VI SA/Wa 4386/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) Protokolant st. spec. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2025 r. sprawy ze skargi R. z siedzibą w D. [...] na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Komendanta Głównego Straży Granicznej na rzecz strony skarżącej R. z siedzibą w D. [...] kwotę 4217 (cztery tysiące dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej (dalej: "Organ") z dnia [...] października 2024 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie spawy R. [...] z siedzibą w D., [...] (dalej: "przewoźnik", "Skarżąca"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."), w pkt 1 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z [...] lipca 2024 r.; w pkt 2 utrzymał w mocy postanowienie z [...] lipca 2024 r. w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosków dowodowych pełnomocnika strony o przeprowadzenie dowodów z dokumentów, z zeznań świadków oraz z opinii biegłego ds. informatyki i systemów informatycznych; w pkt 3 odmówił uwzględnienia wniosku o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie wskazanym w piśmie strony z [...] kwietnia 2024 r. (dalej: "zaskarżona decyzja"). Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] grudnia 2018 r. nastąpił z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odlot statku powietrznego z planowaną godziną 11:11. Przewoźnik lotniczy tj. Skarżąca wykonywała lot nr [...]z portu lotniczego N. [...] ([...]) do portu lotniczego K. ([...]). Zgodnie z informacją z dnia [...] grudnia 2021 r. (notatka urzędowa 2018-12-[...]) przekazaną przez Krajową Jednostkę do spraw Informacji o Pasażerach (dalej: "JIP"), dokonano analizy danych zgromadzonych w Krajowym Systemie Informatycznym PNR i zestawień zrealizowanych operacji lotniczych dotyczących startów i lądowań statków powietrznych realizujących loty międzynarodowe, pozyskanych od Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej i portów lotniczych i na tej podstawie stwierdzono, że ww. lot PNR miał miejsce, a obowiązki przekazania danych PNR nie zostały spełnione. Skarżąca nie zastosowała się do przepisów ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera (Dz.U. z 2019 r. poz. 1783; dalej: "ustawa PNR") i nie przekazała w wymaganym terminie niezbędnych danych PNR zarówno przed odlotem od 48 do 24 godzin oraz niezwłocznie po zakończeniu odprawy biletowo-bagażowej. Mając na uwadze powyższe, Organ wszczął w dniu 13 stycznia 2022 r. postępowanie administracyjne, w związku z niedopełnieniem przez przewoźnika obowiązków określonych w art. 6 ust. 1 ustawy PNR. Organ prowadzący powyższe postępowanie przeprowadził korespondencję z Międzynarodowym Portem Lotniczym [...], Państwową Agencją Żeglugi Powietrznej oraz Krajową Jednostką ds. Informacji o Pasażerach. Na podstawie informacji przekazanych przez ww. podmioty bezspornie ustalono, że lot będący przedmiotem niniejszego postępowania wykonany przez Skarżącą w dniu [...] grudnia 2018 roku nr [...]z portu lotniczego N. [...] ([...]) do portu lotniczego K. ([...]), tj. odlot statku powietrznego nastąpił z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej o godzinie 11:11 czasu polskiego był lotem PNR, a na pokładzie statku powietrznego znajdowało się 162 pasażerów. Organ wezwał Skarżącą, do udzielenia informacji na temat lotu nr [...]. W dniu 4 lutego 2022 roku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej została opublikowana ustawa dnia 27 stycznia 2022 r. o zmianie ustawy o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera (Dz.U. z 2022 r. poz. 271) dalej: "ustawa o zmianie ustawy PNR", która w art. 2 ust. 2 stanowi, że postępowania prowadzone w sprawie nałożenia administracyjnych kar pieniężnych za naruszenia, o których mowa w art. 64 oraz art. 66 ustawy o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera, które nastąpiły przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, podlegają zawieszeniu na okres dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy o zmianie ustawy PNR. Wobec powyższego postanowieniem z dnia [...] lutego 2022 roku Organ zawiesił postępowanie administracyjne wobec Skarżącej w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w związku z naruszeniami określonymi w art. 64 oraz art. 66 ustawy z dnia 9 maja 2018 roku o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera w związku ze zrealizowanym w dniu [...] grudnia 2018 roku lotem nr [...]z portu lotniczego N. [...] ([...]) do portu lotniczego K. ([...]). Koniec okresu dwóch lat przewidzianych w ustawie o zmianie ustawy PNR przypadł na dzień [...] lutego 2024 roku. W związku z powyższym Organ z dniem [...] lutego 2024 roku podjął niniejsze postępowanie. W dniu [...] lutego 2024 r. pełnomocnik Skarżącej przekazał Organowi pismo, w którym zgłosił swój udział w postępowaniu oraz udzielił informacji celem wykonania wezwania z dnia [...] stycznia 2022 roku. Z przekazanych informacji wynika, że Skarżąca posiada własny system rezerwacji i zakupu biletów, a dane PNR pojawiają się w systemie w chwili, gdy pasażer pomyślnie zakończy proces zakupu biletu. Co istotne, pasażerowie mogą dokonać zakupu biletu online na konkretny lot do 2 godzin przed wylotem oraz w dowolnym momencie wcześniej, po pojawieniu się danego lotu w rozkładzie. Skarżąca nie ma możliwości weryfikacji, kiedy konkretny lot z 2018 roku został udostępniony do sprzedaży, a ze względu na upływ czasu nie można również przekazać danych dotyczących pierwszych rezerwacji na dany lot. Ponadto Skarżąca poinformowała, że posiada własny system odpraw pasażerskich. Agent handlingowy co do zasady nie uczestniczy w procesie przesyłania danych PNR. System zbudowany jest w taki sposób, że po zatwierdzeniu lotu następuje automatyczny przesył danych PNR. Zawiadomienie o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącej w dniu [...] marca 2024 r. W dniu [...] kwietnia 2024 r. pełnomocnik Skarżącej przesłał do Organu pismo, w którym wniósł o umorzenie postępowania, ewentualnie rozstrzygnięcie decyzją, że Skarżąca nie podlega karze pieniężnej, jak również dopuszczenie i przeprowadzenie szeregu dowodów. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2024 r. Organ odmówił uwzględnienia żądań dowodowych pełnomocnika Skarżącej, oceniając, że wnioskowane dowody nie mają znaczenia dla sprawy. Ponadto pełnomocnik Skarżącej wniósł o: 1) umorzenie postępowania z uwagi na upływ 3-Ietniego terminu przedawnienia do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, z powodu braku zastosowania art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy covidowej w niniejszej sprawie a także jego niezgodności z art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP i tym samym konieczność ustalenia terminu przedawnienia w niniejszej sprawie wyłącznie na podstawie art. 70 Ustawy PNR, ewentualnie o; 2) umorzenie postępowania z uwagi na upływ 3-letniego terminu przedawnienia do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, z powodu niezgodności art. 1 pkt. 2 oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 27 stycznia 2022 r. o zmianie ustawy o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera, retroaktywnie przedłużających termin przedawnienia do lat 5, z art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP i tym samym konieczność ustalenia terminu przedawnienia w niniejszej sprawie wyłącznie na podstawie art. 70 ustawy PNR, ewentualnie o: 3) rozstrzygnięcie decyzją, że strona nie podlega karze pieniężnej poprzez przyjęcie w oparciu o prounijną wykładnię art. 69 ustawy PNR, dokonaną z uwzględnieniem art. 14 oraz pkt. 18 preambuły dyrektywy PNR, prowadzącą do uznania, że niedopełnienie obowiązku przez stronę