VI SA/Wa 941/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Asesor WSA Joanna Kruszewska - Grońska (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2018 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w E. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z [...] marca 2018 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ odwoławczy", "organ II instancji"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "kpa"), art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1 i ust. 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1 i ust. 3 pkt 1 i pkt 4, art. 140ab ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260; dalej: "prd"), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2222; dalej: "udp"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "WITD", "organ I instancji") z [...] stycznia 2018 r. nr [...] o nałożeniu na C. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca", "spółka") kary pieniężnej w wysokości 5000 złotych. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu [...] listopada 2017 r. w miejscowości [...] na drodze krajowej nr [...] (o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 8 t) inspektorzy WITD zatrzymali do kontroli zespół pojazdów złożony z dwuosiowego samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] oraz dwuosiowej przyczepy marki [...] o nr rej. [...]. Przedmiotowym pojazdem kierował K. K., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem palet (ładunek podzielny) w imieniu skarżącej na trasie [...] - [...]. Przebieg kontroli utrwalono protokołem o nr [...], który kierowca podpisał bez wnoszenia zastrzeżeń. W wyniku ważenia kontrolowanego pojazdu za pomocą wag SAW 10C/II, organ I instancji stwierdził przekroczenie o 2,09 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego (nacisk ten wynosił 10,09 t). Na żądanie kierowcy pojazd został powtórnie zważony, a wyniki tego ważenia były identyczne w porównaniu z wynikami pierwszego ważenia. Jednocześnie podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. W piśmie z 30 listopada 2017 r. (stanowiącym odpowiedź na zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego) skarżąca zakwestionowała ograniczenie nacisku na pojedynczą oś do 8 ton na odcinku drogi krajowej nr [...] do miasta [...]. Stwierdziła, że nośność dróg w Polsce powinna spełniać standardy wynikające z dyrektyw nr 96/53/WE oraz 2002/7/WE, tj. nacisk 11,5 tony na oś. Wskazała, iż przy założeniu standardu nacisku na oś wynoszącego 10 ton, przekroczenie obejmuje 90 kg, co mieści się w granicach błędu pomiarowego zastosowanych wag. Zaznaczyła również brak innej drogi dojazdowej do miasta [...]. W oparciu o ustalenia protokołu kontroli, WITD decyzją z [...] stycznia 2018 r. nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 5000 zł za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV. W odwołaniu od ww. decyzji skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji, wskazując, że przewożony ładunek w postaci ok. 11.500 kg palet to ładunek przestrzenny, a nie ciężki. Nadto kierowca wybrał nie tylko najbardziej optymalną drogę dojazdu do miejsca dostarczenia ładunku, ale też jedyną, która - zdaniem spółki - nie naruszała obowiązujących przepisów. GITD nie uwzględnił argumentacji odwołania i powołaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył treść przepisów mających, jego zdaniem, zastosowanie w sprawie. Według GITD, zgromadzony materiał dowodowy w pełni odzwierciedla ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny, a z całokształtu materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Organ II instancji podkreślił, że miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z 4 marca 2014 r. z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabrycznych [...] i [...], które w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Okręgowy Urząd Miar w [...] z dnia 4 lutego 2015 r. na podstawie Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 90/2009/23/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. Dyrektywa ta została wdrożona do polskiego prawa rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 23) i weszła w życie wraz z przystąpieniem Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. Termin zgłoszenia przyrządu pomiarowego po raz pierwszy do legalizacji ponownej, po dokonaniu oceny zgodności, wynosi 3 lata, stosownie do lp. 7 załącznika nr 6, tabela nr 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 29 ze zm.). Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. GITD zaznaczył również, iż droga krajowa nr [...] na odcinkach [...] /DROGA [...] - WĘZEŁ "[...]"/ - [...] - [...] - [...] - [...] - [...]-[...] /DROGA [...] - UL. [...]/,[...] /DROGA [...] - UL. [...]/ - [...]-[...] /SKRZYŻOWANIE - UL. [...]/ została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 ton. Organ odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie 140aa ust. 4 prd. Skarżąca w toku postępowania administracyjnego nie przedstawiła dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Powyższa decyzja GITD stała się przedmiotem skargi spółki do tut. Sądu, w której wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła "wadliwe stosowanie ustawy transporcie drogowym oraz niezastosowanie art. 92b ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 oraz ustawy Prawo o ruch drogowym". Podniosła, iż masa przewożonego ładunku nie przekroczyła 11.000 kg - przy ładowności zespołu pojazdów wynoszącej 20 ton. Zatem był to ładunek przestrzenny, a droga krajowa nr [...] stanowiła jedyny możliwy dojazd do odbiorcy towaru. Zdaniem spółki stwierdzone podczas kontroli naruszenie należy rozpatrywać w kontekście - wynikającego z obowiązujących przepisów dotyczących dróg krajowych - nacisku na oś napędową wynoszącego 11,5 tony. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Definicję pojazdu nienormatywnego zawiera art. 2 pkt 35a prd – jest nim pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 prd, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem: 1) uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy, 2) przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1. Według lp. 4 załącznika nr 1 do prd zezwolenie kategorii IV jest wydawane na przejazd po drodze krajowej pojazdu: a) o rzeczywistej masie całkowitej nie większej od dopuszczalnej, b) o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m, c) o długości nieprzekraczającej: - 15 m dla pojedynczego pojazdu, - 23 m dla zespołu pojazdów, - 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach, d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m, e) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 2 prd karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 5000 zł - za brak zezwolenia kategorii III—VI. Natomiast w myśl art. 140aa ust. 3 pkt 1 prd karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Poruszanie się po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych zostało obwarowane licznymi obostrzeniami wymienionymi w art. 64 ust. 1, 2 i 3 prd. Zalicza się do nich wymóg uzyskania zezwolenia. Przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny, jest możliwy tylko na podstawie zezwoleń kategorii I lub II (art. 64 ust. 2 prd). Stosownie do art. 140ab ust. 2 prd w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Przepis art. 64 ust. 2 prd ustanawia zakaz przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny. Zatem z treści art. 140ab ust. 2 prd wynika, że przy kwalifikowaniu naruszeń związanych z ustaleniem braku właściwej kategorii zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny, okoliczność w postaci prawnej niemożności uzyskania zezwolenia kategorii III - VII nie ma żadnego znaczenia. Ustawodawca bowiem przyjął, że w takiej sytuacji nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Postępowanie w sprawie wymierzenia kary za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia ma swoistą specyfikę, bowiem dowód stanowiący w istocie podstawę do nałożenia kary jest uzyskiwany przez ważenie pojazdu, które odbywa się na zatwierdzonym przez właściwe służby stanowisku do kontroli pojazdów i sporządzeniu z tej czynności protokołu. Dowód z dokumentu urzędowego, jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli drogowej ma znaczenie szczególne, ponieważ posiada cechy dokumentu w rozumieniu art. 76 § 1 kpa. W protokole kontroli zostaje utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali na drodze, a podpisany przez osoby uczestniczące w tej czynności, tj. przez inspektorów i kierowcę stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone i może być podważony jedynie przez konkretny dowód, iż dane w nim ujęte są