VI SA/Wa 4333/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie sędzia WSA Danuta Szydłowska, asesor WSA Szczepan Borowski (spr.), Protokolant st. ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2023 r. sprawy ze skargi Z. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia 16 maja 2023 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej także jako: organ) utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 27 lipca 2022 r. o nałożeniu na [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej także jako: skarżąca lub Spółka) kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł z tytułu wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r., poz. 180, ze zm., dalej jako: u.d.t.), z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy oraz wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach sprawy. W dniu 18 maja 2022 r. w Warszawie miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki T.o numerze rejestracyjnym [...] przeprowadzona przez funkcjonariuszy policji. Kontrolowanym pojazdem kierował K. D.wykonując przewóz w imieniu [...] sp. z o.o. W chwili zatrzymania kontrolowanym pojazdem wykonywana była usługa przewozu (z ulicy [..] na ulicę [...] w W.) pasażera, który zamówił tę usługę, korzystając z aplikacji Uber i uiścił opłatę w wysokości 10,98 zł. Pojazd nie był oznakowany, ani wyposażony jak taksówka. Kontrolujący ustalili (na podstawie zrzutu z ekranu z telefonu pasażera z aplikacji Uber oraz faktury wystawionej elektronicznie), że przewóz był wykonywany przez skarżącą. Pismem z dnia 13 czerwca 2022 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. W toku postępowania strona nie złożyła wyjaśnień w sprawie. Organ pierwszej instancji ustalił, że skarżąca posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną w dniu 21 października 2021 r. i nie posiada innego uprawnienia transportowego wydanego przez Prezydenta m.st. Warszawy. Ustalono ponadto, że samochód T. o numerze rejestracyjnym [...] nie został zgłoszony do przedmiotowej licencji. Decyzją z dnia 27 lipca 2022 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą karę z tytułu naruszenia przepisów określonych w Ip. 1.1. załącznika nr 3 do u.d.t. (12 000 zł) oraz art. 18 ust. 4a oraz Ip. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. (8 000 zł). W decyzji wskazano, że wprawdzie suma kar za stwierdzone podczas kontroli naruszenia wyniosła 20 000 zł, jednak zgodnie z art. 92a ust. 3 u.t.d. karę tę ograniczono do wysokości 12 000 zł. Od tej decyzji Spółka wniosła odwołanie. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 16 maja 2023 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając decyzję organ stwierdził, że skarżąca w dniu kontroli wykonywała przewóz okazjonalny w ramach transportu drogowego osób, a nie transport drogowy taksówką, bowiem kontrolowany pojazd nie był oznakowany i wyposażony jak taksówka. Organ podkreślił, że w krajowym transporcie drogowym do wykonywania przewozu okazjonalnego konieczne jest uzyskanie odpowiedniej licencji, w zależności od rodzaju wykonywanego przewozu - w zakresie przewozu osób samochodem osobowym lub pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Organ uznał, że kontrolowany pojazd nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Ustawodawca umożliwił wykonywanie tego typu przewozów jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem przewozów określonych w art. 18 ust. 4b u.t.d. Bezsprzeczne jest, że kontrolowany pojazd nie był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób wraz z kierowcą, co potwierdza materiał zdjęciowy i protokół kontroli. Nadto, nie zostały zrealizowane łącznie warunki wykonywania przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego. (art. 18 ust. 4b u.t.d.) Organ wskazał przy tym, że z zebranego materiału dowodowego nie wynika, że przewóz wykonywany przez skarżącą w dniu kontroli spełniał wymogi określone w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., skoro przewóz ten został zamówiony przez pasażera za pomocą aplikacji [...], a nie na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 78¹ ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r., poz. 1360), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości. Dlatego organ uznał, że Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego prawidłowo nałożył na skarżącą karę pieniężną stosownie do art. 92a ust. 1 i ust. 7 u.t.d. oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. W ocenie organu Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w sposób wszechstronny dokonał oceny stanu faktycznego, działał w granicach i zgodnie z przepisami prawa. