VI SA/Wa 841/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. Sp. z o.o. z siedzibą w G. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2006 r., Nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego [...] nr R-99 600 postanawia odrzucić wniosek Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2007 r. sygn. akt VI SA/WA 841/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na posiedzeniu niejawnym odrzucił skargę E. Sp. z. o.o. z siedzibą w G. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2006 r., Nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego [...] nr R-99 600. Powodem odrzucenia skargi było nieuiszczenie w ustawowym terminie przez profesjonalnego pełnomocnika reprezentującego skarżącą, radcę prawnego K. W., wpisu sądowego od skargi w wysokości 1000 złotych. Niniejsze postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 2 lipca 2007 r. (k.48). Pismem z dnia 6 lipca 2007 r. pełnomocnik skarżącej spółki zwrócił się do Sądu (działając w tym zakresie za pośrednictwem organu) z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Do wniosku pełnomocnik dołączył dowód uiszczenia wpisu stałego od skargi w wysokości 200 złotych. W treści wniosku pełnomocnik skarżącej zakwestionował okoliczność powołania się przez tutejszy Sąd w uzasadnieniu postanowienia z dnia 18 czerwca 2007 r. na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r. sygn. akt SK 11/05 (Dz. U. z dnia 17 marca 2006 r. Nr 45, poz. 322), który orzekł, iż z dniem 17 marca 2006 r. traci moc obowiązującą § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwane dalej rozporządzeniem (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Przepis ten stanowił, iż wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie. Trybunał Konstytucyjny uznał, iż ww. przepis jest niezgodny z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz z art. 2 Konstytucji RP. Postanowieniem z dnia 27 lipca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 88 p.p.s.a. odrzucił wniosek skarżącej jako niedopuszczalny, wskazując w uzasadnieniu postanowienia, iż w niniejszej sprawie nie doszło do uchybienia terminu we wnioskowanym zakresie – skarga została wniesiona w terminie, zatem wniosek skarżącej należało uznać za niedopuszczalny. Na skutek wniesionego przez skarżącą w dniu 13 sierpnia 2007 r. zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 11 października 2007 r. uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2007 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż sąd orzekający w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu nie wyjaśnił sprzeczności, jaka zaszła pomiędzy zakresem żądania strony, uwidocznionym w tytule wniosku (żądanie przywrócenia terminu do wniesienia skargi) i jego uzasadnieniem (żądanie przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu), czym zniweczył postępowanie wszczęte odrzuconym pismem i uniemożliwił jego merytoryczne rozpoznanie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zbyt daleko posunięty formalizm, którego skutkiem jest odrzucenie wniosku bez jego rozpoznania, w sytuacji sprzeczności kilku jego elementów jest w ocenie Sądu nie do zaakceptowania. Zarządzeniem z dnia 28 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał pełnomocnika skarżącej do sprecyzowania żądania zawartego we wniosku z dnia 6 lipca 2007 r., poprzez jednoznaczne wskazanie, jakiego terminu przywrócenia żąda skarżąca. W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik skarżącej, adwokat A. P.(zmiana pełnomocnika k. 123 i 134) precyzując żądanie strony wskazał, iż skarżąca wnosi o przywrócenie terminu do opłacenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.), spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Niezależnie od wywodów wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2006 r., Nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego [...] nr R-99 600 podkreślić należy, iż zgodnie z treścią art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże w świetle art. 86 p.p.s.a., strona która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, może zwrócić się do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej dokonania i wówczas sąd na wniosek postanowi jego przywrócenie. Dla skuteczności wniosku o przywrócenie terminu koniecznym jest spełnienie warunków określonych w art. 87 p.p.s.a., zgodnie z którym pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia (§ 1), a ponadto w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). W przedmiotowej sprawie termin do złożenia wniosku został zachowany. Niezależnie od powyższego skuteczność wniosku o przywrócenie terminu ustawodawca uzależnił od równoczesnego ze złożeniem wniosku dokonania czynność uchybionej. W konkretnej sprawie będzie to uiszczenie wpisu stałego stosownie do zapisu art. 221 p.p.s.a w związku z § 2 ust. 3 pkt 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. Powyższego warunku skarżąca nie spełniła. W doktrynie jak i judykaturze przyjmuje się, iż wniosek o przywrócenie terminu, wniesiony bez równoczesnego dokonania czynności uchybionej, dotknięty jest brakiem formalnym podlegającym uzupełnieniu/usunięciu w trybie zwykłego postępowania naprawczego określonego w art. 49 p.p.s.a. (v. postanowienie NSA (N) z 13 maja 2005 r., sygn. akt I OZ 437/05, ONSA i WSA 2006/1/6/66). Wspomniany przepis obejmuje wszelkie formalne braki pisma procesowego w tym również wniosku z art. 86 § 1 p.p.s.a, o ile tylko ustawa nie przewiduje, że powinny one powodować jego odrzucenie (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 czerwca 2006 r., sygn. akt II OZ 422/05 nie publ.). W sprawie niniejszej problem nie dotyczy kwestii niedokonania, równocześnie z wnioskiem, czynności uchybionej ale sprowadza się do sytuacji, w której czynność, której wniosek dotyczy dotknięta jest nieusuwalną wadą, bowiem działający w imieniu skarżącego pełnomocnik, pomimo ciążącego na nim obowiązku uiszczenia opłaty bez wezwania, w wysokości określonej w przepisie tj. w wysokości 1000 złotych (§ 2 ust. 3 pkt 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.), uiścił wpis stały od skargi w wysokości niepełnej tj. 200 złotych. W orzecznictwie przyjmuje się, iż uiszczenie opłaty stanowiącej wpis stały w kwocie niższej od wymaganej jest tożsame z brakiem opłaty (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2005 r. sygn. akt II OZ 1031/05 opubl: Legalis). Konkludując, stwierdzić należy, że skoro w sytuacji wniesienia skargi w terminie nie jest możliwe uzupełnienie wpisu stałego od skargi wnoszonej przez radcę prawnego lub adwokata, to tym bardziej, nie jest możliwe uzupełnienie tego braku w postępowaniu o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu stałego. Mając powyższe na uwadze należało uznać, iż z uwagi na to, że wada jaką czynność została obarczona nie mogła zostać usunięta, w sprawie nie zaistniała jedna z ustawowych przesłanek przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu, co oznaczało nieskuteczność wniosku i w konsekwencji jego odrzucenie stosownie do art. 88 p.p.s.a.