VI SA/Wa 843/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Asesor WSA Szczepan Borowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 19 stycznia 2024 r. nr EA-1-55/48/24 w przedmiocie opinii w sprawie zmiany koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania broni oraz obrotu bronią i amunicją oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 stycznia 2024 r. nr [...] Komendant Główny Policji (dalej także jako organ) utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. (dalej także jako organ pierwszej instancji) z dnia 29 listopada 2023 r. w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wniosku o zmianę koncesji nr [...] z dnia 15 lutego 2017 r. na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania broni oraz obrotu bronią i amunicją udzielonej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej także jako: skarżąca lub Spółka). Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie sprawy. Pismem z dnia 11 września 2023 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej także jako: Minister) zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o wyrażenie opinii, czy występują, znane organowi, okoliczności w zakresie przesłanek określonych w art. 22 ustawy z dnia 13 czerwca 2019 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią i amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U. z 2023 r. poz. 1743, dalej także jako: ustawa), uzasadniające odmowę zmiany koncesji nr B-011/2017 z dnia 15 lutego 2017 r., na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania broni oraz obrotu bronią i amunicją, udzielonej skarżącej Spółce. Przyczyną wystąpienia o zmianę koncesji było powołanie K. K.na stanowisko wiceprezesa zarządu [...] Sp. z o.o. W trakcie postępowania organ pierwszej instancji ustalił, że K. K.aktualnie nie figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym jako osoba skazana i w miejscu zamieszkania posiada pozytywną opinię. Komendant Wojewódzki uzyskał ponadto wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia 16 lutego 2021 r. sygn. akt [...], którym uznano, że K.K. popełniła czyn z art. 178a § 1 Kodeksu karnego i za to orzeczono wobec niej karę grzywny w wysokości 90 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 20 złotych, orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres trzech lat oraz świadczenie pieniężne w wysokości 5 000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Wyrok ten został utrzymany w mocy przez Sąd Okręgowy w C.. Organ pierwszej instancji ustalił, że K. K. była już wcześniej karana za takie same przestępstwo. Wyrokiem z dnia 16 czerwca 2013 r. Sąd Rejonowy w C. skazał ją na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres 2 lat tytułem próby, a ponadto orzekł karę grzywny oraz zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres jednego roku. Oba wyroki uległy zatarciu z mocy prawa. Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 29 listopada 2023 r. negatywnie zaopiniował wniosek Ministra z dnia 11 września 2023 r. Od tego postanowienia zażalenie wniosła skarżąca Spółka. Komendant Główny Policji wspomnianym na wstępie postanowieniem z dnia 19 stycznia 2024 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144, art. 106 § 5 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, ze zm., dalej jako k.p.a.) oraz art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2019 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał, że w przepisach ustawy nie podano przesłanek, jakimi powinien kierować się właściwy organ Policji, opiniując zamiar organu koncesyjnego w przedmiocie udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany, ograniczenia oraz cofnięcia koncesji na działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią i amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. Kierując się zatem względami wykładni funkcjonalnej organy Policji przyjmują, że postanowienie opiniujące w sprawie m.in. wniosku o zmianę koncesji winno odwoływać się do przepisów ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi (...), określających przesłanki odmowy udzielenia koncesji ze względu na zagrożenie obronności lub bezpieczeństwa państwa albo porządku publicznego (art. 22 ust. 1 pkt 1 tej ustawy). Prognozując wypełnianie tych zadań, właściwy organ współdziałający jest zobligowany w oparciu o posiadane informacje, przeprowadzić analizę dawania rękojmi ich wykonywania przez podmiot posiadający koncesję. W kontekście powyższego organ uznał, że postanowienie organu pierwszej instancji nie narusza przepisów prawa materialnego, tj. ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi (...), ani też procedury administracyjnej. Organ uznał, że mimo, że skazania K. K. za wymienione czyny uległy zatarciu, to ujawnione zachowanie ww., w ocenie organów Policji, uniemożliwia wydanie pozytywnej opinii w sprawie zmiany koncesji. Taka postawa Wiceprezesa Zarządu Spółki, która zajmuje się obrotem bronią i amunicją uzasadnia przekonanie, że wykonywanie przedmiotowej działalności może stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego W przypadku przedsiębiorcy, będącego osobą fizyczną, który znajduje się w składzie zarządu spółki posiadającej koncesję na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie obrotu bronią i amunicją (...), istotne znaczenie ma jego dotychczasowa postawa życiowa. Powinien bowiem posiadać nieskazitelną opinię i przestrzegać porządku prawnego, właśnie ze względu na szczególny charakter tej działalności. Nieposzlakowana opinia takiej osoby rekomenduje więc, iż będzie prowadzić koncesjonowaną działalność w sposób niezagrażający bezpieczeństwu państwa i porządkowi publicznemu. Organ zaznaczył, że zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy organ koncesyjny odmawia udzielenia koncesji, jeżeli jest to uzasadnione ze względu na zagrożenie obronności lub bezpieczeństwa państwa albo porządku publicznego. Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ uznał, że K.K. nie daje obecnie rękojmi należytego, zgodnego z prawem prowadzenia działalności koncesyjnej, co wyklucza poręczenie przez organ opiniujący, że przedmiotowy wniosek o zmianę koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania oraz obrotu bronią i amunicją zasługuje na pozytywną opinię. Osoba, która mimo skazania w 2013 r. ponownie kilka lat później kierowała samochodem w stanie nietrzeźwości, nie zasługuje na uznanie, że posiada nienaganną opinię. Organ zwrócił ponadto uwagę, że postępowanie przed organem Policji w przedmiocie wydania opinii, ma jedynie charakter pomocniczy. Ostateczna decyzja należy do organu koncesyjnego, który zobowiązany jest ocenić ją, jako dowód w sprawie. Na opisane postanowienie skargę złożyła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K.wnosząc o jego uchylenie, a także o uchylenie postanowienia organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca wniosła także o zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji i rozstrzygnięcie istoty sprawy po uprzednim przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania K. K. jak również z uwzględnieniem i dokonaniem wnikliwej oceny wszystkich dotychczasowym wniosków dowodowych strony skarżącej. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2019 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, podczas gdy zaskarżone postanowienie oparte zostało na dowolnej a nie swobodnej ocenie dowodów, na podstawie których wydana została negatywna opinia na temat K. K., z jednoczesnym pominięciem innych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, których zbadania i wyjaśnienia organ pierwszej instancji całkowicie zaniechał, pomimo ciążącego na nim w tym zakresie obowiązku (art. 7 k.p.a.); 2. art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i przyjęciu, wyłącznie w oparciu o fakt odległych w czasie wyroków skazujących zapadłych wobec K. K., iż w stosunku do tej osoby istnieje domniemanie spowodowania zagrożenia dla bezpieczeństwa powszechnego, a w konsekwencji wydanie negatywnej opinii, podczas gdy od popełnienia rzeczonych czynów upłynął już okres kilku lat, wskazana osoba nie wchodziła w konflikt z prawem zarówno na terenie Polski jak i państw obcych, oraz podjęła szereg konkretnych starań w celu zapobiegnięcia możliwości zaistnienia tego typu czynów w przyszłości - co świadczy o istnieniu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, których zbadania i wyjaśnienia organ całkowicie zaniechał (pomimo ciążącego na nim obowiązku wynikającemu z zasady prawdy obiektywnej; 3. art. 86 k.p.a. poprzez zaniechanie inicjatywy dowodowej, tj. zaniechaniu konieczności przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony, celem weryfikacji właściwości i warunków osobistych K. K. oraz jej zachowania po popełnieniu wskazywanych czynów w kontekście rękojmi prowadzenia koncesjonowanej działalności w sposób niezagrażający bezpieczeństwu państwa i obywateli; 4. art. 