VI SA/Wa 984/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Marek Maliński Protokolant st. spec. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi R.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 22 stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego oddala skargę R. S. (dalej też jako "skarżący" lub "strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji (dalej też jako "KGP", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] stycznia 2025 roku nr [...]. Zaskarżoną decyzją Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej także jako "k.p.a.") oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 485 ze zm., dalej też jako "ustawa o broni i amunicji" lub "u.o.b.a."), utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji (dalej też jako "KSP" lub "organ I instancji") z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...], w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego. Komendant [...] Policji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia R.(aktualne imię R.) S. pozwolenia na broń palną myśliwską w związku z naruszeniem zasad przechowywania broni. Decyzją z dnia [...] listopada 2024 r. organ I instancji cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską do celu łowieckiego, zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 u.o.b.a. W ocenie KSP skarżący naruszył zasady przechowywania broni i amunicji. Z materiałów nadesłanych przez Wydział Zamiejscowego w W. Delegatury w P. Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, w szczególności protokołu oględzin wynika, że skarżący broń palną – pistolet [...] nr [...] wraz z amunicją przechowywał w szafie ściennej nieposiadającej żadnych zamków, zapadek, itp. W tym czasie w domu przebywała żona skarżącego oraz dwoje małoletnich dzieci. Zdaniem organu broń przechowywana we wskazany sposób była ogólnodostępna, ponadto zgodnie z oświadczeniem skarżącego w mieszkaniu nie było urządzenia spełniającego wymagania co najmniej klasy S1 według normy PN-EN 14450, broń przechowywana była na co dzień u matki skarżącego pod innym adresem. Pod wskazanym adresem został zabezpieczony drugi egzemplarz broni – pistolet nr [...] wraz z amunicją i legitymacją posiadacza. Po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających w sprawie o wykroczenie z art. 51 ust. 2 pkt 7 u.o.b.a., z uwagi na potraktowanie sprawy jako incydentalnej, uznano za zasadne zastosowanie pouczenia i wystąpiono o odstąpienie od kierowania wniosku o ukaranie do Sądu Rejonowego. Zdaniem organu pozostawienie nawet jednej jednostki broni palnej wraz z amunicją w miejscu do tego nieprzeznaczonym oraz bez nadzoru właściciela świadczy o lekceważącym podejściu do zasad przechowywania określonych w przepisach prawa, ponadto każde nawet jednorazowe niezastosowanie się do przepisów, stwarza podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń. Z kolei w odwołaniu od ww. decyzji, skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania art. 7 w zw. z art. 77 § 1 poprzez zaniechanie obowiązku zgromadzenia wyczerpującego materiału dowodowego, poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania skarżącego i umożliwienia złożenia wniosków dowodowych, art. 8 poprzez niezastosowanie i wydanie decyzji z naruszeniem obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej albowiem postępowanie w sprawie zostało oparte o niezweryfikowany stan faktyczny, bez należytej oceny materiału dowodowego, art. 80 k.p.a. poprzez całkowicie dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, powyższe naruszenia w ocenie strony doprowadziły do błędnego uznania, że zachodzą przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską w celu łowieckim. Ponadto w odwołaniu skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 u. o.b.a. poprzez błędną i subiektywną ocenę materiału dowodowego i uznanie, że broń była przechowywana w sposób umożliwiający dostęp do niej przez osoby nieuprawnione, w sytuacji gdy broń była przechowywana zgodnie z przepisami. Ponadto skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentów oraz wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Komendant Główny Policji w swej decyzji z dnia [...] stycznia 2025 roku, nie zgodził się z powyższymi zarzutami. Organ przypomniał, że 28 marca 2024 r. podczas wykonywania czynności przeszukania mieszkania przez funkcjonariuszy ABW, w miejscu zamieszkania skarżącego, ujawniono broń palną [...] wraz z magazynkiem załadowanym 11 sztukami amunicji, która znajdowała się w szafie ściennej. Naboje znajdowały się w magazynku, który był podpięty do broni, szafa nie posiadała żadnych zamków, zapadek, a broń znajdowała się w miejscu ogólnodostępnym. Organ podkreślił, że fakt przechowywania broni i amunicji w sposób umożliwiający dostęp do niej osobom nieuprawnionym przez skarżącego nie budzi żadnych wątpliwości, potwierdza to