VI SA/Wa 554/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę w całości Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (zwane dalej organem) decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr sygn. KOC [...] po rozpatrzeniu odwołania J. T. (zwanego dalej stroną/skarżącym) od decyzji Prezydenta [...] W. (zwanego dalej organem I instancji ) z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogi powiatowej oraz posadowienie w nim reklamy, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. organ I instancji wymierzył stronie karę pieniężną za zajęcie bez zezwolenia pasa drogi powiatowej [...] w rejonie numeru [...] oraz posadowienie w nim reklamy o łącznej powierzchni 33,25 m2, umieszczonej na przyczepie nr rej. [...] w dniach 2 i 3 października 2014 r., w kwocie 2 626,75 złotych. Organ I instancji wskazał, że w toku kontroli pasa drogowego ujawnił ww. zaparkowaną przyczepę przyczepioną do samochodu o nr rej. [...]. Wskazał, że do podwozia przyczepy z czterech stron podwozia przymocowano konstrukcję z płaskowników bądź rurek stalowych tworzących konstrukcję przypominającą równoległobok, do których z kolei przymocowano za pomocą troków 4 płachty zawierające napisy: [...] itp. Wskazał, że konstrukcja nie zawiera dachu w miejscu gdzie zwyczajowo znajduje się dach w przyczepy przewozowej. Do protokołu kontroli dołączono 9 zdjęć, szkic terenu oraz 2 mapy elektroniczne z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi pasa drogowego i lokalizacją przyczepy. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł skarżący, wnosząc o jej zmianę poprzez uchylenie kary pieniężnej oraz umorzenie postępowania. Wskazał, na błąd w ustaleniach faktycznych poprzez niezasadne przyjęcie, że napisy na plandece przyczepy stanowiły reklamę, a rzekome zajęcie pasa drogowego miało charakter eksponowania reklamy i było nielegalnym zajęciem pasa drogowego Jego zdaniem przyczepa o nr rej. [...] przyczepiona do samochodu o nr rej. [...] nie stanowiła przejawy reklamy mimo napisów na plandece przyczepy, ponieważ owa plandeka jest elementem chroniącym przewożony towar i jest to główne zadanie plandeki. Wskazał, na brak zbadania i podania dokładnej daty i godziny zaparkowania oraz miejsca przy [...] w rejonie numeru [...], co powoduje iż organ kwestie te ocenił w sposób bardzo ogólny. Organ przyjmując ustalony stan faktyczny utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powołując się na przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity z Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.; dalej u.d.p.) stwierdził, że art. 39 u.d.p. wprowadza generalną zasadę zakazu dokonywania w pasie drogowym czynności nie związanych z ruchem drogowym w tym lokalizowania obiektów i urządzeń nie związanych z ruchem drogowym. Jego zdaniem stan faktyczny jest bezsporny. Podniósł, że kara administracyjna została nałożona za to, że na przyczepie, znajdującej się w obrębie pasa drogowego zostały umieszczone i były eksponowane tablice reklamowe o wymiarach i treści opisanej wyżej. Powołując się na art. 4 pkt 23 u.d.p. licznych wskazał, że reklamą jest umieszczone w polu widzenia użytkownika drogi tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 2 pkt 16b i 16c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199, 443 i 774). Podniósł, że definicja reklamy z art. 4 pkt 23 u.d.p. kładzie nacisk na 2 elementy: - pozytywny - obiekt ma być wizualnym nośnikiem informacji umieszczonym w polu widzenia użytkowników drogi (tak kierowców, jak i pieszych), - negatywny - obiekt nie może być ani znakiem drogowym, ani znakiem informującym o obiekcie użyteczności publicznej, ani znakiem informującym o obiektach zlokalizowanych (przy drodze, w tym obiektach użyteczności publicznej, ani znakiem informującym o formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody. Zdaniem organu tablice reklamowe umieszczone na przyczepie wypełniają tę definicje. Wskazał, że kara administracyjna została nałożona za to, że na przyczepie, znajdującej się w obrębie tub pasa drogowego zostały umieszczone i były eksponowane tablice reklamowe o wymiarach i treści opisanej w decyzji a sam pojazd bez tablic informacyjnych nie stanowiłby obiektu reklamowego. Powołując się na orzecznictwo uznał, że decyzja jest prawidłowa. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Wskazywał na fakt niewłaściwego zastosowania do zaistniałego stanu faktycznego sprawy art. 40 ust. 12 pkt. 1 u.d.p. Jego zdaniem błędne przyjęcie, że umieszczenie danych o prowadzonej działalności gospodarczej przez skarżącego na przyczepie pojazdu służącego do celów prowadzonej działalności gospodarczej wymaga zezwolenia zarządcy w związku z zajęciem pasa drogowego na potrzeby reklamy. Jego zdaniem zaparkowana przyczepa służy do prowadzenia działalności gospodarczej skarżącego i przewożenia elementów konstrukcyjnych atrakcji dla dzieci i nie wymaga uzyskania zgody zarządcy drogi. Wskazał, że nie wyczerpuje definicji legalnej reklamy, a napisy na przyczepie pojazdu stanowiącego własność skarżącego dotyczą innych celów aniżeli stworzenie wizerunku informacyjnego reklamy. Podnosił naruszenie ww. przepisu poprzez błędną wykładnię pojęcia "umieszczenia w pasie drogowym reklamę" od zaparkowania pojazdu z przyczepą, jakkolwiek mogła mieć napisy określające rodzaj i zakres prowadzonej działalności gospodarczej w zw. z art. 4 pkt. 23 u.d.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do stanu faktycznego sprawy i dokonanie tzw. błędu subsumpcji w zakresie uznania, że napisy na plandece zaparkowanego przez skarżącego pojazdu z przyczepą wyczerpują definicję legalną reklamy, podczas gdy organ II instancji za organem I instancji ustalił w sposób bezsporny, że samochód z przyczepą służył skarżącemu do prowadzenia działalności gospodarczej, co implikuje tezę, że zaparkowany pojazd na pasie drogowym progi publicznej nie stanowi umieszczenia w tym pasie reklamy, jeżeli pojazd ten służy innemu celowi aniżeli wyłącznie w związku z uwidocznieniem zapisów dla celów informacyjnych prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Wskazywał na naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Jego zdaniem naruszono art. 138 § 1 pkt. kpa - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Uważa, że prawidłowa ocena stanu faktycznego sprawy, związana z indywidualnym podejściem do rodzaju konstrukcji przyczepy uznanej przez organ II instancji za zawierającą reklamę prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej winna implikować uznanie, że organ I instancji nie przeprowadził w całości postępowania dowodowego, oparł swoje rozstrzygnięcie jedynie na zdjęciach fotograficznych, szkicu terenu oraz dwóch mapach elektronicznych, bez analizy dokładnego czasokresu zajmowanego przez skarżącego pasa drogowego, dokonania oględzin pojazdu, w celu zbadania śladów używalności przedziału towarowego przyczepy, oraz wyjaśnienia przyczyn znajdowania się pojazdu na pasie drogowym winno uzasadniać słuszną egzegezę, że pojazd z przyczepą parkował w dozwolonym pasie drogowym w związku z koniecznością dostarczenia i wymiany towaru do miejsc prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej na terenie kraju, a tym samym konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji w trybie art. 138 § 1 pkt. 2 kpa jako wydanej z naruszeniem prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy bądź w i przypadku uznania naruszenia prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto wskazywał na naruszenie art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa poprzez przyjęcie, że ciężar wykazania, że przyczepa służy do przewożenia towarów spoczywał na stronie odwołującej się. Jego zdaniem ciężar dowodu obciąża organ administracyjny, co wiąże się z dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy. Zarzucał nie tylko wydanie decyzji w sposób sprzeczny z przepisami prawa materialnego wskazanymi w skardze, ale i zarzucał automatyczne przyjęcie czasokresu "umieszczenia reklamy" na pasie drogi bez zezwolenia, niezależnie od podnoszonych zarzutów w przedmiocie braku wyczerpania definicji legalnej ustawy o drogach publicznych w tym zakresie. Wskazał, że organ w sposób swobodny ocenił materiał dowodowy, bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie przyczyn postoju pojazdu z przyczepą stanowiącą własność skarżącego, przyjmując w sposób stanowczy i pewny, że z uwagi na usytuowanie blisko centrum handlowego miała na celu reklamę usług działalności skarżącego. Wskazał na inne naruszenia prawa procesowego szczegółowo opisane w skardze. W związku z powyższym wnosił uchylenie decyzji organu oraz decyzji ją poprzedzającej wydanej przez organ I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogi powiatowej oraz posadowienie w nim reklamy. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. W działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Skarżąca oparła skargę na zarzucie naruszenia zarówno prawa materialnego jak i procesowego. W związku z tym rozpoznania w pierwszej kolejności wymagały podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące niewłaściwego zastosowania prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wówczas, gdy stan faktyczny stanowiący podstawę zaskarżonego wyroku został ustalony w sposób prawidłowy, a więc bez naruszenia przepisów postępowania. Innymi słowy, warunkiem wstępnym formułowania wniosków na tle prawa materialnego jest – co do zasady – brak uchybień w stosowaniu prawa procesowego. Niewątpliwie zatem, wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie i rozważenie stanu faktycznego sprawy stosownie do art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Dopiero bowiem pewność, że ustalenia faktyczne zostały poczynione niewadliwie, zezwala na formułowanie przesądzających ocen co do zaistnienia w konkretnym przypadku przesłanek uregulowanych przez prawo materialne. Przesłanki te w każdym przypadku muszą być zindywidualizowane. Istotą sporu jest ustalenie, czy w okolicznościach niniejszej sprawy zajęcie przez skarżącego pasa drogowego drogi publicznej realizowało cele reklamowe, jak to przyjął organ, czy też realizowało użytkowanie drogi zgodnie z jej przeznaczeniem, jak twierdzi skarżący. Innymi słowy, czy zaparkowanie pojazdu samochodowego i dołączonej doń przyczepki z przymocowaną do podwozia przyczepy konstrukcją z płachtami zawierającymi napisy: [...] pełniło funkcją tablicy reklamowej. Czy skarżący umieścił w pasie drogowym pojazd opatrzony reklamami w celu wyłącznego przekazywania określonej informacji wizualnej użytkownikom drogi. Czy skarżący informował jedynie, o prowadzonej działalności gospodarczej i korzystał z drogi publicznej zgodne z jej przeznaczeniem, Zgodnie art. 1 u.d.p. droga publiczna jest drogą zaliczoną do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Art. 39 u.d.p. wprowadza generalną zasadę zakazu dokonywania w pasie drogowym czynności nie związanych z ruchem drogowym w tym lokalizowania obiektów i urządzeń nie związanych z ruchem drogowym wyjątek od tej zasady został ustanowiony w art. 40 u.d.p., który m.in. – w ust. 2 pkt 3 w zw. z ust. 1 stanowi, że: Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam. Reklamą, w myśl definicji zawartej w art. 4 pkt 23 u.d.p., jest nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, nie będący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. Z kolei, pasem drogowym według art. 4 pkt 1 u.d.p. jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Nie ulega wątpliwości, że interpretacja wyżej wskazanych norm, które zakazują umieszczania w pasie drogowym reklam bez zezwolenia wymaga wykorzystania zarówno wykładni językowej jak i celowościowej. Definicja językowa nie pozostawia wątpliwości, że ustawodawca pod pojęciem reklamy określił wprost każdy nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami (nie będący znakiem drogowym i informacyjnym). Innymi słowy, elementy konstrukcyjne i zamocowania umożliwiają i mają na celu przedstawienie określonej informacji przez nośnik jak najszerszemu kręgowi odbiorców. Podstawowym kryterium dla uznania danego przekazu informacyjnego za reklamę na potrzeby art. 4 pkt 23 u.d.p. jest umieszczenie nośnika przekazu w taki sposób, aby zwracał on uwagę