VI SAB/Wa 157/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi kasacyjnej I. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt. VI SAB/Wa 157/13 odrzucającego skargę I. M. na przewlekłe prowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postępowania w przedmiocie rozpoznania zażalenia postanawia odrzucić skargę kasacyjną Postanowieniem z 29 października 2013 r., sygn. akt VI SAB/Wa 157/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę I. M. na przewlekłe prowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postępowania w przedmiocie rozpoznania zażalenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał na niedopuszczalność skargi. Odpis postanowienia wraz z pouczeniem o sposobie oraz terminie jego zaskarżenia doręczono skarżącej w dniu 4 grudnia 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy). Pismem z dnia 11 grudnia 2013 r. skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie wskazując na naruszenie przez Sąd przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania wniesionego środka odwoławczego podkreślić należy, iż został on wniesiony od postanowienia o odrzuceniu skargi. Z treści wskazanego pisma procesowego wynika, że zamiarem strony było zaskarżenie postanowienia o odrzuceniu skargi, dlatego też mimo błędnego nazwania środka odwoławczego zażaleniem, Sąd potraktował go jako skargę kasacyjną, bowiem taki środek zaskarżenia przysługuje na postanowienie o odrzuceniu skargi. Niewłaściwe oznaczenie rodzaju pisma nie może wywołać dla strony ujemnych skutków, jeżeli z treści pisma wynika, jaki jest jego rodzaj (NSA [w:] sygn. akt I GSK 661/12, I FZ 292/08, II OSK 1790/06, II FZ 793/06). Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W myśl art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. Wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie (art. 178 p.p.s.a.) W niniejszej sprawie skarga kasacyjna sporządzona została osobiście przez skarżącą I. M., która jak wynika z akt sprawy nie posiada kwalifikacji koniecznych do sporządzenia tego rodzaju środka odwoławczego. Wniesienie skargi kasacyjnej przez stronę, jeżeli nie ma ona kwalifikacji wymienionych w art. 175 § 1 p.p.s.a nie jest brakiem formalnym podlegającym usunięciu, ale uzasadniającym odrzucenie skargi kasacyjnej (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z 14 stycznia 1997 r., ICZ 23/97 OSNC 1997/6-7/77; postanowienie NSA z 28 stycznia 2004 r., FSK 3/04, M. Prawn. 2004/5/202). Mając na uwadze powyższe, działając w oparciu o art. 178 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.