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez zbagatelizowanie żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu z dokumentu (zaświadczenie z dnia 26 lipca 2023 r. psychoterapeuty uzależnień), przedstawionego w ramach zażalenia z dnia 11 grudnia 2023 r. na postanowienie organu pierwszej instancji w celu wykazania faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie odniósł się w żaden sposób do ww. dowodu, tj. nie dokonał jego oceny, czym w sposób rażący naruszył swój obowiązek ustawowy. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2493 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji bądź postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania. Należy nadto wskazać, że w myśl art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie każde bowiem naruszenie prawa przez organ, w świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., powoduje obowiązek uchylenia zaskarżonej decyzji, a jedynie takie które ma wpływ na wynik postępowania. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji o negatywnym zaopiniowaniu wniosku o zmianę koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania broni oraz obrotu bronią i amunicją udzielonej skarżącej Spółce stanowił art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2019 r. Zgodnie z powołanym przepisem przed udzieleniem koncesji organ koncesyjny zasięga, a przed wydaniem innych decyzji, o których mowa w art. 8 ust. 1 - może zasięgnąć, opinii ministra właściwego do spraw gospodarki, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego lub właściwego komendanta wojewódzkiego Policji. Z kolei stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej, o której mowa w art. 7 ust. 1, zwanej dalej "koncesją", udziela, odmawia udzielenia, zmienia, odmawia zmiany lub cofa, w drodze decyzji, minister właściwy do spraw wewnętrznych. W niniejszej sprawie Spółka zwróciła się do Ministra o zmianę koncesji z dnia 15 lutego 2017 r. na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania broni oraz obrotu bronią i amunicją albowiem zmienił się skład osobowy jej zarządu. Z załączonego do akt wniosku Spółki o zmianę koncesji wynika, że pozostałe warunki udzielonej koncesji pozostały bez zmian. Organy obu instancji po przeprowadzeniu postępowania ustaliły, że powołana na stanowisko wiceprezesa zarządu Spółki K. K., z uwagi na dwukrotne skazanie w przeszłości za czyn określony w art. 178a § 1 Kodeksu karnego, w ich ocenie, nie daje rękojmi należytego, zgodnego z prawem prowadzenia działalności koncesyjnej. A zatem organy Policji, do których zwrócił się Minister przekazały mu informacje znajdujące się w ich posiadaniu w zakresie mającym znaczenie dla zadanego pytania. Przed oceną zasadności zarzutów skargi należy zwrócić uwagę na charakter zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia o wyrażeniu przez organ Policji opinii i jego znaczenia dla rozstrzygnięcia głównego zagadnienia (zmiany koncesji w zakresie wytwarzania broni oraz obrotu bronią i amunicją), w kontekście współdziałania organów administracji publicznej określonego w art. 106 k.p.a. Zgodnie z art. 106 § 1 k.p.a., jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Zajęcie stanowiska następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie, o czym stanowi art. 106 § 5 k.p.a. Czynności podejmowane przez organ współdziałający na podstawie powołanego przepisu są zróżnicowane ze względu na zakres związania stanowiskiem organu prowadzącego postępowanie. Również stanowisko organu współdziałającego musi być w każdym przypadku wyrażone w formie procesowej postanowienia (J. Borkowski, Glosa do uchwały składu siedmiu sędziów SN z 6 lutego 1996 r., III AZP 26/95, OSP 1997, nr 1, poz. 20). W doktrynie prezentowany jest pogląd, że przepisy prawa materialnego ustanawiające obowiązek współdziałania mogą zastrzegać, że decyzja administracyjna ma być wydana: "w porozumieniu", "po uzgodnieniu", "w uzgodnieniu" z innym organem, "za zgodą" innego organu, czy też "po zasięgnięciu opinii" innego organu. Używanie przez ustawodawstwo różnych określeń dla form współpracy organów administracji publicznej przy wydawaniu decyzji niesie za sobą zróżnicowanie ciężaru gatunkowego stanowiska zajętego w trybie art. 106 k.p.a. w zależności od jego formy przewidzianej przez prawo materialne. Co do zasady, opinia innego organu nie będzie traktowana jako wiążąca, chyba że przepis prawa wyraźnie nadaje jej taką moc, natomiast ściślejsze formy współdziałania powodują, że decyzja jest w swej treści kształtowana w tej samej mierze stanowiskiem organu współdziałającego, co przez organ tę decyzję wydający (tak m.in. J. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 492). Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA w Warszawie z 13 października 1997 r., sygn. akt II SA 203/97 (ONSA 1998/4, poz. 120) zgodnie z którym "opinia, jeżeli szczególny przepis prawa nie nadał jej innego charakteru, jest tylko oceną faktów z użyciem ustawowych lub subiektywnych kryteriów opiniującego, która nie wiąże organu rozstrzygającego sprawę. Organ ten powinien tylko rozważyć argumenty zawarte w opinii i dokonać ich swobodnej oceny". "Organ współdziałający nie ma prawa ingerować w przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji i zmieniać jego ustalenia" (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 770/08, LEX nr 487279). Organ powinien w takiej sytuacji tylko rozważyć argumenty zawarte w opinii i dokonać ich swobodnej, ale nie "dowolnej" oceny (zob. np. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2023, art. 106). W ocenie Sądu opinia wydawana na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2019 r. ma właśnie taki niewiążący charakter. Nie wiąże ona organu w zakresie rozstrzygnięcia sprawy głównej wszczętej wnioskiem o zmianę koncesji, stanowi wyłącznie jeden z wielu elementów materiału dowodowego, który podlega szczegółowemu rozpatrzeniu przez organ koncesyjny w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego. Ukształtowanie treści decyzji koncesyjnej należy wyłącznie do kompetencji organu koncesyjnego, a organ współdziałający ma kompetencję ustawową wyłącznie do zajęcia stanowiska w sprawie rozstrzyganej przez właściwy organ. Taki pogląd zaprezentował m.in. WSA w Warszawie w wyroku z dnia 24 sierpnia 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 3634/23, a Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni go podziela. Pogląd ten jest zbieżny również z orzecznictwem na gruncie art. 7 ust. 2 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 2037 ze zm.). Poglądy dotyczące omawianej problematyki ukształtowane w poprzednim stanie prawnym zachowały swoją aktualność w odniesieniu do analogicznej regulacji art. 9 ust. 1 ustawy (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2016 r. sygn. akt II GSK 2904/14 i z 5 kwietnia 2022 r. sygn. akt II GSK 1892/18, a także prawomocne wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 maja 2008 r. sygn. VI SA/Wa 2277/07 oraz z 10 lipca 2014 r. sygn. VI SA/Wa 897/14 Słuszne, zdaniem Sądu jest stanowisko organów obu instancji, które przyjęły, że skoro ustawa nie określa wprost zakresu i przedmiotu opinii organów, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy to należy przyjąć, że organ sporządzający taką opinię powinien wziąć pod uwagę przede wszystkim przesłanki dotyczące udzielania koncesji wymienione w art. 22 ust. 1 pkt 1. Założenie to - w ocenie Sądu - uznać należy za poprawne z punktu widzenia dyrektyw wykładni funkcjonalnej. Artykuł 22 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, że organ koncesyjny odmawia udzielenia koncesji, jeżeli jest to uzasadnione ze względu na zagrożenie obronności lub bezpieczeństwa państwa albo porządku publicznego. Powołana przesłanka, jako pierwsza z katalogu ustanowionego w art. 22 ustawy, akcentuje ścisły związek prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie objętym ustawą z bezpieczeństwem państwa i porządku publicznego. Opinia organu w ramach współdziałania w procesie udzielenia/zmiany koncesji stanowi swoistą rekomendację, że działalność podmiotu na podstawie koncesji, nie będzie zagrażać obronności, bezpieczeństwu państwa ani porządkowi publicznemu (tak też w ww. wyrokach NSA z dnia 19 maja 2016 r. sygn. akt II GSK 2904/14 i z dnia 5 kwietnia 2022 r. sygn. akt II GSK 1892/18). W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji uznały, że przedstawienie Ministrowi, w ramach współpracy, znajdujących się w ich posiadaniu informacji o karalności w przeszłości osoby sprawującej funkcję wiceprezesa zarządu skarżącej Spółki ma istotne znaczenie z punktu widzenia przesłanki zagrożenia porządku publicznego. Zdaniem Sądu, wydając