uczestników ruchu drogowego i miał z tego tytułu potencjalne znaczenie dla bezpieczeństwa ruchu na drodze publicznej. Nie oznacza to, że powyższą definicją reklamy są objęte wszystkie pojazdy parkujące w pasie drogi, a opatrzone jakimikolwiek napisami lub oznaczeniami, lecz takie, gdzie występuje nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami. Takimi elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami nie są – ze względów oczywistych - reklamy na karoseriach, czy plandekach pojazdów osobowych, czy ciężarowych. Ustawodawca wymaga wyraźnie, by jakakolwiek forma materialna nośnika informacji wizualnej uważana była za reklamę, gdy posiada elementy konstrukcyjne i zamocowania. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 marca 2009 r. w sprawie sygn. akt II GSK 812/08 wyraził pogląd, że reklama w rozumieniu ustawy o drogach publicznych to bryła, na którą składają się: zmaterializowany nośnik informacji wizualnej, elementy konstrukcyjne i zamocowania (LEX nr 529874). Przechodząc na grunt stanu faktycznego niniejszej sprawy, jak wynika z niespornych ustaleń organu, reklama umieszczona była na przyczepie nr rej. [...] w [...] w rejonie numeru [...]. W ocenie Sądu, istotne są ustalenia organów administracji w zakresie wyglądu pojazdu, które stwierdziły, że do podwozia przyczepy z czterech stron podwozia przymocowano konstrukcję z płaskowników bądź rurek stalowych tworzących konstrukcję przypominającą równoległobok, do których z kolei przymocowano za pomocą troków 4 płachty zawierające napisy: [...] itp. Konstrukcja nie zawiera dachu w miejscu gdzie zwyczajowo znajduje się dach przyczepy. Do protokołu kontroli dołączono 9 zdjęć, szkic terenu oraz 2 mapy elektroniczne z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi pasa drogowego i lokalizacją przyczepy. Zasadne jest twierdzenie, że taki pojazd – w codziennym korzystaniu - oprócz funkcji użytkowych, pełni funkcje reklamowe. Zdaniem Sądu nie sposób nie zwrócić uwagi na tablicę reklamową, która jest na przyczepie. Działanie takie, wypełnia pojęcie reklamy w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Umocowane na konstrukcji przyczepy tablice – płachty reklamowe mają materialną formę i umożliwiają odbiór przekazu informacyjnego przeznaczonego do użytkowników drogi, którymi są kierowcy, ich pasażerowie i piesi. W tej sytuacji organ trafnie ocenił, że głównym celem zaparkowania pojazdu z umieszczonymi na nim tablicami informacyjnymi, było poinformowanie o możliwości wybudowania placu zabaw i ewentualne zachęcenie do odwiedzenia placu z takim logo. W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że zamocowanie tablicy reklamowej na przyczepie ma na celu reklamę tej działalności, czyli skierowanie uwagi na przedstawione na tablicach informacje jak największej rzeszy uczestników ruchu drogowego w celu pozyskania klientów. Zamocowanie na konstrukcji przyczepy samochodowej tablicy – płachty reklamowej, która w okolicznościach niniejszej sprawy stanowi dla niej element tej konstrukcji i jest nośnikiem informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie - ewidentnie wyczerpuje przesłanki uznania go za reklamę w rozumieniu art. 4 pkt 23 u.d.p. Stanowi to przypadek ograniczenia w powszechnym dostępie do drogi publicznej, który przewiduje art. 1 u.d.p. z uwagi na wyczerpanie przesłanek, o których mowa w art. 39 i art. 40 ust. 2 pkt 3 w zw. z ust. 1 u.d.p. Umieszczenie nośnika informacji wizualnej w pasie drogowym nastąpiło w tym przypadku, w ruchliwym miejscu miasta ([...]), co stanowi niewątpliwie o umieszczeniu w nim reklamy w sposób, którego w żaden sposób nie można aprobować, bo stanowi ewidentną próbę obchodzenia przepisów dotyczących zajmowania pasa drogowego bez zezwolenia. Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 26 października 2006 r. (I OSK 1408/05, LEX nr 281425) stanowiący, iż każdy przypadek, w którym w granicach pasa drogowego parkują pojazdy, czy też przyczepy do pojazdów zawierające napisy czy oznaczenia firmy, musi być rozpatrywany indywidualnie. Jednocześnie nie można aprobować ewidentnych prób obchodzenia przepisów obowiązującego prawa, w tym przepisów dotyczących zajmowania pasa drogowego bez zezwolenia niezależnie od tego, czy osoba podejmuje taka próbę zdając sobie sprawą z jej konsekwencji prawnych czy też nie. Z powyższych względów pojazd skarżącego, w sytuacji zaparkowania i zajęcia pasa drogowego, stanowi o umieszczeniu w nim obiektu reklamowego, i taki cel (reklamowy) miało jego umieszczenie w tym pasie. Innymi słowy, pojazd i umocowane na nim płachty - tablice reklamowe zasadniczo determinują reklamowy cel parkowania pojazdu w pasie drogi. Sąd uznaje, że pogląd, że miejsce parkowania tak wyglądającej przyczepy, której jedynym ładunkiem była konstrukcja z płachtą informującą i reklamująca prowadzoną działalność, stanowi równocześnie miejsce umieszczenia reklamy. W ocenie Sądu, w takich okolicznościach faktycznych nie ma znaczenia, czy jest ona zaparkowana w pobliżu miejsca prowadzonej działalności gospodarczej, czy w pobliżu miejsca zamieszkania jego właściciel, czy w ruchliwym punkcie miasta. Znaczenie ma natomiast, czy miejsce umieszczenia tej ewidentnej reklamy, jest pasem drogowym w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Oznacza to jednocześnie, że inną kwestią jest legalne poruszanie się po drogach publicznych tak wyglądającym pojazdem, a inną kwestią jest jego parkowanie w pasie drogowym, także gdy jest to miejsce parkingowe. W okolicznościach powyższych ustaleń nie można zarzucić organowi odwoławczemu, że błędnie ocenił cel korzystania przez skarżącego z drogi publicznej przez tak oznaczony i wyposażony w tablice reklamowe pojazd. Pojazd ten, poprzez zbudowanie konstrukcji, umocowanie tablic, płacht reklamowych nie może być traktowany na równi z pojazdem, gdzie treści informacyjne i reklamowe umieszczone są na jego karoserii, zatem wymagał uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p. Odmienny pogląd oznaczałby możliwość parkowania przyczep - lawet z treściami reklamowymi z pominięciem przepisów stanowiących o obowiązku uzyskania zgody na zajęcie pasa drogi w celu umieszczenia w nim reklamy. Akceptacja powyższego oznaczałaby także, że miejsca parkingowe, z ominięciem prawa, zajmowałyby samochody z tablicami reklamowymi umieszczonymi na dachach i na lawetach, odwracając uwagę innych uczestników ruchu drogowego, a także ograniczając widoczność, co ma wpływ na bezpieczeństwo ruchu na drogach publicznych i należyte funkcjonowanie systemu drogowego. Za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, (...) zarządca drogi prawidłowo wymierzył, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust 4-6 zgodnie z art. 40 ust. 12 u.d.p. Sąd nie podziela zarzutów skarżącego co do terminu i czasu parkowania. Ustalono, że parkowania pojazdu zawierającego konstrukcję reklamową przez 2 kolejne dni upoważniało zarządcę drogi do procedowania w zakresie zajęcia pasa drogowego. Zdaniem Sądu godzina zaparkowania i odjechania pojazdu, w sytuacji stwierdzenia i udokumentowania zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia w określonych dniach, jest okolicznością nieistotną dla nałożenia kary. Rację ma organ powołujący się na orzeczenie NSA w sprawie z 27 sierpnia 2010 r., II OSK 1131/10, że ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. W tym stanie rzeczy samo twierdzenie, iż funkcją plandeki było jedynie chronienie towaru, nie jest poparte żadnymi dowodami. W ocenie Sądu, takie badanie i ocena zostały przeprowadzone przez organy administracji w sposób zgodny z zasadą wyrażoną w art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., w świetle której na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego organ administracji publicznej ocenił, że dana okoliczność została udowodniona. Mając na uwadze ogólną zasadę powszechności dostępu do dróg publicznych wynikającą z art. 1 u.d.p. organ odwoławczy należycie zatem ocenił, że organ I instancji nie naruszył prawa materialnego uznając, że w sprawie doszło do samowolnego zajęcia pasa drogowego przez usytuowanie w dniu Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.