zgromadzony materiał dowodowy (protokół funkcjonariusza ABW z miejsca oględzin w mieszkaniu skarżącego, notatka urzędowa funkcjonariusza policji z WPA KSP, zeznania skarżącego - protokół przesłuchania świadka k. 277-278 akt administracyjnych). Ponadto do zastosowania art. 18 ust. 5 pkt 4 u.o.b.a. nie jest niezbędne uprzednie uznanie przez Sąd winy obwinionego o popełnienie wykroczenia polegającego na nieprawidłowym przechowywaniu broni i amunicji, o ile organ Policji w toku postępowania administracyjnego ustali w sposób niebudzący wątpliwości, że posiadacz pozwolenia na broń przechowywał broń i amunicję wbrew wymogom wskazanym w art. 32 u.o.b.a. i wydanym na podstawie tego przepisu prawa akcie wykonawczym, tj. rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z 26 sierpnia 2014 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 364). Organ podkreślił, że kwestia ukarania strony i wymiar kary wynikający ze zdarzenia z 28 marca 2024 r. nie jest przedmiotem postępowania administracyjnego, a ustalenia dokonane w tym zakresie w postępowaniu o wykroczenie są niezależne od ustaleń dokonanych w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z przepisami u.o.b.a. Zdaniem organu postępowanie strony było rażąco lekkomyślne, skarżący stworzył realne niebezpieczeństwo z uwagi na fakt, że broń palną z podpiętym magazynkiem odłożył w miejsce ogólnodostępne a bez znaczenia jest okoliczność, czy domownicy mieli w tym czasie spać. KGP wyjaśnił, że z przechowywaniem mamy do czynienia w sytuacji, kiedy broń i amunicja jest noszona, wożona lub używana, a zatem odłożenie broni i amunicji do zwykłej szafy i nawet niezamkniętej na klucz, stanowi przechowywanie broni i amunicji i bez znaczenia pozostaje kwestia z jakich powodów broń i amunicja znalazły się w miejscu nieprzeznaczonym do przechowywania, jak i czasookres z tym związany. Zdaniem organu, okoliczności niniejszej sprawy, potwierdzają jednoznacznie, że skarżący przechowywał broń i amunicję wbrew przepisom art. 32 ust. 1 u.o.b.a. oraz § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 26 sierpnia 2014 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, co wypełnia dyspozycję art. 18 ust. 5 pkt 4 u.o.b.a. We wspomnianej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji, skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił: 1. naruszenie art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ust. 1 u.o.b.a. oraz w zw. z art. 8 k.p.a. oraz art. 41 ustawy z dnia 20 maja 1997 r. Kodeks wykroczeń (t. j. Dz. u. z 2025 r. poz. 734, dalej też jako "k.w.") przez niewłaściwe zastosowanie przepisów uprawniających organ Policji do cofnięcia pozwolenia na broń w sposób naruszający zasady proporcjonalności i zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli do władzy publicznej poprzez wydanie decyzji, w ramach których doszło do rażącej niespójności w ustaleniach i ocenach dokonywanych przez jednostki wchodzącej w skład tej samej struktury Komendy [...] Policji: 1) najpierw Komenda Rejonowa Policji [...] uznała, że incydentalny charakter czynu będący "aktem mniejszej wagi" uzasadnia zastosowanie jedynie środka wychowawczego w formie pouczenia (art. 41 k.w.), co świadczy o uznaniu, iż takie działanie będzie wystarczające do zapewnienia, że skarżący będzie na przyszłość przestrzegał zasad przechowywania broni palnej i wydaje pozytywną opinię co do skarżącego na zapytanie na potrzeby postępowania o cofnięcie pozwolenia na broń, 2) następnie Komenda [...] Policji Wydział Postępowań Administracyjnych stwierdza, że to samo zdarzenie jest na tyle poważnym naruszeniem przepisów prawa, że powinno skutkować utratą pozwolenia na broń - natomiast w takiej sytuacji zastosowanie przepisów o cofnięciu pozwolenia na broń powinno być zarezerwowane wyłącznie dla sytuacji, w których pomimo pouczenia wydanego przez Komendę Rejonową Policji [...] skarżący ponownie naruszyłby zasady przechowywania broni palnej, skoro ta jednostka Policji uznała ten środek za wystarczający i zapewniający przestrzeganie przepisów przez skarżącego na przyszłość. Rozbieżność ocen między Komendą Rejonową Policji [...] a Komendą [...] Policji Wydziałem Postępowań Administracyjnych co do tego samego zdarzenia narusza tym samym zasadę spójności i jednolitości postępowania Policji, co skutkuje brakiem zaufania obywateli do racjonalności działań organów administracji publicznej, w szczególności, że w stanie faktycznym sprawy zarzucane naruszenie zasad przechowywania nie odnosiło się do przechowywania broni (jak wynika z akt sprawy broń była przechowywana w przystosowanym do tego sejfie), ale do okoliczności czasowego odłożenia broni w czasie jej transportu - pakowania, przed wyjazdem na strzelnicę, w tym podczas przeszukania mieszkania przez funkcjonariuszy ABW, tj. w momencie, w którym broń nie mogła być przechowywana w sejfie znajdującym się w innym lokalu, gdyż była przez skarżącego transportowana co ze swej istoty nie może stanowić jednocześnie czynności przechowania, a tym samym nie został spełniony jeden z warunków zastosowania przepisu albowiem w momencie jej ujawnienia broń nie była w stanie przechowywania, a przemieszczania po jej podjęciu z miejsca przechowania, 2. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez: 1) niezgodne z dotychczasowym stanowiskiem Policji - a tym samym dowolne stwierdzenie, że "bez wątpienia strona stworzyła realne niebezpieczeństwo z uwagi na fakt, iż broń palną z podpiętym magazynkiem odłożyła w miejsce ogólnodostępne, do którego dostęp osoby nieuprawnione, tj, domownicy (żona i małoletnie dzieci)", podczas gdy, we wcześniejszym piśmie Wydziału Prewencji Komendy Rejonowej Policji [...] z 28.08.2024 r. wskazano, że "uznano za wiarygodne zeznania obwinionego, który oświadczył, iż (..) broń była przenoszona i odłożona w sposób maksymalnie ograniczający możliwość dostępu do nieuprawnionych, a o miejscu jej odłożenia wiedzę posiadał jedynie wymieniony", tym stan faktyczny opisany w decyzji jest niezgodny z urzędowo ustaloną przez Policję oceną materiału dowodowego, z której wynika, że broń była odłożona w sposób maksymalnie ograniczający możliwość dostępu do nieuprawnionych; 2) dowolne uznanie, że skarżący w sposób lekkomyślny i nieodpowiedzialny narusza obowiązki związane z przechowywaniem broni i amunicji w sposób uzasadniający cofnięcie mu pozwolenia na broń, podczas gdy przy tej ocenie pominięto liczne okoliczności, wynikające ze znajdujących się w aktach dowodów urzędowych (notabene policyjnych), świadczące o tym, że skarżący jest osobą odpowiedzialną i dającą rękojmię przestrzegania zasad związanych z przechowywaniem broni palnej, to znaczy: a) pominięto ustalenia wynikające z pisma Wydziału Prewencji Komendy Rejonowej Policji II z 28.08.2024 r.: - w którym wskazano, że ."uznano za wiarygodne zeznania obwinionego, który oświadczył, iż była to sytuacja incydentalna, miała miejsce w prywatnym mieszkaniu, ponadto broń była przenoszona i odłożona w sposób maksymalnie ograniczający możliwość dostępu do nieuprawnionych, a o miejscu jej odłożenia wiedzę posiadał jedynie wymieniony", co oznacza, że podstawą zastosowania upomnienia było danie wiary, że skarżący w maksymalny sposób ograniczył możliwość dostępu broni do osób nieuprawnionych w czasie jej przenoszenia - co przeczy wizerunkowi skarżącego jako osoby lekkomyślnej i nieodpowiedzialnej, - jednocześnie w piśmie tym wskazano, że "pouczenie na zasadzie art. 41 k.w. będzie wystarczającym środkiem oddziaływania wychowawczego" - z czego wynika, że inny organ Policji (KRPII) uznał, że pouczenie jest "wystarczającym środkiem do wdrożenia skarżącego do poszanowania prawa" (należy zwrócić uwagę, że to jest przytoczenie wprost przepisu art. 41 k.w. w brzmieniu obowiązującym do 01.09.1998). Tym samym jeżeli organ Policji prowadzący postępowanie wyjaśniające stwierdził, że pouczenie wystarczy "w ramach drugiej szansy" do wdrożenia skarżącego do poszanowana prawa (w tym przypadku prawidłowego przemieszczania i przechowywania broni), to inny organ Policji nie powinien uznawać tej okoliczności czyn przekreślający skarżącego jako posiadacza broni palnej. b) pominięto okoliczności przedstawione we wniosku asp. szt. M. C. z Komendy Rejonowej Policji [...] o odstąpienie od kierowania wniosku o ukaranie z 28 sierpnia 2024 r., że "Biorąc pod uwagę powyższe zasadnym jest zastosowanie w powyższe sprawie pouczenia biorąc pod uwagę, iż zdarzenie miało miejsce w prywatnym mieszkaniu, a ponadto z założenia odłożona broń w tym miejscu miała przebywać krótkotrwale oraz fakt, iż została odłożona w miejsce poza zasięgiem małoletnich, a osoby dorosłe nie miały świadomości co do miejsca jej odłożenia należy powyższy fakt potraktować jako akt mniejszej wagi i zastosować wobec właściciela broni środka oddziaływania wychowawczego w postaci pouczenia na zasadzie art. 41 kodeksu wykroczeń" - z których wynika, że sama Policja uznała okoliczności związane ze zdarzeniem będącym podstawą cofnięcia pozwolenia na broń za "akt mniejszej wagi", w tym z uwagi na fakt, że broń była przenoszona, nie zaś przechowywana w miejscu jej ujawnienia, c) pominięto okoliczności wynikające ze sporządzonego przez st. sierż. K. K. z Komendy Rejonowej Policji [...] protokołu z przeprowadzonej kontroli warunków przechowywania broni z 24.06.2024, który wykazał brak stwierdzenia nieprawidłowości w przechowywaniu broni i amunicji oraz posiadanie przez Skarżącego urządzenia spełniającego wymogi klasy S1 według normy PN-EN 14450, co potwierdza fakt właściwego przechowywania broni przez skarżącego i przeczy okoliczności, żeby skarżący nie dawał rękojmi prawidłowego przestrzegania przepisów o przemieszczaniu i posiadaniu broni palnej, d) pominięto dokument "opinii o osobie, wobec której prowadzone