tego typu postanowienie, organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, w warunkach którego wydawane są postanowienia w trybie art. 9 ust. 1 ustawy. Komendant Wojewódzki Policji jako organ opiniodawczy współdziałający z organem koncesyjnym uznał, że dysponuje informacjami, które mogą przyczynić się do poszerzenia wiedzy organu koncesyjnego na temat Spółki w zakresie przesłanki z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy. W pełni zasadnie organ przekazał Ministrowi informację o wyniku swoich ustaleń i nie przekraczając swoich kompetencji ocenił zachowanie K. K., która dwukrotnie dopuściła się przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji stwierdzając, że taka osoba nie ma nieposzlakowanej opinii, wymaganej przy prowadzeniu reglamentowanej działalności i nie może tej oceny zmienić przedłożone do akt zaświadczenie o poddaniu się przez nią terapii uzależnienia. Od osób reprezentujących tego rodzaju przedsiębiorstwo posiadające koncesje na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania broni oraz obrotu bronią i amunicją, wymaga się nieskazitelnej postawy, która to postawa przejawiać się powinna, m.in. poszanowaniem ustalonego porządku prawnego. Jak wspomniano wyżej opinia ta jest jednym z elementów materiału dowodowego gromadzonego w postępowaniu prowadzonym przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie zmiany udzielonej Spółce koncesji. Jej wartość i moc dowodowa z założenia podlegać ma ocenie organu koncesyjnego, a ustalenia co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia postępowania głównego powinny być dokonywane w ramach całościowej analizy materiału dowodowego, do czego obligują organ koncesyjny przepisy k.p.a. Skutkiem zaskarżonego postanowienia organu opiniodawczego nie jest pozbawienie skarżącej spółki możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania broni oraz obrotu bronią i amunicją. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego tj. art. 9 ust 1 ustawy. Zdaniem Sądu nie są zasadne zarzuty naruszenia przez organ art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 k.p.a. Zdaniem Sądu organy prawidłowo zebrały a następnie rozpatrzyły cały materiał dowodowy, który był wystarczający do ustalenia stanu faktycznego i rozstrzygnięcia sprawy. Na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego organ trafnie dokonał jego subsumpcji do mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. Zaskarżone postanowienie nie nosi cech dowolności, wydano go po ustaleniu i ocenie wszystkich okoliczności istotnych dla sposobu rozpatrzenia sprawy podając przy tym przesłanki, jakimi kierował się organ. Organ wydając zaskarżone postanowienie nie przekroczył granic uznania administracyjnego, zaś odmienna ocena przez skarżącą zgromadzonych w sprawie dowodów, nie prowadzi do uznania za skuteczny zarzutu naruszenia art. 80 k.p.a. W ocenie Sądu organy nie naruszyły także art. 86 k.p.a. odstępując od przesłuchania K. K. celem weryfikacji jej właściwości i warunków osobistych. Należy zgodzić się z organem, że skoro postępowanie przed organem Policji w przedmiocie wydania opinii, ma jedynie charakter pomocniczego stadium postępowania w sprawie załatwianej przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, to przesłuchiwanie wymienionej osoby na tym etapie postępowania na wskazaną okoliczność byłoby niecelowe. Ostateczna bowiem ocena czy istnieje możliwość zmiany koncesji udzielonej skarżącej z uwagi na zmianę składu osobowego zarządu należy do kompetencji Ministra, a nie organów Policji, które w ramach współdziałania wydają wyłącznie niewiążącą opinie na podstawie posiadanych danych, która stanowi ich ocenę wniosku, ale w żadnym razie nie wiąże organu koncesyjnego. Z tych samych względów organ nie był zobowiązany do przeprowadzenia dowodu z dokumentu, z którego wynika, że K. K.poddała się terapii uzależnień. Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z art. 86 k.p.a. jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. W niniejszej sprawie stroną postępowania była skarżąca Spółka, a nie K. K.. Niemniej jednak nawet gdyby przyjąć, że miałaby ona działać jako przedstawiciel Spółki to jej wyjaśnienie na etapie opiniowania wniosku o zmianę koncesji nie było niezbędne. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w niniejszej sprawie organ nie naruszył przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.