VI SAB/Wa 15/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 marca 2018 r. sprawy ze skargi O. D. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie wydania decyzji w zakresie przyznania stypendium sportowego 1. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. zobowiązuje Prezydenta [...] do wydania decyzji rozpoznającej wniosek skarżącego O. D. z dnia [...] grudnia 2015 r. o przyznanie stypendium socjalnego w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. W przedmiotowej sprawie postanowieniem z dnia 24 marca 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2671/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargi J. D. (przedstawiciela ustawowego O. D.) oraz A. I. (przedstawiciela ustawowego K. I.) na rozstrzygnięcie Prezydenta [...] W. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium sportowego ze względu na niewyczerpanie trybu zaskarżenia. O. D. (dalej jako skarżący) złożył do Prezydenta [...] W. pismem z dnia 31 grudnia 2014 r. wniosek o przyznanie stypendium sportowego, a następnie wniósł od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Prezydenta [...] W. w przedmiocie rozpoznania ww. wniosku. Postanowieniem Sądu z dnia 8 stycznia 2016 r. sygn. akt VI SAB/Wa 82/15 odrzucono skargę ze względu na niewyczerpanie trybu administracyjnego. Skarżący wniósł także skargę na bezczynność Prezydenta [...] W. w przedmiocie rozpoznania wniosku Z. z dnia [...] listopada 2012 r. o pozytywne rozpatrzenie wniosków o przyznanie stypendium sportowego skarżącemu i K. I. Także w tej sprawie postanowieniem Sądu z dnia 8 stycznia 2016 r. sygn. akt VI SAB/Wa 81/15 odrzucono skargę ze względu na niewyczerpanie trybu administracyjnego. Ponadto Sąd wyrokiem z dnia 12 maja 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2693/15 oddalił w całości skargę skarżącego na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] ([...]). Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt II GSK 4638/16 oddalił skargę kasacyjną skarżącego od ww. wyroku. Następnie pismem z dnia 22 grudnia 2015 r. skarżący ponownie złożył wniosek o przyznanie stypendium sportowego [...]. Skarżący podniósł, że podstawą do złożenia wniosku jest fakt, iż w dniu 31 października 2015 r. w R. [...] zajął II-gie miejsce na Mistrzostwa [...] w stylu 10 tańców w kategorii młodzieżowej poniżej 21 lat. W odpowiedzi na powyższy wniosek, Prezydent [...] W. w piśmie z dnia 29 stycznia 2016 r. wskazał, że ww. wniosek nie spełnia warunków przyjętych w ww. uchwale Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], ponieważ taniec sportowy nie jest objęty regulaminem "Systemu Sportu Młodzieżowego", obowiązującym w roku 2015. Organ podkreślił, że zarówno nie obowiązująca już ustawa o sporcie kwalifikowanym jak i obowiązująca ustawa o sporcie nie wskazują decyzji administracyjnej jako właściwej formy załatwienia sprawy objętej wnioskiem o przyznanie stypendium sportowego. Przytaczając treść art. 31 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie, organ wskazał, że ani przepisy rangi ustawowej ani uchwały Rady [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] ([...]) czy też ww. uchwały z dnia [...] maja 2013 r. nie wskazują, aby do przyznawania stypendiów sportowych zastosowanie miały przepisy Kodeksu postepowania administracyjnego, a właściwą forma rozpatrzenia wniosków w tych sprawach była decyzja administracyjna. W przypadku wniosków nie spełniających kryterium określonych w uchwale Rady Miasta wnioskodawcy informowani są na piśmie o braku spełnienia przesłanek w tym zakresie. Skarżący, odnosząc się do ww. pisma organu, w piśmie z dnia 5 lutego 2016 r. zatytułowanym "SKARGA-ODWOŁANIE" ponownie wskazał, że organ nie odniósł się do wniosku o stypendium sportowe nie wydając decyzji administracyjnej. Wskazał także na niezgodne z prawem zapisy ww. uchwały z dnia [...] maja 2013 r.. dyskryminujące zawodników tańca sportowego. Organ, ustosunkowując się do ww. pisma organu, w piśmie z dnia 7 marca 2016 r. ponownie zawarł obszerny wywód w przedmiocie niemożności pozytywnego rozpoznania wniosku o stypendium sportowe. W piśmie z dnia 19 kwietnia 2016 r, zatytułowanym "Skarga", skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], skarżący podniósł brak wydania przez Prezydenta [...] W. decyzji odnoszącej się do wniosku o przyznanie stypendium sportowego, co uniemożliwia dochodzenie na drodze administracyjnej prawa do takiego stypendium. Skarżący w piśmie przytoczył obszerne fragmenty wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 1 września 2011 r. sygn. akt II SA/Lu 579/11, w myśl którego sprawa w przedmiocie przyznania lub odmowy przyznania stypendium sportowego dla oso© fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe na podstawie przepisu aktu prawa miejscowego wydanego na podstawie upoważnienia zawartego w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie stanowi indywidualną sprawę administracyjna, której rozstrzygnięcie winno nastąpić w drodze decyzji administracyjnej. W piśmie [...] sierpnia 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało się organem niewłaściwym do rozpoznania ww. pisma skarżącego i przekazało pismo do rozpatrzenia Radzie [...], która z kolei przekazała pismo Prezydentowi [...] W. Prezydent [...] W. w piśmie z dnia 12 września 2016 r. poinformował Radę Miasta [...] o braku podstaw do rozpatrzenia pozytywnie wniosku skarżącego z dnia 22 grudnia 2015 r. o przyznanie stypendium sportowego jak też o braku możliwości zastosowania przepisów Kodeksu postepowania administracyjnego w odniesieniu do przyznawania stypendiów sportowych. W dniu 13 lutego 2017 r. O. D. sformułował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, której przedmiotem uczynił bezczynność Prezydenta [...] W. w związku z nie wydawaniem decyzji administracyjnych na wnioski o stypendium sportowe Miasta [...] w tym w szczególności w odniesieniu do wniosku skarżącego z dnia 22 grudnia 2015 r.. Skarżący ponownie podniósł, że sprawa wszczęta wnioskiem o stypendium sportowe z tytułu wypełnienia art. 31 ust. 1 ustawy o sporcie stanowi sprawę administracyjną, w której postępowanie kończy się wydaniem przez organ decyzji. Skarżący wskazał, że jeśli Prezydent [...] W. uważał, że nie należy mu się stypendium, winien odmówić takiego świadczenia, ale w formie decyzji administracyjnej. W odpowiedzi na skargę Prezydent. [...] W. wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. Organ podniósł, że ani przepisy ustawy o sporcie ani przepisy ustawy o sporcie kwalifikowanym nie dają i nie dawały podstawy dla potraktowania dobrowolnego ustanawiania przez organ stanowiący stypendiów sportowych za osiągnięte wyniki sportowe jako sprawy administracyjnej, a zwłaszcza nie precyzują jaki organ administracji publicznej byłby właściwy do załatwienia takiej sprawy. Wskazanie Prezydenta Miasta jako wykonującego uchwałę Rady Miasta w tym zakresie nie jest wystarczające dla uznania sprawy jako administracyjnej a decyzji administracyjnej jako właściwej formy jej załatwienia. Organ ponadto podkreślił, że w art. 32 ust. 5 ustawy o sporcie, ustawodawca wskazał wprost formę decyzji administracyjnej i podmiot uprawniony do jej wydania w stosunku do stypendiów przyznawanych przez Ministra właściwego do spraw kultury fizycznej. Zdaniem organu należy wiec przyjąć, że brak analogicznej regulacji w stosunku do stypendiów sportowych ze środków samorządu terytorialnego w ramach art. 31 ustawy jest wiec wynikiem celowego działania ustawodawcy wynikającego z pozostawienia organowi samorządu terytorialnego swobody w określaniu zasad i trybu przyznawania i pozbawiania stypendiów sportowych (art. 31 ust. 4 ustawy o sporcie). Organ podniósł także, że czynność organu w postaci przyznania bądź stwierdzenia braku podstaw do przyznania stypendium sportowego, o ile jest czynnością jednostronną, o tyle nie jest czynnością z zakresu prawa administracyjnego. W tym aspekcie określone w uchwale Rady Miasta zasady przyznawania i pozbawiania oraz ustalania wysokości stypendiów sportowych [...], zwłaszcza z uwagi na ich fakultatywność, podobnie jak w przypadku nagród sportowych, przybierają raczej formę zbliżoną do określonej w art. 919-921 Kodeksu cywilnego instytucji przyrzeczenia publicznego. O cywilnoprawnym charakterze stosunku stypendysty wobec jednostki