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ wskazał, że protokół kontroli jest sporządzany przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego kierowcy, z zapewnieniem możliwości przedstawienia przez kontrolowanego własnej wersji zdarzeń. Dokument ten jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Organ odniósł się również do kwestii braku znajomości przez kierowcę – obywatela Uzbekistanu – języka polskiego. Cytując orzecznictwo organ przyjął, że skoro kierowca nieznający języka polskiego podpisał protokół bez zastrzeżeń, to należy uznać, iż miał świadomość jakiego rodzaju dokument podpisuje, czego on dotyczy i na jakie naruszenia wskazuje. Gdyby kierowca nie rozumiał znaczenia dokonywanej przez siebie czynności, bądź nie zgadzał się w jakimkolwiek zakresie z ustaleniami zawartymi w protokole kontroli z pewnością odmówiłby podpisania protokołu, bądź sporządziłby o powyższym fakcie stosowną adnotację w języku ojczystym. Późniejsze kwestionowanie protokołu z tego powodu, że kierowca nie znał języka polskiego pozostaje w sprzeczności z tym protokołem, bowiem nie było przeszkód, by kierowca składając podpis poczynił adnotacje co do braku zrozumienia dokonanych ustaleń czy wyraził inne zastrzeżenia do kontroli - także w swoim języku ojczystym. Organ stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących na konieczność zastosowania art. 92c u.t.d. Skarżąca nie przedłożyła w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na istnienie takich okoliczności, ograniczając się do przedstawienia w odwołaniu wyłącznie tez kwestionujących własną odpowiedzialność. Podkreślić trzeba, że nieznajomość obowiązujących przepisów nie stanowi przesłanki określonej w art. 92c. Ciężar dowodu w zakresie zaistnienia przesłanek z art. 92c u.t.d. spoczywa na stronie postępowania, a nie na organie administracyjnym. Skargę na powyższą decyzję złożyła [...] Sp. z o.o. wnosząc o jej uchylenie, a także o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono: I. Naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 7, 76 § 1 i 2, 77 § 1 i art. 80 k.p.a w zw. z art. 6 i 8 k.p.a. poprzez: - zastąpienie obowiązku przeprowadzenia dowodów bezpośrednich, dowodem pośrednimi w postaci protokołu z kontroli w celu ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy pomimo, że istniała możliwość przeprowadzenia dowodów bezpośrednich, a dowód pośredni dotknięty był wadami, - nieprawidłowe uznanie, że protokół kontroli może stanowić wiarygodny dowód na okoliczności istotne dla sprawy w sytuacji, gdy treść w nim zawarta została potwierdzona przez osobę, która nie była narodowości polskiej i nie posługiwała się językiem polskim w stopniu umożliwiającym jej zrozumienie i potwierdzenie faktów, jakie zostały w tym dokumencie zawarte co powoduje, że dokument ten nie posiadał cech dokumentu urzędowego i waloru bezpośredniego oraz wiarygodnego źródła dowodowego, dla ustalenia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, - dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z protokołu kontroli oraz z kopii faktury i umowy na usługi transportowe zabezpieczonej w aktach spraw i wyprowadzenie z nich wniosku, który z tych dokumentów bezpośrednio nie wynikał, że w dniu 18 maja 2022 r. zatrzymany do kontroli kierowca realizował przewóz na rzecz i w imieniu skarżącej, a nie na własne ryzyko, przy pominięciu faktu, że pojazd nie posiadał lampy taxi i niezbędnych oznaczeń dla działalności, którą wykonuje przedsiębiorca, pojazd nie był przez nią zgłoszony do licencji i udostępniony zatrzymanemu kierowcy do realizacji zleceń, a nadto zapłata za przewóz odbyła się gotówką, co świadczyło o braku świadomości przedsiębiorcy o podjęciu przez wskazaną osobę zlecenia w jej imieniu i możliwości zawarcia umowy z pasażerem bezpośrednio przez kierowcę bez zgody i wiedzy przedsiębiorcy, który