nieprawdziwe. Zgodnie z art. 140aa ust. 4 pkt 1 prd nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1 a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Ciężar udowodnienia, że w sprawie wystąpiły prawem przewidziane przesłanki do zwolnienia z odpowiedzialności spoczywa na skarżącym, bowiem to on wywodzi z tych przepisów skutki prawne. Strona zmierzając do wykazania, że dołożyła należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, powinna wskazać okoliczności świadczące o tym, że uczyniła wszystko, czego można rozsądnie wymagać od organizującego przewóz, a jedynie wskutek niezależnych od niej okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Organy obu instancji prawidłowo stwierdziły, że skarżąca nie wykazała wystąpienia przesłanek do zwolnienia z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie, wymienionych w art. 140aa ust. 4 pkt 1 prd. Podjęcie się przewozu pomimo braku wiedzy, że pojazd nie narusza dopuszczalnych norm świadczy o niedochowaniu należytej staranności i nie pozwala na uwolnienie od odpowiedzialności za przejazd pojazdem nienormatywnym. W każdym przypadku przed rozpoczęciem przewozu przewoźnik powinien podjąć wszelkie możliwe w danej sytuacji działania zmierzające do sprawdzenia i upewnienia się, czy nie doszło do przekroczenia dopuszczalnych parametrów załadowanego pojazdu. W rozpoznawanej sprawie skarżąca zignorowała obowiązki nałożone na nią przez ustawę Prawo o ruchu drogowym; nie zadbała, aby pojazd, którym dokonywała przewozu, odpowiadał parametrom przewidzianym w tej ustawie. W szczególności brak jest jakiegokolwiek dokumentu odnośnie pomiarów pojazdu po dokonaniu załadunku, który mógłby w tej sytuacji stanowić decydujący dowód dołożenia przez przewoźnika należytej staranności w realizacji czynności związanych z przedmiotowym przejazdem. Spółka nie wykazała także okoliczności świadczących o braku wpływu na powstanie naruszenia. Przesłuchany w dniu kontroli w charakterze świadka kierowca zeznał, że przewoził 550 sztuk palet ważących ok. 11.500 kg. Nie posiadał żadnego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Przewóz wykonywał na polecenie swojego pracodawcy, który nakazał mu jechać m.in. drogą krajową nr [...]. Kierowca i jego pracodawca wiedzieli, że rzeczywista masa pojazdu wraz z ładunkiem nie przekracza 40 ton, ale kierowca nie wiedział, iż dojdzie do przeciążenia osi napędowej na drodze o dopuszczalnym nacisku osi napędowej do 8 ton. Tymczasem skarżąca jako przedsiębiorca wykonujący przewozy w związku z prowadzoną działalnością (jak np. w niniejszej sprawie - przewóz palet) powinna dostosować pojazd do norm określonych przepisami tak, aby zapewnić bezpieczeństwo w ruchu drogowym i zapobiec degradacji dróg. Do zatrzymania zespołu pojazdów doszło na drodze krajowej nr [...]. Zgodnie z lp. 22 załącznika nr 3 do rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 21 kwietnia 2017 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2017 r., poz. 878), wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 41 ust. 2 udp, droga krajowa nr [...] na odcinkach: [...] /DROGA [...] - WĘZEŁ "[...]"/ - [...] - [...] - [...] - [...] - [...] - [...] /DROGA [...] - UL. [...]/,[...] /DROGA [...] - UL. [...]/ - [...]-[...] /SKRZYŻOWANIE - UL. [...]/ została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 ton. Skarżąca jako profesjonalista ustalając trasę przejazdu powinna upewnić się w przepisach prawa co do nośności dróg na każdym odcinku trasy przejazdu. Spółka nie kwestionuje stwierdzonego podczas kontroli przekroczenia nacisku osi napędowej o 2,09 tony (kierowca skorzystał z możliwości ponownego ważenia pojazdu i podpisał protokół kontroli bez zgłaszania zastrzeżeń). Okoliczność ta jest między stronami bezsporna, aczkolwiek Sąd zauważa, iż w decyzji organu II instancji omyłkowo podano, że przekroczenie wynosi 0,9 tony przy nacisku pojedynczej osi napędowej 10,9 tony (zamiast 10,09 tony). Natomiast skarżąca podnosi argument w postaci wynikającego z dyrektyw standardu nośności dróg wynoszącego 11,5 tony. W tym kontekście wskazać należy na treść art. 7 dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym (Dz.U.UE.L.1996.235.59, Dz.U.UE-sp.07-2-478 ze zm., dalej: "dyrektywa 96/53/WE"), zgodnie z którym "Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla stosowania obowiązujących