samorządu terytorialnego w imieniu której przyznawane jest stypendium świadczyć może również brzmienie art. 33 ustawy o sporcie, zgodnie z którym osoby pobierające stypendia sportowe, o których mowa wart. 5, art. 31 ust. 1 i 2 oraz art. 32 ust. 1, są stypendystami sportowymi w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, a okres ich pobierania zalicza się do okresu zatrudnienia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz do okresu zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia pracownicze. Podstawę zaliczenia okresu pobierania stypendium sportowego stanowi zaświadczenie wydane przez podmiot wypłacający stypendium. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę prawnych form działania organów administracji publicznej, podlegających jego kontroli, a także orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 270 ze zm.). Natomiast zgodnie z art. 149 § 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W świetle powołanego przepisu, skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ administracji oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie niewydania stosownego aktu lub niepodjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Istotne bowiem jest, że organ dopuszcza się zwłoki w rozpatrzeniu wniosku, a jego procedowanie wydłuża czas oczekiwania przez stronę na rozstrzygnięcie sprawy. Natomiast okoliczności, które powodują zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę zasadności skargi na bezczynność w tym sensie, że Sąd zobowiązany jest je ocenić przy jednoczesnym stwierdzeniu, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa czy też nie. W przedmiotowej sprawie wskazać należy, że w myśl art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca o sporcie (Dz. U. z 2017 r., poz. 1463) jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać i finansować okresowe stypendia sportowe oraz nagrody i wyróżnienia dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa, w drodze uchwały, szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy. Na podstawie ww. przepisu Rada Miasta [...] wydała uchwałę z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w sprawie określania szczegółowych zasad przyznawania i pozbawiania oraz ustalania wysokości stypendiów sportowych [...]. Skarżący pismem z dnia 22 grudnia 2015 r. złożył do Prezydenta [...] W. wniosek o przyznanie stypendium sportowego [...]. Organ pismem z dnia 29 stycznia 2016 r. wskazał, że ww. wniosek nie spełnia warunków przyjętych w ww. uchwale Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] oraz podkreślił, że zarówno nie obowiązująca już ustawa o sporcie kwalifikowanym jak i obowiązująca ustawa o sporcie nie wskazują decyzji administracyjnej jako właściwej formy załatwienia sprawy objętej wnioskiem o przyznanie stypendium sportowego. Skarżący pismami z dnia 5 lutego 2016 r. oraz 19 kwietnia 2016 r. ponawiał wniosek o wydanie decyzji w sprawie przyznania stypendium sportowego [...]. Organ w piśmie z dnia 7 marca 2016 r. ponownie zawarł obszerny wywód w przedmiocie niemożności pozytywnego rozpoznania wniosku o stypendium sportowe. Swoje stanowisko podtrzymał także w odpowiedzi na rozpoznawaną skargę O. D. na bezczynność Prezydenta [...] W. w związku z nie wydawaniem decyzji administracyjnych na wnioski o stypendium sportowe Miasta [...]. W ocenie Sądu zasadne jest stanowisko skarżącego, iż zarówno przyznanie stypendium sportowego, jak i odmowa jego przyznania następować winno w drodze decyzji administracyjnej. Wbrew twierdzeniom organu zawartym w odpowiedzi na skargę, linia orzecznicza sądów administracyjnych potwierdza ww. stanowisko (vide: wyrok WSA w Lublinie z dnia 1 września 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 579/11, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23 lutego 2017 r. sygn. akt III SA/Gl 1206/16, wyrok WSA w Łodzi z dnia 29 listopada 2017 r. sygn.. akt II SA/Łd 644/17). Wskazać należy, że stosownie do art. 1 pkt 1 k.p.a. przepisy tej ustawy stosuje się do postępowania przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych albo załatwianych milcząco. W myśl zaś art. 104 § 1 i § 2 