nie realizował usług innych niż taxi oraz nie uzyskał dochodu z tego przewozu, - brak przeprowadzenia dowodu z przesłuchania zatrzymanego do kontroli kierowcy pomimo, że nie były znane okoliczności podjęcia się realizacji zlecenia przewozu, w tym nie było wiadomo skąd kierowca uzyskał dostęp do zleceń i czy uzyskał go legalnie oraz czy kierowca pobrał zlecenie z aplikacji w imieniu własnym, w imieniu przedsiębiorcy lub na rzecz innego podmiotu, który bezprawnie udostępnił mu dane do logowania na koncie aplikacji Uber skarżącej, a także nie ustalono czy kierowca posługiwał się językiem polskim i zrozumiał treść protokołu kontroli oraz przyczyny kontroli, tym bardziej że nie wykonywał go zgodnie z zasadami przedsiębiorcy i przepisami prawa, tj. pojazdem z wyposażeniem taxi i bezgotówkowo, co w konsekwencji łącznie doprowadziło do błędnego ustalenia, że zatrzymany do kontroli w dniu 18 maja 2022 r. kierowca wykonywał przewóz pasażera na zlecenie i w imieniu przedsiębiorcy oraz, że skarżąca w tym dniu, świadczyła przewóz pasażera bez wymaganej licencji i wykonywała przewóz okazjonalny, pojazdem konstrukcyjnie nieprzystosowanym, w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, a także że miała wpływ na stwierdzone naruszenia i nie zaistniały okoliczności wskazane w art. 92c u.t.d. 2. Art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., przez jego nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie w całości decyzji organu I instancji, mimo nieprawidłowej oceny materiału dowodowego oraz niekompletności ustaleń faktycznych niezbędnych do prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. II. Zaskarżonej decyzji zarzucono również naruszenie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przez brak jego prawidłowego rozważenia i zastosowania w stanie faktycznym sprawy, pomimo że okoliczności ujawnione w materiale dowodowym wskazywały na: brak wiedzy przedsiębiorcy o pobraniu zlecenia przewozu przez wskazanego kierowcę i wykonaniu go pojazdem nieprzystosowanym, brak udostępnienia pojazdu i licencji przez przedsiębiorcę zatrzymanemu kierowcy, brak pobrania wynagrodzenia, a także brak świadczenia przewozów innych niż objęte licencją taxi, co prowadzi do uzasadnionych wątpliwości, iż kierowca działał samodzielnie i bez świadomej wiedzy przedsiębiorcy i doprowadziło do nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej, gdy zachodziły wskazane przepisem przesłanki, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga złożona w niniejszej sprawie jest niezasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który uzasadniałby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja nakładająca na skarżącą Spółkę karę pieniężną z tytułu wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. oraz wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 4 pkt 11 i 22, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d., a także lp. 1.1 i 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009. Z art. 5b ust. 1 u.t.d. wynika, że uzyskania odpowiedniej licencji wymaga podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką. W myśl art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto: wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym, że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Stosownie zaś do art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa Ip. 1-9. Wśród wskazanych przepisów załącznika nr 3 są m.in.: lp. 1.1 (Wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji zagrożone karą pieniężną w wysokości 12000 zł) i lp. 2.11 (Wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy zagrożone karą pieniężną w wysokości 8000 zł). W ocenie Sądu przedstawione przez skarżącą zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie są uzasadnione. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż pasażer zamówił usługę przewozu osób z pomocą aplikacji mobilnej [...] w dniu 18 maja 2022 r. na trasie z ulicy z ulicy [...] na ulicę [...]w W.. Za przejazd pasażer zapłacił kwotę w wysokości 10,98 zł. Tym samym celem i intencją pasażera było skorzystanie z usługi przewozu. Pasażer miał świadomość, że za wykonany przejazd będzie musiał uiścić opłatę. Należy wskazać, że przewóz osób, za który kierujący otrzymuje zapłatę jest przewozem odpłatnym - zarobkowym, do wykonywania którego konieczne jest uzyskanie stosownego uprawnienia, jakim jest zezwolenie lub licencja. W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo stwierdziły, że kontrolowany przejazd nie stanowił przejazdu realizowanego w ramach usługi transportu drogowego osób taksówką, ponieważ samochód poddany kontroli nie spełniał warunków technicznych zawartych w § 24 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażania (Dz. U. 2016. poz. 2022 ze zm.). Z zebranych w sprawie dowodów wynika bowiem, że pojazd nie był oznakowany. Brak było wyposażenia w postaci lampy z napisem "TAXI" oraz taksometru. Przede wszystkim samochód, którym wykonano kontrolowany przejazd nie został przez skarżącą zgłoszony do posiadanej przez nią licencji taksówkowej. Wpisanie pojazdu do licencji taksówkowej jest konieczne do stwierdzenia, że przejazd był wykonywany taksówką. Zdaniem Sądu, organy administracji w tej sprawie prawidłowo uznały, że skontrolowanym pojazdem był wykonywany przewóz okazjonalny. Zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d. przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Organ prawidłowo uznał, iż skarżąca wykonywała zarobkowy przewóz osób, który został określony w art. 5b ust. 1 u.t.d. Przewoźnik nie posiadał licencji na przewóz osób samochodem osobowym (pkt 1) i licencji na przewóz pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą (pkt 2). Kwestia ta nie była przez skarżącą kwestionowana w skardze. Zarzuty sformułowane przez skarżącą koncentrują się przede wszystkim na błędnym ustaleniu przez organ podmiotu odpowiedzialnego za naruszający przepisy prawa przewóz. Skarżąca wskazała, że w aktach sprawy brak jest dowodów na to dla kogo pracował kierujący pojazdem a materiał dowodowy nie pozwala na powiązanie kierowcy pojazdu ani samego pojazdu ze skarżącą Spółką. W materiale dowodowym sprawy brak jest zeznań świadków (kierowcy, przedstawicieli Spółki). Zarzuty te nie znajdują oparcia w aktach sprawy. W ocenie Sądu zebrane w sprawie dowody są spójne i zgodnie potwierdzają, że podmiotem wykonującym usługę była skarżąca Spółka. To skarżąca zgłosiła się do pośrednika (Uber) i została zarejestrowana w aplikacji jako podmiot wykonujący przejazdy. W dniu zdarzenia to skarżąca (a nie kierowca) oferowała przejazd pojazdem marki Toyota nr rej. [...]. Zarzuty skarżącej, w ramach których skarżąca kwestionuje, że przewóz był wykonywany przez nią, a nie przez kierowcę na własną rękę i na własne ryzyko nie mogły zostać uwzględnione. Okoliczność ta wynika przede wszystkim ze znajdujących się w aktach sprawy fotografii umowy na usługi transportowe, której stroną jest skarżąca, a także faktury VAT wystawionej przez [...] Sp. z o.o. w imieniu skarżącej Spółki. Problemy organizacyjne miedzy Spółką, a związanymi z nią kierowcami nie zmieniają faktu, że odpowiedzialna za przejazd jest skarżąca Spółka. Zdarzenia będącego podstawą nałożenia kary pieniężnej nie można uznać za wykonywanie przejazdów bez zgody skarżącej czy wykonywania przejazdów w imieniu własnym kierowcy. Pamiętać należy, że to Spółka odpowiada za brak prawidłowej organizacji pracy i wszelkie działania jej pracowników. Skarżąca Spółka w skardze zakwestionowała wartość dowodową protokołu kontroli albowiem treść w nim zawarta została potwierdzona przez osobę, która nie była narodowości polskiej i nie posługiwała się językiem polskim w stopniu umożliwiającym jej zrozumienie i potwierdzenie faktów. Odnosząc się do tego zarzutu Sąd stwierdza, że kierujący pojazdem podpisał protokół kontroli bez żadnych zastrzeżeń. To, w jakim stopniu potrafił porozumieć się w języku polskim, nie miało wpływu na okoliczność braku wniesienia zastrzeżeń do protokołu. Organ prawidłowo podniósł, że kierowca mógł nanieść zastrzeżenia, czy uwagi co do przeprowadzanej kontroli w znanym mu języku. Mógł skontaktować się telefonicznie z pracownikiem skarżącej w celu dokonania tłumaczenia w trakcie przeprowadzanej kontroli. Ani z protokołu kontroli (podpisanego przez kierowcę), ani z notatki urzędowej sporządzonej przez funkcjonariusza Policji nie wynika, że kontrolujący mieli jakiekolwiek trudności w porozumieniu się z kierowcą