VI SA/Wa 691/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant Referent Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2018 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek oddala skargę K. C. (dalej też jako "skarżący", "wnioskodawca") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 2017 r.w sprawie nr Sp. [...], oddalającą sprzeciw wnioskodawcy wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego z [...] grudnia 2015 r. o unieważnienie patentu na wynalazek pt. "[...]" o numerze [...] udzielonego na rzecz Z. M. i R. N. (dalej jako "uprawnieni", "uczestnicy postępowania"). Jako podstawę prawną wskazał art. art. 24, art. 25 i art. 26 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U, z 2003 r. Nr 119 poz. 1117 ze zm.) - dalej jako "p.w.p." w związku z art. 246 ust.1 i art. 247 ust.2 p.w.p. (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 776) oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. Do wydania powyższego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Do Urzędu Patentowego RP wpłynął [...] stycznia 2017 r. sprzeciw wnioskodawcy wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego RP z [...] grudnia 2015 r., opublikowanej w dniu [...] października 2016 r. w [...] o udzieleniu patentu nr [...] na wynalazek pt.: "[...]" udzielonego na rzecz uczestników postępowania z pierwszeństwem od [...] maja 2013 r. Wobec uznania sprzeciwu przez uprawnionych za bezzasadny sprawa unieważnienia przedmiotowego patentu została przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym. Za podstawę żądania wnoszący sprzeciw podał art. 24 i art. 26 p.w.p. podnosząc, że udzielenie spornego patentu nastąpiło z naruszeniem ww. przepisów ustawy p.w.p., gdyż przedmiotowy wynalazek nie posiadał poziomu wynalazczego w dniu zgłoszenia do ochrony cechy. Według wnioskodawcy o braku poziomu wynalazczego świadczą: opis patentowy [...], ogłoszony [...].06.2007 r. oraz opis patentowy [...] ogłoszony [...].05.2008 r. Przy piśmie z dnia [...].08.2017 r. wnoszący sprzeciw przedłożył dodatkowo: - protokół notarialny z [...].11.2017 r. otwarcia stron internetowych dotyczących gruntowego wymiennika ciepła [...] produkcji uprawnionych oraz jego realizacji, - Rekomendację Techniczną [...] z [...].08.2017 r. Wnoszący sprzeciw podniósł, że w spornym wynalazku zastosowano znane połówki rur, aby pełniły znaną funkcję kanałów powietrznych, w których powietrze ma bezpośredni kontakt z gruntem, układając je obok siebie na podkładkach, tak że razem tworzą rozwiązanie funkcjonalnie odpowiadające falistej płycie nośnej ograniczającej od góry główny kanał cyrkulacyjny wymiennika i rozwiązanie to należy uznać za oczywiste w świetle patentu [...]. Przy piśmie z [...].08.2017 r. wniósł o dopuszczenie dowodu z przesłuchania świadków: Z. B. i J. J., nie podając okoliczności, na które osoby te miałyby zeznawać. Uprawnieni wnieśli o oddalenie sprzeciwu. Podnieśli, że przeciwstawione opisy patentowe nie ujawniają istoty spornego rozwiązania, którą stanowią kanały powietrzne wymiany ciepła w postaci połówek rur. Przedstawili obszerną argumentację dotyczącą zalet spornego rozwiązania. Podnieśli także, że wciąż swoje rozwiązania modyfikują. Na poparcie swoich twierdzeń uprawnieni przedłożyli następujące materiały dowodowe: - analizę porównawczą gruntowych wymienników ciepła produkcji obu stron z [...] .08.2017 r.; - artykuł "Bezprzeponowe powietrzne gruntowe wymienniki ciepła" ze strony internetowej "[...]" z maja 2017 r.; - pismo dotyczące przyznania dla wymiennika [...] złotego medalu [...] 2017 r.; - protokół [...] z badań wytrzymałości rur z [...].02.2015 r.; - opinię techniczną dotyczącą dopuszczenia do obrotu wymienników [...] z [...].01.2016 r.; - pismo [...] dotyczące zlecenia badań pismem uprawnionych z dnia [...].02.2015 r.; - niedatowany arkusz z ulotki [...] dotyczącej układania wymiennika płytowego; - materiały dotyczące realizacji wymienników przez uprawnionego w latach 2012 -2016; - niedatowane 2 arkusze rysunków ilustrujących przepływ powietrza w wymienniku płytowym. Kolegium Orzekające Urzędu Patentowego RP decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. oddaliło wniosek o unieważnienie spornego patentu. Stwierdziło, że korzystało z wypracowanej przez orzecznictwo polskie i europejskie zasady możliwie szerokiej interpretacji treści zastrzeżeń w świetle całego opisu patentowego przy ocenie nowości i poziomu wynalazczego uznając, że nie ma powodu do wykorzystania opisu dla interpretacji zastrzeżeń w sposób zawężający, gdyż nie występuje w nich kwestia pojęć, które wymagają interpretacji (patrz T 607/93 str.71, Orzecznictwo Komisji Odwoławczych Europejskiego Urzędu Patentowego Cz. I Zdolność patentowa, wyd. U, PIRP materiały i studia 12, Warszawa 2004 (3).) Zakres ochrony przedmiotowego patentu określono w zastrzeżeniu patentowym niezależnym w sposób następujący: "1. Układ gruntowego powietrznego wymiennika ciepła, zawierający kanały powietrzne, w których następuje wymiana cieplna transportowanego powietrza z gruntem, znamienny tym, że na podłożu (1), korzystnie utwardzonym, wykonanym z naturalnego żwirowego lub łamanego kruszywa, o granulacji kruszywa od 0 do 31,5 mm, lub wykonanym z mieszaniny, na którą składa się piasek, korzystnie płukany oraz naturalne żwirowe lub łamane kruszywo, korzystnie płukane, o granulacji kruszywa od 10 do 20 mm, w proporcjach korzystnie 3-1, ułożone są podkładki (5) wykonane z tworzywa, korzystnie polietylenu lub polipropylenu, a na podkładkach (5) ułożone są kanały powietrzne w postaci połówek rur (2), korzystnie o półokrągłym przekroju poprzecznym, wykonane poprzez cięcie wzdłuż osi podłużnej rur litych albo korugowanych albo spiralnie zwijanych, korzystnie polietylenowych lub polipropylenowych, przy czym połówki rur (2) są szczelnie wsunięte z