie dotyczące wykonania prawomocnego zarządzenia ma zupełnie inny charakter procesowy, tj. gwarancyjny dla strony postępowania bo otwierający na nowo możliwość uiszczenia wpisu sądowego. Taki charakter temu ponownemu wezwaniu został nadany przez orzecznictwo w wyniku wykładni przepisów procedury. Oczywistym jest, że wniosek taki nie uchyla skutków prawomocnego rozstrzygnięcia w stosunku do toczącego się postępowania. Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie wpływa również na bieg terminu do uiszczenia wpisu wskazanego przez sąd w ponownym wezwaniu do dokonania tej czynności oraz nie chroni strony przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania we wskazanym przez sąd terminie (por. postanowienia NSA: z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 706/09; z 20 lipca 2011 r., II OSK 1380/11). To właśnie przy doręczeniu pierwotnego wezwania do uiszczenia wpisu strona postępowania jest pouczana o możliwości wniesienia zażalenia i możliwości wniesienia prawa pomocy, co w niniejszej sprawie nastąpiło przy piśmie sądu z dnia 23 lutego 2015 r. Mogła zatem z tego uprawnienia skorzystać w odpowiednim terminie, tj. w terminie 7-dniowym do wniesienia zażalenia. Wniosek o prawo pomocy wywołuje określone skutki procesowe tylko w sytuacji gdy został złożony w terminie na wykonanie pierwotnego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego. To w takiej sytuacji w orzecznictwie sądów administracyjnych jako zasadę przyjmuje się, że jeżeli strona po doręczeniu jej wezwania (pierwotnego) do uiszczenia opłaty sądowej, ale przed upływem siedmiodniowego terminu do jej uiszczenia, złoży wniosek o zwolnienie jej od kosztów sądowych, pierwotne wezwanie traci aktualność. Gdy nastąpi odmowa zwolnienia (lub pozostawienie wniosku bez rozpoznania), wezwanie powinno być powtórzone po uprawomocnieniu się negatywnego dla strony rozstrzygnięcia w przedmiocie zwolnienia od kosztów (por. postanowienie NSA z 26 kwietnia 2005 r., II FZ 125/05). Tym samym złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, ale dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego bezpośrednio wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu określonego w art. 220 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega odrzuceniu, gdy w wyznaczonym terminie pomimo wezwania nie został uiszczony wpis. Taka też sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie. W związku z powyższym Sąd postanowił jak w sentencji.