przepisów drogowych w każdym Państwie Członkowskim i ograniczających ciężar i/lub wymiary pojazdów na niektórych drogach lub obiektach inżynieryjnych - niezależnie od państwa rejestracji lub dopuszczenia do ruchu takich pojazdów. Obejmuje to również możliwość nakładania lokalnych ograniczeń na maksymalne dopuszczalne wymiary i/lub ciężary pojazdów, które mogą być używane, w przypadku gdy infrastruktura nie jest przystosowana do długich i ciężkich pojazdów, w określonych obszarach lub na określonych drogach, takich jak centra miast, małe wioski lub miejsca o szczególnym znaczeniu przyrodniczym." Stanowisko, iż przepisy krajowe nie naruszają przepisów dyrektywy 96/53/WE, aprobuje Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA"). I tak w wyroku z 17 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2170/15, NSA wskazał, że określenie w dyrektywie 96/53/WE maksymalnego dopuszczalnego nacisku na oś nie oznacza, że w przypadku dróg, na których dopuszczono ruch pojazdów o mniejszym nacisku na oś, przewoźnik może, bez narażenia się na odpowiedzialność administracyjną, poruszać się pojazdem przekraczającym określone dla danej drogi naciski (zob. też wyroki NSA: z 19 maja 2016 r., II GSK 29/15; z 23 czerwca 2016 r., II GSK 140/15; orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). W art. 7 dyrektywy 96/53/WE określono bowiem możliwość stosowania obowiązujących przepisów drogowych w każdym Państwie Członkowskim i ograniczających ciężar i/lub wymiary pojazdów na niektórych drogach lub obiektach inżynieryjnych - niezależnie od państwa rejestracji lub dopuszczenia do ruchu takich pojazdów, w szczególności w przypadku gdy infrastruktura nie jest przystosowana do długich i ciężkich pojazdów. Przepisy krajowe określające drogi, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi na drogę niższych niż 11,5 t stanowią wyjątek, o którym mowa w art. 7 dyrektywy 96/53/WE. W świetle powyższego stwierdzić należy, że takie ograniczenia (o których mowa w art. 7 dyrektywy 96/53/WE) dla drogi krajowej nr [...] wprowadziło ww. rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 21 kwietnia 2017 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. W rozpatrywanej sprawie kara pieniężna została nałożona w oparciu o art. 140aa ust. 1 prd. Zgodnie z art. 189a § 2 pkt 1 i pkt 2 kpa w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej (pkt 1), odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia (pkt 2) - przepisów działu IVa kpa w tym zakresie nie stosuje się. Skoro przepis art. 140ab prd w sposób sztywny określa wysokość kar pieniężnych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, to organ nie miał w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej. Z kolei do decyzji nakładanych na podstawie art. 140aa ust. 1 prd mają zastosowanie okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione w art. 140aa ust 4 prd. Zgromadzony materiał dowodowy w niniejszej sprawie wskazuje, że kontrolowany zespół pojazdów spełniał kryteria, które obejmowały zakresem zezwolenie kategorii IV. Wobec powyższego należy wskazać, że organy I i II instancji prawidłowo zakwalifikowały stwierdzone naruszenie i kara pieniężna została prawidłowo określona. Sąd nie dostrzegł podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji, czego domagała się w skardze spółka. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2018 r., poz. 1302; dalej: "ppsa"), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Jednakże skarżąca nie powołała żadnej z wymienionych w art. 156 § 1 kpa przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, tj.: 1) decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) decyzja została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) decyzja zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Mając na uwadze powyższe, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania bądź prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji, zgodnie z treścią art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, wyczerpująco zgromadziły i rozpatrzyły materiał dowodowy. Do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego organy zastosowały właściwe przepisy prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. W tym stanie rzeczy, uznając skargę za bezpodstawną, Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.