VI SA/Wa 741/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Czarnecki po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z 10 lutego 2015 r. B. O., również jako "skarżący", wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2014 r., w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej. W skardze zwarł wniosek o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż poruszał się zespołem pojazdów składającym się z samochodu osobowego wraz z przyczepką z towarem. Podkreślił, iż jest rolnikiem utrzymującym się ze sprzedaży wyhodowanych płodów rolnych, a uiszczenie tak wysokiej kary zagrozi prowadzonemu przez niego gospodarstwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej jako p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą Sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Nie można uznać za wystarczające jedynie złożenia wniosku, ani również przytoczenia w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (por: orzeczenie NSA z 17 listopada 2010 r. sygn. akt II OZ 1124/10, orzeczenie NSA z 9 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10, orzeczenie NSA z 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12). Rolą Sądu nie jest poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy, albowiem to na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por: orzeczenie NSA z 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżący ograniczył się jedynie do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pomimo ciążącego na nim obowiązku nie podjął trudu uzasadnienia wniosku, nie wskazał na okoliczności, które powodowałyby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd ustalił również, że w aktach sprawy nie znajdują się żadne dokumenty, mogące wskazywać na zaistnienie w odniesieniu do skarżącego którejkolwiek z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd zauważa jednocześnie, że kwestia prawidłowości nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej, będzie badana na etapie rozpoznawania skargi. Na marginesie wskazać również należy, że dochodzone od skarżącego świadczenie ma charakter pieniężny i podlega zwrotowi w sytuacji wydania korzystnego dla niego rozstrzygnięcia, co będzie prowadzić do bezpośredniego przywrócenia stanu poprzedniego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.