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Z przepisów tych wynika, że właściwą formą zakończenia sprawy administracyjnej jest decyzja administracyjna, stanowiąca władcze działanie prawne organu administracji publicznej skierowane na wywołanie konkretnych, indywidualnie oznaczonych skutków prawnych. Podejmując to rozstrzygnięcie organ administracji dokonuje konkretyzacji prawa, które inaczej nie mogłoby stanowić podstawy do korzystania przez jednostkę z należnych jej praw lub wykonywania obowiązków. Decyzja administracyjna, jako akt konkretyzacji indywidualnych praw lub obowiązków jednostki, winna być wydana, gdy istnieje już sprawa administracyjna, czyli gdy prawo materialne pośrednio (a nie wprost) reguluje wspomniane prawa i obowiązki (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2009, s. 372-373). Zdaniem Sądu sprawa w przedmiocie przyznania lub odmowy przyznania stypendium sportowego dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe na podstawie przepisu aktu prawa miejscowego wydanego na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w art. 31 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie stanowi indywidualną sprawę administracyjną, której rozstrzygnięcie winno nastąpić w drodze decyzji administracyjnej. Rozstrzygnięcie o przyznaniu lub o odmowie przyznania konkretnej osobie stypendium finansowanego ze środków publicznych na podstawie przepisów prawa miejscowego przybiera postać aktu administracyjnego w formie decyzji administracyjnej, Przepisy prawa posługują się niekonsekwentnie pojęciem "decyzja" lub "decyzja administracyjna". Pod tymi pojęciami kryją się bowiem niejednokrotnie akty ogólne i generalne (akty stanowienia prawa - akty normatywne) lub odwrotnie nazwy aktów generalnych (uchwały, zarządzenia) oznaczają akty stosowania prawa (decyzje lub decyzje administracyjne). Przy wykładni tych i innych pojęć używanych w przepisach szczególnych nie należy kierować się nazwą aktu, lecz tym, czy oznaczają one formę rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w znaczeniu przyjętym w art. 1 pkt 1 k.p.a. i art. 104 k.p.a. (A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze, Kraków 2005, s. 606). Zagadnienie pojęcia "organ administracji publicznej" jest złożone w świetle przepisów Konstytucji, lecz nie powinno budzić zasadniczych kontrowersji na tle przepisów art. 1 i 5 k.p.a. Problem nie polega na identyfikacji organu państwa jako organu administracji publicznej, lecz raczej na odróżnieniu i oddzieleniu tych oświadczeń woli organu administracji publicznej, które są składane w sferze prawa cywilnego, od oświadczeń woli organu administracji publicznej, składanych w sferze prawa administracyjnego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że z zasady tam, gdzie organ administracji publicznej działa w wykonywaniu uprawnień właścicielskich podmiotu, który reprezentuje, właściwe są cywilnoprawne formy działania, zaś tam, gdzie na plan pierwszy wysuwają się władcze, publicznoprawne aspekty działania organu, właściwe są formy administracyjnoprawne, w tym decyzja administracyjna. Bezsporne jest również, że nie zachodzi stosunek podporządkowania organizacyjnego lub służbowego pomiędzy Prezydentem [...] W. i osobami fizycznymi osiągającymi wysokie wyniki sportowe, objętymi omawianymi przepisami. Skoro zaś dane postępowanie prowadzone jest przed organem administracji publicznej w należącej do właściwości tego organu sprawie indywidualnej, sprawa winna być rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej. Odnosząc się do argumentacji organu zawartej w odpowiedzi na skargę, że określone w uchwale Rady Miasta zasady przyznawania i pozbawiania oraz ustalania wysokości stypendiów sportowych [...], zwłaszcza z uwagi na ich fakultatywność, podobnie jak w przypadku nagród sportowych, przybierają raczej formę zbliżoną do określonej w art. 919-921 Kodeksu cywilnego instytucji przyrzeczenia publicznego, wskazać należy, że w ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że źródłem roszczeń cywilnoprawnych może być decyzja administracyjna. Tym samym, władcze rozstrzygnięcie o przyznaniu stypendium kreuje również