jest postępowanie administracyjne w kierunku cofnięcia pozwolenia na broń palną" wydaną przez właściwego miejscowo dla skarżącego Komendanta Rejonowego Policji II z 24 czerwca 2024 r., z której wynika pozytywna opinia w stosunku do skarżącego na potrzeby prowadzonego przez organ administracji postępowania wynikająca z rozmowy ze skarżącym, sąsiadami, wiedzy dzielnicowego i materiałów KRP II, a która obrazuje odpowiedzialną postawę skarżącego jako posiadacza broni przestrzegającego przepisów prawnych - a która została wydana jako organ Policji jako dokument urzędowy na potrzeby prowadzonego postępowania i jednocześnie pominięta przy ocenie podstaw do cofnięcia pozwolenia na broń (mimo, że organ sam zlecił sporządzenie takiej opinii, tym samym musiała mieć ona istotne znaczenie dla sprawy), e) pominięto notatkę urzędową sporządzoną przez st. sierż. K. K. z 24.06.2024 r., z której wynika, że skarżący "w miejscu zamieszkania ma opinię pozytywną co potwierdziła rozmowa z sąsiadami i pracownikami ochrony budynku. Nie odnotowano skarg do Komendy Rejonowej Policji lI na opiniowanego, nie ma informacji jakoby utrzymywał kontakty z osobami podejrzewanymi o prowadzenie działalności przestępczej. Na [...] 9 m 72 w W. nie odnotowano interwencji Policji", tym samym przedstawia wizerunek skarżącego jako praworządnego i odpowiedzialnego obywatela, który w takiej sytuacji powinien być potraktowany jako dający rękojmię przestrzegania przepisów o przechowywaniu broni palnej, f) pominięto przy ocenie rękojmi skarżącego opinię z jego klubu sportowego, tj. Centralny Wojskowy Klub Sportowy [...] Sekcja Strzelecka z 17.06.2024 r., z której wynika, że skarżący "przestrzega zasad bezpieczeństwa", a co nie zostało wzięte pod uwagę przy ocenie skarżącego przez organy obu instancji, mimo że zostało to wprost zlecone przez organ postępowania (tym samym musiało być istotne przy podejmowaniu decyzji odnośnie cofnięcia pozwolenia na broń), 3) ocenę materiału dowodowego bez uwzględnienia przy tym zasady ochrony nabytego uprawnienia do posiadania broni palnej (por. wyrok NSA z 25.10.2005 r. II OSK 128/05, LEK nr 201429), która zgodnie z NSA zobowiązuje organ do przeprowadzenia równie wnikliwej analizy przesłanek do cofnięcia pozwolenia na broń, jak przy wydawaniu samego pozwolenia na broń co do spełnienia przesłanek co do przyznania tego pozwolenia - natomiast materiał dowodowy w niniejszej sprawie nie został wnikliwie przeanalizowany, o czym świadczy brak ustosunkowania się przez organ I i II instancji do zebranych w ramach postępowania licznych dowodów urzędowych świadczących przeciw cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń, w tym okoliczności, iż wbrew stanowisku wyrażonemu w zaskarżonej decyzji nie doszło do niezgodnego z przepisami przechowania broni, gdyż znajdowała się ona w transporcie - przygotowaniu do wyjścia na strzelnicę, co obiektywnie uniemożliwia aby w tym samym czasie była przechowywana w sejfie, którym dysponuje skarżący, 4) pominięcie analizy, czy zebrany materiał dowodowy i okoliczności sprawy (w szczególności w kontekście uznania przez KRP II, że na moment zdarzenia będącego podstawą dla organów administracji do cofnięcia pozwolenia na broń skarżący odłożył broń "w sposób maksymalnie ograniczający możliwość dostępu do nieuprawnionych" i KRP II uznała to w danych okolicznościach za "akt mniejszej wagi") pozwalają na wyciągnięcie wniosku, że skarżący w przyszłości będzie przechowywał broń w sposób nienależyty (zgodnie z tezą wyroku SN z 13.12.2002 r., III RN 96/02, OSNP 2004, nr 2, poz. 25. - "Organ Policji ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli posiadacz przechowuje ją w sposób nienależyty, a w okolicznościach sprawy istnieje uzasadniona obawa, że w przyszłości też postąpi podobnie"). 3. naruszenie art. 32 ust. 1 u.o.b.a w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez błędną wykładnię pojęcia "przechowywania" broni z naruszeniem zasady proporcjonalności polegającą na nieuprawnionym uznaniu, iż nawet krótkotrwałe i incydentalne odłożenie broni w warunkach niewskazujących na zamiar jej dłuższego pozostawienia w związku z transportem i noszeniem - przy zapewnieniu maksymalnego możliwego w danych okolicznościach ograniczenia możliwości dostępu do nieuprawnionych - stanowi naruszenie zasad przechowywania określonych w art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji i rozporządzeniach wykonawczych, które samo w sobie uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń, podczas gdy: 1) zacytowany przez organ II instancji wyrok WSA w Warszawie z 16.06.2009 r., II SA/Wa 496/09, dotyczył długotrwałego naruszenia i dodatkowego skazania z art. 178a k.k. - w przywołanym przez organ II instancji wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał, że skarżący przez znaczny okres przechowywał broń w drewnianej szafce, co stanowiło rażące naruszenie przepisów, a ponadto był on prawomocnie skazany za przestępstwo prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości (art. 178a k.k.). W konsekwencji tamte okoliczności polegały na istotnie rożnym i znacznie bardziej poważnym stanie faktycznym niż ten, który dotyczy skarżącego w niniejszej sprawie. Wyrok ten nie przesądza, że każdego, nawet chwilowego odłożenia broni, należy traktować jako "przechowywanie" niezgodne z art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. 