VI SA/Wa 80/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2009 r. sprawy ze skargi T. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] cofającej T. O. pozwolenie na broń palną myśliwską. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. T. O. uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej decyzją z dnia [...] lipca 1998 r. W dniu [...] czerwca 2008 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń, bowiem powziął wiadomość, że skarżący został uznany winnym popełnienia czynu z art. 178a § 1 kk (prowadził samochód znajdując się w stanie nietrzeźwości 0,34 mg/dm³ alkoholu w wydychanym powietrzu), za popełnienie którego wymierzono grzywnę w wysokości 70 stawek dziennych. Jednocześnie Sąd orzekł względem skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii "B" w ruchu lądowym na okres 1 roku. Organ przeprowadził wywiad środowiskowy o uprawnionym i skontrolował sposób przechowywania broni. Z dokumentu tego wynika, że uprawniony jest zatrudniony w ubojni zwierząt, mieszka w domu jednorodzinnym. Posiada jednostkę broni palnej myśliwskiej, która jest przechowywana w szafie pancernej, ma pozytywną opinię, nie ma skłonności do nadużywania alkoholu ani innych nałogów, przestrzega zasad współżycia społecznego i prowadzi ustabilizowany tryb życia. Był notowany w związku z przestępstwem z art. 178 § 1 kk. W aktach sprawy znajduje się też wyrok Sądu Rejonowego w L. – Wydziału [...] w P. z dnia [...] stycznia 2005 r., sygn. akt [...] uznający skarżącego winnym popełnienia czynu z art. 27a ust 1 pkt 4 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. rybactwie śródlądowym (Dz. U. z 1999 r. Nr 66 poz. 750) tj. połów ryb w obrębie ochronnym. W toku postępowania skarżący zwrócił się do Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w [...] z wnioskiem o umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Wskazał, iż od 10 lat jest myśliwym i nigdy nie miał kolizji z prawem, a myślistwo jest jego pasją życiową. Z opinii Polskiego Związku Łowieckiego wydanej przez Zarząd Okręgowy w [...] wynika, iż T. O. jest zdyscyplinowanym, sumiennym i etycznym myśliwym. Posiada szeroką wiedzę z zakresu łowiectwa. Cechuje go duże zaangażowanie w prace społeczne na rzecz koła, a jego postawa moralna nie budzi żadnych zastrzeżeń. Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525, tekst jednolity z późn. zm., dalej zwana u.b.a.). W uzasadnieniu wskazał, że broń palna traktowana jest w sposób wyjątkowy i jej posiadanie ma charakter reglamentacyjny. Posiadacze broni nie mogą należeć do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że użyją broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ uznał, że właśnie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, które pośrednio mogą zagrażać także życiu, zdrowiu i mieniu ludzi, winny znaleźć się w kręgu przesłanek stwarzających obawę, o której mowa w art. 15 ust.1 pkt 6 u.b.a. Prawo do posiadania broni jest swoistym przywilejem. Od posiadaczy broni organy Policji wymagają nieskazitelnej postawy, a strona dopuszczając się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji takiej postawy nie wykazała. Odwołanie złożył T. O. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Wskazał, że organ dokonał błędnej interpretacji art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. zaliczając go do grona osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że użyją broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Skarżący za popełniony czyn został pozbawiony tylko częściowo prawa jazdy, nadal posiada kategorie A, T i C. Odkąd posiada broń nigdy nie użył jej sprzecznie z prawem. Organ nie wyjaśnił dlaczego nie uwzględnił pozytywnych opinii, które przedstawiają charakter skarżącego z okresu kilkunastu lat i oparł się jedynie na "suchej" treści wyroku, a sam fakt skazania uznał za wystarczający do przyjęcia, że zagrożenie istnieje. Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] Komendant Główny Policji powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 18 ust.1 pkt 2 w związku z art. 15 ust.1 pkt. 6 u.b.