VI SA/Wa 618/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak po rozpoznaniu w dniu 6 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r., znak [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczania opłaty elektronicznej postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] września 2014 r. UZASADNIENIE: T. P. (zwany dalej skarżącym) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r., znak [...], którą utrzymał on w mocy decyzję własną z dnia [...] września 2014 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w kwocie 3000 złotych za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Skarżący wniósł jednocześnie o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] września 2014r. nie wskazując przy tym okoliczności przemawiających za zadośćuczynieniem temu żądaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej ppsa) zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 1 ppsa). Warunkiem wydania zatem postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę o to wnioskującą okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 766/08, z 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12 oraz z 12 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 93/13). Następnym warunkiem zastosowania w sprawie ochrony tymczasowej w formie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest to, aby ów akt lub czynność nadawały się do wykonania i wymagały wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących: ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. W rozpatrywanej sprawie dodatkowo trzeba również podnieść, że możliwe jest udzielenie ochrony tymczasowej zarówno w stosunku do zaskarżonego aktu, jak i aktu wydanego w granicach sprawy. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 ppsa wstrzymanie wykonania dotyczy aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Oznacza to, że treścią art. 61 § 3 ppsa objęta jest decyzja, którą na skarżącego nałożono karę 3.000 złotych, a którą to decyzję uczynił przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania. Reasumując Sąd stwierdza, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania obowiązany jest zbadać trzy kwestie: po pierwsze czy przedmiot wniosku – decyzja, jest aktem podlegającym wykonaniu – czy nadaje się do wykonania. Po drugie, jeżeli decyzja nadaje się do wykonania, Sąd musi ocenić czy skarżący w sposób przekonywujący i pełny wykazał przesłanki – okoliczności, przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania ww. decyzji. Po trzecie czy ww. przesłanki istnieją i czy dają one podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 ppsa. Jak już wcześniej wskazano w niniejszej sprawie skarżący żąda wstrzymania wykonania decyzji, którą nałożono na niego karę pieniężną. W ocenie Sądu akt ten bez wątpienia nadaje się do wykonania i jako taki mógł stać się przedmiotem rozpoznawanego wniosku. Odnośnie przesłanek warunkujących zastosowanie w tej sprawie ochrony tymczasowej Sąd stwierdza, że skarżący nie przedstawił żadnej okoliczności na potwierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy – skoro skarżący, nie podał żadnych okoliczności, które wskazywałyby na obawę, że wykonanie decyzji wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd - na zasadzie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, postanowił jak w sentencji.