2) w orzecznictwie sądów administracyjnych rozróżnia się przechowywanie od krótkotrwałego odłożenia broni w okresie transportu i noszenia - zgodnie z innym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 13.12.2011 r., II SA/Wa 1118/11, "Posiadacz pozwolenia na broń jest obowiązany do zachowania nad nią pełnej całkowitej i ścisłej kontroli przez cały czas, w którym nie jest możliwe jej przechowywanie w sposób określony ustawą. Dotyczy to w szczególności okresu transportu i noszenia." Z powyższego wynika, że krótkotrwałe odłożenie broni, służące np. chwilowemu udaniu się do łazienki, nie powinno być automatycznie kwalifikowane jako "przechowywanie" w rozumieniu przepisów ustawy o broni i amunicji, jeśli posiadacz broni faktycznie zapewnia jej bezpieczeństwo (np. poprzez maksymalne możliwe dla danej sytuacji zabezpieczenie jej od osób nieupoważnionych - tak jak było w niniejszej sprawie, co potwierdziła KRP II). Skutkowało to błędnym utożsamieniem krótkiego odłożenia broni w trakcie transportu przed wyjściem na strzelnicę z przechowywaniem - organ II instancji rozszerzył interpretację art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, pomijając ustalenia Komendy Rejonowej Policji [...], z których wynika, że broń została odłożona tylko na moment, w sposób maksymalnie ograniczający dostęp osób trzecich, a skarżący nie pozostawił jej tam w zamiarze dłuższego przechowywania. Wskazany przez organ wyrok WSA (II SA/Wa 496/09) nie może stanowić argumentu "uniwersalnego", gdyż dotyczy stanu faktycznego istotnie odmiennego: wielokrotnego i przedłużonego nieprzestrzegania przepisów połączonego z prawomocnym skazaniem karnym. Przenoszenie tej tezy na chwilowe odłożenie broni skutkowało błędną wykładnią pojęcia przechowywanie i tym zbyt surową kwalifikacją zdarzenia, w którym - w ocenie KRP [...] - skarżący na tamten moment "maksymalnie ograniczył możliwość dostępu do nieuprawnionych". Nie oznacza to, że każdy moment pozostawienia broni - także ten incydentalny – automatycznie oznacza "przechowywania". Traktowanie krótkiej i ostrożnej czynności odłożenia broni (bez zamiaru pozostawienia jej na dłużej) na równi z długotrwałym, faktycznym przechowywaniem jest sprzeczne z celem regulacji zasad przechowywania, jak również z dotychczasowym orzecznictwem sądowym dostrzegającym różnicę między transportem a długookresowym umieszczeniem broni w niewłaściwych warunkach. Mając powyższe na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym skarżący przedstawił swoje stanowisko odnośnie odpowiedzi na skargę, a następnie organ odniósł się do pisma procesowego skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej zwana "p.p.s.a."). Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu organów wydających powyższe decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Organy wyjaśniły motywy podjętych rozstrzygnięć, a przedstawiona w decyzjach argumentacja jest logiczna i wyczerpująca. Wbrew zarzutom skargi, organ nie naruszył w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., jak również przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 pkt 4 , art. 32 ust. 1 u.o.b.a. w zw. z art. 8 k.p.a. oraz 41 k.w. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy o broni i amunicji. I tak zgodnie z treścią, art. 18 ust. 5 pkt 4 u.o.b.a. właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32. Z kolei w art. 32 ust. 1 ww. ustawy przewidziano, że broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Natomiast szczegółowe zasady przechowywania broni i amunicji określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 sierpnia 2014 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 364). Stosownie do przepisów powyższego rozporządzenia broń i amunicję przechowuje się w odpowiednio przystosowanym do tego pomieszczeniu, zwanym dalej "magazynem broni" lub urządzeniach spełniających wymagania co najmniej klasy S1 według normy PN-EN 14450. Wobec powyższego, brak było przepisów, które umożliwiały skarżącemu przechowywanie posiadanej broni i amunicji bez żadnych zabezpieczeń, w dowolnym pomieszczeniu we własnym mieszkaniu, skoro w mieszkaniu tym, czego skarżący nie kwestionuje a materiał zgromadzony w aktach sprawy potwierdza - nie było urządzenia spełniającego wymagania co najmniej klasy S1 według normy PN-EN 14450. Powyższe stwierdzenie dotyczy także innych miejsc, w które