VI SA/Wa 849/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w okresie od 16 października 2014 r. do 15 sierpnia 2022 r. oraz odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w okresie od 16 sierpnia 2022 r. do 16 października 2024 r. oddala skargę A. S. wniosła do tutejszego Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: SKO) z dnia [...] lutego 2016 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2015 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rejonie ul. [...] pod kiosk handlowy o pow. 4 m2 w okresie od 16 października 2014 r. do 15 sierpnia 2022 r. (pkt 1 decyzji) oraz odmowie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rejonie ul. [...] pod kiosk handlowy o pow. 4 m2 w okresie od 16 sierpnia 2022 r. do 16 października 2024 r. (pkt 2 decyzji). Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: 1. Ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] organ odmówił A. S. wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] w W. pod kiosk handlowy o pow. 4m2 w terminie od dnia 15 sierpnia 2012 r. do dnia 15 sierpnia 2022 r., tj. w terminie określonym przez Stronę we wniosku z dnia [...] lipca 2012 r. (v. k. 103, 118, 129 akt adm.). 2. Następnie, pismem z dnia [...] września 2014 r., skarżąca wniosła o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] pod kiosk handlowy o pow. 4m2 w okresie od 16 października 2014 r. do 16 października 2024 r. (k. 138 akt adm. Tom I). 3. Rozpatrując powyższy wniosek, organ I instancji umorzył postępowanie (jako bezprzedmiotowe) w sprawie wydania zezwolenia za okres od 16 października 2014 r. do 15 sierpnia 2022 r. uznając, że merytorycznemu rozpoznaniu wniosku w tym zakresie stoi na przeszkodzie istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji (z dnia [...] marca 2014 r.) rozstrzygającej kwestię zezwolenia za okres od 16 października 2014 r. do 15 marca 2022 r. Zdaniem organu, wydanie obecnie decyzji administracyjnej we wskazanym zakresie żądania oznaczałoby tożsamość rozstrzygnięć - niniejszego i zawartego w decyzji dnia [...] marca 2014 r., a w konsekwencji wywołałoby skutek w postaci nieważności decyzji w myśl przepisu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (punkt 1 decyzji). Odmawiając natomiast wydania wnioskowanego zezwolenia na okres od 16 sierpnia 2022 r. do 16 października 2024 r. (punkt 2 decyzji) organ stwierdził, że sytuacja w pasie drogowym, którego dotyczy wniosek jest dynamiczna. Zdaniem organu, nie jest możliwe przewidzenie z tak dużym wyprzedzeniem uwarunkowań w ruchu drogowym oraz ewentualnych zagrożeń wynikających z takiej lokalizacji kiosku. Odwołując się do treści art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 260 z późń. zm., dalej u.d.p.), zgodnie z którym lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić w szczególnie uzasadnionych przypadkach organ podniósł, że wnioskodawczyni nie wskazała okoliczności, wskazujących że w jej sytuacji zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, pozwalający na odstępstwo od zakazu określonego w art. 39 ust. 1 u.d.p. Organ podał, że zezwolenie ma dotyczyć gastronomicznego kiosku handlowego typu "fast - food", w pasie drogowym drogi powiatowej ul. [...] w rej. ul. [...], które są jednymi z głównych ciągów komunikacyjnych W. i charakteryzują się wysokim natężeniem ruchu kołowego i pieszego. W porannym szczycie natężenie ruchu ul. [...] w rejonie ul. [...] wynosi 2030 pojazdów na godzinę, natomiast natężenie ruchu w popołudniowym szczycie wynosi 1460 pojazdów na godzinę. Po oddaniu do użytku stacji [...] oraz [...] linii [...] ruch pieszych w miejscu uległ dodatkowemu nasileniu. Usytuowanie kiosku w rejonie skrzyżowania w/w ulic, w bezpośrednim sąsiedztwie przejścia dla pieszych oraz wejścia i wyjścia ze stacji [...] linii [...] powoduje, zdaniem organu, wygenerowanie dodatkowego ruchu pieszych, ponieważ kiosk handlowy jest źródłem i celem tego ruchu. Organ zaakcentował, że pas drogowy ze swojej istoty nie służy do prowadzenia działalności handlowej, miejscami takimi są bazary oraz targowiska. Organ podkreślił, że przy rozpatrywaniu wniosku wziął pod uwagę fakty powszechnie znane, dotyczące utrzymywania się przyrostu natężenia ruchu drogowego na sieci ulic w W. na poziomie 6-7% w skali rocznej oraz stałej tendencji wzrostu liczby wypadków drogowych na poziomie 8,47% pomiędzy 2009 r. a 2010 r. Podniósł także, że uwzględnił, iż