VII SA/Wa 1/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Maria Tarnowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2016 r. sprawy ze skargi Z. P. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę VII SA/Wa 1/16 Uzasadnienie Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. skarżąca Z. P. zwróciła do Ministra Zdrowia o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że szkolenie podyplomowe pod nazwą "[...]" realizowane przez Instytut [...] w [...], stanowi podyplomowe szkolenie przygotowujące do zawodu terapeuty w rozumieniu pkt 6 załącznika nr 6 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień. Minister Zdrowia postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 219, art. 217 § 2 i art. 218 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił Z. P. wydania zaświadczenia potwierdzającego, że szkolenie podyplomowe pod nazwą "[...]" realizowane przez Instytut [...] w [...], stanowi podyplomowe szkolenie przygotowujące do zawodu terapeuty w rozumieniu pkt 6 załącznika nr 6 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień ( Dz.U. poz. 1386 z późn. zm.) Organ wskazał, iż nie prowadzi rejestru lub ewidencji na podstawie których można by wydać zaświadczenie, o które wnosi Wnioskodawczyni. Uznał zatem , że brak jest podstaw do wydania przez Ministra Zdrowia zaświadczenia żądanej treści. Ponownie rozpatrując sprawę Minister Zdrowia postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] podtrzymał wcześniejsze stanowisko. Wskazał, iż nie może wydać zaświadczenia na podstawie danych przedstawionych mu przez skarżącą, natomiast we własnym zakresie nie prowadzi on tego rodzaju zbioru danych, który umożliwiałby wydanie zaświadczenia, w szczególności nie prowadzi ewidencji i rejestrów dotyczących wykonywania zawodu psychoterapeuty oraz podmiotów prowadzących szkolenia w zakresie psychoterapii, ani nie posiada innych danych, o których mowa w art. 218 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wniosła Z. P.. Zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania art. 217 § 2 pkt 2 w związku z art. 218 § 1 i 2 oraz z art. 7 K.p.a. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i odmowę wydania zaświadczenia Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wskazała, iż wszelkie dokumenty niezbędne do wydania zaświadczenia przedłożyła organowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem oceny dokonywanej przez Sąd w rozpoznanej sprawie było postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o treści opisanej przez skarżącą w podaniu z dnia [...] sierpnia 2015r. skierowanym do Ministra Zdrowia . Wskazać należy, iż zaświadczenie w rozumieniu przepisów art. 217 - 219 K.p.a., stanowi urzędowe potwierdzenie pewnego stanu rzeczy – faktów albo stanu prawnego, którego istnienie jest niewątpliwe oraz niesporne według oceny organu wydającego to zaświadczenie. Zgodnie z art. 218 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie w warunkach określonych dyspozycją przepisu art. 217 § 2 K.p.a., gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikającego z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Na mocy art. 218 § 2 K.p.a., przed wydaniem zaświadczenia, organ może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Postępowanie wyjaśniające spełnia jednakże tylko pomocniczą rolę przy ustaleniu treści zaświadczenia, bo główną rolę pełnią dane z ewidencji, rejestru, zbioru dokumentów lub zbioru danych prowadzonych w zakresie właściwości przez dany organ. Orzecznictwo sądów administracyjnych podkreśla dwie ważne okoliczności, odnoszące się do stanu rzeczy, który może być przedmiotem zaświadczenia. Sądy zgodnie stwierdzają, iż skoro zaświadczenie stanowi urzędowe potwierdzenie pewnego stanu rzeczy to należy uznać, że jeżeli problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporna, wydanie zaświadczenia o zgodności z żądaniem nie jest możliwe (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2006 r., VI SA/Wa 292/06, LEX nr 214079; podobnie wyrok NSA z dnia 27 listopada 1998 r., III SA 1282/97, LEX nr 37646). Druga istotna zasada dotycząca wydawania zaświadczeń stwierdza, że obowiązek wydania zaświadczenia urzędowo potwierdzającego określone fakty lub stan prawny, nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia - wyrok NSA z dnia 16 września 2005 r. II OSK 36/05, ONSA i WSA 2006/2/64, LEX 180339. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu tego wyroku, nie jest dopuszczalne, aby organ właściwy w sprawie indywidualnej rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej potwierdzał poszczególne ustalenia na podstawie przeprowadzonych dowodów w formie zaświadczenia. Z regulacji powyższych wynika zatem, iż podstawą do wydania zaświadczenia przez dany organ są wyłącznie prowadzone przez niego "ewidencje, rejestry lub inne dane znajdujące się w jego posiadaniu". Wynikające z powyższych dokumentów informacje determinują możliwość wydania zaświadczenia o określonej treści. Podkreślić też należy, że wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno-techniczną i urzędowym zarazem potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Jego istota sprowadza się do tego, że nie rozstrzyga ono o żadnych prawach lub obowiązkach i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Jest zatem wyłącznie przejawem tego, co zawarte jest w źródłach, na których bazuje organ wydający zaświadczenie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 listopada 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1612/08, orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy tak określonych elementach konstrukcyjnych zaświadczenia, zrozumiałe jest, iż żądanie wydania zaświadczenia o treści określonej we wniosku przez skarżącą nie mogło być uwzględnione. Takie zaświadczenie, jakiego żądała skarżąca, nie odpowiada bowiem wymogom określonym przepisami art. 218 § 1 i § 2 K.p.a. Przy uwzględnieniu żądania skarżącej przedmiotem zaświadczenia nie byłoby bowiem potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikającego z prowadzonych przez Ministra Zdrowia ewidencji, czy rejestrów, bowiem takie rejestry i zbiory danych nie są prowadzone i gromadzone przez ten organ. Zaświadczenie, którego żądała skarżąca nie mogło zatem być wydane, jako potwierdzenie niespornych faktów wynikających z danych znajdujących się w posiadaniu organu. Postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczeń ma niewątpliwie uproszczony charakter i nie dokonuje się w nim ustaleń i ocen, tak jak w postępowaniu jurysdykcyjnym. Dlatego zaświadczenie nie może rozstrzygać o żadnych prawach lub obowiązkach, a jedynie potwierdzać stan ustalony w źródłach, na których się bazuje wydając zaświadczenie. Zaświadczenie, jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych jest bowiem wyłącznie oświadczeniem wiedzy, natomiast skarżąca domagała się od organu w istocie dokonania analizy dokumentów przez nią przedłożonych organowi, do czego organ - w ramach postępowania o wydanie zaświadczenia - nie był uprawniony. Wskazane działania wykraczałyby poza zakres art. 218 § 1 K.p.a., wobec czego organ administracji publicznej zasadnie odmówił sporządzenia żądanego przez skarżącą dokumentu. Jak już wskazano, nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych, ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów, bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Podobnie zaświadczenie wydaje się natomiast, jedynie wtedy gdy fakt powstania skutków prawnych jest oczywisty i organ nie musi o niczym rozstrzygać (tak wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2011 r., II OSK 1148/10, LEX nr 1083548:, który skład orzekający podziela w całości). W konsekwencji powyższych uwag stanowisko organu o przychyleniu się do wniosku strony przez organ i wydanie zaświadczenia oznaczałoby, iż organ postąpiłby wbrew treści i ratio legis przepisu art. 217 K.p.a. Wydając bowiem zaświadczenie w odpowiedzi na wniosek strony podjąłby próbę oceny stanu faktycznego w zakresie prawidłowości szkolenia prowadzonego przez Instytut [...] w [...]. Takie zaś postępowanie w świetle normy art. 218 K.p.a. jest niezgodne z prawem. Organ bowiem w tym trybie, jak już powiedziano może jedynie wydawać zaświadczenia wynikające z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów, bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Skoro zatem organ w niniejszej sprawie nie prowadzi wskazanych rejestrów to nie był zobowiązany ani też uprawniony do wydania zaświadczenia po myśli art. 217 K.p.a. Wobec przedstawionych powyżej okoliczności, gdy Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa – na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł jak w sentencji.