skarżący mógłby odłożyć broń, także niezamykanej szafy ubraniowej, czy jakiejkolwiek innej, niezależnie od wysokości na jakiej broń i amunicja się znajduje – skoro miejsca te nie spełniają wymagań co najmniej klasy S1 według normy PN-EN 14450. Dalsze rozważania należy, w szczególności, odnieść do podnoszonej przez skarżącego okoliczności "krótkotrwałego odłożenia broni", jednorazowego incydentu oraz zastosowania pouczenia o jakim mowa w art. 41 k.w. Przepisy ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 sierpnia 2014 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji nie regulują w sposób pełny wszystkich sytuacji, jakie mogą zaistnieć przy wykonywaniu uprawnień, przewidzianych w pozwoleniu na broń, nie oznacza to jednak, że tego rodzaju sytuacje nie zostały w ogóle unormowane. W kwestiach w rozporządzeniu nieuregulowanych, sposób przechowywania broni powinien być oceniany zgodnie z art. 32 ust. 1 u.b.a. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1200/06, wystarczającą regulację, określającą powinności w zakresie przechowywania broni w sposób uniemożliwiający dostęp osób nieuprawnionych zawiera art. 32 ust. 1 u.b.a. Wydane na podstawie delegacji z art. 32 ust. 2 u.b.a. rozporządzenie reguluje kwestie natury technicznej i w niczym nie wyklucza ogólnej zasady, dającej się wyprowadzić z brzmienia art. 32 ust. 1 u.b.a. Obowiązkiem posiadacza broni jest zatem zachowanie nad nią całkowitej i ścisłej kontroli przez cały czas. Tym samym niedopuszczalne jest przechowywanie broni i amunicji w pokoju, w niezamykanej szafie, na półce, czy jakichkolwiek innych pomieszczeniach i miejscach, które w ocenie skarżącego będą bezpieczne. Co istotne, ustawodawca nie wprowadził żadnego ograniczenia czasowego odnośnie przechowywania, tym samym omawiane przepisy dotyczą każdego przechowywania, nawet trwającego krótką chwilę (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 1/13), jak również możliwości prowadzenia postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia dopiero, jak sugeruje skarżący, po ponownym naruszeniu przepisów przechowywania broni i amunicji. Wobec powyższego nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja skarżącego, zgodnie z którą krótkotrwałe odłożenie broni nie jest tożsame z przechowywaniem i nie powinno przemawiać za cofnięciem pozwolenia na broń, z pominięciem innych możliwych do oceny okoliczności, takich jak: posiadanie przez skarżącego pozytywnej opinii w miejscu zamieszkania, braku odnotowanych skarg dotyczących skarżącego (jego zachowania), brak informacji o kontaktach z osobami podejrzewanymi o prowadzenie działalności przestępczej, brak odnotowanych interwencji pod adresem zamieszkania skarżącego, pozytywna opinia z klubu sportowego Centralnego Wojskowego Klubu Sportowego [...] Sekcja Strzelecka. Podkreślić należy, że nawet jednorazowe, krótkotrwałe naruszenie zasad przechowywania broni uzasadnia prowadzenie postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. Ponadto twierdzenia skarżącego dotyczące pobrania broni z mieszkania matki ok. godz. 5 celem udania się na strzelnicę, gdy w takich porannych godzinach strzelnice nie są zazwyczaj otwarte, na co słusznie zwrócił uwagę organ w odpowiedzi na skargę, przeczą twierdzeniom o krótkotrwałym przechowywaniu czy krótkotrwałym odłożeniu broni w ramach transportu lub noszenia (k. 13 skargi), gdyż w istocie broń ta wraz z amunicją pozostawałyby w miejscu do tego nieprzeznaczonym, aż do momentu, w którym skarżący udałby się na strzelnicę w ciągu dnia. Zatem, prawdopodobnie, gdyby nie rozpoczęcie akcji funkcjonariuszy ABW w mieszkaniu skarżącego po godzinie 6 (czas rozpoczęcia czynności wskazany w protokole oględzin miejsca g. 6.05) – broń i amunicja znajdowałyby się w mieszkaniu skarżącego do ewentualnego wyjścia skarżącego na strzelnicę. Niezależnie od powyższej uwagi, podkreślić należy, że Sąd dokonuje oceny zaskarżonej decyzji biorąc pod uwagę zgromadzone w sprawie dokumenty, które nie potwierdzają, aby skarżący używał, nosił czy woził broń (broń wraz z amunicją znajdowały się w szafie), kiedy to funkcjonariusze ABW rozpoczęli, w mieszkaniu skarżącego, czynności procesowe. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że skarżący, posiadający pozwolenie na broń palną myśliwską do celu łowieckiego, nie przechowywał broni w sposób zgodny z art. 32 ust. 1 u.o.b.a. W aktach administracyjnych znajduje się bowiem kopia protokołu oględzin miejsca, z której wynika, że broń palna [...] nr [...] wraz z amunicją była umieszczona w "...szafie ściennej znajdującej się na ścianie przeciwległej do drzwi wejściowych do sypialni", "na czwartej półce od dołu/drugiej od góry, pomiędzy czarną walizką a brązowym plecakiem", "szafa nie posiadała żadnych zamków, zapadek itp." Dodatkowo załącznik do protokołu stanowi wydruk 4 fotografii, wskazujących miejsce przechowywania broni. W protokole wskazano także, że wg. oświadczenia skarżącego w mieszkaniu nie ma sejfu na broń. Ponadto skarżący będąc przesłuchiwany w charakterze świadka zeznał, że będą w swoim mieszkaniu odłożył broń na półkę w zamykanej szafie na wysokości ponad dwóch metrów, w sypialni, aby udać się do łazienki (protokół przesłuchania w charakterze świadka). Nie ulega także wątpliwości, że w mieszkaniu znajdowały się dzieci skarżącego oraz żona – fakt ten potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Kwestia posiadania broni we własnym mieszkaniu, w którym skarżący nie dysponował stosownym sejfem nie była przez skarżącego podważana. W konsekwencji, zasadnie zostało wszczęte postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie, a następnie wydano decyzję o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego. Ponadto również sam skarżący niezgodne z przepisami przechowywanie broni potwierdził w odwołaniu oraz skardze. Tymczasem broń palna jest narzędziem szczególnie niebezpiecznym, w szczególności w rękach osób nieuprawnionych, w szczególności dzieci, stanowi zagrożenie dla życia a także takich wartości jak porządek i bezpieczeństwo publiczne, na jej posiadaczu spoczywa więc szczególny obowiązek dbałości o takie jej przechowywanie, aby osoby nieuprawnione nie miały do niej dostępu. Obowiązek zachowania należytej staranności w celu zapobieżenia utraty broni przy jej przechowywaniu i noszeniu w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych, wynika z art. 32 ust. 1 u.b.a. Skoro obowiązku tego skarżący nie dopełnił, to uzasadnione było zastosowanie w sprawie art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a. Zdaniem Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie był wystarczający dla ustalenia istotnych do rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych. Organ odwoławczy w swej decyzji precyzyjnie wyjaśnił, z jakiego powodu nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o przesłuchanie strony, jak również czemu inne okoliczności dotyczące skarżącego nie mogły przeważyć nad interesem społecznym polegającym na zapewnieniu porządku i bezpieczeństwa publicznego. Podkreślić należy, że interes społeczny wymaga, aby bronią dysponowały jedynie osoby gwarantujące bezpieczne i zgodne z przepisami jej posiadanie. W okolicznościach niniejszej sprawy, skarżący tych kryteriów nie spełnił. Sąd w całości podziela stanowiska przedstawione przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z dnia 27 września 2016 r. sygn. akt II OSK 3156/14 oraz z 20 czerwca 2024 r. sygn. akt II GSK 594/21. W pierwszym ze wspomnianych wyroków NSA wskazywał, że przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 w związku z art. 32 ust. 1 u.o.b.a. stwarza ograniczoną sferę uznania administracyjnego dla organów Policji w przypadku naruszenia przez osobę, posiadającą pozwolenie na broń zasad przechowywania broni i amunicji. Ograniczenie sfery uznania wynika z zasad reglamentacji udzielania pozwoleń na broń, a zwłaszcza brzmienie art. 10 u.o.b.a. Przepis art. 32 ust. 1 u.o.b.a. nie daje podstaw do stopniowania jego naruszenia, zatem każde, nawet jednorazowe, odstępstwo od powinności przechowywania i noszenia broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych stwarza podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni, zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 u.o.b.a. Należyty dozór nad bronią palną powinien być dochowywany przez cały okres jej posiadania. Natomiast w drugim z wspomnianych wyroków NSA wskazywał, że zastosowanie art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji nie jest uzależnione od tego czy nieprawidłowe przechowywanie broni i/lub amunicji miało charakter stały, czy jednorazowy, umyślny bądź nie. Dozór skarżącego nad bronią i amunicją powinien być dochowany przez cały okres ich posiadania. Nawet więc jednorazowe odstępstwo od powinności przechowywania i noszenia broni i amunicji w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych, stwarza podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 tej ustawy. Dodatkowo wskazać należy, że kwestia przechowywania broni w szafie ubraniowej była już oceniana przez sądy administracyjne w kontekście cofnięcia pozwolenia na broń. W sprawie sygn. akt VI SA/Wa 2562/22 z 16 czerwca 2023 r. Sąd wskazywał, że: "bez znaczenia pozostaje kwestia z jakich powodów broń znalazła się w miejscu nieprzeznaczonym do jej przechowywania, jak i czas z tym związany", natomiast w sprawie sygn. akt II SA/Wa 151/11 z 18 kwietnia 2011 r., że: "Okolicznością niesporną jest bowiem przechowywanie przez skarżącego broni i amunicji w szafie ubraniowej oraz składanym łóżku polowym, a powody zaistnienia takiego stanu rzeczy są bez znaczenia dla stwierdzenia niedopełnienia przez skarżącego obowiązku prawidłowego przechowywania broni i amunicji wynikającego z ustawy o broni i amunicji". Na koniec należy odróżnić prowadzenie postępowania administracyjnego od postępowania w sprawie o wykroczenie, pomimo użycia w dwóch różnych przepisach podobnych sformułowań – w art. 32 ust. 1 i art. 51 ust. 2 pkt 7 u.o.b.a. Zgodnie z art. 32 ust. 1 broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych, natomiast stosownie do treści art. 51 ust. 1 kto bez wymaganej rejestracji posiada broń pneumatyczną albo zbywa osobie nieuprawnionej broń pneumatyczną albo miotacz gazu obezwładniającego lub narzędzie albo urządzenie, którego używanie może zagrażać życiu lub zdrowiu, podlega karze aresztu albo grzywny; w myśl zaś art. 51 ust. 2 pkt 7 tej samej karze podlega, kto przechowuje oraz nosi broń i amunicję w sposób umożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Postępowanie administracyjne prowadzone w niniejszej sprawie dotyczy cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego, zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 u.o.b.i.a. z uwagi na naruszenie zasad przechowywania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 wspomnianej ustawy. Natomiast postępowanie w sprawie o wykroczenie z art. 51 ust. 2 pkt 7 u.o.b.a. dotyczy możliwości orzeczenia o karze aresztu albo grzywny. Różne są również organy prowadzące postępowania, w przypadku postępowania administracyjnego będzie to Komendant Wojewódzki Policji (w pierwszej instancji z uwagi na treści art. 9 ust. 1 u.o.b.a.), Komendant Główny Policji (w drugiej instancji), następnie sądy administracyjne. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 1 u.o.b.a. broń palną i amunicję do tej broni, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 11, można posiadać na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych - na podstawie pozwolenia wydanego przez właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej. Natomiast stosowanie przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenie oznacza, że według przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia ustala się właściwość miejscową sądu, a tym samym organu prowadzącego czynności wyjaśniające. Miejscowo właściwy do rozpoznania sprawy jest sąd, w którego okręgu popełniono wykroczenie (art. 11 § 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia Dz. U. z 2024 r. poz. 977 ze zm., dalej też jako "k.p.a." w zw. z art. 31 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego Dz. U. z 2025 r., poz. 46 ze zm.). Przy czym oskarżycielem publicznym we wszystkich sprawach o wykroczenia jest Policja, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 17 § 1 k.p.w.). Tym samym Policja jako oskarżyciel publiczny uprawniona jest do wystąpienia do sądu rejonowego z wnioskiem o ukaranie. Policja także ma możliwość zastosowania środków oddziaływania wychowawczego tzn. środków pozapenalnych. Zgodnie bowiem z art. 41 k.w. stosunku do sprawy czynu można poprzestać na zastosowaniu pouczenia, zwróceniu uwagi, ostrzeżeniu lub na zastosowaniu innych środków oddziaływania wychowawczego. Dodatkowo wskazać należy, że w artykule 1 k.w. zostały wskazane podstawowe zasady odpowiedzialności za wykroczenia - odpowiedzialności za wykroczenie podlega ten tylko, kto popełnia czyn społecznie szkodliwy, zabroniony przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia pod groźbą kary aresztu, ograniczenia wolności, grzywny do 5000 złotych lub nagany. Wobec powyższego wskazać należy na odrębność i niezależność prowadzonych postępowań tzn. administracyjnego i w sprawie o wykroczenie, prowadzenie ich przez różne organy, w oparciu o odmienne przesłanki. W szczególności podkreślić należy, że brak jest istnienia zależności, związku przyczynowego pomiędzy uprzednim rozstrzygnięciem sprawy o wykroczenie a następnie wydaniem decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Żaden przepis ustawy o broni i amunicji nie uzależnia prowadzenia postępowania w sprawie o cofnięcie pozwolenia na broń od uprzedniego wydania wyroku uznającego winę obwinionego, a sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny zasadności zastosowania art. 41 k.w. Wbrew twierdzeniom skargi (strona 10 i 13 skargi), prowadzone przez Policję czynności wyjaśniające nie są pierwszą fazą postępowania administracyjnego, a KRP [...] nie mogła oceniać zachowania skarżącego jako niewymagającego cofnięcia pozwolenia na broń albowiem Policja ta działająca jako oskarżyciel publiczny nie prowadziła postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń. W ocenie Sądu, Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się ani naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wyczerpująco zbadał przy tym istotne okoliczności faktyczne, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) i ocenił je bez przekraczania granic swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Reasumując, wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.