w W. zaczęła się zarysowywać tendencja pogarszania stanu bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Organ I instancji odwołał się w tym zakresie do danych podawanych przez Krajowy Program Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego 2005 - 2007 - 2013 GAMBIT 2005. Podkreślił, że analiza danych gromadzonych przez Policję i Zarząd Dróg Miejskich wskazuje, że w W. miejscami, w których dochodzi do wypadków drogowych są głównie skrzyżowania z pierwszeństwem przejazdu, proste odcinki dróg między skrzyżowaniami oraz na przejściach dla pieszych, ze szczególną koncentracją w centralnych obszarach miasta. Organ podkreślił, że uwzględnił również statystykę wypadków drogowych, a także uchwałę nr 5/2013 Krajowej Rady Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, w której przyjęto Narodowy Programem Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego na lata 2013-2020. W podsumowaniu stwierdził, że w omawianej sprawie nie dopatrzono się szczególnego uzasadnienia, o którym mowa w art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. 4. SKO w [...] nie uwzględniło odwołania A. S. od powyższej decyzji. Organ odwoławczy uznał, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy a zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W ocenie SKO, dopóki ostateczna decyzja Kolegium sygn. [...] z dnia [...] marca 2014 r. pozostaje w obrocie prawnym należy uznać, że wiąże zarówno stronę jak i organ, co do wniosku w części dotyczącej okresu od 16.10.2014 r. - 15.08.2022 r. W tej sytuacji brak było podstaw do wydania nowej decyzji w tym przedmiocie. Według SKO, w zakresie pozostałego czasu objętego wnioskiem strony (16.08.2022 r. - 16.10.2024 r.) w kolizji interesu publicznego (interesów wszystkich mieszkańców miasta żywotnie zainteresowanych prawidłowym zagospodarowaniem otoczenia [...] linii [...]) oraz kolizji interesu indywidualnego (jednej osoby prowadzącej kiosk gastronomiczny oraz ewentualnych klientów tego obiektu) należy przyznać prymat interesowi publicznemu. Przede wszystkim organ podkreślił, że w chwili wydawana zaskarżonej decyzji (luty 2016 r.) nie jest możliwe w istocie spełnienie ustawowej przesłanki zbadania, czy zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, uzasadniający odstępstwo od zasady nielokalizowania w pasach drogowych obiektów innych niż drogowe (art. 39 ust. 3 ustawy). SKO zaakcentowało, że orzecznictwo sądowo-administracyjne nakazuje traktować każdy wniosek o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, jako odrębną sprawę administracyjną podczas której organ bada wskazaną wyżej przesłankę. W ocenie SKO, nie jest natomiast możliwe zbadanie w 2016 r. czy sytuacja w pasie drogowym ul. [...] w rejonie ul. [...] w okresie od drugiej połowy 2022 r. będzie umożliwiała wydanie zezwolenia na lokalizację przedmiotowego kiosku. Jednocześnie organ podkreślił, że sytuacja inwestycyjno-drogowa w mieście podlega stałym zmianom. Także rejon aktualnie zagospodarowanego Placu [...] (w związku z oddaniem w marcu 2015 r. [...] Odcinka [...] Linii [...]), w przeciągu najbliższych 6-ciu lat może ulec znaczącym przekształceniom, już to w związku z planowaną w perspektywie 2019 r. rozbudową tejże Linii o 3 stacje [...], już to w związku z programem rewitalizacji [...]. Jednocześnie SKO nie podzieliło zarzutu strony, że prawomocny wyrok WSA w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 592/08 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję SKO z [...] stycznia 2008 r. Nr [...] miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy niniejszej. 5. W skardze do WSA na powyższą decyzję A. S. zarzuciła naruszenie przepisu art. 39 ust. 3 u.d.p. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a także art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. przez niedokonanie ustalenia dokładnego stanu faktycznego i prawnego istotnego w sprawie. Według skarżącej organ wadliwie uznał, że to wnioskodawczyni powinna wykazać, że zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek" o jakim mowa w ww. przepisie u.d.p. Zdaniem strony, organ nie miał podstaw do wydania łącznej decyzji z dnia [...] lutego 2016 r., dotyczącej zarówno okresu 16.X.2014 r. - 15.VIII.2022 r. jak i okresu 16.VIII.2022 r. - 16.X.2024 r. SKO winno odrębnie potraktować każdy wniosek i rozważyć istnienie podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie zezwolenia na okres 