skontrolowanego pojazdu, wymagające sprowadzenia tłumacza. Kierowca również nie wnosił o przeprowadzenie kontroli w obecności tłumacza. Argumentacji skarżącej przeczą też względy doświadczenia życiowego. Trudno bowiem przyjąć, że kierowanie pojazdem służącym do przewozu osób zostało powierzone osobie, która nie potrafi porozumieć się np. z pasażerami. W ocenie Sądu organy zasadnie uznały protokół kontroli za kluczowy dowód w sprawie. W orzecznictwie akcentuje się walor dowodowy protokołu z kontroli, a mianowicie że ma on walor dokumentu urzędowego (por. wyrok NSA z 3 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 997/15, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a., dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W wyroku z dnia 7 marca 2017 r. (sygn. akt II GSK 1416/15, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dowód z dokumentu urzędowego – jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli – ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali podczas kontroli. Protokół ten podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, to jest funkcjonariuszy i kierowcę, stanowi zatem dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, dla rozstrzygnięcia sprawy nie było konieczne przeprowadzenie dowodu z przesłuchania kierowcy. Z art. 75 § 1 k.p.a. wynika, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Obowiązek przeprowadzenia dowodów przez organ administracji publicznej nie ma jednak charakteru nieograniczonego. Zatem przeprowadzanie dowodów na okoliczności, które wynikają w sposób wystarczający z innych dowodów zgromadzonych w sprawie, albo nie mają znaczenia dla wyjaśnienia sprawy – nie jest konieczne. Taka sytuacja zachodziła odnośnie do dowodów wskazywanych przez skarżącą. Stąd też, zadaniem Sądu, organy oby instancji nie naruszyły art. 7 k.p.a. (zasada prawdy obiektywnej), art. 77 § 1 k.p.a. (organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy), ani art. 80 k.p.a. (zasada swobodnej oceny dowodów). Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 6 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, ani art. 8 § k.p.a., który stanowi, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Postępowanie administracyjne zostało bowiem przeprowadzone w sposób zgodny z prawem, z poszanowaniem praw procesowych skarżącej, a organy administracji w sposób prawidłowy wyjaśniły powody wydania swoich rozstrzygnięć. Fakt, że skarżąca nie podziela trafności wydanych w sprawie decyzji nie oznacza jednak, że organy prowadziły postępowanie w sposób, który godzi w zaufanie do władzy publicznej albo narusza zasadę praworządności. Nie jest zasadny, zdaniem Sądu, również zarzut naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego tj. art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Zdaniem Sądu, stanowisko organu polegające na przyjęciu, że materiał dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki określone w powołanym przepisie, jest uzasadnione. Okolicznościami, o których mowa art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 października 2022 r., sygn. akt II GSK 382/19). Sam zaś fakt, że ewentualną winę za naruszenia ponosi kierowca, nie stanowi przesłanki zwalniającej przedsiębiorcę od odpowiedzialności (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 25 września 2014 r. o sygn. akt II GSK 1027/13; 10 października 2019 r. o sygn. akt II GSK 3116/17). Akceptacja poglądu przeciwnego prowadziłaby do niemożliwych do zaaprobowania skutków, tj. przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej, w jej najbardziej ryzykownym wymiarze, z przedsiębiorcy na jego kierowców (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 listopada 2010 r. o sygn. akt II GSK 967/09. Uwzględniając powyższe rozważania Sąd stwierdza, że Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymując w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 27 lipca 2022 r. o nałożeniu na skarżącą Spółkę kary pieniężnej nie naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W sytuacji bowiem braku przyczyn do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji organ zobowiązany był do utrzymania jej w mocy. Z przytoczonych wyżej powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.