nastąpiło wskutek działania siły wyższej, ewentualnie wskutek awarii, ewentualnie o: 4) odmowę zastosowania art. 64 ustawy PNR i umorzenie postępowania z uwagi na stwierdzenie sprzeczności pomiędzy art. 64, 65, 69 oraz 72 Ustawy PNR, a art. 14 oraz pkt. 18 preambuły Dyrektywy PNR. Decyzją z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...]działając na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 64 ust. 1 pkt 1, art. 65 ust. 1 i 4 oraz art. 67 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera (Dz. U. z 2019 r. poz. 1783) i art. 105 § 1 w związku z art. 81a k.p.a., Organ wobec Skarżącej: 1) umorzył w części postępowanie administracyjne za niedopełnienie obowiązku określonego w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy PNR; 2) nałożył administracyjną karę pieniężną za niedopełnienie obowiązku określonego w art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy PNR w wysokości 20.000 zł. W uzasadnieniu Organ wskazał, że w toku prowadzonego postępowania zebrano materiał dowodowy wskazujący, iż lot nr [...]z portu lotniczego N. [...] ([...]) do portu lotniczego K. ([...]) wykonany przez Skarżącą w dniu [...] grudnia 2018 r. był lotem PNR zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy PNR tj. lot statku powietrznego wykonującego przewóz lotniczy pasażerów, podczas którego następuje przekroczenie granicy państwowej, a start albo lądowanie statku powietrznego następuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Analizując kwestię ewentualnego upływu terminu przedawnienia do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, Organ wskazał, że: 1) w okresie od [...] grudnia 2018 r. do [...] grudnia 2021 r. biegł termin przedawnienia wynoszący 3 lata (zgodnie z uchylonym już art. 70 PNR); 2) następnie, od [...] grudnia 2021 r. termin ten uległ przedłużeniu o 71 dni (na podstawie uchylonych przepisów ustawy COVID, liczone wraz z 7 dniami z ustawy osłonowej) i biegł do 21 lutego 2022 r.; 3) od dnia 21 lutego 2022 r. termin przedawnienia uległ przedłużeniu o 2 lata, zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy PNR i biegł do 21.02.2024 r.; 4) od 21 lutego 2024 r. termin przedawnienia zostaje przedłużony o kolejne 2 lata na podstawie art. 2 ust. 5 ustawy o zmianie ustawy PNR. Tym samym termin przedawnienia do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie będące przedmiotem niniejszego postępowania upłynie dopiero w dniu 26 lutego 2026 roku. Organ podkreślił, że nie może odmawiać stosowania przepisów, w stosunku do których nie zostało wydane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o ich niekonstytucyjności. Byłoby to bowiem sprzeczne z zasadą poszanowania prawa. Odnosząc się do kwestii wystąpienia przesłanki działania siły wyższej, Organ stwierdził, że przepis art. 69 ustawy PNR, niezależnie od prób jego prounijnej interpretacji z uwzględnieniem art. 14 oraz pkt. 18 preambuły Dyrektywy PNR, odnosi się do sytuacji, gdy przewoźnik lotniczy dokonał już podłączenia do systemu KSI PNR, a działanie siły wyższej uniemożliwiło mu przekazanie danych PNR w danym konkretnym przypadku. Nie można mówić o działaniu siły wyższej w odniesieniu do zapowiedzianego wcześniej i rozciągniętego w czasie procesu dostosowywania się przewoźnika do przekazywania danych PNR do KSI PNR. Organ stwierdził, że nie dopatrzył się również sprzeczności pomiędzy art. 64, 65, 69 oraz 72 ustawy PNR, a art. 14 oraz pkt. 18 preambuły dyrektywy PNR. Treść i konstrukcja wskazanych przepisów prowadzi do wniosku wręcz przeciwnego, mianowicie, że ustawodawca redagując wymienione przepisy kierował się właśnie wytycznymi wskazanymi w art. 14 Dyrektywy PNR, tj. ustanowił skuteczne, proporcjonalne i odstraszające sankcje za naruszenie przepisów przyjętych na podstawie dyrektywy. Zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy PNR przewoźnik lotniczy, który nie przekazuje danych PNR do JIP w terminie, o którym mowa w art. 6 ust. 1, podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości 20.000 złotych za każdy lot PNR, w którym takie naruszenie nastąpiło. Natomiast zgodnie z art. 65 ust. 1 i 4 ustawy PNR administracyjne kary pieniężne, o których mowa w art. 64, nakłada się za niedopełnienie obowiązku przekazania danych PNR dla każdego z terminów określonych w art. 6 ust. 1. W przypadku wystąpienia więcej niż jednego z naruszeń, o których mowa w art. 64 ust. 1 lub 2, podczas jednego lotu PNR, administracyjne kary pieniężne z tytułu tych naruszeń sumuje się. Suma administracyjnych kar pieniężnych nałożonych na podstawie art. 64 ust. 1 i 2 z tytułu jednego lotu PNR nie może przekroczyć wysokości 40.000 złotych. W zaistniałym stanie faktycznym postępowanie administracyjne w sprawie naruszenia obowiązku wynikającego z art. 6 ust. 1 ustawy PNR w części dotyczącej pkt 1 tj. przekazania przez Skarżącą danych PNR do JIP w terminie od 48 do 24 godzin przed planowanym rozpoczęciem lotu PNR, wobec nie dających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, Organ rozstrzygnął na korzyść Strony. Organ wykorzystał wszystkie znane mu źródła dowodowe i uznał, że analiza uzyskanych materiałów nie pozwala na przyjęcie, że Skarżąca posiadała dane PNR, dotyczące ww. lotu nr [...]w terminie określonym w art. 6 ust. 1 pkt l ustawy PNR, a tym samym czy mogła je przekazać i zrealizować nałożony na nią obowiązek. Tym samym na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 81 a § 1 k.p.a., Organ postanowił umorzyć prowadzone postępowanie w części dotyczącej art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy PNR przyjmując, że stan faktyczny sprawy nie pozwala na zastosowanie przedmiotowej normy prawnej z uwagi na niedające się usunąć wątpliwości, a więc brak jest podstawy prawnej do jej zastosowania. Ponadto Organ nie stwierdził negatywnych przesłanek do zastosowania art. 81 a § 1 k.p.a. W toku prowadzonych czynności ustalono, że Skarżąca była w posiadaniu danych PNR przedmiotowego lotu niezwłocznie po zakończeniu odprawy biletowo-bagażowej i wejścia pasażerów na pokład statku powietrznego, kiedy nie mogą już go opuścić przed jego startem, a inni pasażerowie nie mogą wejść na pokład, gdyż zgodnie z informacjami od JIP (potwierdzonymi przez port lotniczy i Polską Agencję Żeglugi Powietrznej), dany lot odbył się ze 162 pasażerami na pokładzie statku powietrznego, nastąpiło przekroczenie granicy państwowej, a odlot statku powietrznego nastąpił z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto lista pasażerów, w której zawarte są kategorie danych PNR m.in. imiona i nazwiska pasażerów, tworzona jest podczas odprawy biletowo-bagażowej danego lotu, a jej ostateczna forma wynika z przeprowadzonego boardingu (wejście na pokład). Ponadto zgodnie z artykułem 29 Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym podpisanym w Chicago z dnia 7 grudnia 1944 r. (Dz. U. z 1959 r. poz. 212 z późn. zm.), która została ratyfikowana przez Wielką Brytanię, każdy statek powietrzny umawiającego się Państwa używany do żeglugi międzynarodowej powinien mieć na pokładzie stosowne dokumenty, odpowiadające warunkom przepisanym w niniejszej konwencji, w tym między innymi listę imienną pasażerów z podaniem miejsca wejścia na pokład i miejsca przeznaczenia, jeżeli przewozi pasażerów. Tym samym przewoźnik lotniczy nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy PNR, gdyż nie przekazał danych PNR. W związku z powyższym Organ postanowił nałożyć na Skarżącą administracyjną karę pieniężną w wysokości 20.000 zł za niedopełnienie obowiązku określonego w art. 6 ust.1 pkt 2 ustawy PNR i umorzyć prowadzone postępowanie w części dotyczącej art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy PNR tj. przekazania