16.X.2014 r. - 15.VIII.2022 r. Podnosząc powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie wniesionego środka zaskarżenia. Postanowieniem z dnia 28 września 2016 r. WSA w Warszawie zwolnił skarżącą od kosztów sądowych oraz ustanowił dla niej adwokata z urzędu. Na rozprawie w dniu 24 stycznia 2016 r. pełnomocnik skarżącej będący adwokatem, popierał skargę oraz wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej A. S. z urzędu (k. 63 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga A. S. nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie organ wyczerpująco zebrał oraz rozpatrzył cały materiał dowodowy, w pełni wyjaśniając istniejący stan faktyczny i prawny sprawy. W niniejszej sprawie strona domagała się wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym kiosku typu fast-food a zatem obiektu niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego działaniem. W tej sytuacji, wydanie wnioskowanego zezwolenia jest możliwe tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Zgodnie bowiem z art. 39 ust. 3 u.d.p. w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. Kryterium "szczególnie uzasadnionego przypadku" jest zatem kryterium podstawowym dla wydania zezwolenia przez zarządcę drogi. Ustawodawca nie sprecyzował znaczenia "szczególnie uzasadnionych przypadków". Biorąc jednak pod uwagę zasadę wynikającą z art. 39 ust. 1 u.d.p., zakazu dokonywania w pasie drogowym jakichkolwiek czynności niesłużących drodze i urządzeniom z nią związanym, a mogących powodować zniszczenie drogi czy zmniejszenie trwałości lub mogących zagrozić bezpieczeństwu ruchu drogowego, można przyjąć, że jest to okoliczność poddana ocenie właściwego dla danej drogi zarządcy, uzasadniająca przekonanie organu, że ewentualna zgoda na lokalizację niedozwolonego, co do zasady obiektu nie zagrozi drodze i bezpieczeństwu ruchu drogowego na niej odbywającego się (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lipca 2008 r., sygn. akt II GSK 253/08). Podkreślenia przy tym wymaga, że odmowa wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego dokonuje się na podstawie art. 40 ust. 1 u.d.p. w związku z art. 39 ust. 3 tej ustawy, bowiem okoliczności, które uzasadniają posadowienie obiektu odnoszą się również do zajęcia pasa pod ten obiekt (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lipca 2008 r., sygn. akt II GSK 253/08). Wobec zarzutu skarżącej, że to na organie ciąży obowiązek udowodnienia, że w sprawie występuje "szczególnie uzasadniony przypadek" należy wskazać, że jest to pogląd nietrafny. Zagadnienie rozkładu ciężaru dowodu w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 39 u.d.p. było już wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 994/09; z dnia 13 stycznia 2010 r., II GSK 293/09 oraz z dnia 3 grudnia 2008 r., II GSK 542/08, z dnia 31 lipca 2013 r.: sygn. akt II GSK 554/12, II GSK 749/12, II GSK 751/12, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny dotychczas wskazywał, że z art. 39 ust. 1 u.d.p. wynika, że regułą jest zakaz dokonywania w pasie drogowym jakichkolwiek czynności niesłużących drodze i urządzeniom związanym z drogą, a mogącym m.in. zagrozić bezpieczeństwu ruchu drogowego. Sąd stał na stanowisku, że odstępstwo od tego zakazu jest możliwe tylko wówczas, gdy w ocenie zarządcy drogi zajęcie pasa drogowego nie zagrozi stanowi technicznemu drogi i bezpieczeństwu ruchu drogowego. Powyższy pogląd WSA, w składzie obecnym, w pełni podziela. Zatem to wnioskodawca występując o zgodę na zajęcie pasa drogowego powinien przekonać zarządcę drogi, że umieszczenie obiektu w konkretnym miejscu jest szczególnie uzasadnione i że nie będzie miało wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Organ musi zaś ocenić zasadność wniosku, konkretną sytuację, którą wskazuje wnioskodawca, jednakże jest zwolniony z obowiązku wykazywania szczególnego uzasadnienia dla zajęcia pasa drogowego. Konsekwencją tak ukształtowanego postępowania jest przyjęcie zasady, że ciężar udowodnienia, że w konkretnej sytuacji umieszczenie obiektu w pasie drogowym jest szczególnie uzasadnione będzie obciążał wnioskodawcę (por. wyroki NSA: z 28 stycznia 2009 r. sygn. akt II GSK 663/08; z 25 października 2012 r., II GSK 1547/11; z 15 kwietnia 2016 r., II GSK 2382/14, a także: Z. Czarnik, Korzystanie z pasa drogowego, jako urządzenia publicznego /w:/ Administracja, Teoria, Dydaktyka i Praktyka 