stosunek prawny w sferze prawa prywatnego. Wynikające z niego zobowiązanie, pomimo jego administracyjnoprawnego (decyzyjnego) rodowodu może być zaś dochodzone przed sądem cywilnym, w następstwie wytoczonego powództwa (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 10 lipca 2000 r., sygn. akt SK 12/99). W konsekwencji przyznanie stypendium jest efektem władczego (ale zaskarżalnego do organu II instancji) rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta nie wyklucza zawarcia umowy, mocą której regulowane będą cywilnoprawne skutki tego jednostronnego rozstrzygnięcia pozostającego w sferze prawa administracyjnego. W świetle powyższego, na gruncie niniejszej sprawy, której przedmiotem jest zarzut bezczynności, Prezydent [...] W. miał obowiązek wydania decyzji administracyjnej odmawiającej przyznania albo przyznającej stypendium sportowe. W przypadku niepodjęcia żadnej z dwóch wymienionych prawnych form działania przez organ, wnioskodawca ma prawo zwalczać stan jego opieszałości w drodze skargi na bezczynność. Oceniając w tym aspekcie wniesioną skargę, należy wskazać, że Prezydent [...] W. dopuścił się bezczynności w prowadzonym przez niego postępowaniu, gdyż złożony przez skarżącą wniosek z dnia 31 grudnia 2015 r. o przyznanie stypendium sportowego do dnia dzisiejszego (wpływ do organu w dniu 31 grudnia 2015 r.) nie został rozpoznany poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Czynności, jakie Prezydent podejmował w sprawie od dnia wpływu wniosku do dnia złożenia skargi polegały w istocie na negowaniu prawidłowego stanowiska skarżącego, który wskazywał na konieczność wydania decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie. Zwlekając z wydaniem decyzji administracyjnej, organ uchybił zasadzie szybkości postępowania administracyjnego i to w stopniu rażącym, wszak nieprawidłowe jest, aby pomimo ciążącego na organie obowiązku załatwienia sprawy indywidualnej w drodze decyzji administracyjnej, co wynikało w sposób jasny także z przytaczanego przez skarżącego orzecznictwa sądów administracyjnych, przedmiotowej decyzji do dnia dzisiejszego nie wydano. Zgodnie z ustanowioną w art. 12 k.p.a. zasadą szybkości postępowania, organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione bezzwłocznie (§ 2). W myśl art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie zaś sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Mając na względzie brzmienie tych przepisów, wskazać należy, że z uwagi na stwierdzoną bezczynność organu, Sąd – nie przesądzając w jakikolwiek sposób o zasadności żądania skarżącego w zakresie przyznania stypendium sportowego - uznał, że zachodzą wszelkie podstawy do zobowiązania Prezydenta [...] W. do wydania decyzji rozpoznającej wniosek O. D. z dnia 22 grudnia 2015 r. o przyznanie stypendium socjalnego w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. Wyznaczając organowi powyższy termin, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie miał na uwadze ogólną, wynikającą z art. 35 § 1 k.p.a., zasadę szybkości postępowania. Ponadto zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę, jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do tego stanu, który może być podstawą stwierdzenia bezczynności. Stan bezczynności jest faktem i dla jego stwierdzenia nie mają znaczenia przyczyny jego zaistnienia. Przyczyny te mogą natomiast mieć znaczenie dla oceny charakteru naruszenia prawa. Za rażące naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym można uznać oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania administracyjnego w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia prowadząca do nadania prawa lub jego odmowy wbrew wszystkim przesłankom przepisu, dodatkowo w sytuacji przekroczenia terminu przewidzianego w przepisach postępowania na załatwienie sprawy. Biorąc pod uwagę, że zwłoka w podjęciu ww. postanowienia miała charakter kwalifikowany, naruszenie zarówno norm prawa materialnego, jak i norm procedury administracyjnej ma charakter rażący. Dlatego też Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1a ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 1 sentencji wyroku).