jednej strony do otworów (6) wyciętych w kolektorze zbierającym (3), a z drugiej strony do otworów (6) wyciętych w kolektorze rozdzielającym (4), ponadto kolektor zbierający (3) z jednej strony zakończony jest zaślepką (10), a z drugiej strony posiada króciec (11) łączący go z rurą (8) połączoną z drugiej strony z urządzeniem (19) transportującym powietrze do docelowego miejsca odbioru, natomiast kolektor rozdzielający (4) z jednej strony zakończony jest zaślepką (10) a z drugiej strony posiada króciec (11) łączący go z rurą (7) połączoną z drugiej strony z czerpnią powietrza (18), dodatkowo na wymienniku cieplnym składającym się z kolektorów (3) i (4) oraz odpowiednio ułożonych połówek rur (2) naniesiona jest warstwa gruntu rodzimego (16), korzystnie odpowiednio zagęszczona, o grubości niezbędnej do wyrównania terenu w przypadku montażu na terenie otwartym lub do wyrównania przestrzeni pod wylewkami w przypadku montażu w obrysie fundamentów." Kolegium przedstawiło ilustrację przykładu wykonania spornego wynalazku wskazując na art. 63 ust.2 p.w.p. stanowiący, że opis wynalazku i rysunki mogą służyć do interpretacji zastrzeżeń. Przy pominięciu cech korzystnych uznało, że zastrzeżenie niezależne spornego patentu należy interpretować następująco: "Układ gruntowego powietrznego wymiennika ciepła, zawierający kanały powietrzne, w których następuje wymiana cieplna transportowanego powietrza z gruntem, znamienny tym, że na podłożu (1), wykonanym z naturalnego żwirowego lub łamanego kruszywa, o granulacji kruszywa od 0 do 31,5 mm, lub wykonanym z mieszaniny, na którą składa się piasek, oraz naturalne żwirowe lub łamane kruszywo, o granulacji kruszywa od 10 do 20 mm, ułożone są podkładki (5) wykonane z tworzywa, a na podkładkach (5) ułożone są kanały powietrzne wymiany ciepła w postaci zespołu równoległych połówek rur (2), wykonane poprzez cięcie wzdłuż osi podłużnej rur litych albo korugowanych albo spiralnie zwijanych, przy czym połówki rur (2) są szczelnie wsunięte z jednej strony do otworów (6) wyciętych w kolektorze zbierającym (3), a z drugiej strony do otworów (6) wyciętych w kolektorze rozdzielającym (4), ponadto kolektor zbierający (3) z jednej strony zakończony jest zaślepką (10), a z drugiej strony posiada króciec (11) łączący go z rurą (8) połączoną z drugiej strony z urządzeniem (19) transportującym powietrze do docelowego miejsca odbioru, natomiast kolektor rozdzielający (4) z jednej strony zakończony jest zaślepką (10) a z drugiej strony posiada króciec (11) łączący go z rurą (7) połączoną z drugiej strony z czerpnią powietrza (18), dodatkowo na wymienniku cieplnym składającym się z kolektorów (3) i (4) oraz odpowiednio ułożonych połówek rur (2) naniesiona jest warstwa gruntu rodzimego (16), o grubości niezbędnej do wyrównania terenu w przypadku montażu na terenie otwartym lub do wyrównania przestrzeni pod wylewkami w przypadku montażu w obrysie fundamentów." Kolegium stwierdziło, że przedłożone przez wnioskodawcę materiały dowodowe nie dowodzą braku poziomu wynalazczego spornego wynalazku. Materiały obejmujące opis patentowe [...] oraz [...], nie ujawniają cech zastrzeganych w zastrzeżeniu niezależnym spornego patentu jako: "(na podłożu) o granulacji kruszywa od 0 do 31,5 mm, lub wykonanym z mieszaniny, na którą składa się piasek, oraz naturalne żwirowe lub łamane kruszywo, o granulacji kruszywa od 10 do 20 mm, ułożone są podkładki wykonane z tworzywa, a na podkładkach ułożone są kanały powietrzne wymiany ciepła w postaci zespołu równoległych połówek rur, wykonane poprzez cięcie wzdłuż osi podłużnej rur litych albo korugowanych albo spiralnie zwijanych, przy czym połówki rur są szczelnie wsunięte z jednej strony do otworów wyciętych w kolektorze zbierającym, a z drugiej strony do otworów wyciętych w kolektorze rozdzielającym, ponadto kolektor zbierający z jednej strony zakończony jest zaślepką,... natomiast kolektor rozdzielający z jednej strony zakończony jest zaślepką", nie wskazują także jak przeciętny fachowiec mógłby dość do rozwiązania o takich cechach bez wkładu myśli twórczej. Kolegium wskazało, że w szczególności opis patentowy [...] dotyczy rozwiązania opisanego jego zastrzeżeniem niezależnym jako: "Gruntowy wymiennik ciepła, posadowiony na warstwie gruntu rodzimego i przykryty warstwą izolacyjną, wykorzystujący energię cieplną gruntu, zawierający czerpnię powietrza zewnętrznego połączoną z osadzonymi w wymienniku przewodami rurowymi i kanałami W powietrznymi prowadzącymi powietrze przez wymiennik, jak również z kanałem wywiewu, znamienny tym, że pozioma lub lekko nachylona warstwa gruntu rodzimego (1) pod wymiennikiem jest warstwą o dobrej przewodności cieplnej i jest przykryta siatką konstrukcyjną (8) osadzoną na siatce stabilizującej (7), nad którymi znajduje się warstwa przepuszczająca powietrze zawierająca kanał cyrkulacyjny (9), ograniczony od góry nośną płytą [10), wspartą na siatce (8) za pomocą elementów dystansowych (11)." Przedstawiło także ilustrację wykonania tego rozwiązania. Oceniło, że główna różnica między rozwiązaniem spornym i rozwiązaniem przeciwstawionym polega na zastosowaniu układu kanałów powietrznych wymiany ciepła w postaci zespołu równoległych połówek rur wspartych na ciągłych podkładkach, przy czym te połówki rur są szczelnie wsunięte z jednej strony do otworów wyciętych w kolektorze zbierającym, a z drugiej strony do otworów wyciętych w kolektorze rozdzielającym, zamiast jednego kanału cyrkulacyjnego, ograniczonego od góry nośną płytą, wspartą na siatce za pomocą punktowych elementów dystansowych. Wbrew twierdzeniu wnoszącego sprzeciw, rozwiązanie sporne rozwiązanie funkcjonalnie nie odpowiada więc falistej płycie nośnej ograniczającej od góry główny kanał cyrkulacyjny wymiennika i rozwiązania tego nie można uznać za oczywiste w świetle patentu [...]. Oceniło, że opis patentowy [...] dotyczy jedynie konstrukcji kolektora powietrza procesowego (zwanego w rozwiązaniu spornym kolektorem zbierającym), a więc nie dotyczy żadnej z cech znamiennych spornego rozwiązania i nie jest przydatny dla oceny zdolności patentowej spornego wynalazku. Przedstawiło także ilustrację wykonania tego rozwiązania. Kolegium Orzekające nie rozpatrywało szczegółowo materiałów, które wnoszący sprzeciw przedłożył przy piśmie z [...].08.2017 r.: protokołu notarialnego z [...].11.2017 r. z otwarcia stron internetowych dotyczących gruntowego wymiennika ciepła [...] produkcji uprawnionych oraz jego realizacji oraz rekomendacji Technicznej [...] nr [...] z [...].08.2017 r. Powołało się na 6 miesięczny termin, określony w art. 246 ust.1 p.w.p., na złożenie sprzeciwu wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu patentu od daty opublikowania w Wiadomościach Urzędu Patentowego informacji o jego udzieleniu. Wskazało, że w niniejszej sprawie termin ten upłynął [...] kwietnia 2017r. wobec opublikowania [...] października 1016 r. informacji o udzieleniu spornego patentu w Wiadomościach Urzędu Patentowego. Oceniło, że materiały nadesłane po tym terminie, przy piśmie z [...].08.2017 r,, są nieskuteczne, co jest zgodne z utrwalonym orzecznictwem (np. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2015 r. II GSK 1983/13). Z uwagi na fakt, że sprzeciw ma charakter skargi actio popularis, do wymogów formalnych należy wskazanie w nim podstawy faktycznej i prawnej, na jakiej jest oparty. Powołując się na zasadę 17 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U.UE.L.1995.303.1), NSA przyjął, że w świetle art. 246 ust. 1 p.w.p. po upływie 6 miesięcznego terminu nie jest już dopuszczalne rozszerzenie zakresu sprzeciwu, tak pod względem podstaw prawnych, jak i podstaw faktycznych. Ponadto, materiały te jako pochodzące z 2017 r. nie mogłyby świadczyć o braku zdolności patentowej spornego rozwiązania sprzed daty jego pierwszeństwa, tj. sprzed dnia [...] maja 2013 r. Podobnie oceniło, że materiały nadesłane przez uprawnionego nie dotyczyły oceny zdolności patentowej spornego rozwiązania. Rozstrzygając wniosek o zwrot kosztów postępowania uwzględniło wniosek uprawnionego na podstawie art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust.1 p.w.p. Uwzględniając, że korzystał z usług rzecznika patentowego. Przy ustaleniu wysokości tych kosztów odwołało się do § 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 kwietnia 2017 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz.U. z 5 maja 2017 r., poz. 881), według którego stawka minimalna w sprawach dotyczących unieważnienia prawa ochronnego lub prawa z rejestracji wynosi 1600 zł. W skardze złożonej do tut. Sądu, skarżący zarzucił naruszenie: I. prawa materialnego, poprzez naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 1 p.w.p. w zawiązku z art. 24 i 26 p.w.p., polegające na bezzasadnym przyjęciu, że skarżący nie wykazał, że nie został spełniony ustawowy warunek wymagany do uzyskania patentu - to jest nieoczywistość rozwiązania, w odniesieniu do patentu [...]; II. naruszenie art. 80 k.p.a. z związku z art. 256 ust. 1 p.w.p., mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niezgodną z zasadą swobodnej oceny dowodów oceną zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego, która doprowadziła do wydania skarżonego rozstrzygnięcia; III. naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. związku z art. 256 ust. 1 p.w.p., mające wpływ na wynik sprawy poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego; IV. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. związku z art. 256 ust. 1 p.w.p., mające wpływ na wynik sprawy poprzez nieprawidłowe wskazanie motywów rozstrzygnięcia Wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do UPRP celem ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi zarzucił m.in., że przy merytorycznej ocenie poziomu wynalazczego (nieoczywistości rozwiązania) konieczne jest uwzględnienie w zasadzie całego stanu techniki. Odwołując się do doktryny i orzecznictwa wskazał, jakie sposoby powinno się przyjmować w praktyce do badania rozwiązań przez organ., aby w maksymalnym stopniu ocenę poziomu wynalazczego zobiektywizować Wskazał, że przedmiotowej sprawie skarżący przeciwstawił dwa dokumenty wynikające ze stanu techniki, przedstawiając: opis patentowy [...]- opis patentowy [...]. Stosując wyżej powołaną w doktrynie i orzecznictwie metodologię, zalecaną dla badania poziomu wynalazczego wykazał, że najbliższym stanem techniki (pierwszy etap dokonywania oceny poziomu wynalazczego) dla rozwiązania według patentu [...] jest opis patentowy [...]. Z kolei porównanie cech układu według zastarzenia 1 patentu [...] z cechami wymiennika według patentu [...] (czyli najbliższego stanu techniki) pokazuje, że zasadnicza różnica pomiędzy przeciwstawianymi sobie rozwiązaniami polega na tym, że zamiast płyty ograniczającej od góry kanał powietrzny, w którym w wymienniku [...] następuje wymiana ciepła z gruntem, zastosowano kanały powietrzne w postaci połówek rur, w których także następuje wymiana ciepła z gruntem. Wg skarżącego cel wynalazku nie może być osiągnięty za pomocą wynalazku zdefiniowanego w zastrzeżeniu 1 patentu [...], gdyż zastrzeżenie to poza typowymi cechami, jakie posiadają gruntowe bezprzeponowe wymienniki ciepła (w szczególności wymiennik według [...]), nie zawiera żadnych cech związanych z ochroną antybakteryjną. Jak wynika z porównania cech wymiennika według patentu [...] z cechami wymiennika według patentu [...], wymienniki te działają na tej samej zasadzie i obydwa mają konstrukcję, w której zapewniono bezpośredni kontakt z gruntem całej objętości przepływającego powietrza. Jest to zaleta i korzyść ujawniona już w opisie [...], dzięki której uzyskano znaczne oszczędności kosztów ogrzewania (opis [...], str. 2, par. ostatni). Zdaniem Skarżącego zastąpienie płyty połówkami rur nie służy ochronie antybakteryjnej (wskazanej w [...] jako cel wynalazku), a tym bardziej nie wpływa na jakość wymiany ciepła z gruntem. Wg skarżącego, na str. 5 sprzeciwu wykazał również, że z porównania cech obu wymienników, a także z całego opisu patentowego [...], trudno jest wywnioskować jaki problem miałby faktycznie rozwiązywać wynalazek według zastrzeżenia 1 tego patentu [...] w świetle informacji zawartych w opisie patentowym [...]