VI SA/Wa 462/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant p. o. ref. staż. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2018 r. sprawy ze skargi M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2017 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej WITD) z [...] października 2017 r., którą nałożono na przedsiębiorcę Międzynarodowy Transport Drogowy i Spedycja "[...]" [...] Spółka jawna z siedzibą w N. (dalej skarżąca) karę pieniężną w wysokości 2.000 złotych. Jako podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2017 r., poz. 953), art. 4, art. 11, art. 13. art. 59, art. 107 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1834 ze zm.- dalej jako u.p.t.n.), przepisów: 1.4.1.1, 1.4.2.2.1, 4.3.4.2.2, 5.4.1.1.6.2.2 załącznika A do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 1119) oraz lp. 3.7 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Podstawę faktyczną skarżonego rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przewozu towaru niebezpiecznego w kontenerze, wagonie, cysternie lub innym urządzeniu transportowym niespełniającym wymagań określonych w części 4, 6 lub 7 odpowiednio ADR, R1D lub ADN, tj. naruszenie opisane w lp. 3.7 załącznika do u.p.t.n. Naruszenie stwierdzono podczas przeprowadzonej w dniu 12 kwietnia 2017 r. w miejscowości P., na drodze krajowej nr [...] kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki M. o numerze rejestracyjnym [...] i naczepy marki L. o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował Pan A. K. Kierujący wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy na trasie [...] – [...] w imieniu skarżącej. Kierujący wykonywał przejazd próżnym nieoczyszczonym pojazdem cysterną po towarze niebezpiecznym UN - 1202 Paliwo do silników diesla. Podczas kontroli ustalono, że w przewodzie rurowym elastycznym służącym do napełniania i rozładunku znajdowały się pozostałości po towarze niebezpiecznym UN 1202 Paliwo do silników diesla. Przebieg i wyniki kontroli udokumentowano protokołem kontroli z 12 kwietnia 2017 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego jako organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego. Odpowiadając na powyższe zawiadomienie strona w piśmie z 25 kwietnia 2017 r. wyjaśniła, że pozostałości po paliwie do silników diesla, których obecność stwierdzono podczas kontroli, wystąpiły w śladowych ilościach, wynikających z braku możliwości dokładniejszego oczyszczenia pojazdu. Wskazała również, że nie ma możliwości by w przewodach rurowych, po dokonaniu przewozu paliwa ciekłego, panowała bezwzględna próżnia. I. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji [...] maja 2017 r. nakładającej na stronę karę pieniężną wysokości 2.000 zł. Na skutek wniesionego odwołania powyższa decyzja została przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego uchylona decyzją z [...] lipca 2017 r. , a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji GITD wskazał na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie przez ustalenie ilości towaru niebezpiecznego UN 1202 znajdującego się w przewodach rurowych elastycznych służących do napełniania i rozładunku cysterny. W tym celu organ I instancji powinien przesłuchać inspektora , który przeprowadził kontrolę w dniu 12 kwietnia 2017 r. II. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego jako organ I instancji w dniu [...] października 2017 r. wydał decyzję administracyjną, którą nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 2.000 zł. W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w tym poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadka A. K. (kierowcy) na okoliczność stanu przewodów rurowych pojazdu podczas przeprowadzenia kontroli. Strona stwierdziła, że dołożyła wszelkiej staranności, aby wykonywany przez nią przewóz był zgodny z wymaganiami określonymi w ADR, przepisach ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych oraz stanem technicznym środków transportu używanych do przewozu. Skontrolowany pojazd został opróżniony, a przewody oczyszczone. Natomiast wystąpienie śladowych ilości skroplonej cieczy w przewodach rurowych cysterny, nie dowodzi braku należytej staranności strony przy wykonywaniu opróżniania i oczyszczania przewodów rurowych po wykonaniu transportu, gdyż skroplenie nastąpiło po jego oczyszczeniu. III. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wskazał, że zgodnie z art. 11 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, obowiązki uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych określają odpowiednio ADR, RID lub ADN oraz przepisy ustawy. W myśl art. 13 ww. ustawy, uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych jest obowiązany wyposażyć osobę wykonującą przewóz towarów w wymagane dokumenty, których mowa w ustawie, oraz odpowiednio w ADR. Według art. 59 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, środki transportu przewożące towary niebezpieczne powinny być przystosowane, wyposażone i oznakowane, zgodnie z ADR, z wyłączeniem pojazdów należących do sił zbrojnych wykonujących krajowy przewóz towarów niebezpiecznych. Zgodnie z przepisem 1.4.1.1 umowy ADR, uczestnicy przewozu towarów niebezpiecznych powinni podejmować środki bezpieczeństwa odpowiednie do natury zakresu dających się przewidzieć zagrożeń, w celu zapobieżenia szkodom i urazom oraz, jeżeli jest to wskazane, w celu zminimalizowania ich skutków. Uczestnicy przewozu powinni, w każdym przypadku, stosować się do odpowiednich wymagań ADR. Stosownie do treści przepisu 1.4.2.2.1 umowy ADR, odpowiednio do zakresu podanego pod 1.4.1, przewoźnik powinien w szczególności: (a) upewnić się, że towary niebezpieczne przeznaczone do przewozu są dopuszczone do przewozu zgodnie z ADR; (b) upewnić się, że wszystkie informacje wymagane w ADR, dotyczące towarów niebezpiecznych przeznaczonych do przewozu zostały przed jego rozpoczęciem dostarczone przez nadawcę, że wymagana dokumentacja znajduje się w jednostce transportowej, a w przypadku użycia zamiast dokumentacji papierowej technik elektronicznego przetwarzania danych (EDP) lub elektronicznej wymiany danych (EDI), że zapewniony jest dostęp do tych danych podczas transportu w stopniu co najmniej równoważnym dokumentacji papierowej; (c) sprawdzić wzrokowo, czy pojazdy i ładunek nie mają oczywistych wad oraz czy nie występują wycieki lub nieszczelności, braki w wyposażeniu, itp.; (d) upewnić się, że nie upłynął nieprzekraczalny termin następnego badania dla pojazdów-cystern, pojazdów-baterii, cystern odejmowalnych, cystern przenośnych, kontenerów-cystern i MEGC; (UWAGA: Cysterny, pojazdy-baterie oraz MEGC mogą być używane po upływie tego nieprzekraczalnego terminu, pod warunkiem spełnienia wymagań zawartych pod 4.1.6.10 (w przypadku pojazdów-baterii i MEGC zawierających urządzenia ciśnieniowe), 4.2.4.4, 4.3.2.4.4, 6.7.2.19.6, 6.7.3.15.6 lub 6.7.4.14.6 (e) sprawdzić, czy pojazdy nie są nadmiernie załadowane; (f) upewnić się, że na pojazdach umieszczone zostało wymagane oznakowanie i nalepki ostrzegawcze; (g) upewnić się, że w pojeździe znajduje się wyposażenie wymienione w pisemnych instrukcjach dla kierowcy. Czynności powyższe powinny być wykonane odpowiednio w oparciu o dokumenty przewozowe i dokumenty towarzyszące oraz sprawdzenie wzrokowe pojazdu lub kontenerów oraz w razie potrzeby ładunku. Zgodnie z przepisem 5.4.1.1.6.2.2 umowy ADR, w przypadku próżnych nieoczyszczonych jednostek ładunkowych innych niż opakowania, zawierających pozostałości towarów niebezpiecznych klas innych niż klasa 7 oraz w przypadku próżnych nieoczyszczonych naczyń do gazów o pojemności większej niż 1000 litrów, informacje określone pod 5.4.1.1.1 (a), (b), (c), (d) i (k) powinny być poprzedzone odpowiednio wyrazami "PRÓŻNY POJAZD-CYSTERNA", "PRÓŻNA CYSTERNA ODEJMOWALNA", "PRÓŻNY KONTENER-CYSTERNA", "PRÓŻNA CYSTERNA PRZENOŚNA", "PRÓŻNY POJAZD-BATERIA", "PRÓŻNY MEGC", "PRÓŻNY MEMU" "PRÓŻNY POJAZD", "PRÓŻNY KONTENER" lub "PRÓŻNE NACZYNIE", uzupełnionymi następującymi po nich wyrazami "OSTATNI ŁADUNEK:". W myśl przepisu 4.3.4.2.2 umowy ADR, podczas przewozu połączenia rurowe pomiędzy niezależnymi, ale połączonymi wzajemnie cysternami jednostki transportowej, powinny być próżne. Przewody rurowe elastyczne do napełniania i rozładunku, które nie są na stałe przymocowane do zbiornika powinny być opróżnione podczas przewozu. GITD wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że 12 kwietnia 2017 r. kierujący Pan A. K. w imieniu strony wykonywał przejazd próżnym nieoczyszczonym pojazdem cysterną po towarze niebezpiecznym UN 1202 - Paliwo do silników diesla. W przewodzie rurowym elastycznym do napełniania i rozładunku skontrolowanego pojazdu podczas kontroli znajdowały się pozostałości po wcześniej przewożonym ww. towarze niebezpiecznym. Powyższe potwierdza protokół kontroli z [...] kwietnia 2017 r., protokół z przesłuchania świadka oraz dokumentacja fotograficzna znajdująca się w aktach sprawy. W toku postępowania dowodowego doszło też do przesłuchania inspektora transportu drogowego biorącego udział w kontroli. GITD stwierdził, że przepis 4.3.4.2.2 umowy ADR wskazuje, że przewody rurowe podczas wykonywania przewozu drogowego do dokonanym rozładunku towaru niebezpiecznego powinny być opróżnione. Zdaniem organu gdyby kierujący po rozładunku towaru odczekał przez czas potrzebny na spłynięcie towaru ze ścian cysterny i jej przewodów oraz ponownie dokonał opróżnienia cysterny, to w przewodach nie zebrałyby się pozostałości towaru niebezpiecznego. Uwzględniając powyższe okoliczności GITD uznał, że słusznie organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 2.000 zł stosownie do treści art. 107 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 pkt 1 ustawy przewozie towarów niebezpiecznych i lp. 3.7 załącznika do tej ustawy. W ocenie organu odwoławczego postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji nie narusza przepisów postępowania administracyjnego. Zdaniem GITD podniesiony zarzut nieprzesłuchania kierującego Pana A. K. jest niezasadny, bowiem pozostawanie towaru niebezpiecznego UN 1202 w przewodzie rurowym elastycznym do napełniania i rozładunku zostało stwierdzone przy pomocy innych dowodów, tj. protokołu kontroli, protokołu oględzin pojazdu i dokumentacji fotograficznej. Oględziny pojazdu zostały przeprowadzone w obecności kierującego, a ustalenia z oględzin zostały zawarte w protokole oględzin pojazdu. Kierujący również podpisał protokół oględzin sporządzony po przeprowadzonych oględzinach. Natomiast okoliczność przebiegu czynności związanych z opróżnieniem i oczyszczeniem pojazdu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i dlatego organ I instancji nie przeprowadził dowodu z zeznań kierującego. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, zgodnie z którym nie nakłada się kary pieniężnej jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że uczestnik przewozu nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek działania osób trzecich lub wskutek zdarzeń i okoliczności, którym podmiot nie mógł zapobiec. W ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw do stwierdzenia, że skarżąca spółka nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a tym samym umorzenia postępowania w sprawie. Odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przepisów ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych nie jest oparta na zasadzie winy, lecz na podstawie obiektywnie stwierdzonych naruszeń, więc do stwierdzenia takiej odpowiedzialności wystarczające jest ustalenie zaistnienia naruszenia. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 marca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 67/08 sytuacja taka mogłaby mieć miejsce "jeśli stwierdzone zostanie, że (przedsiębiorca) dołożył należytej staranności (uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać) organizując przewóz, a jedynie wskutek jakiś nadzwyczajnych "okoliczności" lub zdarzeń doszło do naruszenia". A zatem, brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować swojej odpowiedzialności. Możliwość zwolnienia strony z odpowiedzialności za zaistniałe naruszenie odnosi się wyłącznie do zdarzeń, które mogły nastąpić w sposób nieoczekiwany nadzwyczajny. Natomiast zebrany materiał dowodowy nie wskazuje, aby takie zdarzenia miały miejsce w niniejszej sprawie. W odwołaniu strona także nie wskazała żadnych okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie art. 109 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Międzynarodowy Transport Drogowy i Spedycja "[...]" [...] Spółka jawna z siedzibą w N. zarzuciła; I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z 78 § 1 k.p.a. poprzez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący przez organy I i II instancji materiału dowodowego, co doprowadziło do wadliwego ustalenia stanu faktycznego, II. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż strona nie opróżniła przewodów rurowych elastycznych, podczas gdy przewody te zostały opróżnione i oczyszczone a śladowe ilości cieczy, które się w nich znajdowały były efektem skroplenia, mającego miejsce już po oczyszczeniu przewodu. Na podstawie ww. zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca podtrzymała swoje zarzuty podnoszone w odwołaniu podkreślając, że obecność niewielkiej ilości cieczy w przewodach rurowych nie jest dowodem na to, iż przewody te nie zostały opróżnione, gdyż śladowe ilości cieczy pojawiają się w tych przewodach na skutek procesu skroplenia. Przyjęcie, że skarżąca nie dokonała opróżnienia przewodów rurowych jest więc oczywistym błędem w ocenie stanu faktycznego, który stał się podstawą wydania zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym zdaniem skarżącej organ, który wydał zaskarżoną decyzję przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób niekompletny i wybiórczy z pominięciem zasady swobodnej oceny dowodów. GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej odwołując się do stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu skarżonej decyzji.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd nie dopatrzył się po stronie organu naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na ostateczną treść rozstrzygnięcia, a w konsekwencji prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Podstawę faktyczną nałożenia kary pieniężnej w kwocie 2.000 złotych stanowiło wykonywanie przez skarżącą przejazdu próżnym nieoczyszczonym pojazdem cysterną po towarze niebezpiecznym UN - 1202 Paliwo do silników diesla. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji, wskazać należy, że stosownie do treści przepisu art. 2 pkt 5 oraz pkt 8 u.p.t.n. przewóz drogowy towarów niebezpiecznych oznacza każde przemieszczenie towarów niebezpiecznych pojazdem po drodze publicznej lub po innych drogach ogólnodostępnych, z uwzględnieniem postojów wymaganych podczas przewozu oraz czynności związanych z tym przewozem. Zgodnie zaś z art. 4 u.p.t.n. w sprawach nieuregulowanych tym aktem do przewozu towarów niebezpiecznych, w tym do środków transportu i urządzeń transportowych, stosuje się odpowiednio ADR, RID lub ADN. Uczestnikami przewozu towarów niebezpiecznych, w myśl art. 2 pkt 8 u.p.t.n., są podmioty wymienione w ADR, RID lub ADN lub jednostka wojskowa, prowadząca działalność związaną z przewozem towarów niebezpiecznych. W niniejszej sprawie nie było sporne, że skarżąca była uczestnikiem przewozu towarów niebezpiecznych. Według przepisu art. 11 u.p.t.n. obowiązki uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych określają odpowiednio ADR, RID lub ADN oraz przepisy ustawy. Zasada ta, uszczegółowiona została zawarta w 1.4.1.1. umowy ADR. Zgodnie z nią uczestnicy przewozu towarów niebezpiecznych powinni podejmować środki bezpieczeństwa odpowiednie do natury i zakresu dających przewidzieć się zagrożeń, w celu zapobieżenia szkodom i urazom oraz, jeżeli jest to wskazane, w celu zminimalizowania ich skutków. Uczestnicy przewozu powinni, w każdym przypadku, stosować się do odpowiednich wymagań ADR. Stosownie do treści przepisu 1.4.2.2.1. lit. c umowy ADR, odpowiednio do zakresu podanego pod 1.4.1. przewoźnik powinien w szczególności sprawdzić wzrokowo, czy pojazdy i ładunek nie mają oczywistych wad, wycieków lub pęknięć, braków w wyposażeniu. Organ powołał szereg przepisów umowy ADR dotyczących wymagań co do stanu pojazdu, którym przewożone są towary niebezpieczne, m.in. 4.3.4.2.2 umowy ADR, stanowiący, że podczas przewozu połączenia rurowe pomiędzy niezależnymi, ale połączonymi wzajemnie cysternami jednostki transportowej, powinny być próżne. Przewody rurowe elastyczne do napełniania i rozładunku, które nie są na stałe przymocowane do zbiornika powinny być opróżnione podczas przewozu. W rozpoznawanej sprawie został odnotowany w protokole oględzin fakt obecności w przewodzie rurowym elastycznym służącym do napełniania i rozładunku pozostałości po towarze niebezpiecznym UN 1202 Paliwo do silników diesla. W ocenie Sądu tej okoliczności skarżąca skutecznie nie zakwestionowała. Zresztą skarżąca, w piśmie z 25 kwietnia 2017 r. potwierdziła obecność owych pozostałości w przewodzie tyle, że twierdziła, iż były to w śladowe ilości. Abstrahując zatem od ilości tej substancji niebezpiecznej już sam fakt, że uchybienie to zostało wychwycone wzrokowo podczas kontroli przez inspektorów świadczy o wiarygodności ustaleń organu w tym zakresie. Przebieg i wyniki kontroli udokumentowano protokołem z [...] kwietnia 2017 r. Należy zaznaczyć, że kierowca również podpisał ten protokół. Natomiast Sąd podziela stanowisko organu, że okoliczność przebiegu czynności związanych z opróżnieniem i oczyszczeniem pojazdu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, skoro dokumentacja fotograficzna i protokół oględzin oraz zeznania inspektora potwierdzają fakt nieopróżnienia przewodów z resztek przewożonej substancji. Sąd zauważa, że protokół z kontroli drogowej ma cechy dokumentu urzędowego, w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. W myśl tego przepisu, dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Wspomniany protokół, jako dokument urzędowy, korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego (tu kierowcy pojazdu), który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Co do zasady znaczenia dowodowego protokołu z kontroli drogowej nie sposób przecenić. Obrazuje on bowiem stan faktyczny, który później może być trudny, a zasadniczo niemożliwy, do odtworzenia. Orzecznictwo przywiązuje istotne znaczenie do funkcji dowodowej protokołu z kontroli drogowej, gdyż zostaje w nim utrwalony stan rzeczy jaki kontrolerzy i osoby uczestniczące w kontroli zastali w momencie jej przeprowadzenia (por. także wyroki NSA z 17 czerwca 2008 r. II GSK 89/08 i z 13 stycznia 2015 r. II GSK 2123/13). W tej sytuacji zarzut skargi dotyczący nieprzesłuchania w charakterze świadka kierowcy A. K. nie mógł odnieść zamierzonego skutku. W ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły, że powstanie opisywanego uchybienia nie mieściło się wśród okoliczności, na których powstanie przewoźnik nie miał wpływu bądź nastąpiły wskutek zdarzeń, którym skarżący nie mógł zapobiec, a zatem pod przesłanki z art. 109 ust. 1 pkt 1 u.p.t.n. wyłączające odpowiedzialność strony. Okoliczności, o których mowa w w/w przepisie prawa, w zasadzie odnoszą się do sytuacji i zdarzeń nieoczekiwanych, nadzwyczajnych, których nie można przewidzieć, którym nie można zapobiec (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2750/16, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). Ma rację organ, że stwierdzone uchybienie było wynikiem niedokładnego oczyszczenia przewodów a zatem brakiem staranności pracowników skarżącej wykonujących czynności związane z przewozem towarów niebezpiecznych. W tej sytuacji zasadnie organy zakwalifikowały widoczne pozostałości po towarze niebezpiecznym UN 1202 Paliwo do silników diesla, jako naruszenie z art. 107 ust. 1 i 2 u.p.t.n. w zw. lp. 3.7 załącznika do tej ustawy. Był to bowiem wykonywanie przewozu towaru niebezpiecznego w kontenerze, wagonie, cysternie lub innym urządzeniu transportowym niespełniającym wymagań określonych w części 4, 6 lub 7 odpowiednio ADR, RID lub ADN czyli środkiem transportu nieoczyszczonym przewożonym towarem niebezpiecznym lub pozostałościami uprzednio przewożonego towaru niebezpiecznego. Za tego rodzaju naruszenie została przewidziana kara 2.000 zł w lp. 3.7. załącznika do u.p.t.n. Wbrew zarzutom skargi organ zasadnie przyjął, że skarżąca nie dokonała opróżnienia przewodów rurowych skoro obecność przewożonej substancji mogła być zauważona w toku czynności kontrolnych. W tym aspekcie sprawy rację ma organ wskazując w odpowiedzi na skargę, że przy interpretacji przepisów ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych decydujące znaczenia powinny mieć względy bezpieczeństwa. W szczególności przewóz towarów niebezpiecznych jest takim rodzajem przewozów, z którym związane jest szczególne zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi, mienia oraz dla środowiska naturalnego. W celu zmniejszenia ryzyka związanego z ich przewozem, uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych powinien zatem wykazać się szczególną starannością oraz bezwzględnie stosować się do przepisów umowy ADR. Sąd zgadza się zatem z oceną organów, że w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 109 ust. 1 pkt 1 u.p.t.n. Na skarżącej jako uczestniku przewozu towarów niebezpiecznych spoczywa ciężar wykazania, że dołożyła należytej staranności i nie miała wpływu na naruszenie prawa, bowiem sprawą przedsiębiorcy jest takie zorganizowanie działalności prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa, by nie dochodziło do naruszenia obowiązującego prawa Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że poczynione przez organy obu instancji ustalenia w zakresie stwierdzonych podstaw do nałożenia kary pieniężnej wynikają z prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów cyt. ustawy oraz ww. Umowy ADR - nie budzi zastrzeżeń. Brak jest więc usprawiedliwionych podstaw, aby podważać zasadność i prawidłowość wydanych w sprawie decyzji. Organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, co koresponduje z treścią art. 7 i art. 77 k.p.a. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że nałożona kara pieniężna jest rozstrzygnięciem niekorzystnym dla skarżącej, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia powoływanych w skardze przepisów. W takim stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Z uwagi na powyższe, na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.