VI SA/Wa 490/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2009 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę Decyzją z [...] stycznia 2009 r. Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz 525 ze zm., dalej jako u.b.a) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] listopada 2008 r. odmawiającą wydania W. S. (dalej jako skarżący) pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Ostateczną decyzją z [...] maja 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...], w związku z uzyskaniem informacji, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne o znęcanie się fizyczne i psychiczne nad konkubiną i jej córką, cofnął mu pozwolenie na broń palną myśliwską. [...] lipca 2008 r. skarżący wystąpił o wydanie pozwolenia na posiadanie ww. broni, dołączając do wniosku wyrok Sądu Rejonowego w [...][...] Wydział [...] z [...] czerwca 2008 r. warunkowo umarzający na okres 1 roku toczące się wobec niego postępowanie karne o czyn z art. 207 § 1 kk. Na wezwanie organu skarżący złożył orzeczenie lekarskie i psychologiczne, które zostały przez organ zaskarżone. Ostateczne orzeczenia lekarskie i psychologiczne stwierdzały brak przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do dysponowania przez skarżącego bronią. Organ uzyskał również akta sprawy karnej wraz z prawomocnym wyrokiem SR w [...], umarzającym warunkowo na okres 1 roku tytułem próby postępowanie karne wobec skarżącego o to, że w okresie od czerwca 2003 r. do [...] stycznia 2007 r. poprzez wszczynanie awantur, wyzywanie słowami wulgarnymi i powszechnie uznanymi za obelżywe oraz używanie przemocy fizycznej polegającej na szarpaniu, wykręcaniu rąk, uderzaniu w głowę, duszeniu, szarpaniu za włosy znęcał się fizycznie i psychicznie nad swoją konkubiną oraz poprzez dręczenie polegające m.in. na nakazywaniu opuszczenia miejsca zamieszkania, zabieraniu zabawek znęcał się psychicznie nad małoletnią córką konkubiny tj. o czyn z art. 207 § 1 kk. Mając powyższe na uwadze Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z [...] listopada 2008 r. odmówił wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską, przyjmując za podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 15 ust 1 pkt 6 u.b.a. Uznał, iż skarżący należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni palnej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, mimo, iż w miejscu zamieszkania posiada pozytywną opinię oraz spełnia warunki prawidłowego przechowywania broni. Od tej decyzji skarżący odwołał się, zarzucając organowi I instancji rażące naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 8, 9, 10 § 1, 77 , 80 i 107 § 3. Podniósł, że nie można zaliczyć go do osób, o których mowa w art. 15 ust 1 pkt 6 u.b.a., bowiem nie został skazany prawomocnym orzeczeniem sądu, a charakter czynu, o jaki był podejrzany nie mieści się w katalogu czynów przestępczych, ustalonych tym przepisem prawa. Stwierdził, że organ I instancji błędnie uznał, iż zastosowana wobec niego instytucja warunkowego umorzenia postępowania przez sąd oznacza, iż okoliczności czynu jaki popełnił nie budzą wątpliwości sądu. Powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, które – w jego ocenie – wskazuje na sprzeczne z prawem i dowolne rozstrzygnięcie organu I instancji. Skarżący zarzucił także organowi I instancji, iż nie wziął pod uwagę tak istotnych faktów, jak to, iż w miejscu zamieszkania posiada pozytywną opinię., a przedstawione przez niego orzeczenia lekarskie i psychologiczne potwierdzają, iż posiada zdolność psychofizyczną do dysponowania bronią palną. Komendant Główny Policji zaskarżoną do Sądu decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organu podkreślił, że warunkowe umorzenie postępowania karnego jest immanentnie związane ze stwierdzeniem winy. Zwrócił uwagę, że rodzaj popełnionego przez skarżącego czynu godzi pośrednio w zdrowie lub życie, a zatem nie można pominąć go w ocenie osoby, która ubiega się o prawo do posiadania broni. Związane jest ono nieodłącznie z zastosowaniem przemocy fizycznej i werbalnej wobec osób z reguły słabszych fizycznie. W ocenie organu przestępstwo jakiego dopuścił się skarżący, a polegające na stosowaniu przemocy fizycznej i