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, iż komendant Wojewódzki Policji w [...] oceniając materiał dowodowy pominął istotną okoliczność, jaką jest prawomocny wyrok sądu karnego, skazujący skarżącego za nielegalny połów ryb, a zatem za przestępstwo przeciwko mieniu. Wyrok ten nie uległ jeszcze zatarciu, znajduje się w obrocie prawnym i wiąże organy Policji w zakresie prawnych i faktycznych podstaw cofnięcia stronie pozwolenia na broń. Dopuszczenie się kłusownictwa, w powiązaniu z faktem, iż strona w 2008 r. ponownie popełniła czyn zabroniony (tym razem przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji) nakazuje zaliczyć skarżącego do osób, których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Prawo do broni ma ścisły związek ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, dlatego osoby, które mogą stworzyć dla tych dóbr zagrożenie, nie dają gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni. Od posiadaczy broni organy Policji wymagają nieskazitelnej postawy, a strona dopuszczając się kłusownictwa i przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji takiej postawy nie wykazała. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył na powyższą decyzję T. O. wnosząc o jej uchylenie. Zarzucił naruszenie art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. poprzez błędne zastosowanie w odniesieniu do rzeczywistego i udokumentowanego stanu fatycznego, a także naruszenie przepisów postępowania, m. in. art. 6, 7, 8, 9, 10, 77 § 1 i 107 § 3 kpa. Powołanie się przez Komendanta Głównego Policji na wyrok niewskazany przez organ I instancji jest działaniem na niekorzyść strony odwołującej się, bowiem bez wskazania na ten wyrok decyzja nie mogłaby być utrzymana w mocy. Zdaniem skarżącego, nie popełnił on przestępstwa przeciwko mieniu, naruszył tylko zakaz wędkowania i robienie z niego kłusownika dla potrzeb art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. jest rażącym naruszeniem powołanych przepisów kpa. Materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji nie daje podstaw do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu w pełni podtrzymał stanowisko prezentowane w decyzji. Wyjaśnił, iż organ odwoławczy ma kompetencję do ponownego rozpatrzenia tej samej sprawy administracyjnej, co oznacza, że ponownie bada sprawę nie tylko pod względem formalnym, ale także pod względem merytorycznym, biorąc pod uwagę cały zebrany materiał dowodowy. Organ I instancji cofnął skarżącemu pozwolenie na broń w związku z prawomocnym skazaniem go za przestępstwo z art. 178a § 1 kk, jednakże w aktach sprawy znajdował się także wyrok skazujący za nielegalny połów ryb, który też należało uwzględnić. Decyzja Komendanta Głównego Policji nie pogarsza sytuacji prawnej skarżącego, skoro organ I instancji również zaliczył go do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. i obligatoryjnie cofnął pozwolenie na broń palną myśliwską. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna, albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Materialnoprawną podstawą decyzji organów obu instancji były przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Zgodnie art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli uprawniony należy do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. - tzn. jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazaną za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie o popełnienie takich przestępstw. Powyższe uregulowanie ma charakter jednoznaczny. Użycie słów "w szczególności" poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Pozwolenie na broń musi być więc cofnięte osobom wymienionym po słowach "w szczególności...", a także innym osobom, co do których organ poweźmie uzasadnioną obawę, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo zanalizować i uzasadnić swoją obawę. Odmienne rozumienie przepisu prowadziłoby do wniosku, że cała jego część zaczynająca się od słów "w szczególności..." jest zupełnie niepotrzebna, skoro organ musiałby i tak zawsze, i w każdym przypadku oceniać, czy co do konkretnej osoby, w konkretnej sytuacji istnieje uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Taka interpretacja art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jest prezentowana jest w licznych orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i akceptowana przez Naczelny Sąd Administracyjny. W wyroku z dnia 30 sierpnia 2007 r. II OSK 1166/06, NSA wyjaśnił wprost, że "w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawodawca przesądził jakie zachowania uważa za powodujące uzasadnioną obawę /.../ stwierdził, że obawę taką mogą stwarzać w szczególności osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wprowadzenie takiej regulacji prawnej powoduje, że osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo osoby wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.", (por. także wyroki NSA z dnia 4 czerwca 2007r. sygn. akt II OSK 863/06, z dnia 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 356/07, z dnia 20 listopada 2008r., sygn. akt II OSK 1390/07, z dnia 17 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1211/07). Pogląd ten Sąd w pełni podziela. W świetle powyższego uznać należy, że z woli ustawodawcy, osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu są uznane za stwarzające obawę użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Prawo do posiadania broni jest uprawnieniem wyjątkowym, a jego przyznanie jest ściśle reglamentowane i obwarowane spełnieniem szeregu warunków. Taki stan rzeczy podyktowany jest oczywistą okolicznością, iż z każdym posiadaniem broni wiążą się zagrożenia jej niewłaściwego użycia, a spełnienie warunków ustawowych ma te zagrożenia minimalizować. Z tych względów, chroniąc interes społeczny, ustawodawca zakazał wydawania pozwoleń na broń m.in. osobom, które zostały skazane za przestępstwa przeciwko mieniu. Uznał, że takie osoby, nie powinny dysponować bronią. Ustawodawca uznał, że interes publiczny ma tu bezwzględny priorytet przed interesem posiadających pozwolenie na broń. Osoby, które utraciły przymiot nieskazitelności, gdyż zostały skazane za przestępstwa przeciwko mieniu - nie mogą dysponować bronią. Skoro organ prawidłowo ustalił, że skarżący w dacie decyzji był osobą skazaną prawomocnymi wyrokami karnymi za przestępstwo przeciwko mieniu i przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, to w świetle powołanych wyżej wywodów okoliczność ta przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą dysponować bronią. Organ I instancji nie wskazał co prawda w treści swojej decyzji wyroku Sądu Rejonowego w L. – Wydział [...] w [...] sygn. akt [...] uznającego skarżącego winnym popełnienia przestępstwa kłusownictwa, jednak wyrok ten znajdował się w zgromadzonym przez ten organ materiale dowodowym i słusznie został wzięty pod uwagę przy wydawaniu decyzji przez organ odwoławczy. W tej sytuacji należy zgodzić się z decyzją Komendanta Głównego Policji, iż w niniejszej sprawie zachodziła obligatoryjna przesłanka do cofnięcia skarżącemu posiadanego pozwolenia na broń palną myśliwską. Zdaniem Sądu nietrafny jest zarzut naruszenia przepisów procesowych (kpa). Organy Policji, oparły się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym i dokonały jego wszechstronnej oceny nie naruszając art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a., ani też art. 8 kpa i zawartej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Zasadnie rozstrzygnięcie zostało oparte przede wszystkim na ustaleniu, że skarżący jest skazany za przestępstwo przeciwko mieniu i przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, którego to faktu nie może zniwelować opinia z miejsca zamieszkania o skarżącym, ani dobra opinia z Koła Łowieckiego. Organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i zgodnie z art. 107 § 3 kpa znalazło to odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Wskazać też trzeba, że skarżący był powiadomiony o toczącym się postępowaniu miał możliwość uczestniczenia w nim i wypowiedzenia się, co do zgromadzonych materiałów dowodowych. Zarzut naruszenia art.10 kpa może być skutecznie postawiony jedynie wtedy, gdy z powodu naruszenia przez organ uprawnień strony, nie mogła ona przedstawić organowi okoliczności, poglądu, dokumentu, które chciała zaprezentować, jako istotne dla sprawy. Tymczasem skarżący nie wskazał w skardze, że jest jeszcze jakakolwiek okoliczność, której nie zdołał przedstawić organowi i która została wskutek tego pominięta przy wydawaniu rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia art.10 kpa nie jest uzasadniony. Zważywszy powyższe Sąd uznał, że kontrolowane decyzje odpowiadają prawu, a wszystkie zarzuty skargi są nieuzasadnione. W tym stanie rzeczy działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.