VI SA/Wa 551/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2011 r. sprawy ze skarg: P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. i K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. stwierdza, że decyzja opisana w punkcie 1 nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz skarżących P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. i K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę po 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Minister Środowiska, w wyniku wniosku P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] października 2010 r. stwierdzającą nieważność decyzji nr [...] Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2007 r. zmieniającą koncesję Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia [...] maja 1996 r. nr [...] (ze zm.) udzielonej P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na wydobywanie surowca skaleniowego ze złoża [...] położonego na terenie gminy M., utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2010 r. Do wydania decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. Marszałek Województwa [...], po rozpatrzeniu wniosku P. Sp. z o.o. z siedzibą w K., zmienił - przez przedłużenie terminu ważności oraz zmniejszenie terenu górniczego - koncesję Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia [...] maja 1996 r. nr [...] i decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] września 2001 r. na wydobywanie surowca skaleniowego ze złoża [...] położonego na terenie gminy M. Powyższa decyzja, wbrew wymaganiom art. 16 ust. 3 pkt 1 Prawa górniczego i geologicznego w zw. z art. 106 kpa, wydana została bez wystąpienia o uzgodnienie przez Ministra Gospodarki. W tej sytuacji Marszałek Województwa [...] działając z urzędu, wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...], uzyskał brakujące zezwolenie Ministra Gospodarki i decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] dokonał zmiany koncesji przez przedłużenie terminu jej ważności oraz zmniejszenie terenu górniczego. Organ koncesyjny nie uchylił decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r. Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] Marszałek Województwa [...] uzupełnił swoją decyzje nr [...] o rozstrzygnięcie uchylające własną decyzję z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...]. W wyniku sprzeciwów Prokuratora Okręgowego w J. z dnia [...] marca 2009 r. Minister Środowiska wszczął z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] i z dnia [...] marca 2007 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] października 2010 r. Minister Środowiska stwierdził nieważność decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 58 § 1 i art. 111 § 1 kpa. Decyzja ta jest ostateczna. P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. nie występowała z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy. Decyzją z dnia [...] października 2010 r. Minister Środowiska stwierdził nieważność decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] wskazując, iż została ona podjęta w sprawie rozstrzygniętej wcześniej inną ostateczną decyzją tegoż organu tj. decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] bez uchylenia tej ostatniej, co, zdaniem organu, jest kwalifikowaną wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Celem wydania obu decyzji tj. nr [...] i [...] była zmiana koncesji nr [...] zgodnie z żądaniem P. Sp. z o.o. tj. przez przedłużenie terminu obowiązywania koncesji oraz zmniejszenie obszaru górniczego. Niezależnie od powyższego decyzja nr [...] wydana w trybie postępowania wznowieniowego rażąco narusza art. 151 kpa. Z akt sprawy wynika, że Marszałek Województwa [...] prowadził postępowanie zmierzające do wydania decyzji nr [...] w trybie art. 151 § 1 pkt 2 kpa, lecz z niewyjaśnionych przyczyn podjął decyzję na podstawie art. 155 kpa. Decyzja wydana po wznowieniu postępowania administracyjnego, która zawiera takie rozstrzygnięcie jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa i skutkuje stwierdzeniem nieważności. Mając na uwadze treść art. 149 § 2 kpa oraz art. 151 § 1 pkt 2 kpa nie jest dopuszczalne, aby w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego zapadła decyzja, która orzeka jedynie o zmianie wcześniejszej decyzji. Zdaniem Ministra Środowiska decyzja nr [...] wydana została z rażącym naruszeniem przepisów art. 20 ust. 2 pkt 3 Prawa górniczego i geologicznego. Zgodnie z tym przepisem wniosek o zmianę koncesji na wydobywanie kopaliny metodą odkrywkową powinien zawierać określenie prawa wnioskodawcy do terenu, w ramach którego projektowana działalność ma być wykonywana lub przyrzeczenie jego ustanowienia. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 16 ust. 5a Prawa górniczego i geologicznego do zmiany koncesji stosuje się przepisy o jej udzielaniu. W aktach sprawy brak jest dowodu, że Spółka P. występując do Marszałka Województwa [...] legitymowała się jakimkolwiek prawem do działki nr [...] stanowiącej drogę gminną, a położonej w granicach projektowanego obszaru górniczego. Wnioskodawca nie przedłożył też dowodu przyrzeczenia ustanowienia prawa do przedmiotowej działki. Decyzja nr [...] wydana została przez organ niewłaściwy w sprawie. Przesłanką wznowienia postępowania zakończonego decyzją nr [...] było wydanie decyzji bez uzyskania wymaganego prawem uzgodnienia z Ministrem Gospodarki, do czego doszło w wyniku ewidentnego uchybienia Marszałka Województwa [...]. W tej sytuacji organem właściwym do wznowienia postępowania był organ wyższego stopnia. P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] października 2010 r. Wskazał w nim, że decyzja z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] nie jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 kpa, bowiem została wydana wskutek wznowieniowego postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...]. W ocenie Spółki P. przedmiot decyzji nr [...] był odmienny od przedmiotu decyzji nr [...]. Zdaniem skarżącej mimo błędnego wskazania podstawy prawnej w decyzji nr [...], w istocie została ona wydana na podstawie art. 151 kpa, po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego postanowieniem z dnia 24 stycznia 2007 r. W ocenie skarżącej, Minister Środowiska błędnie przyjął, iż decyzja nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem przepisów art. 20 ust. 2 pkt Prawa górniczego i geologicznego. Wniosek o zmianę koncesji nie obejmował granic obszaru górniczego, a dotyczył jedynie terminu ważności koncesji oraz zmiany granic terenu górniczego poprzez jego zmniejszenie. Stan prawny działek znajdujących się w obszarze górniczym był taki sam jak w dacie przeniesienia koncesji na P. tj. 2001 r. W tym stanie rzeczy, zdaniem skarżącej nieuzasadnionym jest dokonywanie przez Ministra Środowiska zmiany interpretacji przepisów regulujących legitymowanie się koncesariusza prawem do terenu. P. wskazała nadto, iż nie prowadziła i nie prowadzi eksploatacji w granicach działki nr [...]. Nie zamierza i nie zamierzała wydobywać surowca w granicach tej działki, co wynika wprost z wniosku o zmianę koncesji. Tym samym nie musiała i nie musi legitymować się prawem do przedmiotowej działki. Skarżąca nie zgodziła się też z Ministrem Ochrony Środowiska, że decyzja nr [...] została wydana przez organ niewłaściwy. Jej zdaniem, biorąc pod uwagę cel przepisu art. 150 § 2 kpa, w sytuacji, gdy organ stwierdza wystąpienie przesłanki wznowienia postępowania jest on również uprawniony do wznowienia postępowania i przeprowadza postępowanie wznowieniowe. Zdaniem Spółki P. nawet przy założeniu istnienia przesłanek nieważności decyzji nr [...], Minister Ochrony Środowiska winien był, stosownie do art. 156 § 2 kpa wydać decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2007 r. z uwagi na to, iż rozstrzygnięcie to wywołało nieodwracalne skutki prawne. Rozpoznając ponownie sprawę Minister Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2010 r. Podkreślił, iż ponowne rozpoznanie sprawy nie ujawniło żadnych nowych okoliczności podważających zasadność podjętej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżącej przywołał argumentację odnoszącą się do podstaw stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 2007 r. nr [...]. Nieuzasadnionym jest również, zdaniem organu, ocena stanowiska wnioskodawcy jakoby decyzja Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] spowodowała nieodwracalne skutki prawne. Doprowadziła ona co najwyżej do powstania skutków faktycznych, w dodatku o charakterze odwracalnym. Trudności z przywróceniem stanu faktycznego sprzed wydania decyzji czy nawet brak możliwości przywrócenia takiego stanu nie uzasadniają oceny, że doszło do nieodwracalnego skutku prawnego. Skargi na decyzję Ministra Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2010 r. złożyli: P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. i K. Spółka z o.o. z siedzibą w K. Obie Spółki zaskarżyły decyzję Ministra Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2010 r. w całości wnosząc o jej uchylenie, a także uchylenie decyzji ją poprzedzającej. Zaskarżonej decyzji zarzuciły naruszenie: 1. art. 156 § 1 pkt 3 kpa, art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 151 kpa przez błędne przyjęcie, że zaistniały przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], określone we wskazanych przepisach z przywołaniem argumentacji zawartej we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, 2. art. 156 § 2 kpa przez błędne przyjęcie przez organ, iż decyzja z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych, a co najwyżej faktyczne, gdy tymczasem przy ocenie, czy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne należy oprzeć się na wykładni tego pojęcia dokonanej w wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 listopada 2008 r. I SA/Wa 1025/08, 3. art. 20 ust. 2 pkt 3, art. 16 ust. 5a, art. 20 ust. 2 pkt 3 w związku z art.16 ust. 5a ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku Prawo geologiczne i górnicze art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo geologiczne i górnicze art. 5 ust. z przywołaniem argumentacji zawartej we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, 4. art. 7, 8 i 16 kpa. K. Spółka z o.o. z siedzibą w K. w swoje skardze poinformowała, iż ostateczną decyzja z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] zostały przeniesione na nią prawa i obowiązki wynikające z koncesji Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa nr [...] z dnia [...] maja 1996 r. ze wszystkimi następującymi po sobie zmianami, na wydobywanie surowca skaleniowego [...] położonego na terenie gminy M., udzielonej Spółce z o.o. P. w K. Mimo to Spółka K. nie była stroną postępowania, zakończonego zaskarżoną decyzją Ministra Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2010 r. Będąc obecnie podmiotem uprawnionym z koncesji posiada interes prawny we niesieniu skargi, albowiem rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Marszałka Województwa [...] wywiera skutki prawne w sferze praw i obowiązków Spółki K. jako podmiotu uprawnionego z koncesji. P. Spółka z o.o. z siedzibą w K. w swojej skardze podniosła, iż pomimo przeniesienia praw i obowiązków z przedmiotowej koncesji na K. Spółkę z o.o. z siedzibą w K. jej także przysługuje skarga na decyzję Ministra Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2010 r. Posiada bezpośredni, konkretny i realny interes prawne we wniesieniu skargi. Spółka P. była stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji. Wskazanie przez organ naruszenia prawa odnoszą się do jej wniosku o zmianę koncesji. Stwierdzenie nieważności decyzji [...] odniesie bezpośredni skutek prawny w sferze praw i obowiązków Spółki P., uruchamiając m.in. możliwość występowania z roszczeniami odszkodowawczymi. Minister Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargi wnosił o odrzucenie skargi Spółki P., ewentualnie jej oddalenie, oddalenie skargi Spółki K., przywołując argumentację merytoryczną jak w zaskarżonej decyzji. Zdaniem Ministra Ochrony Środowiska Spółka P. nie posiada interesu prawnego w przedmiotowej sprawie, albowiem doszło do przeniesienia skutków prawnych wynikających z koncesji nr [...] na Spółkę K. i to ona jest w chwili obecnej podmiotem praw i obowiązków przedmiotowej koncesji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję (uchwałę) administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a.). Na zasadzie art. 111 § 2 p.p.s.a Są połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy: VI SA/Wa 551/11 i VI SA/Wa 580/11, albowiem pozostają one ze sobą w związku. Dotyczą jednej decyzji. Kontrolując zaskarżone decyzje w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził naruszenie prawa, skarga jest więc uzasadniona, aczkolwiek z innych przyczyn, aniżeli wskazanych w zarzutach obu skarżących. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję stwierdza nieważność decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa lub innych przepisach. Przesłanki pozytywne stwierdzenia nieważności zostały określone w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Sąd z urzędu zauważa, iż zaskarżona decyzja została skierowana do podmiotu niebędącego stroną w sprawie. Skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie to czwarta przyczyna nieważności. W postępowaniu administracyjnym zawsze musi uczestniczyć strona, bowiem zmierza ono do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której konieczne jest ustalenie podmiotu mającego interes prawny oraz przedmiotu sprawy. Skierowanie aktu administracyjnego do podmiotu niebędącego stroną w sprawie jest poważną wadą, stanowiącą przesłankę stwierdzenia nieważności tego aktu - art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie chodzi przy tym o omyłkę w doręczeniu decyzji, lecz o rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach osoby niebędącej stroną. W wyroku z dnia 19 stycznia 2007 r., I OSK 350/06, Lex nr 291195 NSA zauważył: "Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. można stosować tylko do kwalifikowanego naruszenia prawa przez skierowanie decyzji do jednostki, która w świetle przepisów prawa nie jest stroną postępowania w danej sprawie". Także w wyroku z dnia 24 maja 2007 r., II GSK 400/06, Lex nr 351135: NSA podkreślił "Kwalifikowana wada prawna decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., przesądzająca o nieprawidłowym ukształtowaniu stosunku prawnego, zachodzić będzie wówczas, gdy podmiot, do którego skierowano decyzję, nie miał przymiotu strony postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., a mimo to został przez organ administracji publicznej potraktowany jako strona tegoż postępowania", czy wyroku NSA z dnia 18 czerwca 2008 r., II OSK 674/07, Lex nr 467518: "W przypadku gdy jako stronę oznaczono podmiot, który nie był i nie może być stroną postępowania, bowiem postępowanie nie dotyczyło jego interesu prawnego lub obowiązku, to taka decyzja jest obarczona wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Zaistnienie przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, z powodu skierowania jej do podmiotu niebędącego strona w sprawie, może być w szczególności konsekwencją nieuwzględnienia skutków następstwa prawnego. I tak: "w przypadku zbycia nieruchomości obowiązek uiszczenia opłaty adiacenckiej przechodzi na nabywcę. Decyzja administracyjna o ustaleniu opłaty adiacenckiej skierowana do osoby, która nie ma przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w tym postępowania, a więc do byłego właściciela, jest dotknięta wadą nieważności wskazaną w przepisie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.( wyrok NSA z dnia 26 stycznia 1995 r., I SA 1909/93, Prok. i Pr. 1995, nr 9, poz. 4). Także z wyroku NSA z dnia 26 stycznia 1995 r., I SA 1909/93, Prok. i Pr. 1995, nr 9, poz. 48 wynika, że: "W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o oddaniu w użytkowanie wieczyste gruntu, wszczętym po przeniesieniu przez użytkownika wieczystego swych praw na inną osobę, stroną postępowania prowadzonego w trybie art. 157 § 2 k.p.a. jest ta osoba. Prowadzenie postępowania w tej sytuacji z udziałem użytkownika wieczystego wskazanego w decyzji o oddaniu działki w użytkowanie, a następnie skierowanie do niego decyzji wydanej na podstawie art. 157 § 1 i § 2 k.p.a. wyczerpuje przesłankę nieważności decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.". W niniejszej sprawie prowadzenie postępowania administracyjnego przez organ ponownie rozpoznający sprawę z udziałem P. Spółka z o.o. z siedzibą w K. i skierowanie do tego podmiotu decyzji, podczas, gdy sprawa powinna się toczyć z udziałem K. Spółka z o.o. z siedzibą w K. wyczerpuje przesłankę nieważności decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2010 r. Ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] zostały przeniesione na K. Spółka z o.o. z siedzibą w K. prawa i obowiązki wynikające z koncesji Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa nr [...] z dnia [...] maja 1996 r. ze wszystkimi następującymi po sobie zmianami, na wydobywanie surowca skaleniowego [...] położonego na terenie gminy M., udzielonej Spółce z o.o. P. w K. Tym samym, od tej daty postępowanie administracyjne winno toczyć się z udziałem K. Spółka z o.o. z siedzibą w K., a zaskarżony akt administracyjny powinien być adresowany do K. Spółka z o.o. z siedzibą w K. Do rozważenia pozostaje także interes prawny do wniesienia skargi każdego ze skarżących. Strona, do której mylnie skierowano decyzję, w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ma interes prawny, w rozumienie art. 28 kpa, w ustaleniu, czy dana decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a więc jest w nim stroną. W wyroku z dnia 22 maja 1987 r. IV SA 1062/96 NSA stwierdził: Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Osoba, do której skierowana została decyzja kwestionowana następnie w postępowaniu w sprawie stwierdzenia jej nieważności, jest stroną tego postępowania również wtedy, gdy opiera się ono na zarzucie z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Przeprowadzenie postępowania w takiej sprawie bez udziału tej osoby daje podstawę do wznowienia tego postępowania z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a." Uwzględniając powyższe stanowisko, zdaniem Sądu, taka strona ma także interes prawny w złożeniu skargi na decyzję organu, który wydał decyzję nieuwzgledniając skutków następstwa matreialnoprawnego i skierował ją w konsekwencji do podmiotu niebędącego stroną i w konsekwencji bycia strona w postępowaniu sądowoadministarcyjnym. Spółka K. w K. będąca obecnie podmiotem uprawnionym z koncesji posiada także interes prawny we wniesieniu skargi na przedmiotową decyzję. Rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] wywiera skutki w sferze praw i obowiązków Spółki K. jako podmiotu uprawnionego z koncesji. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 145 § 1 ust. 2 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt 1 wyroku. O wykonalności decyzji, co do której stwierdzona została nieważność Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na zasadzie art. 200 p.p.s.a. Wobec stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji z przyczyn wskazanych w powyższych rozważaniach, przedwczesnym byłoby odniesienie się do zarzutów podnoszonych w złożonych skargach.