psychicznej wobec osób słabszych winno znaleźć się w kręgu przesłanek budzących obawę, o której mowa w art. 15 ust 1 pkt 6 u.b.a. Organ zwrócił przy tym uwagę, że zachowanie skarżącego cechowała agresja słowna i fizyczna oraz brutalność, a osoby z takimi cechami charakteru nie powinny dysponować bronią z uwagi na skutki jakie może ona wyrządzić. Zdaniem organu skarżący nie daje gwarancji, iż w przyszłości nie zlekceważy zasad bezpiecznego posiadania i używania broni palnej, stwarzając w ten sposób zagrożenie dla interesów bezpieczeństwa i porządku publicznego, ponieważ agresywnym i budzącym lęk w innych osobach zachowaniem wykazał, że jest osobą nieodpowiedzialną i nieprzewidywalną. Wydanie niebezpiecznego narzędzia jakim jest broń w ręce osoby o takich cechach charakteru jakie ujawniły się u skarżącego – zdaniem organu – niweczyłoby zaufanie obywateli do organów Państwa, które winno stać na straży ich bezpieczeństwa. W ocenie organu dobra opinia z miejsca zamieszkania nie zmienia tego, że skarżący złamał prawo. Podobnie opinia z koła łowieckiego nie uwzględnia, że skarżący w sposób lekceważący podchodzi do obowiązującego prawa. W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja jest niesłuszna, krzywdząca i wydana w wyniku nieprawidłowej i błędnej interpretacji przepisów ustawy o broni i amunicji, a w szczególności art. 15 ust 1 pkt 6 u.b.a. Skarżący zaakcentował, że wprawdzie nie kwestionuje swoje winy, ale okoliczności sprawy, a także jego wina były tak błahe i mało istotne, że pozwalały sądowi na umorzenie postępowania i zastosowanie najniższego okresu próby. W ocenie skarżącego żadne z jego zachowań po dacie warunkowego umorzenia postępowania nie pozwala organowi Policji na wyciągnięcie wniosku, że może naruszyć obowiązujący porządek prawny i użyć broni niezgodnie z jej przeznaczeniem, stwarzając w ten sposób zagrożenie dla interesów bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organy – w opinii skarżącego – oceniły cechy jego charakteru w sposób wybiórczy bez uwzględnienia zaświadczeń: lekarskiego i psychologicznego, opinii z miejsca zamieszkania oraz opinii zarządu koła łowieckiego. Skarżący podkreślił, że wyrok karny świadczy o tym, że jego wina i społeczna szkodliwość jego czynu nie były znaczne, że okoliczność czynu nie budziły wątpliwości, a postawa, właściwości i warunki osobiste skarżącego oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniały przypuszczenie, że będzie w przyszłości przestrzegał porządku prawnego. Reasumując skarżący wskazał, że w jego ocenie w stosunku do jego osoby nie zachodzi żadna przesłanka z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Nie ma bowiem uzasadnionych podstaw do twierdzenia, że w stosunku do niego zachodzi uzasadniona obawa, że może użyć broni w innym celu aniżeli w związanym z uprawianiem łowiectwa, nie został skazany prawomocnym orzeczeniem sądu, a charakter czynu o jaki był podejrzany nie mieści się w katalogu czynów przestępczych określonych w ww. przepisie. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoją dotychczasową argumentację, podkreślając, że przy wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia uwzględniono w szczególności okoliczności i rodzaj popełnionego przestępstwa, które godzi pośrednio w życie lub zdrowie innych osób, w tym wypadku najbliższych. Przestępstwo którego dopuścił się skarżący jest przestępstwem kierunkowym oraz ciągłym. Skarżący dopuszczał się zarzucanego mu czyny prze okres ponad 3 lat. Znęcanie dokonywane przez skarżącego, które jest zachowaniem intencjonalnym, wymagającym umyślności w formie zamiaru bezpośredniego polegało na umyślnym i agresywnym zachowaniu. Czyny, których skarżący się dopuszczał miały charakter systematyczny i aktywny i dlatego też takie zachowanie skarżącego winno być potraktowane jako uzasadniające obawę, że przyznanie mu prawa do noszenia broni może mieć wpływ na powstanie zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem organu charakter przypisanego skarżącemu przestępstwa z całą pewnością uprawnia do stwierdzenia, że ma ono wpływ na ocenę przesłanki negatywnej zezwolenia na posiadanie broni. Oceny takiej nie zmienia fakt warunkowego umorzenia postępowania karnego. Świadczy to jedynie o tym, że orzekający w sprawie karnej sąd powszechny, kierując się dyrektywami wymiaru kary i środków karnych uznał, iż wystarczy to do osiągnięcia celów postępowania , a w szczególności zapobieże powrotowi do przestępstwa, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Dokonując oceny zasadności wniesionej przez W. S. skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw. Wydając zaskarżoną decyzję Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie naruszyli prawa materialnego dokonując błędnej wykładni prawa czy też dokonując nieprawidłowej subsumcji udowodnionej okoliczności pod stosowną normę prawną. Jak to wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2005 r. (sygn. akt II OSK 97/05, nie publ.), posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej . Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Zatem, dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Na podobnych zasadach skonstruowana jest również ustawa z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. Nr 117, poz. 1007 ze zm.). Przesłanki wydania pozwolenia na broń reguluje art. 10 u.b.a. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Z kolei w ust. 3 stwierdza się, że pozwolenie na broń może być wydane w określonych celach, w tym łowieckich. Obowiązująca ustawa o broni i amunicji nie przewiduje systemu licencjonowania legalistycznego tj. takiego, w którym uprawnienie do posiadania broni uzyskuje się po spełnieniu określonych warunków; wprowadza natomiast system licencjonowania oportunistycznego, tj. uzależniającego uzyskanie uprawnienia, od stosownej zgody (pozwolenia) właściwego organu Policji w drodze decyzji administracyjnej. Taki system licencjonowania związany jest z samym charakterem prawa do posiadania broni, którego w polskim systemie prawnym nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Posiadanie broni jest ściśle reglamentowane, decyzja w sprawie pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, lecz ma charakter decyzji związanej. Związany charakter decyzji, w formie której wydawane jest pozwolenie na broń, rodzi po stronie ubiegającego się o to pozwolenie obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających jego wydanie. W powołanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2005 r. stwierdzono, że "ustawa o broni i amunicji w art. 10 ust.1 uzależnia wydanie pozwolenia na broń posługując się konstrukcją zwrotu szacunkowego (zwrotu porównawczego), jako jednego z rodzajów zwrotów ocennych, zwanych też odesłaniami pozaprawnymi (...). Zwrot, o jakim mowa, wyrażony został w formie pojęcia niedookreślonego "okoliczności uzasadniające posiadanie broni. Decyzja wydana na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji jest oczywiście decyzją związaną, ale warunki uwzględnienia żądania strony leżą w sferze celowości (zasadności) działania organów Policji (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r. III SA 1863/01, LEX nr 121778). Osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń powinna przekonać w toku postępowania administracyjnego organy Policji, że zachodzi względem niej "uzasadniona okoliczność", a więc legitymuje się taką cechą odróżniającą ją od ogółu obywateli, że w sposób niewątpliwy i oczywisty zasługuje na posługiwanie się bronią. Wydanie pozwolenia, pomimo braku owej "oczywistości" o odmiennym statusie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń wypaczyłoby reglamentacyjny charakter regulacji ustawy o broni i amunicji". Organy Policji mają zatem prawo wymagać od osób ubiegających się o wydanie pozwolenia na broń nieskazitelnej postawy, której przejawem jest przede wszystkim poszanowanie porządku publicznego. Powyższe ustalenia dotyczą każdego rodzaju broni, a więc również broni myśliwskiej, gdyż – jak wspomniano – zasady wydawania pozwoleń na broń, niezależnie od jej rodzaju, reguluje ustawa o broni i amunicji. Zasadne, w ocenie Sądu, są jednakże poglądy, według których w warunkach ustawowej reglamentacji wydawania pozwolenia na broń myśliwską podyktowanej względami bezpieczeństwa i porządku publicznego, organy Policji nie mogą dowolnie interpretować przepisów aktów normatywnych regulujących omawianą materię. Mając na uwadze Sąd doszedł jednak do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że zastosowały ową dowolność. Zgodnie z art. 15 ust 1 pkt 6 u.b.a. pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broń celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Użycie słów "w szczególności" poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich obawa sprzecznego z prawem użycia broni istnieje. Co do tych osób organ nie musi więc przeprowadzać oceny czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w ustawie. Pozwolenie na broń nie może być więc wydane osobom wymienionym po słowach "w szczególności...", a także innym osobom, co do których organ poweźmie obawę, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo zanalizować i uzasadnić swoją obawę. Ocena, czy w konkretnym przypadku takie szczególne obawy występują i czy są ona uzasadnione należy do organów Policji, zaś rolą Sądu jest jedynie kontrola czy ocena ta nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa. Z orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, iż uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., dotyczy przewidywanych zachowań posiadacza broni, Może ją uzasadniać dotychczasowe postępowanie danej osoby (np. nadużywanie alkoholu, dopuszczanie się czynów nagannych), czy też ujemne cechy charakteru awanturnictwo, nieopanowanie, porywczość, niezrównoważeni psychiczne i inne) (tak m.in./w:/ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 128/05, nie publik.). Jednocześnie w orzecznictwie podkreśla się, że umorzenie postępowania, zatarcie skazania czy też upływ czasu od chwili naruszenia normy prawa nie wykluczają negatywnej oceny skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2002 r. sygn. akt III SA 377/01, Lex Nr 126796). W powołanym wyroku NSA, nawiązując do konkretnego orzecznictwa zaakcentował, że pozwolenie na broń powinny otrzymać i posiadać wyłącznie osoby, których zachowanie i cechy charakteru uzasadniają przekonanie Policji, że można mu powierzyć broń. Nie mają zatem szans na posiadanie broni osoby, które weszły w konflikt z prawem . W rozpatrywanej sprawie organy Policji nie oparły zaskarżonego rozstrzygnięcia jedynie na orzeczeniu sądu karnego, lecz zasadniczo na ocenie czynów, których skarżący się dopuścił i poprzez ich pryzmat na ocenie skarżącego. Takie działanie organu pozostaje w zgodzie ze stanowiskiem zajętym przez NSA w wyroku z 21 września 2007 r., II OSK 1219/06, w którym stwierdzono, że organ administracji publicznej, analizując sprawę w aspekcie zaistnienia przesłanki do orzeczenia o cofnięciu pozwolenia na broń, nie jest związany taką okolicznością, iż w sprawie karnej zapadło orzeczenie o warunkowym umorzeniu, lecz jego decyzja o charakterze uznaniowym jest każdorazowo oparta na własnych ustaleniach i ocenie stanu faktycznego. Organy Policji prawidłowo przyjęły, że warunkowe umorzenie postępowania karnego jest immamentnie związane ze stwierdzeniem winy. Jest bowiem oczywiste, że dokonanie oceny czy wina jest znaczna, czy też nie jest znaczna wymaga pierwotnego uznania, że sprawca czyny zabronionego w ogóle ponosi winę (por. wyrok SN z 9 stycznia 2002 r., III KKN 303/00, Prok i Pr. 2003/2/3). W wyroku z 22 listopada, II OSK 1366/05, NSA wskazał, że warunkowe umorzenie postępowania nie jest oczywiście równoznaczne z wyrokiem skazującym, ale zawiera w sobie – implicite – stwierdzenie popełnienia przestępstwa. Ocena sądu karnego dokonywana była na potrzeby spełnienia przez oskarżonego do warunkowego umorzenia postępowania, natomiast ocena organów Policji miała odpowiedzieć na pytanie, czy taka osoba może być posiadaczem broni palnej. I wnioski wyprowadzone z tej oceny przez sąd i organy Policji mogły być różne, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Zauważyć przy tym jednak należy, że w dacie, kiedy orzekały organy Policji wyznaczony przez sąd okres próby jeszcze się nie zakończył. Zdaniem Sądu dokonana przez organ ocena osoby skarżącego, w kontekście obawy użycia broni, w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego jest prawidłowa. Organ ocenił okoliczności i rodzaj zarzucanych skarżącemu czynów, to iż godziły one pośrednio w życie lub zdrowie osób najbliższych, w tym dziecka, wiązały się z zastosowaniem przemocy fizycznej i werbalnej wobec osób słabszych, trwały przez okres ponad 3 lat, jak również ich umyślność w formie zamiaru bezpośredniego. Czyny, których dopuścił się skarżący, pozwoliły organom Policji na przyjęcie ujemnych cech jego charakteru takich jak awanturnictwo, gwałtowność, agresywność, porywczość, brutalność, nieodpowiedzialność, nieprzewidywalność. W świetle utrwalonego orzecznictwa NSA takie cechy charakteru w pełni uzasadniają obawę, o której mowa w art. 15 ust 1 pkt 6 u.b.a. Pozostają one bowiem w obiektywnym i racjonalnym związku z możliwością użycia broni przez stronę postępowania celach sprzecznych z porządkiem publicznym. W okolicznościach niniejszej sprawy obawa ta jest realna. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że organy wydając zaskarżone rozstrzygnięcie, jak również organ pierwszej instancji nie opierały się na "zeznaniach, które były wygodne dla uzasadnienia decyzji o odmowie wydania pozwolenia." Organy skoncentrowały się na opisie zarzuconych skarżącemu czynów, gdyż jak wskazano powyżej wyrok z [...] czerwca 2008 r. jednoznacznie potwierdza, że zostały one popełnione. Na podkreślenie zasługuje, że w toku sprawy karnej skarżący przepraszał konkubinę za swoje zachowanie, jak również nie kwestionował swojej winy. W tych okolicznościach korzystne dla skarżącego zeznania złożone w toku postępowania karnego nie mogły odnieść pożądanego przez skarżącego skutku w tym znaczeniu, że zaistnienie czynów, których dopuścił się skarżący jest bezsporne. Powyższe uwagi dotyczą również pozytywnych opinii z koła łowieckiego i miejsca zamieszkania. W opiniach tych brak jest oceny skarżącego przez pryzmat popełnionych czynów, a taka ocena legła u podstaw wydanych rozstrzygnięć. Jednocześnie z uwagi na to, że czyny, których dopuścił się skarżący, miały miejsce na przestrzeni kilku lat, nie można przyjąć, że naruszenie normy prawnej było epizodem w życiu skarżącego. Organom Policji nie można zarzucić, że załatwiły sprawę "wbrew uregulowaniom k.p.a., ponieważ nie miano na względzie interesu społecznego i słusznego interesu strony". Niewątpliwie organy administracji dokonujący oceny stanu faktycznego i przepisów mających do nich zastosowanie muszą realizować swoje zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela, chyba, że wchodzi on w konflikt z interesem ogólnym. Z takim przypadkiem organy obu instancji miały do czynienia w niniejszej sprawie i dokonując oceny materiału dowodowego, wydały rozstrzygnięcie kierując się celami wskazanymi w art. 15 ust 1 pkt 6 u.b.a., przekładając interes społeczny nad interes strony skarżącej. Zasadnie bowiem – zdaniem Sądu – uznały, że wydanie broni, która jest narzędziem niebezpiecznym, osobie o takich cechach charakteru, jakie posiada skarżący, niweczyłoby zaufanie obywateli do organów Państwa, które z mocy prawa stoi na straży ich bezpieczeństwa. Zdaniem Sądu działanie organów Policji było legalne i rzetelne tj. wolne od arbitralności, dające się racjonalnie wyjaśnić okolicznościami faktycznymi konkretnej sprawy, a dokonana ocena nie nosi cech dowolności i nie przekracza dopuszczalnej granicy swobody interpretacji określeń użytych w ustawie o broni i amunicji na tle konkretnego stanu faktycznego. W okolicznościach niniejszej sprawy na podkreślenie zasługuje również, że ostateczną decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] maja 2007 r. skarżącemu zostało cofnięte pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej z uwagi na toczące się postępowanie karne przestępstwo z art. 207 § 1 kk. Wobec warunkowego umorzenia postępowania karnego skarżący wystąpił o ponowne wydanie takiego pozwolenia. Orzeczenie to jednak nie oznacza, że skarżący "oczyścił się z postawionego mu zarzutu", gdyż miałoby to miejsce jedynie w przypadku wyroku uniewinniającego . Mając wszystkie powyższe względy na uwadze, Sąd uznając, ze organy prawidłowo zastosowały przepis art. 15 ust 1 pkt 6 u.b.a., zaś w toku postępowania nie naruszyły przepisów procesowych i wydane rozstrzygnięcia zostały uzasadnione przez normę prawa określoną w art. 107 § 3 k.p.a., na zasadzie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi skargę oddalił.