przez Skarżącą do JIP w terminie od 48 do 24 godzin przed planowanym rozpoczęciem lotu PNR. Pismem z dnia 3 września 2024 roku, Skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając: 1) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 15zzr ust. 1 pkt. 3 ustawy covidowej w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie termin przedawnienia został wstrzymany na okres 71 dni (a co najmniej na okres 54 dni) i w konsekwencji do dnia wydania decyzji I instancji nie upłynął, podczas gdy przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie oraz/lub jest niezgodny z art. 2 oraz art. 31 ust.3 Konstytucji RP, a tym samym organ powinien był odmówić jego zastosowania i w oparciu o art. 70 ustawy PNR (w brzmieniu obowiązującym do dnia 4 lutego 2022 r.) ustalić, że przedawnienie odnośnie lotu objętego niniejszym postępowaniem nastąpiło i w konsekwencji - umorzyć postępowanie, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 pkt. 2 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 27 stycznia 2022 r. o zmianie ustawy o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie termin przedawnienia został retroaktywnie przedłużony do lat 5 i w konsekwencji do dnia wydania decyzji I instancji nie upłynął, podczas gdy regulacja ta jest niezgodna z art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, a tym samym organ powinien był odmówić jej zastosowania i w oparciu o art. 70 ustawy PNR (w brzmieniu obowiązującym do dnia 4 lutego 2022r.) ustalić, że przedawnienie odnośnie lotu objętego niniejszym postępowaniem nastąpiło i w konsekwencji - umorzyć postępowanie, 3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 78 k.p.a. w zw. z art. art. 77 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez nieuzasadnioną odmowę przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę na okoliczności mające znaczenie dla sprawy, tj. w szczególności na okoliczności dotyczące przebiegu procesu wprowadzania systemu informatycznego pozwalającego na przesyłanie danych PNR (z uwzględnieniem etapu testów i próbnych przesyłów, a także pozostawania przez stronę w kontakcie z tut. organem), oraz okoliczności uzasadniających zwolnienie przewoźnika z odpowiedzialności administracyjnej (obiektywna niemożliwość dostosowania systemu w tak krótkim czasie, ewentualnie siła wyższa, awaria), co w konsekwencji doprowadziło do dalszych naruszeń, w szczególności zaniechania obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, zaniechania podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w konsekwencji - do wydania rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny stan faktyczny, 4) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz w zw. z art. 7 i 8 k.p.a., poprzez dopuszczenie się naruszeń szeregu przepisów regulujących przebieg postępowania dowodowego, a w szczególności poprzez: (i) przeprowadzenie przez organ postępowania dowodowego i zebranie dowodów potwierdzających dopuszczenie się przez stronę naruszenia będącego przedmiotem niniejszego postępowania przed datą jego wszczęcia, tj. w 2021 r., podczas gdy postępowanie zostało wszczęte w 2022 r.; (ii) brak udowodnienia, że lot będący przedmiotem niniejszego postępowania był lotem PNR, ponieważ znajdująca się w aktach sprawy korespondencja pochodząca z lotniska z 2021r. dotyczy zbiorczo wszystkich lotów wykonywanych przez stronę oraz nie zawiera dowodów źródłowych w odniesieniu do lotu będącego przedmiotem niniejszego postępowania, przy czym opracowanie własne organu nie stanowi takiego dowodu źródłowego; (iii) brak przeprowadzenia zindywidualizowanego postępowania dowodowego i w rezultacie dokonanie ustalenia, że strona naruszyła obowiązek przekazania danych PNR określony w art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy PNR na podstawie pisma od Zarządu Operacyjno-śledczego Komendy Głównej Straży Granicznej do Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2022 r., wydanego w innej sprawie (sygn. akt [...]), podczas gdy z pisma tego nie wynika, że Strona dopuściła się naruszenia w odniesieniu do lotu będącego przedmiotem niniejszego postępowania, co w konsekwencji doprowadziło do dalszych naruszeń, w szczególności zaniechania obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, zaniechania podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz zaniechania przeprowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie strony do władzy publicznej, 5) naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 81a § 1 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., poprzez brak rozstrzygnięcia na korzyść strony niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, tj. w szczególności wobec braku udowodnienia, że lot będący przedmiotem niniejszego postępowania był lotem PNR oraz braku weryfikacji, czy w ramach testów w zakresie przyłączenia do systemu przesyłu danych PNR, strona nie dokonała przesyłu danych w zakresie lotu będącego przedmiotem niniejszego postępowania, co w konsekwencji doprowadziło do braku umorzenia niniejszego postępowania w całości, pomimo nieudowodnienia, że lot będący przedmiotem niniejszego postępowania był lotem PNR, 6) naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej decyzji, w szczególności poprzez wskazanie, że dowodem źródłowym jest wydruk z elektronicznego załącznika, w którym figuruje lot będący przedmiotem niniejszego postępowania, podczas gdy taki załącznik nie został dołączony do akt sprawy, a także poprzez brak uwzględnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, istotnych dla wydania decyzji, co w istocie uniemożliwiło stronie właściwe zapoznanie się z motywami działania organu I instancji oraz dokonanie kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia, 7) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 69 pkt 1 ustawy PNR, poprzez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że analizowany przepis odnosi się do sytuacji, gdy przewoźnik lotniczy dokonał już podłączenia do systemu KSI PNR, a działanie siły wyższej uniemożliwiło mu przekazanie danych PNR, podczas gdy analizowany przepis nie wskazuje wprost na takie ograniczenie, przez co nie wyklucza jego zastosowania do jakiegokolwiek etapu przekazywania danych, w tym w trakcie procesu podłączania się przewoźnika lotniczego do systemu KSI PNR i objęcia jego dyspozycją wszystkich naruszeń dokonanych w czasie wystąpienia siły wyższej, 8) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 64 ust. 1 pkt. 1, art. 65 ust. 1 i 4 oraz art. 67 ustawy PNR poprzez zaniechanie dokonania prounijnej wykładni tych przepisów, tj. z uwzględnieniem art. 14 oraz pkt. 18 preambuły Dyrektywy PNR w zw. z art. 288 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, i w konsekwencji uznania, że przepisy ustawy PNR przewidują obowiązek nałożenia kary pieniężnej w wysokości bezwzględnie oznaczonej, co uniemożliwia odstąpienie od ich wymierzenia lub ich wymierzenie w wysokości pozostającej w odpowiedniej proporcji do okoliczności danej sprawy, podczas gdy prounijna wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, że wysokość kary administracyjnej powinna zostać ustalona z uwzględnieniem wagi popełnionego czynu, a tym samym niedopuszczalne jest nakładanie kar nieadekwatnych, nieracjonalnych lub niewspółmiernie dolegliwych, co w przełożeniu na okoliczności niniejszej sprawy (podjęcie przez stronę wszelkich środków mających na celu jak najszybsze podłączenie do systemu przesyłu danych PNR, brak winy strony w opóźnieniu rozpoczęcia przesyłu danych PNR, współpraca strony ze Strażą Graniczną) powinno skutkować odstąpieniem od wymierzenia kary administracyjnej lub, ewentualnie, wymierzenie jej w minimalnej wysokości. Ponadto pełnomocnik Skarżącej zaskarżył w całości postanowienie Organu z dnia [...] lipca 2024 roku w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosków dowodowych pełnomocnika Skarżącej o przeprowadzenie dowodów z dokumentów, z zeznań świadków oraz z opinii biegłego ds. informatyki i systemów informatycznych oraz wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie wskazanym w piśmie strony z dnia [...] kwietnia 2024 roku na udowodnienie faktów w nim wyszczególnionych. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ decyzją z [...] października 2024 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję (pkt 1); utrzymał w mocy postanowienie z [...] lipca 2024 r. w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosków dowodowych o przeprowadzenie dowodów z dokumentów, z zeznań świadków oraz z opinii biegłego ds. informatyki i systemów informatycznych (pkt 2) oraz odmówił uwzględnienia wniosku o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie wskazanym w piśmie strony z [...] kwietnia 2024 r. (pkt 3). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ stwierdził, że po ponownym, wnikliwym przeanalizowaniu akt sprawy oraz podnoszonych przez skarżącego zarzutów, Organ uznał, że żądania Skarżącej nie zasługują na uwzględnienie. Odnośnie punktów I.1, I.2, I.7 oraz I.8 Organ podtrzymał argumentację zawartą w decyzji z dnia [...] lipca 2024 roku. Odnośnie punktu 1.3, II i III Organ podtrzymuje w całości argumentację zawartą w postanowieniu z dnia [...] lipca 2024 r. w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosków dowodowych pełnomocnika Skarżącej o przeprowadzenie dowodów z dokumentów, z zeznań świadków oraz z opinii biegłego ds. informatyki i systemów informatycznych. Odnośnie punktu I.4, odnośnik pierwszy, należy stwierdzić, że wszystkie dowody z dokumentów, w tym te datowane przed wszczęciem postępowania, zostały zebrane dopiero po jego wszczęciu, tym samym, wbrew twierdzeniom pełnomocnika Skarżącej, nie doszło do naruszenia żadnych przepisów postępowania. Odnośnie punktu I.4 odnośnik drugi i trzeci, punktu I.5 oraz punktu I.6 należy stwierdzić, że do akt została dołączona korespondencja, która w sposób wyczerpujący wyjaśnia procedurę gromadzenia danych dotyczących lotów PNR przez Krajową Jednostkę ds. Informacji o Pasażerach. Tym samym notatki urzędowej inicjującej niniejsze postępowanie administracyjne oraz innych notatek urzędowych organu załączonych do akt sprawy nie należy traktować, jako opracowań własnych nie stanowiących dowodu źródłowego, lecz informacji komunikujących fakty znane organowi z urzędu, o których mowa w art. 77 § 4 k.p.a. Tym samym fakt, że lot będący przedmiotem postępowania był lotem PNR nie budził żadnych wątpliwości, które mogłyby być rozpatrzone na korzyść strony, natomiast fakt dokonania lub niedokonania przesyłu danych przez stronę w ramach testów przyłączenia do systemu przesyłu danych PNR, nie ma znaczenia dla meritum sprawy. Zdaniem Organu, istotne i udowodnione w ramach postępowania są natomiast fakty, że w dniu zrealizowania lotu rozpatrywanego w niniejszym postępowaniu nie miała miejsce ani awaria systemu KSI PNR, o której mowa w art. 69 pkt 2 ustawy PNR, ani awaria powstała po stronie Skarżącej, o której mowa w art. 69 pkt 3 ustawy PNR, zaś Skarżąca po raz pierwszy przekazała dane PNR na środowisko produkcyjne systemu KSI PNR dopiero w dniu 7 lutego 2019 r. Pismem z dnia [...] listopada 2024 r. Skarżąca wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia, jak również uchylenia poprzedzającej ją decyzji oraz umorzenia postępowania administracyjnego w całości. Skarżąca wniosła także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 15zzr ust. 1 pkt. 3 ustawy covidowej w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie i podtrzymanie stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu decyzji I instancji z dnia [...] lipca 2024 r., zgodnie z którym w niniejszej sprawie termin przedawnienia został wstrzymany na okres "co najmniej 54 dni" i w konsekwencji do dnia wydania decyzji II instancji nie upłynął, podczas gdy przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie oraz/lub jest niezgodny żart. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, a tym samym organ, powinien był odmówić jego zastosowania i w oparciu o art. 70 ustawy PNR (w brzmieniu obowiązującym do dnia 4 lutego 2022 r.) ustalić, że przedawnienie terminu do wydania decyzji w sprawie nałożenia kary administracyjnej dotyczącej nieprzekazania danych odnośnie lotu objętego niniejszym postępowaniem nastąpiło i w konsekwencji - umorzyć postępowanie, podczas gdy organ błędnie utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji, ewentualnie, 2) art. 1 pkt. 2 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 27 stycznia 2022 r. o zmianie ustawy o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., poprzez ich błędne zastosowanie i podtrzymanie stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu decyzji I instancji z dnia [...] lipca 2024 r., zgodnie z którym w niniejszej sprawie termin przedawnienia został retroaktywnie przedłużony z 3 do lat 5 i w konsekwencji do dnia wydania decyzji II instancji nie upłynął, podczas gdy regulacja ta jest niezgodna z art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, a tym samym organ powinien był odmówić jej zastosowania i w oparciu o art. 70 ustawy PNR (w brzmieniu obowiązującym do dnia 4 lutego 2022 r.) ustalić, że przedawnienie odnośnie lotu objętego niniejszym postępowaniem nastąpiło i w konsekwencji - umorzyć postępowanie, podczas gdy organ błędnie utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji, zaś w razie braku uwzględnienia powyższych zarzutów, zarzucam: 3) art. 15 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 3 ustawy PNR, poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, tj. w szczególności polegające na: a) braku podjęcia jakichkolwiek działań merytorycznych przez organ na etapie postępowania w drugiej instancji, w tym braku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz postępowania dowodowego, b) podtrzymaniu odmowy przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez skarżącą na okoliczności mające znaczenie dla sprawy, tj. dowodów z dokumentów, z zeznań świadków oraz z opinii biegłego ds. informatyki i systemów informatycznych, c) braku rozpoznania i jakiegokolwiek ustosunkowania się do podniesionych przez skarżącą zarzutów, d) uniemożliwieniu Skarżącej wzięcia czynnego udziału w postępowaniu w II instancji, w sytuacji gdy Skarżąca we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z dnia [...] września 2024 r. przedstawiła szczegółową argumentację uzasadniającą podniesione zarzuty oraz konieczność przeprowadzenia zawnioskowanych dowodów, których w istocie organ nie rozpoznał, a jedynie ograniczył się do podtrzymania argumentacji z decyzji I instancji z dnia [...] lipca 2024 r., a także poprzedzającego ją postanowienia z dnia [...] lipca 2024 r., co doprowadziło do fikcyjności postępowania w II instancji oraz pozbawienia Skarżącej prawa do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, 4) art. 24 § 1 pkt. 5 k.p.a., poprzez przeprowadzenie czynności procesowych w obu instancjach przez tego samego pracownika organu - kpt. SG P. K., co doprowadziło do fikcyjności postępowania w II instancji polegającej na podejmowaniu czynności procesowych przez pracownika podlegającego wyłączeniu, 5) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a., poprzez brak zapewnienia Skarżącej czynnego udziału w postępowaniu w II instancji polegający na: a) oddaleniu zgłoszonych przez Skarżącą wniosków dowodowych, b) posłużeniu przez Organ instytucją faktów znanych organowi z urzędu bez zakomunikowania tych faktów Skarżącej, c) zaniechaniu zawiadomienia Skarżącej o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego, d) zaniechaniu dostarczenia Skarżącej jakiejkolwiek korespondencji w sprawie i tym samym uniemożliwienie jej wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie materiałów, czym Organ w sposób rażący pozbawił Skarżącą prawa do zajęcia stanowiska, a w szczególności do oceny zgromadzonego materiału dowodowego i kontroli poczynionych ustaleń (pierwszą korespondencją, jaką Skarżąca otrzymała po wniesieniu wniosku o ponowne rozpoznanie była decyzja II instancji), co miało wpływ na treść decyzji, ponieważ okoliczności faktyczne co do których skarżąca nie miała możliwości wypowiedzenia się nie mogły zostać uznane za udowodnione; ponadto Skarżącej uniemożliwiono złożenie dalszych wniosków dowodowych, co skarżąca zamierzała uczynić, w tym wniosku o zwrócenie się do Rady Przedstawicieli Linii Lotniczych w Polsce "BARIP" z wezwaniem o udzielenie informacji mających istotne znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy, 6) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 4 k.p.a. oraz w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez uznanie, że notatka urzędowa inicjująca niniejsze postępowanie administracyjne oraz inne notatki urzędowe organu stanowią informacje komunikujące Skarżącej fakty znane organowi z urzędu, a tym samym powodują fikcję uznania okoliczności w nich wskazanych za udowodnione, podczas gdy na żadnym etapie postępowania zarówno w pierwszej, jak i drugiej instancji organ nie zakomunikował Skarżącej, że zamierza posłużyć się "faktami znanymi organowi z urzędu", a wręcz przeciwnie-w uzasadnieniu decyzji I instancji Organ powołał się na przeprowadzone postępowanie dowodowe (korespondencję z portem lotniczym, Państwową Agencją Żeglugi Powietrznej oraz Krajową Jednostką ds. Informacji o Pasażerach), natomiast w II instancji - Organ w ogóle nie przeprowadził postępowania dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do niezgodnego z przepisami k.p.a. uzupełnienia braków postępowania dowodowego oraz pozbawienia Skarżącej prawa do wypowiedzenia się co do "faktów znanych organowi z urzędu", a także skutkowało dalszymi naruszeniami, w szczególności zaniechaniem obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, zaniechaniem podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, i w rezultacie - do wydania rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny stan faktyczny, 7) art. 78 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia z dnia 2 lipca 2024 r., a tym samym nieuzasadnioną odmowę przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez Skarżącą na okoliczności mające znaczenie dla sprawy, tj. w szczególności na okoliczności dotyczące przebiegu procesu wprowadzania systemu informatycznego pozwalającego na przesyłanie danych PNR (z uwzględnieniem etapu testów i próbnych przesyłów, a także pozostawania przez Skarżącą w kontakcie z tut. Organem), oraz okoliczności uzasadniających zwolnienie przewoźnika z odpowiedzialności administracyjnej (obiektywna niemożliwość dostosowania systemu w tak krótkim czasie, ewentualnie siła wyższa, awaria), co w konsekwencji doprowadziło do dalszych naruszeń, w szczególności zaniechania obowiązku wyczerpującego zebrania i zbadania materiału dowodowego, zaniechania podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w konsekwencji - do wydania rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny stan faktyczny, 8) art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz w zw. z art. 7 i 8 k.p.a., poprzez dopuszczenie się naruszeń szeregu przepisów regulujących przebieg postępowania dowodowego, a w szczególności poprzez: a) przeprowadzenie przez Organ postępowania dowodowego i zebranie dowodów potwierdzających dopuszczenie się przez Skarżącą naruszenia będącego przedmiotem niniejszego postępowania przed datą jego wszczęcia, tj. w 2021 r. oraz w latach wcześniejszych, podczas gdy postępowanie zostało wszczęte w 2022 r., b) brak udowodnienia, że lot będący przedmiotem niniejszego postępowania był lotem PNR, ponieważ: znajdująca się w aktach sprawy korespondencja pochodząca z lotniska z 2021 r. dotyczy zbiorczo wszystkich lotów wykonywanych przez skarżącą oraz nie zawiera dokumentów źródłowych w odniesieniu do lotu będącego przedmiotem niniejszego postępowania, przy czym opracowanie własne organu nie stanowi takiego dokumentu źródłowego; znajdująca się w aktach sprawy korespondencja, pomimo braku wskazania przez organ, o jaką korespondencję chodzi, wbrew jego twierdzeniom, po pierwsze nie wyjaśnia w sposób wyczerpujący procedury gromadzenia danych dot. lotów PNR przez JIP, a po drugie, nie udowadnia, że skarżąca dopuściła się naruszenia będącego przedmiotem niniejszego postępowania, c) brak przeprowadzenia zindywidualizowanego postępowania dowodowego i w rezultacie dokonanie ustalenia, że skarżąca naruszyła obowiązek przekazania danych PNR określony w art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy PNR na podstawie pisma od Zarządu Operacyjno-Śledczego Komendy Głównej Straży Granicznej do Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2022 r., wydanego w innej sprawie (sygn. akt [...]), podczas gdy z pisma tego nie wynika, że Skarżąca dopuściła się naruszenia w odniesieniu do lotu będącego przedmiotem niniejszego postępowania, d) brak weryfikacji, czy w fazie przyłączania się do systemu przesyłu danych PNR Skarżąca nie przesłała danych PNR dot. lotu będącego przedmiotem niniejszego postępowania, co w konsekwencji doprowadziło do dalszych naruszeń, w szczególności do zaniechania obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, zaniechania podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz zaniechania przeprowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie Skarżącej do władzy publicznej, 9) art. 81a § 1 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w pierwszej instancji i brak rozstrzygnięcia na korzyść skarżącej niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, tj. w szczególności wobec braku udowodnienia, że lot będący przedmiotem niniejszego postępowania był lotem PNR oraz braku weryfikacji, czy w ramach testów w zakresie przyłączenia do systemu przesyłu danych PNR, Skarżąca nie dokonała przesyłu danych w zakresie lotu będącego przedmiotem niniejszego postępowania (co zostało przez Organ w uzasadnieniu decyzji II instancji wprost przyznane), co w konsekwencji doprowadziło do braku umorzenia niniejszego postępowania w całości, pomimo nieudowodnienia, że lot będący przedmiotem niniejszego postępowania był lotem PNR, 10) art. 107 § 1 pkt. 4 w zw. z art. 6 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., polegające na: a) braku zawarcia w decyzji II instancji obligatoryjnych elementów decyzji administracyjnej, tj. (i) powołanie niepełnej podstawy prawnej, tj. wyłącznie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a.; (ii) sporządzenie niepełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, b) brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej decyzji, w szczególności poprzez: (i) podtrzymanie argumentacji przedstawionej przez Organ w decyzji I instancji z dnia [...] lipca 2024 r. oraz postanowieniu z dnia [...] lipca 2024 r. bez wskazania powodów, dla których Organ odmówił zasadności podniesionych przez Skarżącą zarzutów, przy czym powołana decyzja I instancji nie odpowiada na zarzuty podniesione przez Skarżącą we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, złożonym już po rozpoznaniu sprawy w I instancji; (ii) stwierdzenie, że dołączona do akt korespondencja w sposób wyczerpujący wyjaśnia procedurę gromadzenia danych dot. lotów PNR przez Krajową Jednostkę ds. Informacji o Pasażerach bez wskazania, o którą dokładnie korespondencję chodzi i jakie fakty Organ uznał za udowodnione na jej podstawie, (iii) brak uwzględnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, istotnych dla wydania decyzji, co w istocie uniemożliwiło Skarżącej właściwe zapoznanie się z motywami działania organu oraz dokonanie kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia, 11) art. 69 pkt. 1 ustawy PNR, poprzez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że analizowany przepis odnosi się do sytuacji, gdy przewoźnik lotniczy dokonał już podłączenia do systemu KSI PNR, a działanie siły wyższej uniemożliwiło mu przekazanie danych PNR, podczas gdy analizowany przepis nie wskazuje wprost na takie ograniczenie, przez co nie wyklucza jego zastosowania do jakiegokolwiek etapu przekazywania danych, w tym w trakcie procesu podłączania się przewoźnika lotniczego do systemu KSI PNR i objęcia jego dyspozycją wszystkich naruszeń dokonanych w czasie wystąpienia siły wyższej, 12) art. 64 ust. 1 pkt. 1, art. 65 ust. 1 i 4 oraz art. 67 ustawy PNR w zw. z art. 14 oraz pkt. 18 preambuły Dyrektywy PNR w zw. z art. 288 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, poprzez zaniechanie dokonania prounijnej wykładni tych przepisów i w konsekwencji uznanie, że przepisy Ustawy PNR przewidują obowiązek nałożenia kary pieniężnej w wysokości bezwzględnie oznaczonej, co uniemożliwia odstąpienie od ich wymierzenia lub ich wymierzenie w wysokości pozostającej w odpowiedniej proporcji do okoliczności danej sprawy, podczas gdy prounijna wykładnia tych przepisów z uwzględnieniem art. 14 oraz pkt. 18 preambuły dyrektywy PNR w zw. z art. 288 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej prowadzi do wniosku, że wysokość kary administracyjnej powinna zostać ustalona z uwzględnieniem wagi popełnionego czynu, a tym samym niedopuszczalne jest nakładanie kar nieadekwatnych, nieracjonalnych lub niewspółmiernie dolegliwych, co w przełożeniu na okoliczności niniejszej sprawy (podjęcie przez Skarżącą wszelkich środków mających na celu jak najszybsze podłączenie do systemu przesyłu danych PNR, brak winy Skarżącej w opóźnieniu rozpoczęcia przesyłu danych PNR, współpraca Skarżącej ze Strażą Graniczną) powinno skutkować odstąpieniem od wymierzenia kary administracyjnej lub, ewentualnie, wymierzenie jej w minimalnej wysokości, 13) art. 72 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 65 ust. 1 i 4 ustawy PNR w związku z art. art. 189 f i art. 189 k k.p.a. w związku z art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że art. 72 ustawy PNR wyklucza możliwość odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej lub jej wymierzenia w wysokości odpowiadającej popełnionym naruszeniom, podczas gdy przepis ten jest niezgodny z art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, a tym samym Organ powinien był odmówić jego zastosowania i na podstawie art. 64 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 65 ust. 1 i 4 ustawy PNR w zw. z art. 189 f i art. 189 k k.p.a. ustalić wysokość kary administracyjnej z uwzględnieniem wagi popełnionego czynu, co w przełożeniu na okoliczności niniejszej sprawy (podjęcie przez Skarżącą wszelkich środków mających na celu jak najszybsze podłączenie do systemu przesyłu danych PNR, brak winy Skarżącej w opóźnieniu rozpoczęcia przesyłu danych PNR, współpraca skarżącej ze Strażą Graniczną) powinno skutkować odstąpieniem od wymierzenia kary administracyjnej lub, ewentualnie, wymierzenie jej w minimalnej wysokości. W uzasadnieniu skargi Skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty, podkreślając że na gruncie niniejszej sprawy postępowanie w II instancji w istocie nie zostało przeprowadzone, ponieważ Organ nie rozpoznał sprawy po raz drugi, a jedynie wybiórczo i lakonicznie odniósł się do podniesionych przez Skarżącą zarzutów. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z [...] czerwca 2025 r. Skarżąca, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm., dalej: "P.p.s.a.") wniosła o przeprowadzenie następujących dowodów uzupełniających z dokumentów, tj.: 1) pisma Rady Przedstawicieli Linii Lotniczych w Polsce "BARIP" z [...] stycznia 2025 r. złożonego w sprawach prowadzonych przez Komendanta Głównego Straży Granicznej - Placówka Straży Granicznej w G. - fakty podlegające stwierdzeniu: (i) zgłaszanie przez linie lotnicze do BARIP problemów z podłączeniem do systemu przesyłu danych PNR; (ii) prowadzenie przez BARIP rozmów ze Strażą Graniczną odnośnie problemów przewoźników lotniczych z podłączeniem do systemu przesyłu danych PNR; (iii) dowody, które sprawiły, że linie lotnicze opóźniły się z podłączeniem do systemu przesyłu danych PNR; 2) postanowienia Komendanta Głównego Straży Granicznej - [...] Oddział Straży Granicznej z [...] stycznia 2025 r., sygn. akt [...]- fakty podlegające stwierdzeniu: (i) dopuszczenie przez KGSG dowodu z opinii biegłego ds. informatyki i systemów teleinformatycznych; (ii) sposobu procedowania KGSG w innych Oddziałach Straży Granicznej; (iii) realizacja obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący poprzez powołanie opinii biegłego; 3) postanowienia Komendanta Głównego Straży Granicznej - [...] Oddział Straży Granicznej z [...] kwietnia 2025 r. - fakty podlegające stwierdzeniu: (i) odmowa dopuszczenie przez KGSC dowodu z opinii biegłego ds. informatyki i systemów teleinformatycznych; (ii) przeprowadzenie dalszych czynności sprawdzających w ramach postępowania wyjaśniającego. Na rozprawie w dniu 2 lipca 2025 r. Sąd, na podstawie art. 111 § 2 P.p.s.a. postanowił połączyć sprawy o sygnaturach VI SA/Wa 4386/24 i VI SA/Wa 4387/24 do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia. Na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd postanowił oddalić wniosek dowodowy Skarżącej z dnia [...] czerwca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 roku, poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Na wstępie rozważań należy wskazać, że Sąd podziela stanowisko zaprezentowane w wyrokach tutejszego Sądu, uwzględniających skargi R. [...] na decyzje Komendanta Głównego Straży Granicznej w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku określonego w art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy PNR (por. wyroki WSA w Warszawie z: 23 kwietnia 2025 r., sygn. akt 4418/24, VI SA/Wa 4419/24 i VI SA/Wa 4420/24; 28 kwietnia 2025 r., sygn. akt VI SA/WA 4421/24 i VI SA/Wa 4422/24). Zdaniem Sądu, w pełni zasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia standardów postępowania administracyjnego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 9 w zw. z art. 15 k.p.a. i wyrażonych w nich zasad: prawdy obiektywnej, zaufania oraz dwuinstancyjności postępowania, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. Powołane zasady postępowania stanowią gwarancję procesową dla strony, że przed nałożeniem na nią przez organ administracji obowiązków (w tym sankcji w postaci kary pieniężnej), organ w sposób wyczerpujący zbierze i rozpatrzy materiał dowodowy, strona będzie wysłuchana, organ odniesienie się do stawianych zarzutów, rozpatrzy złożone wnioski dowodowe, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie natomiast z zasadą dwuinstancyjności, o której mowa w art. 15 k.p.a., sprawa powinna zostać rozpoznana dwukrotnie w jej całokształcie. Jej naruszenie nastąpi także wówczas, gdy organ odwoławczy (organ rozpoznający wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) nie odniesie się do argumentacji wskazanej w odwołaniu (we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy). Zgodnie z istotą tej instytucji, z zastrzeżeniem wyjątków, które nie mają zastosowania w tym postępowaniu, każda sprawa powinna być rozstrzygana w jej całokształcie przez dwie instancje. Oznacza to, że organ działający w trybie odwoławczym (ponownego rozpoznania sprawy) nie dokonuje kontroli legalności decyzji wydanej w pierwszej instancji, jego obowiązkiem jest ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem nie tylko ustalonych już okoliczności faktycznych i prawnych, ale także tych, które zaistniały na etapie jego procedowania. Organ odwoławczy nie może poprzestać na zdarzeniach, czy wnioskach, które pojawiły się w toku postępowania przed pierwszą instancją, jego obowiązkiem jest ocena także tych zdarzeń, dowodów, faktów i norm prawa, które wystąpiły (pojawiły się) na etapie postępowania odwoławczego i mają wpływ na wynik sprawy. Prawidłowe pojmowanie tej zasady oznacza przyjęcie, że przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest sama weryfikacja decyzji, lecz ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i rozpoznanie sprawy administracyjnej. Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że Organ naruszył powołane zasady postępowania administracyjnego, bowiem jak słusznie zarzucono w skardze, postępowanie w drugiej instancji w istocie nie zostało przeprowadzone, gdyż organ nie rozpoznał sprawy po raz drugi, a jedynie wybiórczo i lakonicznie odniósł się do podniesionych przez Skarżącą zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem Sądu, organ z naruszeniem zasady dwuinstancyjności, o której mowa w art. 15 k.p.a., nie podjął żadnych działań merytorycznych, w szczególności nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego oraz postępowania dowodowego, pomimo złożenia przez Skarżącą odpowiednich wniosków we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz kwestionowania przez skarżącą stanu faktycznego sprawy ustalonego przez organ w postępowaniu w pierwszej instancji. Organ przede wszystkim nie zawiadomił Skarżącej o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego, przez co w sposób rażący pozbawił ją prawa do zajęcia stanowiska, w szczególności w zakresie oceny zgromadzonego materiału dowodowego i kontroli poczynionych ustaleń. Jak słusznie zarzuciła Skarżąca, pierwszą korespondencję, jaką otrzymała po wniesieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie, była decyzja wydana w drugiej instancji. Ma to o tyle istotne znaczenie, że Skarżąca podkreśliła w skardze, że zamierzała aktywnie uczestniczyć w postępowaniu w drugiej instancji, m.in. poprzez zajęcie stanowiska oraz sformułowanie dalszych wniosków dowodowych. Jednym z planowanych działań było złożenie wniosku o zwrócenie się do Rady Przedstawicieli Linii Lotniczych w Polsce "BARIP" z wezwaniem o udzielenie następujących informacji mających istotne znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy: a) czy linie lotnicze zgłaszały BARIP problemy z podłączeniem do systemu przesyłu danych PNR, a jeśli tak, to kiedy te zgłoszenia miały miejsce?; b) czy BARIP prowadziła ze Strażą Graniczną rozmowy oraz wysyłała korespondencję dot. problemów przewoźników lotniczych, z podłączeniem do systemu przesyłu danych PNR?; c) czy BARIP ma wiedzę, z jakich powodów linie lotnicze opóźniły się z podłączeniem do systemu przesyłu danych PNR? Czy były to okoliczności leżące po stronie linii lotniczych, czy też okoliczności zewnętrzne, poza możliwością działania linii lotniczych?. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz zasadą czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.), stronie przysługuje prawo żądania przeprowadzenia dowodu (art. 78 § 1 k.p.a.). Organy administracji publicznej nie mogą ignorować aktywności stron w dążeniu do ustalenia stanu faktycznego, szczególnie gdy strony przedstawiają dowody, które podważają dotychczasowe ustalenia poczynione w toku postępowania. Obowiązkiem organu jest ustosunkowanie się do przedstawionych przez stronę dowodów i wyczerpujące wyjaśnienie pojawiających się na tym tle wątpliwości. Jak podkreśla Skarżąca, wnioskowane przez nią dowody mają, w jej ocenie, istotne znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy w szczególności w zakresie przebiegu procesu wdrażania systemu informatycznego pozwalającego na przesyłanie danych PNR (z uwzględnieniem etapu testów i próbnych przesyłów, a także pozostawania przez skarżącą w kontakcie ze Strażą Graniczną), oraz okoliczności uzasadniających zwolnienie przewoźnika z odpowiedzialności administracyjnej (obiektywna niemożność wykonania obowiązku administracyjnego, siła wyższa, awaria). Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, każdy wniosek dowodowy wymaga rozpatrzenia, bo jest to konsekwencja wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i poprawnej oceny materiału dowodowego (wyrok NSA z 25 sierpnia 2020 r. sygn. akt II GSK 392/18). Niedopuszczalna jest odmowa dopuszczenia dowodów tylko z tego względu, że z innych, przeprowadzonych w sprawie wynikają odmienne fakty, decydujące o ostatecznym wyniku (wyrok NSA z 15 września 2017 r., sygn. akt I OSK 3412/15). Utrwalony jest również pogląd, że wprawdzie żaden organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę, jednak nie może on pominąć wskazywanych środków dowodowych, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Nieustalenie okoliczności mających takie znaczenie dla sprawy stanowi naruszenie reguł procedowania, które mogły mieć wpływ na treść ustaleń faktycznych, a w konsekwencji na treść orzeczenia kończącego postępowanie w danej sprawie (np. wyrok NSA z 4 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1607/16). Skoro art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organy obowiązek, by w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, czyli uwzględnić wszystko to, co jest dla organu dostępne, jak to przewiduje art. 75 § 1 k.p.a., to odmowa przeprowadzenia przez organ dowodu powinna stanowić wyjątek, który dotyczyć mógłby tylko sytuacji, gdy przedmiotem dowodu ma być okoliczność niemająca znaczenia dla sprawy (art. 78 § 1 k.p.a. a contrario) lub gdy dana okoliczność została już udowodniona - art. 78 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z 7 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 1395/15). Zaniechanie zatem przez organ podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji. Stosownie bowiem do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., podstawą niewadliwej decyzji administracyjnej w każdej sprawie może być tylko ocena zgromadzonego przez organ administracyjny pełnego materiału dowodowego, pozwalającego na ustalenie zgodnego bądź zbliżonego do rzeczywistości stanu faktycznego sprawy (wyrok NSA z 26 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 3223/17). W niniejszej sprawie organ, odmawiając Skarżącej przeprowadzenia środków dowodowych przez nią wnioskowanych, a mających istotne znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy, pozbawił ją możliwości zakwestionowania stanowiska organu oraz przedstawienia dowodów przeciwnych do twierdzeń organu. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Skarżąca zakwestionowała ustalony przez organ stan faktyczny oraz zwróciła uwagę na pozyskanie niewystarczającego materiału dowodowego, wskazując na konkretne nieścisłości powodujące brak możliwości ustalenia dopuszczenia się przez Skarżącą naruszenia będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Nieprawidłowość działania organu potwierdza dodatkowo fakt, co słusznie podniesiono w uzasadnieniu skargi, że w analogicznych postępowaniach prowadzonych przez oddziały Straży Granicznej uwzględniono wnioski Skarżącej o przeprowadzenie dowodu z dokumentów i opinii biegłego. Zdaniem Sądu, niewłaściwe jest także rozstrzygnięcie organu zawarte w pkt 2 sentencji zaskarżonej decyzji, tj. utrzymujące w mocy postanowienie z [...] lipca 2024 r. w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosków dowodowych o przeprowadzenie dowodów z dokumentów, z zeznań świadków oraz z opinii biegłego ds. informatyki i systemów informatycznych oraz w pkt 3 sentencji zaskarżonej decyzji, tj. odmawiające uwzględnienia wniosku o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie wskazanym w piśmie Skarżącej z [...] kwietnia 2024 r. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Skarżąca, na podstawie art. 142 k.p.a. zaskarżyła w całości postanowienie organu z [...] lipca 2024 r. w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosków dowodowych o przeprowadzenie dowodów z dokumentów, z zeznań świadków oraz z opinii biegłego ds. informatyki i systemów informatycznych oraz wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie wskazanym w jej piśmie z [...] kwietnia 2024 r. na udowodnienie faktów w nim wyszczególnionych. Zgodnie z art. 142 k.p.a., strona może zakwestionować postanowienie, które, po pierwsze, nie jest zaskarżalne w drodze zażalenia (np. postanowienie dowodowe), a po drugie, zostało wydane przez organ pierwszej instancji. W razie wniesienia w odwołaniu (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) zarzutów skierowanych przeciwko postanowieniu, organ odwoławczy nie rozstrzyga tych kwestii odrębnie w formie postanowienia, lecz ustosunkowuje się do nich w uzasadnieniu decyzji odwoławczej. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że organ wobec zaskarżenia przez Skarżącą, na podstawie art. 142 k.p.a., postanowienia organu z [...] lipca 2024 r. w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosków dowodowych, powinien odnieść się do tych zarzutów w uzasadnieniu decyzji odwoławczej, a nie w jej sentencji. Jednocześnie przed wydaniem zaskarżonej decyzji, organ zobowiązany był wydać niezaskarżalne postanowienie w przedmiocie rozpoznania wniosku o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie wskazanym w piśmie strony z [...] kwietnia 2024 r. Opisane powyżej uchybienia świadczą o wydaniu przez organ decyzji z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie decyzji powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a. Jednocześnie uzasadnienie powinno umożliwić sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia. Zasada przekonywania nie jest zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, muszą być rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane. Jak słusznie zarzuciła Skarżąca, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie czyni zadość powyższym wymaganiom. Uzasadnienie składa się głównie z powtórzenia zarzutów podniesionych przez Skarżącą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i następnie na niespełna pół stronie, lakonicznego i wybiórczego uzasadnienia, dlaczego wniesiony środek zaskarżenia nie zasługiwał na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, tak sporządzone uzasadnienie uniemożliwia poddanie go kontroli w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Niezależnie od powyższych uchybień, które skutkują uchyleniem zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdza, że przedmiotowy lot był lotem PNR. Stosownie bowiem do art. 2 pkt 6 ustawy PNR, lot PNR jest to lot statku powietrznego wykonującego przewóz lotniczy pasażerów, podczas którego następuje przekroczenie granicy państwowej, a start albo lądowanie statku powietrznego następuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W toku postępowania administracyjnego organ ustalił, że Skarżąca w dniu [...] grudnia 2018 r., realizowała lot nr [...] z portu lotniczego N. [...]do portu lotniczego ([...]) do portu lotniczego K. ([...]) z planowaną godziną odlotu z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej 11:11 czasu polskiego. Był to "lot pozaunijny" (art. 3 dyrektywy 2016/681), który oznacza regularny lub nieregularny lot, obsługiwany przez przewoźnika lotniczego, odbywający się z państwa trzeciego, z zaplanowanym lądowaniem na terytorium państwa członkowskiego albo odbywający się z terytorium państwa członkowskiego, z zaplanowanym lądowaniem w państwie trzecim, w tym - w obu przypadkach - loty z postojami na terytorium państw członkowskich lub państw trzecich. Za niezasadny należy także uznać zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt. 5 k.p.a., bowiem przez udział pracownika w postępowaniu (w wydaniu zaskarżonej decyzji) należy rozumieć zarówno sytuację, w której pracownik ten podpisał zaskarżoną decyzję, jak i sytuację, gdy pracownik ten dokonywał czynności procesowych, przewidzianych w przepisach prawa, niezbędnych do załatwienia sprawy w formie decyzji. Z akt sprawy nie wynika, aby P. K. na etapie postępowania drugo-instancyjnego podejmował jakiekolwiek merytoryczne czynności. Udzielenie natomiast informacji telefonicznej nie jest czynnością procesową przewidzianą w przepisach prawa, niezbędną do załatwienia sprawy w formie decyzji i nie oznacza, że pracownik brał czynny udział przy wydawaniu decyzji w drugiej instancji. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut dotyczący przedawnienia. Organ prawidłowo wyliczył, że okres przedawnienia przewidziany w ustawie PNR dla naruszenia, które nastąpiło w dniu [...] grudnia 2018 r., upłynie 26 lutego 2026 r. Podkreślić należy, że w okresie od [...] grudnia 2018 r. do [...] grudnia 2021 r. biegł termin przedawnienia wynoszący 3 lata (zgodnie z uchylonym już art. 70 ustawy o zmianie ustawy PNR ). Następnie od [...] grudnia 2021 r. termin ten uległ przedłużeniu o 71 dni (na podstawie uchylonych przepisów ustawy COVID-19, liczone wraz z 7 dniami z ustawy osłonowej) i biegł do 21 lutego 2022 r., od dnia 21 lutego 2022 r. natomiast termin przedawnienia uległ przedłużeniu o 2 lata, zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy PNR i biegł do 21 lutego 2024 r., od 21 lutego 2024 r. termin przedawnienia został przedłużony o kolejne 2 lata na podstawie art. 2 ust. 5 ustawy o zmianie ustawy PNR. Powoływany natomiast przez skarżąca wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2023 r. dotyczył art. 15zzr ust. 1 ustawy COVID-19 i nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., nie uwzględnił wniosku Skarżącej o dopuszczenie dowodu uzupełniającego z przedłożonych dokumentów przy piśmie z [...] czerwca 2025 r., uznając, że w związku z uchyleniem zaskarżonej decyzji i koniecznością przeprowadzenia przez Organ ponownego postępowania wyjaśniającego i dowodowego, dokumenty te powinny zostać przedłożone do Organu, którego obowiązkiem będzie ich rozpatrzenie. Ponownie rozpoznając sprawę, organ, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, wyrażoną w art. 15 k.p.a. rozpoznana sprawę po raz drugi w jej całokształcie, w tym zakresie, w sposób wyczerpujący zbierze i rozpatrzy materiał dowodowy, odniesienie się do stawianych zarzutów we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, rozpatrzy złożone przez Skarżącą wnioski dowodowe, a swoje stanowisko uzasadni, zgodnie z wymogami określonymi przez art. 107 § 3 k.p.a. Mając zatem na uwadze, że sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, za niezbędne Sąd uznał uchylenie zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 w zw. z art. 209 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.). Zasądzona kwota 4217 zł obejmuje zwrot: wynagrodzenia reprezentującego skarżącą pełnomocnika – 3600 zł, uiszczonej opłaty od skargi – 600 zł oraz uiszczonej opłaty skarbowej – 17 zł. Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .