VI SA/Wa 75/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] lipca 2020 r.; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego R. K. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. R. K. (dalej też jako "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji (dalej także jako "KGP" lub "organ odwoławczy") z dnia [...] listopada 2020 r. numer [...]. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej w skrócie jako "k.p.a.") oraz art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 838, dalej w skrócie jako "ustawa o ochronie"). Zaskarżoną decyzją Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. (dalej także w skrócie jako "K.W.P." lub "organ pierwszej instancji") z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...], skreślającą skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w związku z ustaleniem, iż stoi on pod zarzutem popełnienia czynu z art. 56 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (tekst jednolity Dz. U. 2021 roku, poz. 408 ze zm., dalej też jako "kks") w zw. z art. 6 § 2 kks w zb. z art. 61 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks w zw. z art. 7 § 1 kks w zw. z art. 9 § 3 kks. Organ pierwszej instancji podkreślił, że dyspozycja art. 29 ust. 6 pkt. 1 ustawy o ochronie stanowi, iż właściwy organ Policji skreśla pracownika ochrony z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w przypadku skazania go prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub gdy wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo. Tymczasem ww. organ uzyskał materiał dowodowy w postaci postanowienia o przedstawieniu zarzutów z dnia [...] grudnia 2019 r., z treści którego wynika, że przeciwko stronie toczy się postępowanie karne za przestępstwo umyślne określone w art. art. 56 § 2 k.k.s w zw. z art. 6 § 2 k.k.s w zb. z art. 61 §1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s w zw. z art. 7 § 1 k.k.s w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. Organ I instancji zaznaczył, że przepis o skreśleniu z listy w powyższej sytuacji ma charakter obligatoryjny, a zatem nie przewidziano innego sposobu rozstrzygnięcia sprawy. W odwołaniu od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] lipca 2020 r. skarżący zarzucił między innymi naruszenie art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, poprzez uznanie, że wszczęto wobec niego postępowanie karne o popełnienie czynu umyślnego, podczas gdy z materiału dowodowego nie wynika, by czyn popełniono umyślnie. Ponadto, zarzucił naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, co skutkowało niewyjaśnieniem wszystkich okoliczności leżących u podstaw wydanej decyzji, w szczególności brakiem ustalenia, czy do dokonania czynu doszło w sposób umyślny; art. 10 § 1 k.p.a., poprzez brak umożliwienia czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego; art. 10 § 1 w zw. z art. 81 k.p.a., poprzez uznanie okoliczności za wyjaśnione, pomimo braku umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do całości zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji i art. 78 k.p.a. poprzez brak umożliwienia złożenia wniosków dowodowych. Nadto skarżący wniósł o przesłuchanie strony, w szczególności na okoliczność braku spełnienia przesłanek do wydania decyzji w zakresie umyślności czynu. Komendant Główmy Policji, w toku postępowania odwoławczego, wystąpił do Prokuratury Rejonowej [...] w P. o informację, na jakim etapie jest postępowanie przeciwko skarżącemu. W odpowiedzi Prokurator poinformowała, iż przedstawiono mu zarzuty z art. 56 § 2 kks i inne i złożył on wyjaśnienia, które są weryfikowane. Jednocześnie wskazała, iż nie sposób jest określić, kiedy postępowanie zostanie zakończone i w jaki sposób. Następnie Komendant Główny Policji, decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] lipca 2020 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy zaznaczył, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. zmieniono postanowienie z dnia [...] grudnia 2019 r. o przedstawieniu zarzutów skarżącemu i obecnie stoi on pod zarzutem trzykrotnego popełnienia czynu z art. 56 § 2 kks w zw. z art. 6 § 2 kks w zw. z art. 9 § 3 kks w zw. z art. 37 § 1 pkt 3 kks, tj. tego, że w P. w okresie od 19 listopada 2015 r. do 22 grudnia 2016 roku, w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, działając jako prezes zarządu spółki C. sp. z o.o. w P. i spółki C. sp. z o.o. w likwidacji w P. oraz jako prezes zarządu komplementariusza spółki C. sp. z o.o. sp. k. w P., podał nieprawdę w deklaracjach VAT-7 dotyczących w/w spółek, złożonych Naczelnikowi Urzędu Skarbowego P. – N. za okres od października 2015 r. do listopada 2016 r., czym spowodował narażenie na uszczuplenie podatku od towarów i usług za ww. okres w łącznej kwocie 333 759 zł. Treść postanowienia ogłoszono stronie w dniu 16 lipca 2020 r. KGP podniósł, że Kodeks karno - skarbowy nie przewiduje nieumyślnego popełnienia czynu z art. 56 § 2 kks, zatem bezzasadny jest zarzut, iż organ I instancji nie ustalił, czy przedstawione stronie zarzuty dotyczą przestępstwa umyślnego. Tym samym ustalenie, że skarżący stoi pod zarzutem popełnienia umyślnych przestępstw karnoskarbowych, jest dla organów Policji wiążące w sprawie skreślenia go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W takim bowiem przypadku, ustawodawca sam rozstrzygnął o spełnieniu ze strony takich osób przesłanki z art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia. Dlatego też osoby spełniające tę przesłankę należy obligatoryjnie skreślić z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, niezależnie od innych dowodów, choćby pozytywnie o nich świadczących, jak np. dotychczasowa niekaralność, czy pozytywna postawa życiowa. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2020 r. skarżący zarzucił naruszenie: - art. 29 ust. 6 pkt. 1 ustawy o ochronie osób i mienia poprzez jego błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że w zaistniałym stanie faktycznym zachodzą podstawy do obligatoryjnego skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, - art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, co skutkowało niewyjaśnieniem wszystkich okoliczności leżących u podstaw wydanej decyzji, w szczególności brakiem ustalenia czy do dokonania czynu doszło w sposób umyślny, - art. 8 k.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia wszystkich wątpliwości w sprawie na korzyść skarżącego, - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak umożliwienia skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się co zebranego materiału dowodowego, - art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez uznanie okoliczności za wyjaśnione pomimo braku umożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się co zebranego materiału dowodowego, - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, - art. 78 k.p.a. poprzez brak umożliwienia skarżącemu złożenia wniosków dowodowych, - art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, - art. 81 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, - art 107 § 3 k.p.a., poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu organu do zarzutów stawianych przez stronę, w tym w szczególności do kwestii nieprawidłowego doręczenia dokonanego przez Urząd Skarbowy w P. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie nieważności poprzedzającej ją decyzji organu I instancji bądź uchylenie jej oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W dniu 8 czerwca 2021 r. do Sądu wpłynęło, pismo skarżącego, w którym informuje o umorzeniu przez Prokuratora prowadzonego przeciwko niemu śledztwa. Tym samym, zdaniem skarżącego, pojawiła się przesłanka umorzenia postępowania w sprawie skreślenia go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Do pisma załączone zostało Postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w P. z dnia [...] maja 2021 roku sygn. [...] o umorzeniu śledztwa przeciwko skarżącemu, podejrzanemu o popełnienie przestępstw skarbowych z art. 56 § 2 kks w zw. z art. 6 § 2 kks w zw. z art. 9 § 3 kks w zw. z art. 37 § 1 pkt 3 kks, wobec stwierdzenia, że skarżący (jako podejrzany) nie popełnił zarzucanego mu przestępstwa. Również do sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 74/21, dotyczącej z kolei skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji, wydanej w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego, wpłynęło analogiczne pismo skarżącego (adresowane w tym przypadku do KGP, który przekazał je do Sądu), do którego również załączono ww. postanowienie Prokuratora (fakt notoryjny, znany Sądowi z akt sprawy o sygn. VI SA/Wa 74/21). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 roku, poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej "p.p.s.a."). W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że przedmiotowa sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 7 czerwca 2021 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374) i zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2021 r., w związku z ogłoszeniem stanu epidemii i związanymi z tym ograniczeniami i wymogami w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego stanu zagrożenia dla stanu zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw w trybie zwykłym. W ramach tej kontroli, tak jak w każdym przypadku sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w wyżej zakreślonych granicach, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję organu i utrzymaną nią w mocy decyzję pierwszoinstancyjną w sprawie, mimo że, co do samej zasady, oceniane na datę podejmowania, obydwie ww. decyzje nie naruszają, wbrew zarzutom skargi, ani przepisów prawa procesowego, ani materialnego. Otóż podstawę materialnoprawną objętego tymi decyzjami rozstrzygnięcia stanowił art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie, zgodnie z którym pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w przypadku gdy: pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo. Powyższe oznacza, że postępowanie dowodowe w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej ogranicza się do ustalenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki skreślenia, tj. w niniejszej sprawie, czy w stosunku do takiego pracownika wszczęte zostało postępowanie karne o popełnienie przestępstwa umyślnego. Na gruncie niniejszej sprawy organ uzyskał informację, potwierdzoną stosownymi Postanowieniami Naczelnika Urzędu Skarbowego P. – N. o przedstawieniu skarżącemu (a następnie zmianie) zarzutów popełnienia przestępstw skarbowych z art. 56 § 2 kks w zw. z art. 6 § 2 kks w zw. z art. 9 § 3 kks w zw. z art. 37 § 1 pkt 3 kks. W tym miejscu zauważyć należy, że zgodnie z art. 56 § 1 kks, podatnik, który składając organowi podatkowemu, innemu uprawnionemu organowi lub płatnikowi deklarację lub oświadczenie, podaje nieprawdę lub zataja prawdę albo nie dopełnia obowiązku zawiadomienia o zmianie objętych nimi danych, przez co naraża podatek na uszczuplenie, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie. Z kolei art. 56 § 2 kks stanowi, że jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. Co jest kluczowym w realiach przedmiotowej sprawy, przestępstwo z art. 56 k.k.s. można popełnić jedynie umyślnie. W grę wchodzą tu obie formy umyślności, zatem czyn można popełnić zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i ewentualnym (tak Igor Zgoliński (red.), Kodeks karny skarbowy. Komentarz, wyd. II, Opublikowano: WKP 2021). Uwzględniając powyższe, stwierdzić należy, że organy Policji, w istocie, w takiej sytuacji, z jaką miały do czynienia na gruncie niniejszej sprawy, nie ma prawnej możliwości wyboru rozstrzygnięcia w tym zakresie. Wydając decyzję, kieruje się jedynie oceną wystąpienia w sprawie przesłanek określonych ww. przepisie, do zastosowania którego jest zobligowany po stwierdzeniu ich istnienia. Przepis art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia nie stopniuje ani też nie różnicuje przesłanek skreślenia pracownika z listy. Podstawą skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, jest zarówno fakt popełnienia przestępstwa, jak i fakt wszczęcia w stosunku do osoby postępowania karnego o takie przestępstwo. Przepis brzmi jednoznacznie. Jego interpretacja nie budzi żadnych wątpliwości w orzecznictwie. Oznacza to, że przepis nie daje organom Policji żadnej możliwości odstąpienia od wykonania jego dyspozycji w razie stwierdzenia stanu faktycznego w nim opisanego (por.: Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 24 października 2007 r., sygn. akt II GSK 181/07; z 24 września 2008 r., sygn. akt II GSK 358/08; z 9 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 1221/10 oraz z 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 109/12, opubl.