. Skarżący podniósł, że przeanalizował w sprzeciwie wszystkie cechy wymiennika chronionego patentem [...], zawarte zarówno w zastrzeżeniu niezależnym 1, jak i w zastrzeżeniach zależnych 2-12 tego patentu i jedyna istotna cecha odróżniająca wymiennik według zastrzeżenia 1 patentu [...] od wymiennika według patentu [...], to cecha nr 3 (str. 3 sprzeciwu), czyli: "kanały powietrzne mają postać połówek rur posadowionych na podłożu i podpartych na podkładkach". Jak wskazał Skarżący w sprzeciwie na str. 7, kanały powietrzne w postaci połówek rur posadowionych na podłożu zostały ujawnione zarówno w patencie [...], jak i w patencie [...]. Jak wskazał Skarżący na str. 9 sprzeciwu, zastąpienie kanału powietrznego przykrytego płytą (zastosowanego w wymienniku według [...]) zestawieniem kilku kanałów powietrznych, znanych z [...] i [...] tak, że tworzą one zespół pełniący identyczną funkcję 1 działający identycznie, jak kanał powietrzny przykryty płytą, było oczywiste dla specjalisty. Zastąpienie cech nie służyło żadnemu celowi wskazanemu w opisie [...] i nie rozwiązywało żadnego problemu technicznego, w szczególności wynikającego z opisu [...]. Skarżący wykazał na str. 8 sprzeciwu, że znane było przed datą zgłoszenia spornego wynalazku zastosowanie w gruntowym powietrznym wymienniku ciepła kanałów powietrznych z połówek rur posadowionych na podłożu. Następnie wskazał elementy spornego rozwiązania w odniesieniu do stanu techniki wskazując, które z nich nie osiągają poziomu wynalazczego (str. 8-10 sprzeciwu), czym udowodnił niespełnienie przesłanki posiadania poziomu wynalazczego przez sporny wynalazek. Podniósł mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa procesowego poprzez naruszenie art. 80 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p., bowiem UPRP pominął całkowicie fakt, że cechy zastrzegane w zastrzeżeniu 1 spornego patentu, które nie zostały ujawnione w [...] i [...], są cechami ogólnie znanymi z ogólnej wiedzy technicznej i nie przyczyniają się w żaden sposób do rozwiązania jakiegokolwiek problemu technicznego. Powyższe wg skarżącego, pozostaje w sprzeczności z metodologią dokonywania oceny istnienia poziomu wynalazczego, a UPRP nie uzasadnił, dlaczego zastosował odmienną metodologię. Tymczasem metodologia UPRP w zakresie przeprowadzonej analizy ograniczyła się jedynie do zastrzeżeń patentowych patentów [...] i [...], pomijając opis i rysunki. UPRP pominął całkowicie fakt, że cechy zastrzegane w zastrzeżeniu 1 spornego patentu, które nie zostały ujawnione w [...] i [...], są cechami ogólnie znanymi z ogólnej wiedzy technicznej i nie przyczyniają się w żaden sposób do rozwiązania jakiegokolwiek problemu technicznego, czy też uzyskania jakiegokolwiek nieoczekiwanego efektu technicznego. Skarżący uważa, że w obu tych materiałach ujawniono wprost (w opisie i na rysunkach - pominiętych w motywach rozstrzygnięcia Organu) kanały powietrzne, które zostały zastosowane w wymienniku według spornego patentu do prowadzenia powietrza przez wymiennik (ten sam kształt, materiał, sposób posadowienia i ta sama funkcja). .Naruszenie art, 7 i 77 Kpa związku z art. 256 ust. 1 ustawy p.w.p., mające wpływ na wynik sprawy poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego upatrywał w tym, że organ dokonując analizy porównawczej, jak i ceny spornego rozwiązania w relacji: - do pierwszego z przeciwstawianych spornemu patentowi dokumentów, tj. opisu patentowemu [...], koncentrując się jedynie na zastrzeżeniu niezależnym tego patentu (str. 8 uzasadnienia), a pominął całkowicie zawartość opisu patentowego, w szczególności " Zewnętrzne powietrze pobierane jest przez na przykład metalową czerpnię 21 wyposażoną we włókninowy filtr powietrza minimum klasy EU3. Następnie powietrze dostaje się do kanału 15 o kształcie półkola, stanowiącym sklepienie dla przepływającego powietrza. Od dołu powietrze ma bezpośredni kontakt z warstwą żwiru 4 lub kamienia 5, pokrytą piaskiem 6. W kanale 9 zachodzi zasadnicza wymiana ciepła pomiędzy przepływającym powietrzem, a żwirem 4 i/lub kamieniem 5, które są pokryte piaskiem 6. Następnie, powietrze jest odprowadzane do kanału zbierającego 17 i dalej do instalacji wentylacji budynku" (str. 3 opisu patentowego [...]), w którym to fragmencie znajdują się kluczowe dla sprawy elementy wskazujące na znany i wykorzystywany sposób transportowania powietrzna w półkolistych kanałach, w których transportowane powietrze ma bezpośredni kontakt z gruntem. Jedynym elementem różniącym oba rozwiązania był ten, że w spornym patencie zastosowano zespół półkolistych kanałów połączonych ze sobą, które to rozwiązanie jest oczywiste, zważywszy, że dzięki niemu nie osiągnięto żadnej dodatkowo korzystnej cechy, a tym samym nie rozwiązano problemu technicznego. - do drugiego z przeciwstawianych spornemu patentowi dokumentów, tj. [...] argumentując, że nie dotyczy on żadnej z cech znamiennych spornego patentu, ocena taka jest niezgodna z metodologią dokonywania oceny osiągnięcia przez wynalazek poziomu wynalazczego, i świadczy o braku dokładnego i rzetelnego zbadania sprawy. Zarzut mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. związku z art. 256 ust. 1 ustawy p.w.p., poprzez nieprawidłowe wskazanie motywów rozstrzygnięcia upatrywał w szczególności z braku: 1) wskazania co do motywów zastosowania odmiennej od zalecanej metodologii; 2) odniesienia się do faktu wskazanego w sprzeciwie, że cechy zastrzegane w zastrzeżeniu 1 spornego patentu, które nie zostały ujawnione w [...] i [...], są cechami ogólnie znanymi z ogólnej wiedzy technicznej i nie przyczyniają się, do rozwiązania jakiegokolwiek problemu technicznego, czy też uzyskania jakiegokolwiek nieoczekiwanego efektu technicznego; 3) odniesienia się do analizy problemu technicznego, który wynalazek chroniony patentem miałby rozwiązywać. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Podkreślenia wymaga również, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 246 ust.2 p.w.p. podstawę sprzeciwu stanowią okoliczności, które uzasadniają unieważnienie patentu. W myśl art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p., sprawy o unieważnienie patentu na skutek złożonego sprzeciwu uznanego za bezzasadny rozpatruje Urząd Patentowy RP w trybie postępowania spornego, przy czym Urząd Patentowy rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę (art. 255 ust.4 p.w.p.). Innymi słowy, postępowanie o unieważnienie patentu cechuje się kontradyktoryjnością stron, a na wnioskodawcy spoczywał ciężar wykazania, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu. I jak słusznie uznało Kolegium Orzekające, art. 246 ust.1 p.w.p. daje prawo do złożenia umotywowanego sprzeciwu wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu patentu, ale w ciągu 6 miesięcy od daty opublikowania w Wiadomościach Urzędu Patentowego informacji o jego udzieleniu. Na gruncie niniejszej sprawy termin 6 miesięcy od daty 31 października 1016 r. opublikowania w Wiadomościach Urzędu Patentowego informacji o udzieleniu spornego patentu upłynął [...] kwietnia 2017 r. Oznaczało to, że materiały nadesłane przez wnioskodawcę przy piśmie z [...].08.2017 r. nie mogły być uwzględnione. NSA w utrwalonym stanowisku (wyrok z dnia 15 stycznia 2015 r. II GSK 1983/13) powołując się na zasadę 17 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U.UE.L.1995.303.1) przyjął, że w świetle art. 246 ust. 1 p.w.p. po upływie 6 miesięcznego terminu nie jest już dopuszczalne rozszerzenie zakresu sprzeciwu, tak pod względem podstaw prawnych, jak i podstaw faktycznych. Co więcej, Urząd Patentowy w toku postępowania w przedmiocie unieważnienia patentu - wbrew twierdzeniom autora skargi - nie bada raz jeszcze spełnienia wszystkich przesłanek zdolności patentowej, zatem nie powiela postępowania zgłoszeniowego o udzielenie ochrony, lecz w istocie rozpoznaje zarzuty dotyczące konkretnych aspektów wadliwości patentu podniesione przez wnioskodawcę (por. A. Michalak, w: Prawo własności przemysłowej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 250; zob. także wyroki NSA: z 20 marca 2013 r., II GSK 2259/11; z 10 sierpnia 2010 r., II GSK 746/09, czy z 20 września 2017 r., II GSK 3395/15 - publ.CBOSA). Z uwagi na kontradyktoryjność postępowania spornego o unieważnienie prawa należącego do dóbr własności przemysłowej - to na stronach tego postępowania, a przede wszystkim na wnioskodawcy spoczywa ciężar udowodnienia okoliczności, z których każda z nich wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Natomiast rolą organu, tj. Urzędu Patentowego RP jest ustalenie stanu faktycznego na podstawie dowodów przedstawionych przez strony, w szczególności zaś dowodów przedłożonych przez wnioskodawcę (por. wyrok NSA z 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 2077/11). Urząd Patentowy RP w postępowaniu spornym powinien przede wszystkim wyczerpująco rozpatrzeć i ocenić materiał dowodowy przedstawiony przez autora sprzeciwu, który domagając się unieważnienia prawa, wskazuje środki dowodowe i zobowiązany jest do wykazania zasadności zgłoszonych podstaw unieważnienia (por. wyrok NSA z 16 października 2013 r., sygn. akt II GSK 937/12). Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że definicja wynalazku zawarta w art. 24 p.w.p. stanowi, że patenty są udzielane na wynalazki, które są nowe, posiadają poziom wynalazczy i nadają się do przemysłowego stosowania, bez względu na dziedzinę techniki. Wnioskodawca we wniosku o unieważnienie patentu na sporny wynalazek zarzucił oczywistość przedmiotowego patentu (brak poziomu wynalazczego). Należy podkreślić, że zgodnie z art. 26 ust. 1 p.w.p. wynalazek uważa się za posiadający poziom wynalazczy, jeżeli nie wynika on dla znawcy, w sposób oczywisty, ze stanu techniki. Rozstrzygnięcie jednak następuje w granicach wniosku – w ramach związania podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę (art. 255 ust.4 p.w.p.). Oznacza to, że przy merytorycznej ocenie zarzutu sprzeciwiającego się prawu z patentu wobec braku poziomu wynalazczego (oczywistości) rozwiązania, konieczne jest uwzględnienie stanu techniki w ramach dowodów przeciwstawionych w sprzeciwie. Rozwiązanie uważa się za oczywiste, tj. nie posiadające poziomu wynalazczego, gdy w świetle stanu techniki ujawnionego w jednym lub łącznie w kilku rozwiązaniach wynika ono w sposób oczywisty dla znawcy posiadającego przeciętną wiedzę z danej dziedziny. Nieoczywistość wynalazku ma zatem miejsce wówczas, gdy rozwiązanie jest pewnym zaskoczeniem dla znawcy – jeżeli zasadniczo różni się od rozwiązań przeciwstawionych pod względem osiąganych efektów i zastosowanych środków. Uzależnienie przyznania ochrony patentowej od nieoczywistości zgłoszonego rozwiązania wynika z dążenia do unikania ochrony rozwiązań wprawdzie nowych, ale oczywistych. Co więcej, twórczość wynalazcza polega na przezwyciężeniu trudności technicznej, która bez tego nie zostałaby pokonana. O braku poziomu wynalazczego można mówić wówczas, gdy dane rozwiązanie dla znawcy wynika bezpośrednio ze znanego stanu techniki (przykładowo wskazuje się na zastąpienie jednego ze sposobów powszechnie używanych produkcji, innym, wprawdzie dotychczas w tej dziedzinie produkcji nie używanym, ale którego użycie nie stanowi zaskoczenia (M. du Vall, Prawo, s. 197). Rozwiązanie jest oczywiste, gdy dojście do zgłaszanego rezultatu nie wymaga wysiłku twórczego, a jedynie dostępnej wiedzy i standardowych umiejętności. Wynalazek oczywisty to taki, który nie wykracza "poza normalne procesy technologii, ale jedynie kontynuują to, co jest znane i logiczne w dotychczasowym stanie techniki, tzn. dotyczą tego, co wymaga umiejętności i zdolności oczekiwanej od specjalisty" (M. du Vall, Prawo własności przemysłowej s.198). Jeżeli rozwiązanie jest w zasięgu znawcy danej dziedziny – to brak jest nieoczywistości. Rozwiązanie jest patentowalnym wynalazkiem, o ile w obszarze technicznym jest przynajmniej jeden nowy nieoczywisty element. Dla spełnienia przesłanki nieoczywistości, czyli poziomu wynalazczego, konieczna jest, występująca w dniu zgłoszenia wynalazku do UP, różnica pomiędzy zgłoszonym rozwiązaniem, a stanem techniki. Różnica tego rodzaju, że przeciętny znawca, specjalista z danej dziedziny techniki, nie byłby w stanie pokonać jej w zawodowy i rutynowy sposób. Badanie zatem, czy zgłoszone rozwiązanie wykazuje poziom wynalazczy, wymaga wnioskowania w jakim stopniu, w jakim rozwiązanie to wynika ze znanego stanu techniki. Zaznaczyć należy, że pod pojęciem znawcy należy rozumieć fachowca z danej dziedziny, specjalistę, osobę zajmująca się w sposób profesjonalny daną dziedziną techniki. Według praktyki orzeczniczej wystarczające jest przyjęcie wzorca specjalisty, który zawodowo zajmuje się danymi zagadnieniami. Znawca ma dostęp do stanu techniki i dokonuje oceny na podstawie stanu techniki, analizuje inne znane rozwiązania i bada, czy zgłoszone rozwiązanie wynika z rozwiązań już znanych. Brak nieoczywistości występuje m.in. wówczas, gdy znane już rozwiązanie techniczne zostaje zmodyfikowane w sposób oczywisty, możliwy do skojarzenia dla znawcy. Odnosząc się do zarzutów procesowych, w ocenie Sądu orzekającego w rozpoznawanej sprawie, organ prawidłowo ocenił materiał dowodowy przedstawiony przez wnioskodawcę w sprzeciwie domagającym się unieważnienia spornego patentu przed UP. Autor skargi nie wykazał, by wskazane naruszenia w istotny sposób wpłynęły na ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i doprowadziły organ do nieuprawnionych, czy też błędnych wniosków. Podniesione w tym zakresie zarzuty sprowadzają się do nieprawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego i ustalenia stanu faktycznego sprawy, jego oceny, oraz wadliwego uzasadnienia. Tymczasem fakt, że w ramach swobodnej oceny twierdzeń i dowodów stron postępowania (art. 80 k.p.a.) organ nie podzielił stanowiska skarżącego, nie może świadczyć o zarzucanej przez stronę dowolności oceny zgromadzonych w sprawie dowodów. Organ uwzględnił całość okoliczności stanu faktycznego sprawy, jak i oparł się na materiale prawidłowo dostarczonym przez wnioskodawcę i uprawnionego, dokonując jego wszechstronnej oceny (art. 77 § 1 k.p.a). Ponadto należy uznać, że stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, Urząd Patentowy uzasadnił w sposób wymagany przez art. 107 § 3 k.p.a. Odnośnie zastosowanej metodyki organ wyraźnie wskazał na sposób uwzględnienia stanu techniki przyjęty w praktyce i orzecznictwie polskiego i innych urzędów patentowych polegający na wybraniu jednego dokumentu najbliższego rozwiązaniu przedmiotowemu (lub kilku dokumentów, gdy przedmiotowe rozwiązanie ma charakter agregatu kilku rozwiązań cząstkowych) i rozpatrywaniu nieoczywistości przedmiotowego rozwiązania w stosunku do tego dokumentu (lub tych dokumentów), który dopuszcza się zastosowanie dwóch dokumentów przy ocenie nieoczywistości każdego rozwiązania cząstkowego w przypadku prostego zastąpienia znanych środków technicznych w znanym rozwiązaniu ich ekwiwalentami. Zaznaczył, że analizując poszczególne materiały korzystał z "wypracowanej przez orzecznictwo polskie i europejskie zasady możliwie szerokiej interpretacji treści zastrzeżeń w świetle całego opisu patentowego przy ocenie nowości i poziomu wynalazczego uznając, że nie ma powodu do wykorzystania opisu dla interpretacji zastrzeżeń w sposób zawężający, gdyż nie występuje w nich kwestia pojęć, które wymagają interpretacji, (patrz T 607/93 str.71, Orzecznictwo Komisji Odwoławczych Europejskiego Urzędu Patentowego Cz. I Zdolność patentowa, wyd. U, PIRP materiały i studia 12, Warszawa 2004 (3)". Metodyka w tym zakresie została przez Kolegium Orzekające powołana i ocena na jej podstawie została dokonana, i nie ma co do tego wątpliwości. Zarzuty skargi, co do nie zastosowania metodyki są zatem nietrafne, skoro sama metodyka nie stanowi podstawy unieważnienia patentu. Przechodząc na grunt meritum niniejszej sprawy, wskazać należy, że zakres przedmiotowy patentu określają zastrzeżenia patentowe. Ustalenia w tym zakresie są prawidłowe. Z zastrzeżenia wynika: "1. Układ gruntowego powietrznego wymiennika ciepła, zawierający kanały powietrzne, w których następuje wymiana cieplna transportowanego powietrza z gruntem, znamienny tym, że na podłożu (1), korzystnie utwardzonym, wykonanym z naturalnego żwirowego lub łamanego kruszywa, o granulacji kruszywa od 0 do 31,5 mm, lub wykonanym z mieszaniny, na którą składa się piasek, korzystnie płukany oraz naturalne żwirowe lub łamane kruszywo, korzystnie płukane, o granulacji kruszywa od 10 do 20 mm, w proporcjach korzystnie 3 -1, ułożone są podkładki (5) wykonane z tworzywa, korzystnie polietylenu lub polipropylenu, a na podkładkach (5) ułożone są kanały powietrzne w postaci połówek rur (2), korzystnie o półokrągłym przekroju poprzecznym, wykonane poprzez cięcie wzdłuż osi podłużnej rur litych albo korugowanych albo spiralnie zwijanych, korzystnie polietylenowych lub polipropylenowych, przy czym połówki rur (2) są szczelnie wsunięte z jednej strony do otworów (6) wyciętych w kolektorze zbierającym (3), a z drugiej strony do otworów (6) wyciętych w kolektorze rozdzielającym (4), ponadto kolektor zbierający (3) z jednej strony zakończony jest zaślepką (10), a z drugiej strony posiada króciec (11) łączący go z rurą (8) połączoną z drugiej strony z urządzeniem (19) transportującym powietrze do docelowego miejsca odbioru, natomiast kolektor rozdzielający (4) z jednej strony zakończony jest zaślepką (10) a z drugiej strony posiada króciec (11) łączący go z rurą (7) połączoną z drugiej strony z czerpnią powietrza (18), dodatkowo na wymienniku cieplnym składającym się z kolektorów (3) i (4) oraz odpowiednio ułożonych połówek rur (2) naniesiona jest warstwa gruntu rodzimego (16), korzystnie odpowiednio zagęszczona, o grubości niezbędnej do wyrównania terenu w przypadku montażu na terenie otwartym lub do wyrównania przestrzeni pod wylewkami w przypadku montażu w obrysie fundamentów." Jak wyżej wskazano, skoro w zastrzeżeniach nie występowały pojęcia wymagające interpretacji, organ nie miał powodu do wykorzystania opisu dla interpretacji zastrzeżeń w sposób zawężający, ale dodatkowo przedstawił w zaskarżonej decyzji ilustrację przykładu wykonania spornego wynalazku, jako służącą do interpretacji zastrzeżeń, zgodnie z art. 63 ust.2 p.w.p. Oznacza to, wbrew zarzutom skargi wyjaśnienie podstawy zastosowania łącznej oceny zastrzeżenia niezależnego i rysunku i dokonania jego interpretacji w sposób przedstawiony w zaskarżonej decyzji, czyli, przy pominięciu cech korzystnych, jako: "Układ gruntowego powietrznego wymiennika ciepła, zawierający kanały powietrzne, w których następuje wymiana cieplna transportowanego powietrza z gruntem, znamienny tym, że na podłożu (1), wykonanym z naturalnego żwirowego lub łamanego kruszywa, o granulacji kruszywa od 0 do 31,5 mm, lub wykonanym z mieszaniny, na którą składa się piasek, oraz naturalne żwirowe lub łamane kruszywo, o granulacji kruszywa od 10 do 20 mm, ułożone są podkładki (5) wykonane z tworzywa, a na podkładkach (5) ułożone są kanały powietrzne wymiany ciepła w postaci zespołu równoległych połówek rur (2), wykonane poprzez cięcie wzdłuż osi podłużnej rur litych albo korugowanych albo spiralnie zwijanych, przy czym połówki rur (2) są szczelnie wsunięte z jednej strony do otworów (6) wyciętych w kolektorze zbierającym (3), a z drugiej strony do otworów (6) wyciętych w kolektorze rozdzielającym (4), ponadto kolektor zbierający (3) z jednej strony zakończony jest zaślepką (10), a z drugiej strony posiada króciec (11) łączący go z rurą (8) połączoną z drugiej strony z urządzeniem (19) transportującym powietrze do docelowego miejsca odbioru, natomiast kolektor rozdzielający (4) z jednej strony zakończony jest zaślepką (10) a z drugiej strony posiada króciec (11) łączący go z rurą (7) połączoną z drugiej strony z czerpnią powietrza (18), dodatkowo na wymienniku cieplnym składającym się z kolektorów (3) i (4) oraz odpowiednio ułożonych połówek rur (2) naniesiona jest warstwa gruntu rodzimego (16), o grubości niezbędnej do wyrównania terenu w przypadku montażu na terenie otwartym lub do wyrównania przestrzeni pod wylewkami w przypadku montażu w obrysie fundamentów." W konsekwencji tej interpretacji Kolegium Orzekające prawidłowo oceniło, że przeciwstawione spornemu patentowi przez wnioskodawcę materiały dowodowe w postaci dwóch rozwiązań: opisu patentowego [...] oraz [...], nie ujawniają cech zastrzeganych w zastrzeżeniu niezależnym spornego patentu, zatem nie dowodzą braku poziomu wynalazczego spornego wynalazku. Urząd w zaskarżonej decyzji podał i ocenił całość opisów tych patentów [...] i [...], przedstawiając także ilustracje przeciwstawionych wynalazków. Dokonał, zgodnie z art. 80 k.p.a. oceny tego materiału uznając za błędny pogląd skarżącego co do tego, by przeciwstawione opisy wynalazków ujawniały kanały powietrzne, które zostały zastosowane w wymienniku według spornego patentu. Słusznie zauważył, że w wymienniku według spornego patentu ma miejsce zastosowanie układu kanałów powietrznych wymiany ciepła w postaci zespołu równoległych połówek rur wspartych na ciągłych podkładkach, przy czym te połówki rur są szczelnie wsunięte z jednej strony do otworów wyciętych w kolektorze zbierającym, a z drugiej strony do otworów wyciętych w kolektorze rozdzielającym, zamiast jednego kanału cyrkułacyjnego, ograniczonego od góry nośną płytą, wspartą na siatce za pomocą punktowych elementów dystansowych - zastosowanego w wymiennikach według patentów przeciwstawionych [...] i [...]. Odmienności te potwierdzają rysunki. W ocenie Sądu, prawidłowa jest zatem ocena, że przedłożone materiały nie wskazują także jak przeciętny fachowiec mógłby dość do rozwiązania, o takich cechach jak sporny patent, bez wkładu myśli twórczej. Kolegium dokonało bowiem logicznej i przekonywującej oceny, że wykazanie możliwości dojścia przez przeciętnego fachowca do rozwiązania o takich cechach jak sporny patent - bez wkładu myśli twórczej – wymagało przedstawienia dwóch rozwiązań zawierających łącznie wszystkie cechy zastrzegane w zastrzeżeniu niezależnym spornego patentu. Takich dwóch rozwiązań skarżący nie przedłożył, ani nie złożył wraz z sprzeciwem żadnych materiałów stanowiących o tym, że cechy nieujawnione w opisach patentów [...] i [...] są, jak twierdzi w skardze, cechami ogólnie znanymi z ogólnej wiedzy technicznej. Sąd zgadza się z ustaleniem i ocena organu, ze przeciwstawione materiały obejmujące opisy patentowe [...] i [...], nie ujawniają cech zastrzeganych w zastrzeżeniu niezależnym spornego patentu i nie wskazują także jak przeciętny fachowiec mógłby dość do rozwiązania o takich cechach bez wkładu myśli twórczej. Określona w spornym patencie cecha wskazująca, że "(na podłożu) o granulacji kruszywa od 0 do 31,5 mm, lub wykonanym z mieszaniny, na którą składa się piasek, oraz naturalne żwirowe lub łamane kruszywo, o granulacji kruszywa od 10 do 20 mm, ułożone są podkładki wykonane z tworzywa, a na podkładkach ułożone są kanały powietrzne wymiany ciepła w postaci zespołu równoległych połówek rur, wykonane poprzez cięcie wzdłuż osi podłużnej rur litych albo korugowanych albo spiralnie zwijanych, przy czym połówki rur są szczelnie wsunięte z jednej strony do otworów wyciętych w kolektorze zbierającym, a z drugiej strony do otworów wyciętych w kolektorze rozdzielającym, ponadto kolektor zbierający z jednej strony zakończony jest zaślepką, ... natomiast kolektor rozdzielający z jednej strony zakończony jest zaślepką" - nie została bowiem ujawniona w nie budzącym wątpliwości interpretacyjnych opisie zastrzeżenia niezależnego patentu [...] jako: "Gruntowy wymiennik ciepła, posadowiony na warstwie gruntu rodzimego i przykryty warstwą izolacyjną, wykorzystujący energię cieplną gruntu, zawierający czerpnię powietrza zewnętrznego połączoną z osadzonymi w wymienniku przewodami rurowymi i kanałami W powietrznymi prowadzącymi powietrze przez wymiennik, jak również z kanałem wywiewu, znamienny tym, że pozioma lub lekko nachylona warstwa gruntu rodzimego (1) pod wymiennikiem jest warstwą o dobrej przewodności cieplnej i jest przykryta siatką konstrukcyjną (8) osadzoną na siatce stabilizującej (7), nad którymi znajduje się warstwa przepuszczająca powietrze zawierająca kanał cyrkulacyjny (9), ograniczony od góry nośną płytą [10), wspartą na siatce (8) za pomocą elementów dystansowych (11)" i przedstawionej ilustrację wykonania tego rozwiązania. Powyższe porównanie wskazuje, że zasadnicza różnica między rozwiązaniem spornym i rozwiązaniem przeciwstawionym z patentu [...] polega na zastosowaniu układu kanałów powietrznych wymiany ciepła w postaci zespołu równoległych połówek rur wspartych na ciągłych podkładkach, przy czym te połówki rur są szczelnie wsunięte z jednej strony do otworów wyciętych w kolektorze zbierającym, a z drugiej strony do otworów wyciętych w kolektorze rozdzielającym, zamiast jednego kanału cyrkulacyjnego, ograniczonego od góry nośną płytą, wspartą na siatce za pomocą punktowych elementów dystansowych. Rozwiązanie sporne, wbrew twierdzeniu skarżącego, funkcjonalnie nie odpowiada zatem falistej płycie nośnej ograniczającej od góry główny kanał cyrkulacyjny wymiennika i rozwiązania tego nie można uznać za oczywiste w świetle patentu [...]. Prawidłowa jest także ocena, że drugi z przeciwstawionych patentów - [...] dotyczy jedynie konstrukcji kolektora powietrza procesowego (nazwanego w spornym rozwiązaniu kolektorem zbierającym), a zatem nie dotyczy żadnej z cech znamiennych spornego rozwiązania i nie jest przydatny dla oceny zdolności patentowej spornego wynalazku. Potwierdza to przedstawiona w zaskarżonej decyzji ilustracja tego rozwiązania. Innymi słowy, wbrew zarzutom skargi, Kolegium Orzekające w zaskarżonej decyzji uwzględniło całość podlegających ocenie materiałów dowodowych: opisów przeciwstawionych patentów [...] i [...], ich ilustracji oraz prawidłowo oceniło pozostałe materiały. Skarżący nie powołał się na jakąkolwiek literaturę fachową mogącą potwierdzić, by cechy nieujawnione w opisach patentów przeciwstawionych były cechami ogólnie znanymi, pochodzącymi z ogólnej wiedzy technicznej. Tak postawiony zarzut jest gołosłowny, nie został bowiem wykazany, ani nawet uprawdopodobniony. Również twierdzenie, że z opisu spornego patentu nie wynika żaden nieoczekiwany efekt techniczny jest gołosłowne, skoro zarzut ten nie został poparty jakimkolwiek materiałem dowodowym, literatura fachową czy sprawozdaniem z badań. . Powyższe oznacza, że zarzut naruszenia art.7 i 77 k.p.a. poprzez "brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, jest bezzasadny, jak i zarzut naruszenia art.107 § 3 k.p.a. bowiem organ wyczerpująco przedstawił motywy rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu, skarżący nie wykazał mającej wpływ na wynik sprawy zasadności zarzutów skargi, który przemawiałby za uznaniem wadliwości zaskarżonej decyzji prowadzącej do jej uchylenia. Oznacza to, że norma prawa materialnego, wskazująca na spełnienie przez sporny wynalazek poziomu wynalazczego została prawidłowo przez organ zastosowana. Rozpatrując zatem zarzuty prawa materialnego w kontekście naruszenia powołanych w skardze art. 24 i 26 p.w.p., "polegające na bezzasadnym przyjęciu, że skarżący nie wykazał, że nie został spełniony ustawowy warunek wymagany do uzyskania patentu - to jest nieoczywistość rozwiązania, w odniesieniu do patentu [...]" stwierdzić należy, że nie znalazły one potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy i dokonanej ocenie materiału dowodowego. Subsumpcja norm prawa materialnego została dokonana prawidłowo na ustalony i bez zastrzeżeń oceniony materiał dowodowy. Badając poziom wynalazczy, Kolegium Orzekające ustaliło stan techniki najbliższy do rozpatrywanego wynalazku w oparciu o przeciwstawione dowody. Należy uznać za nie mające znaczenia stanowisko Kolegium, które stwierdziło, że brak poziomu wynalazczego stanowi samodzielną przesłankę unieważnienia spornego patentu "odstąpiło od zbadania zasadności zarzutu braku nowości spornego wynalazku, a także od oceny pozostałych materiałów złożonych na okoliczność braku zdolności patentowej tego wynalazku", bowiem Urząd związany granicami wniosku zawartego w sprzeciwie nie mógł z urzędu badać przesłanki nowości, która w sprzeciwie nie była podnoszona. Na marginesie, Sąd w składzie niniejszym nie podziela poglądu w powołanej sprawie tut. Sądu VI SA/Wa 2689/16, która dotyczy innego stanu faktycznego, a nadto nie jest prawomocna. Z tych wszystkich powodów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.