VI SA/Wa 63/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi "F." Sp. z o.o. z siedzibą w Ś. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla w części zaskarżoną decyzję w zakresie punktu pierwszego; 2. stwierdza, że decyzja w uchylonej części nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego "F." Sp. z o.o. z siedzibą w Ś. kwotę 288 (dwieście osiemdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. VISA/Wa 63/08 UZASADNIENIE Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2007 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a. , art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 124 poz. 874 dalej jako t. d.) oraz lp. 10.2, lp. 10.4 załącznika do t. d.) , art. 6, art. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11.04.2006 r.), po rozpatrzeniu odwołania "F." Sp. z o.o. z siedzibą w Ś. (dalej jako skarżący) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2007 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.750 złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w części dotyczącej kary pieniężnej w wysokości 7.200 złotych, nałożonej za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego oraz uchylił w pozostałym zakresie i przekazał do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie sprawy. Podczas kontroli, która miała miejsce w dniu [...] lutego 2007 r. w miejscowości Z., pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], kierowanego przez K. P., stwierdzono skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego oraz przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego. Za powyższe naruszenia na skarżącą spółkę została nałożona kara pieniężna w wysokości 10.750 złotych. W odwołaniu od decyzji nakładającej powyższą karę skarżący zarzucił, że organ dokonał niewłaściwej interpretacji przepisów i dopuścił się naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Podniósł, że przepisy nie definiują miejsca do spania, a zatem aby ustalić czy pojazd był wyposażony w miejsce do spania, organ powinien określić warunki, jakie musi ono spełniać. W ocenie skarżącego skoro przepisy przewidują karę za skrócenie dziennego czasu odpoczynku, to rozciągnięcie sankcji na sytuację, w której odebranie odpoczynku nastąpiło w nieodpowiednim miejscu jest wykładnią rozszerzającą, w przypadku postępowania administracyjnego niedopuszczalną. Nadto skarżący podniósł, iż każda przerwa, która spełnia wymogi pozwalające na zaliczenie jej do odpoczynku dziennego tj. trwająca ponad godzinę, powinna przerywać zaliczenie okresu jazdy dziennej. W jego opinii jednoczesne nałożenie kary pieniężnej za skrócenie odpoczynku dziennego oraz przekroczenie norm jazdy dziennej powoduje podwójne ukaranie za to samo naruszenie. W zakresie zarzutów naruszenia zasad postępowania skarżący podniósł, iż dowód z przesłuchania świadka został przeprowadzony z naruszeniem prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu. Przesłuchanie kierowcy bez udziału strony uniemożliwiło wykazanie faktów wyposażenia go w pieniądze na hotel. Decyzją z dnia [...] października 2007 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w części dotyczącej kary pieniężnej w wysokości 7.200 złotych, nałożonej za skrócenie dziennego czasu odpoczynku, w pozostałym zakresie tj. przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu uchylając decyzję i przekazując do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w chwili kontroli drogowej oraz orzekania przez organ pierwszej instancji obowiązywało i było stosowne rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego. Podczas analizy okazanych do kontroli wykresówek z okresu [...] luty 2007 r. stwierdzono, iż kierowca w powyższym okresie odebrał 4 odpoczynki w pojeździe, który nie był wyposażony w miejsce do spania. Fakt odbycia odpoczynków w pojeździe nie wyposażonym w miejsce do spania potwierdził kierowca w protokole przesłuchania świadka. Tym samym kontrolujący uznał, iż odpoczynki wykonane w pojeździe nie były odpoczynkami właściwymi. Jedynie jeden z odpoczynków z dnia [...] lutego 2007 r. został uznany jako prawidłowy, ponieważ miał miejsce w domu kierowcy. Analiza okazanych do kontroli wykresówek z powyższego okresu wykazała skrócenie dziennego czasu odpoczynku 4 razy do jednej godziny oraz 34 razy o czas za każdą rozpoczętą godzinę i te ustalenia stanowiły podstawę nałożenia kary pieniężnej w wysokości 7.2000 złotych. Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu organ wskazał, że przepis prawa jednoznacznie wskazuje, w jakim przypadku kierowca może odebrać odpoczynek dzienny w pojeździe. Może to nastąpić pod warunkiem, że pojazd jest wyposażony w miejsce do spania. W trakcie prowadzonej kontroli stwierdzono, iż w kabinie kierowcy znajdują się jedynie siedzenia, nie ma odrębnego miejsca do spania. Odbieranie odpoczynku dziennego w pojeździe, na siedzeniach w poprzek kabiny, nie jest odbieraniem odpoczynku w pojeździe wyposażonym w miejsce do spania, określonym w art. 8 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji nie uchybił obowiązkom określonym w k.p.a. W sposób wszechstronny dokonał oceny stanu faktycznego, działał w granicach i zgodnie z przepisami prawa. Wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 k.p.a. oraz 79 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Dopełnił obowiązku czynnego udziału strony w postępowaniu, na co wskazuje fakt, iż skarżący zapoznał się z aktami sprawy w dniu 2 kwietnia 2007 r. W skardze na powyższą decyzję w zakresie utrzymania w mocy nałożenia kary pieniężnej, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca spółka "F." Sp. z o.o. podtrzymała zarzuty przedstawione w odwołaniu, podnosząc, że ustawa o transporcie drogowym nie przewiduje kary pieniężnej za odebranie odpoczynku w nieodpowiednim miejscu. Wskazał, że zgodnie z art. 92 ust. 4 t. d. postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy lub podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, nie wszczyna się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Przepis ten obowiązywał w dacie orzekania przez organ II instancji. Skarżący w toku postępowania informował, że kierowca otrzymał pieniądze na hotel. Niestety dowód z przesłuchania świadka został przeprowadzony z naruszeniem prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu. Zgodnie z art. 79 § 1 k.p.a., strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem. Ponadto zgodnie z § 2 strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia. Stosownie zaś do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 1986 r. sygn. akt. II SA 2015/85 zachowanie wymagań art. 79 i 81 k.p.a., niezależnie od wagi i treści przeprowadzonego dowodu, jest bezwzględnym obowiązkiem organu administracji państwowej. Naruszenie tego obowiązku stanowi naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu stanowi jawne gwałcenie zasady wyrażonej w art. 10 k.p.a., a przesłuchanie kierowcy bez udziału skarżącego uniemożliwiło wykazanie faktu wyposażenia go w pieniądze na hotel. Ponadto skarżący wskazał, że w chwili orzekania przez organ II instancji nie obowiązywało już rozporządzenie 3820/85, zastąpione z dniem 11 kwietnia 2007 r. rozporządzeniem 561/2006. Jednakże dopiero z dniem 20 czerwca 2007 r. weszła w życie zmiana do art. 92 a do ustawy o transporcie drogowym, która jako podstawę do nakładania kar pieniężnych usankcjonowała naruszenie przepisów rozporządzenia 561/2006. Zatem pomiędzy dniem 11 kwietnia 20007 r. a dniem 20 czerwca 2007 r. nie było podstawy do nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia przepisów nieobowiązującego już rozporządzenia 3820/85 ani też przepisów rozporządzenia 561/2006. W przypadku braku odrębnych regulacji, w postępowaniu należy przyjąć przepisy najkorzystniejsze dla strony. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej uchylenie, podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron, oraz z przepisami postępowania administracyjnego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej. Wydanie decyzji administracyjnej z naruszeniem wymogów procesowych powoduje różne skutki, w zależności od rodzaju tych naruszeń. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) określa, w jakich sytuacjach decyzje podlegają uchyleniu. Rozpoznając skargę sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analizując zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładnie ustalenie i rozważenie stanu faktycznego sprawy stosownie do art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona, z wymienieniem m.in. materiału dowodowego, na którym oparto rozstrzygnięcie i podaniem analizy poczynionych przepisów prawa. Uzasadnienie jest bowiem źródłem informacji co do sposobu rozumowania organu i przyjętych przez niego założeń stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Uzasadnienie (faktyczne i prawne) stanowi integralną część decyzji. Ocenie Sądu nie podlega jedynie jej osnowa, ale decyzja jako całość, a więc łącznie z uzasadnieniem (por. wyrok NSA z 15 listopada 2001 r., sygn. akt I SA/Gd 668/98, wyrok NSA z 12 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Kr 856/98). Tym samym uzasadnienie, którego treść nie pozwala na poznanie motywów, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy skutkuje wadliwością uzasadniającą uchylenie decyzji z tego powodu, że nie poddaje się ona kontroli i ocena jej legalności nie jest możliwa (por. wyrok NSA z 28 października 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1651/96, wyrok NSA z 14 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1756/99). W przypadku nakładania przez organ administracji państwowej na określony podmiot kar pieniężnych, które de facto stanowią sankcję o charakterze karnym, zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się, mając na względzie wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, obowiązek organu szczególnie starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a następnie uzasadnienia decyzji tak, aby strona, pomimo niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia, wiążącego się ze znaczną dolegliwością finansową, mogła poznać szczegółowe podstawy nałożenia na nią kary pieniężnej. Ustalając stan faktyczny organ obowiązany jest przestrzegać zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Przepis art. 10 k.p.a. ma charakter zasady postępowania administracyjnego, co wynika choćby z systematyki ustawy. Zobowiązanie organu do umożliwienia stronie wzięcia czynnego udziału w postępowaniu poprzez wypowiedzenie się co do przeprowadzonych dowodów, ma przyczynić się do zgromadzenia materiału dowodowego, na podstawie którego można ustalić w sposób prawidłowy stan faktyczny sprawy, a zatem służy realizacji zasady prawdy obiektywnej. Art. 15 k.p.a. stanowi, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Zgodnie z tą zasadą każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega, w wyniku wniesienia odwołania lub wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (B. Adamiak, Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego, Wrocław 1980). W wyroku z dnia 12 listopada 1992 r. (sygn. akt V SA 721/92, ONSA 1992, Nr 3-4, poz. 95) NSA przyjął: "Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) została zrealizowana, nie wystarczy stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone". Rolą sądu administracyjnego jest kontrola decyzji administracyjnych pod względem zgodności z prawem, a nie samodzielne rozstrzyganie sprawy i wprowadzanie własnych wniosków z materiału dowodowego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie spełnia wyżej wskazanych kryteriów. W toku postępowania przed organem I instancji w ocenie Sądu doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Na uchybienie to zwracał uwagę skarżący w odwołaniu, akcentując, że przesłuchanie kierowcy bez udziału strony uniemożliwiło wykazanie wyposażenia go w pieniądze na hotel. Organ odwoławczy ograniczył się – w odpowiedzi na powyższy zarzut – do uznania, że organ I instancji dopełnił obowiązku czynnego udziału strony w postępowaniu, na co wskazuje fakt, iż strona zapoznała się z aktami sprawy w dniu 2 kwietnia 2007 r. Wobec takich twierdzeń organu zwrócić należy uwagę na czasową sekwencję zdarzeń mających miejsce w rozpoznawanej sprawie. Kontrola, stanowiąca podstawę do wszczęcia postępowania oraz przesłuchanie świadka – kierowcy odbyły się w dniu [...] lutego 2007 r. W tym też dniu sporządzono zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania wobec skarżącego, które zostało doręczone w dniu [...] lutego 2007 r. W zakreślonym w zawiadomieniu terminie tj. [...] lutego 2007 r. skarżący zwrócił się o wydanie kopii przesłuchania kierowcy, podnosząc, że bez analizy dokumentów zebranych w sprawie nie ma możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego oraz przedłużenie terminu do złożenia wyjaśnień o 7 dni od otrzymania kopii akt sprawy. Termin zapoznania się skarżącego z aktami został wyznaczony na dzień 2 kwietnia 2007 r. Strona zapoznała się z aktami, aczkolwiek na podstawie dokumentu potwierdzającego tę czynność nie można precyzyjnie ustalić, kiedy to nastąpiło. Organ wpisał w nim bowiem datę 2 kwietnia 2007 r., natomiast strona w rubryce "Miejsce i data zapoznania się z aktami przez upoważnioną osobę" umieściła datę 3 kwietnia 2007 r. Z tej daty jest też pełnomocnictwo do reprezentowania spółki przed organem. Do wydania decyzji przez organ I instancji doszło dnia [...] kwietnia 2007 r. A zatem w zależności od tego kiedy faktycznie strona zapoznała się z aktami, to albo nastąpiło to już po wydaniu decyzji, albo w dniu jej wydania (co nie wyklucza okoliczności, że nastąpiło to także już po wydaniu decyzji). W żadnym wypadku skarżący nie miał możliwości ustosunkowania się do zebranych w sprawie dowodów. W orzecznictwie NSA ugruntowany jest pogląd, że termin zakreślony stronie do zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym musi być terminem realnym, umożliwiającym nie tylko zapoznanie się z tym materiałem, ale i danie stronie czasu do ustosunkowania się do tegoż materiału (por. up. Wyrok NSA z dnia 10 grudnia 1997 r., sygn. akt I SA/DG 409/96, Biul. Skarb. 1998, Nr 2 s.16). Na podkreślenie zasługuje, że pomimo tego, iż w rozpoznawanej sprawie obowiązek zawiadomienia strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadka, w terminie określony w art. 79 k.p.a., a zarazem prawo strony do wzięcia udziału w przeprowadzaniu dowodu, zadawania pytań świadkowi oraz składania wyjaśnień w trakcie tych czynności, na mocy przepisu art. 73 ust. 1 pkt 4 t. d. zostały wyłączone, to w żaden sposób nie zostało ograniczone zastosowanie art. 81 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy również nie umożliwił stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji, przez co nie wywiązał się z obowiązku wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a. Nie odniósł się też do twierdzeń skarżącego zawartych w odwołaniu, na co wskazywano powyżej, a odnoszących się do niemożności wykazania, bez udziału w przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania kierowcy, że został on wyposażony w pieniądze na hotel. Uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem zgodnie ze stanem prawnym, obowiązującym w dacie wydania decyzji przez organ odwoławczy, przedsiębiorca mógł uniknąć odpowiedzialności administracyjnej po wykazaniu, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć (art.93 ust. 7 t. d. dodany do ustawy o transporcie drogowym z dniem 20 czerwca 2007 r. przez ustawę z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy o czasie pracy kierowców oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz.661)). Takie okoliczności w rozpoznawanej sprawie przez skarżącego były podnoszone, lecz organ odwoławczy nie dokonał żadnych ustaleń w tym zakresie i nie rozważył możliwości zastosowania powyższego przepisu, który przy nowelizacji ustawy nie był objęty przepisami przejściowymi, nie podając jednocześnie dlaczego tego nie czyni. Innymi słowy, organ odwoławczy z naruszeniem zasady bezpośredniego stosowania obowiązujących w dacie wydania decyzji przepisów, nie dokonał analizy wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w kontekście oceny ewentualnego wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy, naruszając tym przepisy art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. W nawiązaniu do omówionego naruszenia w ocenie Sądu – należy zwrócić również uwagę, że wydając zaskarżoną decyzję, organ jako jej podstawę prawną wskazał przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11 kwietnia 2006 r.). Jednocześnie podał, że w chwili kontroli drogowej oraz orzekania przez organ I instancji obowiązywało i było stosowane w sprawie rozporządzenie Rady (EWG) 3820/85. Ostatecznie GITD nie wskazał, do czego był zobowiązany, które przepisy są korzystniejsze dla skarżącego i w jakim zakresie, a tylko przy takim stwierdzeniu możliwe było odstąpienie od zasady, że organ odwoławczy musi uwzględnić stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozpatrywania odwołania. Oznacza to, że jeżeli przepisy prawa materialnego ulegają zmianie w czasie między wydaniem decyzji w I instancji, a rozpoznaniem odwołania, organ odwoławczy – zachowując tożsamość sprawy – obowiązany jest uwzględnić nowy stan prawny, chyba, że z nowych przepisów wynika coś innego. W takiej sytuacji niezbędny jest przepis przejściowy, który stanowi, że do spraw będących w toku mają być w dalszym ciągu stosowane przepisy dotychczasowe (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 2003 r., sygn. akt II SA 2057/01, Lex Nr 121774). W rozpoznawanej sprawie treść uzasadnienia decyzji nie pozwala na stwierdzenie, przepisy którego rozporządzenia organ faktycznie zastosował. Przywoływane są bowiem przepisy obu ww. aktów prawnych, natomiast brak jest ich porównania we wskazanym wcześniej zakresie. Nie wiadomo również jak zostało wyliczone skrócenie dziennego czasu odpoczynku. Wskazanie, że nastąpiło to 4 razy do jednej godziny oraz 34 razy o czas za każdą rozpoczętą godzinę, nie pozwala na poznanie sposobu rozumowania organu w tym zakresie, a tym samym na jego kontrolę. Kara za tak określone naruszenie wynosi 7.200 złotych, a zatem, zważywszy chociażby na jej wysokość, można wymagać od organu, że przedstawi precyzyjnie jej wyliczenie. Mając wskazane wcześniej względy na uwadze Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie zostały wyczerpująco zbadane wszystkie okoliczności faktyczne, w sytuacji gdy prawidłowe i pełne ustalenie stanu faktycznego sprawy istniejącego w dacie wydanie decyzji jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litc. p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji orzeczenia. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane w oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a., a o kosztach Sąd orzekł na zasadzie art. 200 p.p.s.a.