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W postępowaniu administracyjnym o skreślenie organ nie bada zasadności wszczęcia postępowania karnego, w tym winy osoby wpisanej na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Jednocześnie związanie skutku w postaci obligatoryjnego skreślenia z tej listy z przesłanką samego tylko wszczęcia postępowania karnego przeciwko osobie podejrzanej o popełnienie przestępstwa umyślnego nie niweluje zasady domniemania niewinności, gdyż nie ingeruje w sferę zastrzeżoną dla sądu karnego. Przedstawienie zarzutów w postępowaniu karnym nie wiąże się z przesądzeniem kwestii przedmiotowej czynu (okoliczności popełnienia) ani podmiotowej (stwierdzenia winy w jakiejkolwiek postaci); w prawie administracyjnym jednakże pojęcie winy ma charakter zobiektywizowany – chodzi wyłącznie o samo stwierdzenie okoliczności odpowiadającej normie przepisu, kwestia oceny zachowania strony w postępowaniu administracyjnym nie ma przełożenia na ocenę winy strony w postępowaniu karnym. Organ wydając decyzję kieruje się jedynie oceną wystąpienia w sprawie przesłanki określonej w przepisie, do zastosowania którego jest obowiązany po stwierdzeniu wystąpienia tej przesłanki. Jednakże prawidłowość działania organów Policji w tej sprawie nie uzasadniała sama w sobie utrzymania w obrocie prawnym wydanych przez te organy ww. decyzji o skreśleniu skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Z przedłożonych przez skarżącego dokumentów na etapie postępowania sądowego wynika bowiem, że wszczęte przeciwko skarżącemu postępowanie karne o popełnienie przestępstwa umyślnego zostało umorzone postanowieniem Prokuratora z dnia 16 maja 2021 roku. Tym samym na etapie postępowania sądowoadministracyjnego zaistniała nowa okoliczność w postaci odpadnięcia przesłanki faktycznoprawnej, na jakiej organy Policji oparły podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Przesłanka ta - wszczęcie postępowania karnego – stanowiła podstawę tego rozstrzygnięcia. Jej odpadnięcie oznacza brak przedmiotu tego postępowania - bezprzedmiotowość. Ujawnienie wskazanej okoliczności wymagało procesowej reakcji Sądu rozpatrującego sprawę. Stosownie bowiem do art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało uchylone lub zmienione. Z kolei w świetle przepisów do art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Co istotne, w literaturze przedmiotu (por. Komentarz do art. 145 p.p.s.a. w LexOmega, pkt 8) wyrażany jest pogląd, że sąd administracyjny obowiązany jest uchylić decyzję, jeżeli stwierdzi jedną z przesłanek wznowienia postępowania. Według tego poglądu termin "naruszenie prawa" użyty w art. 145 § 1 pkt 1 lit.b) p.p.s.a., który można kojarzyć wyłącznie z sytuacją, w której organowi orzekającemu w sprawie administracyjnej zarzuca się działanie sprzeczne z przepisami procesowymi/materialnymi, może być również rozumiany w sposób zobiektywizowany, nawiązujący do szeroko pojmowanych wad w konkretyzacji uprawnień i obowiązków strony, które mogą być (jak w sprawie niniejszej) następstwem okoliczności niezależnych od organu orzekającego, a nawet okoliczności zewnętrznych wobec danego postępowania (np. wadliwego prejudykatu). W takim wypadku każda podstawa wznowienia postępowania administracyjnego jest tożsama z "naruszeniem prawa", zatem powinna być brana pod uwagę w toku sądowej kontroli decyzji. Takie rozwiązanie przyspiesza bowiem i usprawnia osiągnięcie zgodnego z prawem rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit b) p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. W toku ponownego rozpoznania sprawy organy Policji zobligowane będą do zweryfikowania kwestii uprawomocnienia się powyższego Postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w P. z dnia [...] maja 2021 roku sygn.. [...] o umorzeniu śledztwa przeciwko skarżącemu. Należy bowiem pamiętać, że zgodnie z art. 306 § 1a ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (t.j. Dz. U. z 2021 roku, poz. 534 ze zm., dalej także jako "k.p.a.") na postanowienie o umorzeniu śledztwa stronom przysługuje zażalenie, wnoszone, co do zasady do sądu właściwego do rozpoznania sprawy, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 465 § 2 k.p.k.). W przypadku ustalenia przez organ pierwszoinstancyjny , że w wspomniane postanowienie się uprawomocniło, wobec bezprzedmiotowości postępowania w sprawie skreślenia skarżącego z listy pracowników ochrony fizycznej, winien on będzie umorzyć postępowanie, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 2 sentencji, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.