2016, nr 1 oraz powołane tam orzecznictwo). W tym stanie rzeczy zasadne jest stanowisko organu, że to na skarżącej spoczywał ciężar dowodu istnienia okoliczności uzasadniających wydanie zezwolenia na umieszczenie reklamy w pasie drogowym. Należy także dodać, że z konstrukcji art. 39 ust. 3 u.d.p. wynika, że zarówno udzielenie, jak i odmowa udzielenia przez zarządcę drogi zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia omawianego rodzaju obiektu jest oparte na zasadzie uznania administracyjnego. Organ musi zatem przeprowadzić wyczerpujące postępowanie wyjaśniające i ocenić, czy wydanie zezwolenia w każdym konkretnym przypadku nie spowoduje m.in. zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, ważąc przy tym słuszny interes strony i interes obywateli (por. przywołany wyrok NSA w sprawie II GSK 2382/14). Zdaniem Sądu, tak też uczyniły organy obu instancji orzekające w sprawie niniejszej, czemu dały wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięć, spełniających wymogi art. 107 k.p.a. Trafnie organ wskazał, że usytuowanie obiektu w odległości ok. 1 metra od krawędzi jezdni ul. [...], które są jednymi z głównych ciągów komunikacyjnych W., stałoby w sprzeczności z art. 43 pkt 1 u.d.p. (odległość powinna wynosić co najmniej 8 metrów). Ponadto w sposób przekonywujący wyjaśnił, że posadowienie tego kiosku w bezpośrednim sąsiedztwie przejścia dla pieszych oraz wejścia i wyjścia ze stacji [...] jest niebezpieczne dla pieszych, gdyż generuje dodatkowe (a i tak ogromne w tym miejscu) natężenie ruchu. Organ zasadnie odwołał się również do badań dotyczących stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego. Swoje rozstrzygnięcie oparł na opiniach kompetentnych organów i są one w tym względzie wystarczająco uzasadnione. Organ powołał się na Narodowy Program Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego na lata 2013-2020, który kontynuuje dalekosiężną wizję "ZERO zabitych na polskich drogach" określoną w poprzednich krajowych programach bezpieczeństwa ruchu drogowego (Krajowy Program Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego 2005 - 2007 - 2013 - GAMBIT 2005). Wbrew zarzutom skarżącej, przyjęcie takiego stanowiska w żadnym wypadku nie narusza zasady prawdy obiektywnej wyrażonej przez art. 7 k.p.a. Powtórnie trzeba podkreślić, organ prowadzący postępowanie jest nią związany, choć zakres jej zastosowania zdeterminowany jest rozkładem ciężaru dowodu, który wynika z przepisów prawa materialnego stosowanych w analizowanym postępowaniu. Zasada ta realizowana jest więc tym postępowaniu przede wszystkim przez dokładne rozważenie i ocenę dowodów przedstawionych przez stronę na poparcie zgłaszanego przez nią żądania. Rezultat tej oceny powinien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji zarządcy drogi. W tym zakresie organ może także przeprowadzić z urzędu określone dowody, które posłużą weryfikacji materiału przedstawionego przez wnioskodawcę; nie ma jednak, co do zasady takiego obowiązku. Zdaniem Sądu ocena, o której wyżej mowa, w zakresie, w jakim organ odmówił udzielenia A. S. przedmiotowego zezwolenia (pkt 2 decyzji), została dokonana w oparciu o kompletny materiał dowodowy, w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy. Jak już powiedziano, organ ważąc słuszny interes strony i interes obywateli - zasadnie ocenił, że wydanie przedmiotowego zezwolenia spowoduje m.in. zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Sąd zgadza się z organem, że skarżąca nie wykazała w niniejszym postępowaniu administracyjnym "szczególnie uzasadnionego przypadku" przemawiającego za umieszczeniem proponowanego obiektu w pasie drogowym. Biorąc powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję w zakresie, w jakim odmówił wydania wnioskowanego zezwolenia nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, organ prawidłowo również uczynił umarzając postępowanie w zakresie dotyczącym wnioskowanego okresu zajęcia pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rejonie ul. [...] w W., pod kiosk handlowy o powierzchni 4,00 m2 w okresie od 16 października 2014 r. do 15 sierpnia 2022 r. (pkt 1 decyzji organu I instancji). Z prawidłowych ustaleń poczynionych w sprawie wynika bowiem, że decyzją ostateczną z [...] marca 2014 r. Nr [...] organ odmówił skarżącej wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w powyższej lokalizacji, w celu umieszczenia tego samego obiektu handlowego, w okresie od 15 sierpnia 2012 r. do 15 sierpnia 2022 r. Uwzględniając, że w wymienionej decyzji ostatecznej z [...] marca 2014 r. zawiera się wnioskowany aktualnie okres zajęcia (od 16 października 2014 r. do 15 sierpnia 2022 r.), wskazana jest ta sama powierzchnia zajęcia, wniosek dotyczy tego samego obiektu handlowego oraz mając na uwadze, że we wniosku z [...] września 2014 r. (a także w toku postępowania) nie podano żadnych nowych okoliczności, należy podzielić stanowisko organu, że należało umorzyć postępowanie w powyższym zakresie, gdyż decyzja dotknięta byłaby wadą kwalifikowaną, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Zaistniałaby tożsamość sprawy - obie decyzje dotyczyłyby tożsamego podmiotu oraz tożsamego przedmiotu sprawy, przy jednoczesnej tożsamości stanu prawnego i faktycznego. Stan prawny nie uległ zmianie, podobnie jak stan faktyczny sprawy. Ponadto stan ten był znany organowi orzekającemu w sprawie, co wynika z akt sprawy. W szczególności wskazuje na to treść znajdującej się w aktach sprawy korespondencji prowadzonej przez organ z A. S. Świadczy o tym także treść rozstrzygnięć administracyjnych wydanych w sprawach, których przedmiotem było - szeroko rzecz ujmując - nielegalne zajęcie tego pasa drogowego przez skarżącą. Tym samym, zdaniem Sądu, istniała podstawa do umorzenia postępowania administracyjnego w części dotyczącej wniosku o wydanie przedmiotowego zezwolenia na okres od 16 października 2014 r. do 15 sierpnia 2022 r. Jednocześnie wymaga podkreślenia, że decyzja będąca przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sadowoadministracyjnym nie może być uznana za decyzję wydaną w wyniku kontynuacji postępowania administracyjnego zainicjowanego wnioskiem skarżącej z 18 czerwca 2007 r., zakończonego prawomocnym wyrokiem - WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 592/08. Nie ma tu więc zastosowania art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016.718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Powyższe stanowisko jest uzasadnione zważywszy na sekwencję wydarzeń, jakie miały miejsce a także kolejność wydanych przez organ rozstrzygnięć, znajdujących się w nadesłanych aktach sprawy. Mianowicie, po uchyleniu przez WSA w Warszawie decyzji organów obu instancji (tj. decyzji z [...] stycznia 2008 r. oraz [...] lipca 2007 r.) organ ponownie procedował w sprawie wniosku strony z [...] czerwca 2007 r. pozostawiając ostatecznie ten wniosek bez rozpoznania (według organu strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie tj. do 2 czerwca 2011 r. braków tego wniosku). Następny wniosek skarżącej (z [...] lipca 2011 r.) o wydanie zezwolenia na ten sam obiekt oraz to samo miejsce, także został pozostawiony przez organ bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych. Należy przy tym zauważyć, że od [...] lipca 2011 r. A. S. była reprezentowana w postępowaniu przed organem przez ustanowionego przez siebie pełnomocnika (v. pismo pełnomocnika z [...] lipca 2011 r. /wpływ do organu [...] lipca 2011 r./ oraz dalsza korespondencja sprawie - w tym pismo organu z [...] sierpnia 2011 r. - k. 84). Kolejny wniosek o zajęcie przedmiotowego pasa drogowego A. S. złożyła w dniu [...] lipca 2012 r. a organ rozpoznał ten wniosek ostateczną decyzją odmawiającą z [...] marca 2014 r., która miała znaczenie dla sprawy niniejszej, o czym była mowa wyżej. Podsumowując należy więc stwierdzić, że decyzja poddana aktualnej kontroli sądowoadministracyjnej nie była wydana w efekcie uwzględnienia wytycznych zawartych w wyroku WSA z 14 stycznia 2008 r. zatem kontrola decyzji SKO z [...] lutego 2016 r. musiała zostać przeprowadzona przez Sąd pod kątem legalności w pełnym zakresie (zgodności z prawem materialnym i procesowym) a nie tylko w aspekcie wynikającym z przepisu art. 153 p.p.s.a. Nie ulega przy tym wątpliwości, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, z mocy art. 170 p.p.s.a., respektował powyższy wyrok, jako, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika A. S. ustanowionego przez Sąd z urzędu zostanie wydane odrębne orzeczenie. Stosownie bowiem do art. 258 § 2 pkt 8 powołanej ustawy, do czynności referendarza sądowego w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy należy m. in. wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi lub radcy prawnemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków.